https://virgool.ir/feed/@faegheh.najarifa2026-11-12 14:27:02https://files.virgool.ir/upload/users/17375/avatar/TSYQM6.pnghttps://virgool.ir/@faegheh.najarihttps://virgool.ir/@faegheh.najari/درماندگیِ-در-گِل-ماندن-fbbb3ii9nk9eذهنِ من یک مدل عجیب و غریبی تصاویر را در خودش نگه میدارد. انگار یک نفر استخدام شده است که صحنه ها و وقایع را مُدام در سرم حک کند؛ آن هم با کُلَنگ! با تمامِ جزئیات...یکی از این صحنه های با کُلَنگ حک شده و تا مغزِ استخوان فرو رفته ام همین بیست و پنج سال پیش است! یکی از روزهای اواخرِ پاییز که تازه سه سالگی مرا ترک کرده و چهار ساله شده بودم. آن کوچه باغِ پر از گِل و لای و برگِ درختانِ گردو به قدری روشن و واضح است که انگار همین یک ساعت پیش از آن عبور کرده ام! بهانه گرفته بودم که راه نروم تا بقیه ی راه را در آغوشِ مادر طی کنم، مادرم نپذیرفته بود و مرا روی آن دنده ی لجبازی ام انداخته بود! کلاهِ بافتنی زردی که خودش برایم بافته بود به سر داشتم و کاپشن قرمزِ پُفی به تن. ایستادم و تهدیدش کردم که اگر بغلم نکند یک قدمِ دیگر برنمیدارم. ناباورانه توجهی نکرد و به راهش ادامه داد. ایستاده بودم به نظاره اش که انگار کسی هر چه ترس در دنیا بود را پَرت کرد توی وجودم،خواستم بِدَوَم که مسیرِ عقب مانده را جبران کنم اما گِل و لای و برگِ درختانِ گردو پایم را محکم گرفتند و اجازه ندادند. سُر خوردم و روی زمین افتادم؛ نه توانستم جیغ بزنم و نه گریه کنم فقط تماشا میکردم رفتنِ مادرم را...به انتظارِ کمک همانجا در گِل ماندم. تنها چیزی که برایم ماند لُکنتِ زبان بود! بعد از آن اتفاق دیگر روان و راحت نمیتوانستم حرف بزنم. از بزرگترها و آقای دکتر شنیده بودم که لکنتِ زبان گرفته ام و فهمیده بودم کسی که حرفِ اولِ هر کلمه را چند بار تکرار میکند تا بتواند کلمه را کامل ادا کند؛ینی لکنت زبان دارد!مطبِ آقای دکتر هم به روشنی همان کوچه باغ یادم است... از شدت ترس بود که زبانم لکنت گرفت و بعد از مدتی درمان شد. این روزها در شرایط عادی خبری از چند بار تکرار کردنِ حرفِ اولِ هر کلمه نیست؛ اما اگر اتفاقی رخ بدهد که ترس یا نگرانی یا هیجان یا اینجور چیزها را مثلِ همان روزِ اواخرِ پاییزِ بیست و پنج سالِ پیش به وجودم بریزد؛انگار دوباره در ادا کردنِ کلمات درمانده میشوم!چیزی شبیه به یک یادگاری برای همیشه در وجودم مانده است و یادم می آورد که آن روز در گِل چقدر درمانده شدم.درمانده ی انتظار برای دستی یاری رسان...بعد از آن روزهای اوایلِ چهار سالگی بارها و بارها در زندگی ام در گِل ماندم! در گِل ماندن هایی به مراتب ترسناک تر و لکنت آور تر. اما هر بار میدانستم اگر منتظرِ دستِ یاریِ کسی بمانم؛حتما قبل از دستِ یاری دهنده، چیزی شبیه به لکنت به سراغم خواهد آمد و در وجودم جا خوش میکند و همیشه به یادم خواهد آورد که روزی به شدت پاهایم به گِل چسبیده است و کاری نکرده ام تا یاری دهنده ای از راه برسد!از آن به بعد فقط اجازه میدهم کارمندِ استخدام شده در مغزم تصاویر را با جزئیات تمام با کلنگ حک کند!دیگر نیازی به لکنتِ زبان نیست؛من خودم بلند میشوم...درماندگی حسِ خوشایندی نیست.فائقه نجاریفائقه نجاریSat, 20 Oct 2018 20:43:06 +0330https://virgool.ir/@faegheh.najari/مرگ-بر-آمریکا-یا-اُوِرکتِ-سبزِ-آمریکایی-cup6eef2avucهر چقدر هم که اهلِ میانه روی و اعتدال بودن، خوب باشد من از آن گریزانم! من هیچوقت "یکی به نعل و دیگری به میخ کوبیدن" را دوست نداشته ام. در دایره ی تحلیلِ منطقی ام نمیگنجد! ترجیح میدهم همواره به "نعل" یا "میخ" بکوبم تا حداقل یکی کاملا با من و دیگری مطلقا بر علیه من باشد! تکلیفم با خودم و موضع ام باید روشن باشد. آن وسطها سرگردان بودن حالم را خراب میکند؛ انرژی ام را میگیرد؛ مرا به جایی نمی رساند...همه و هیچ بودن است!از کودکی ام بود که این خصلت درونم شکل گرفت.آن روزها عاشق کارتن "بابا لنگ دراز" بودم. حتی رمانش را هم میخواندم! جودی آبوت دوست و هم بازیِ خیالی کودکی هایم بود و الگوی روزهای نوجوانی! حتی جولیا پندلتون را هم دوست داشتم! همان دخترِ ثروتمندِ قد بلندِ مغرور که تا جایی که یادم است در امان نبود از شدت نفرت و انزجار هم سن و سالانِ من... اتفاقا همین که توانسته بود اینهمه نفرتِ همه را برانگیزد برایم دوست داشتنی بود. سالی مَک براید را اما هیچوقت نتوانستم درک کنم! با اینکه یار شفیقِ جودی بود، دوستش نداشتم.به دلم نمی نشست. شخصیتش خنثی بود! نه کسی به اندازه ی جودی دوستش داشت و نه به اندازه ی جولیا از او متنفر بودند! انگار آن وسطها سرگردان بود و گاهی هم البته ضربه هایش را یکی در میان حواله ی میخ و نعل میکرد، اما موضعِ دقیقش مشخص نبود،نه میتوانست محبوبیت جودی را داشته باشد و نه میخواست مثلِ جولیا منفور باشد!رضایت داده بود به هر دو و هیچ...بعدها بیشتر با این طرز تفکر و موضع گیری آشنا شدم. آنجایی که فهمیدم علی شریعتی شخصیتهای حادثه کربلا را تحلیل کرده است.از حسین گفته و تسلیم حرف زور نشدنش و پای حرفش ایستادن. گذشتن از زن و فرزند و آب،اما آبرو نه.بها دادن برای انتخاب! از یزید گفته و سر بریدنِ نوه پیغمبر و بی آبرویی اما رسیدن به چیزی که میخواهد! و در نهایت از عُمَر سَعد گفته و تردیدهایش.از هم خدا و هم خرما خواستنش. از اینکه هم بهشت برینِ حسین هوش از سرش برده و هم وعده ی امارت رِی. و در نهایت هیچ کدام نصیبش نشده است! آنجا بود که فهمیدم عُمَر سعد نه جرئت حسینی بودن را داشت نه یزیدی میتوانست باشد...به کودکی ام برمیگردم و رُمان جین وبستر و جودی و جولیا و سالی.به تاریخ نگاه میکنم و حادثه کربلا.به زندگی ام... به روزمرگیهایم... به خواستنهایم... ضرباتِ من هیچگاه هم بر سر میخ و هم نعل فرود نخواهد آمد. مثلِ پدرم که هر روز "مرگ بر آمریکا" را با قدرت بیشتری میگوید اما همچنان دلش پیشِ آن اُوِرکتِ سبزِ آمریکایی که در روزهای جوانی گوشه ای جایش گذاشته؛مانده است...فائقه نجاریفائقه نجاریSat, 29 Sep 2018 18:11:11 +0330https://virgool.ir/@faegheh.najari/-jqnmxpvdu8lkمگه قراره شبیه به کسی باشی؟ دقیقا از کِی تا حالا این فکر رو کردی و تصمیمش رو قطعی کردی؟ مگه "خودت" چِشه؟ مگه بهترین حالتش این نیست که امروزِ "خودت" از دیروزِ "خودت" بهتر باشه نه هیچکسِ دیگه؟ چی شد که فکر کردی جایِ کسی دیگه بودن قشنگتره!جایِ کسی بودن به هیچکدوممون نمیاد! جایِ فلان خانمِ اینفلوئنسر یا بهمان آقایِ دوست و همسایه بودن که روزمرگیهاش هیچ سنخیتی با تو و لایف استایلت نداره؛ اونقدر سخت و طاقت فرساست که با نصفِ اون انرژی میشه بهترین "خودِ" واقعیمون باشیم و پیشرفت کنیم و لذتش رو ببریم!امروز جایی خوندم : "هر چیز سه چیز است؛ خودش، تصویرش، تصورش!" و فهمیدم که سختترین کارِ دنیاست که بتونی "تصویر"، "تصور" و "خودِ" خودت رو یکی کنی!! کاری که به شدت این روزها هم درگیرشم هم نیازمندش! حتما باید تمرین کنم براش چون یکی از همین روزاست که صبح از خواب پاشم و کسی که تویِ آینه میبینم کوچیکترین شباهتی بهِم نداشته باشه!فک کنم قبل از هر چیز باید اینو توی کَلَّم فرو کنم که من قرار نیست شبیه هیچکس باشم؛حتی شما دوستِ عزیز...!who do you see in the mirror?فائقه نجاریفائقه نجاریThu, 20 Sep 2018 23:58:50 +0430https://virgool.ir/@faegheh.najari/ویژِن-بوردهای-سرشار-و-زندگیهای-تُهی-lu3hpvmumtnfنقشه کشیدن هم یکی از آن هزاران کاریست که اکثرِ قریب به یقینمان تخصصش را داریم. نقشه میکشیم برای تمامِ روزهایِ نیامده، سفرهایِ نرفته، شغل و پول و سر و همسر و فرزندِ داشته و نداشته و زندگیِ نکرده مان،که روزی لحظه به لحظه و با دیتیلِ تمام و کمال زندگیشان کنیم.ذهنها و کاغذها و هارد سیستمهای ما پر شده اند از برنامه ها و طرحهایمان برای فرداها. پِلَنهایی که همیشه منتظرِ فرا رسیدنِ روزِ موعود برای اجرا کردنشان بوده ایم. همه مان هم روزِ موعود را به خوبی می شناسیم؛ روزِ موعود همان روزیست که ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست به دست شده باشند تا به برنامه های ما بدونِ کوچکترین زحمت و هزینه و رنجی برای خودمان جامه ی عمل بپوشانند؛ آن هم چه جامه ای!؟ فاخرترین در نوعِ خودش و شبیه ترین به اتودهای اولیه!روزِ موعودی که-با این تعریف-در هیچ یک از ده هزار و پانصد و خورده ای روزی که من تا به حال زندگی کرده ام؛رخ ننمود! برای من همین جامعه آماری از روزهایِ زندگی کرده ام کفایت میکند که یقین داشته باشم چه یک روزِ دیگر چه ده هزار و پانصد و خورده ای روزِ دیگر از این زندگی باقی باشد؛ طبیعتِ این روزگار-اتفاقا-نشان ندادنِ رویِ خوش و روزِ موعود به بهانه ی غیبتِ یکی از عناصرِ ابر و باد و مه و خورشید و فلک و دست به دست نشدنشان است! در اصل هدیه ای که هر سال در روزِ تولدمان با غَنج رفتنِ دلمان از روزگار طلب میکنیم و گاهی به لحظه های ملکوتیِ تحویل سال هم پاسش میدهیم و تا روزِ تولد یا تحویلِ سالِ بعد به انتظارِ رخ دادنش مینشینیم؛ وجودِ خارجی ندارد! چون مسئولیتِ نقشه ها و برنامه های ما را نه روزگار و نه هیچ یک از عناصرِ این کره ی خاکی به دوش نمیکشند جز شخصِ شخیصِ خودمان.حقیقتِ امر اینست که ما آنقدر منتظر میمانیم تا روزی بیاید که تواناییِ اجرایِ دقیق و مو به مویِ تمامِ اجزایِ پِلَنهایمان را داشته باشیم. نمی آید آن روزِ به اصطلاح موعود!! اما غافل از اینکه حتی با یک ساختمانِ زبان بسته هم این رفتار را روا نمی دانند و دخل و تصرف در نقشه یِ از قبل کشیده و تایید شده و مُهر خورده را مجاز میدانند.نقشه های As-built را برای همین گذاشته اند! شما پِلَنَت را بکش و ساختمانت را طبقِ آن بساز؛ اما مگر وحیِ مُنزَل است؟! شاید جایی را اشتباه کرده باشی، راه ندهد، نه اصلا زشت باشد و قِناس از آب دربیاید!خوب تغییرش بده! تمام که شد نقشه As-built اش را هم بکش. یعنی دقیقا همان چیزی که ساخته ای را. اسمش هم که رویش است؛"چون ساخت". قطعا نتیجه ی تمامِ نقشه های قبل و بعد از ساخت یکیست با اختلافاتِ جزئی و کوچک و بهتر شدنهایِ فراوان. اما هیچ مهندسی نقشه اش را از ترسِ اینکه "نکند دقیقا همان نشود" گوشه یِ ذهن یا فایلهای سیستمش به خاک خوردن رها نمیکند!نقشه هایمان را که خیلی قبلترها کشیده ایم؛به ساختنشان اقدام کنیم. قطعا نتیجه ی ساخته شده با برنامه ریزیِ اولِ کار تفاوتهای فاحشی نخواهد داشت.فقط کمی اصلاح شده تر و بهتر از آب در خواهد آمد.فائقه نجاریفائقه نجاریWed, 19 Sep 2018 00:53:06 +0430