https://virgool.ir/feed/@fadak_1992fa2026-11-11 15:41:59https://files.virgool.ir/upload/users/231323/avatar/MdZUDq.pnghttps://virgool.ir/@fadak_1992https://virgool.ir/@fadak_1992/دیوارهای-خانه-چو-مجموع-شد-به-نظم-آنگاه-اهل-خانه-در-او-جمع-شد-دلا-jikhkbcrbbxmگوش‌ات را که بچسبانی به دیوار این خانه‌ها، قصّه‌های زیادی برای گفتن دارند. از این‌که چند باری خانه‌ی داماد شده بودند و چند باری خانه‌ی عروس. از این‌که بعد از عروسی‌ِ دخترِخانه دلشان مي‌گرفت که به خانه بخت رفته و با وعده‌ی این‌که چند وقت دیگر دست پسربچّه‌ی سِرتِقی را می‌گیرد تا به خانه‌ی پدری‌اش سری بزند، خودشان را آرام می‌کردند. از این‌که هر سال دهه‌های محرّم به فرمان صاحب‌خانه به تنِشان سیاه می‌پوشاندند و پایین ارسی‌هایی که با چشم بازی می‌کند، پشتی قرمزِ ترکمنی را روی تشكچه سفید می‌گذاشتند، بعد هم چای را توی استکان کمر باریک می‌ریختند و تــو چای روضه را با یک نعلبکی گل‌مرغی برمی‌داشتی و روی فرش دستباف تبریز می‌گذاشتی.همیشه از شلوغی ولیمه به وجد می‌آمدند و هنوز هم شهادت می‌دهند که چقدر از برگشت صاحب‌خانه از سفر حج و یا کربلا خوشحال بودند. هر سال شبِ عید غرق در لذّتِ ضيافتِ سبزى پلو با ماهي بودند و هرازگاهي اگر اهالى خانه حواسشان به شام همسایه‌ها نبود وبرایشان طبقی نمی‌فرستادند، آرزو می‌کردند که این بوی خوش فقط در همین خانه محفوظ بماند و به مشام همسایه‌ای که سفره‌اش خالی است نرسد تا شرمنده‌ی زن‌ و بچّه‌اش نشود.اشیاء جان دارند، قلب دارند، می‌فهمند. خوشی و ناخوشی را در خودشان نگه می‌دارند و بعد خیلی خوب همه‌ی این‌ها را نشان می‌دهند.الهه سادات امينىالهه سادات امينىWed, 15 Jul 2020 20:37:57 +0430