https://virgool.ir/feed/@fa.ansari.tmeمثل باران ببار.fa2026-11-12 04:18:21https://files.virgool.ir/upload/users/119288/avatar/yvDVFf.jpeghttps://virgool.ir/@fa.ansari.tmehttps://virgool.ir/@fa.ansari.tme/درست-جایی-که-انتظارش-را-نداری-zar8bu30ypttدرست جایی که انتظارش را نداری، دلت آرام میشود، درست جایی که انتظارش را نداری، کسی سر راهت قرار میگیرد که دستت را میگیرد، درست جایی که داری پیاده راه میروی و دلت گرفته است، چیزی میبینی که همه ی افکارت به کنار گذاشته میشود و فقط به آن ها توجه میکنی، مثل دقایقی پیش که چشمم به این جوراب های قشنگ افتاد و کلی ذوق کردم.درست وقتی آسمان دلت ابریست، به دلت می افتد، بلند بشوی و برای خودت چای درست کنی و با کلوچه ی زنجبیلی بخوری و بوی زنجبیلش امید را دوباره به دلت برگرداند.چقدر خدا زیباست، چقدر همه چیز عالیست،خدایا شکرت شکرت شکرت.مخلص همگی یا زهرافاطمه انصاریفاطمه انصاریFri, 09 Apr 2021 19:41:03 +0430https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/عشق-خانوم-msyt2umeyb9oسلام به عزیزای دل.حالتون خوبه ؟ان شاالله همیشه مثل الانِ من دماغتون چاق باشه.قضیه از این قراره که امروز یه آقا پسرِ کوچولو که حدودِ پنچ سالشه یه کلمه ی قشنگ و رمانتیک بهم گفت که دوست داشتم به شما هم بگم تا دو تا چیزو یاد بگیریم:۱- محبت کردن حال آدما رو خوب میکنه، پس به هم محبت کنیم.۲- آقایون لطفا از محبت کلامی غفلت نکنید.خب بریم سر اصل مطلب، من امروز داشتم جلو آینه به صورتم کرم میزدم که این پسر کوچولو اومد کنارم و داشت منو نگاه میکرد، بعد بهم گفت: کرم میزنی عشق خانوم؟منم دیگه دیوونه شدم، کسی بهم تا حالا این کلمه رو نگفته بود، خیلی ذوق مرگ شدم خخخخ.هیچی دیگه منم بهش گفتم: بله دارم کرم میزنم.چند لحظه که گذشت به ذهنم رسید منم بهش بگم عشق آقا، بهش گفتم، اونم کلی ذوق کرد.خلاصه:بهم دیگه محبت کنید، آدما نیازمند محبت هستند.تا میتونید الگوی خوبی برای کوچولوها توی محبت کردن باشید، مثل مامان و بابای این آقا کوچولو.مخلص همگی.یا زهرافاطمه انصاریفاطمه انصاریSun, 04 Apr 2021 22:48:40 +0430https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/دلم-گرفته-است-toxtnbjklx3rدلم گرفته است و تو را بهانه میکندآسمان ها گریه میکنند زمین سر درگم است ماهی ها بغض کرده انددرخت ها ناله میکنندسنگ ها آواز نمیخوانند و دل من گرفته است میدانی؟! درست وقتی که باید میبودی نبودی و من تنها تر از سکوت، به نبودنت خیره گشتم دستانم میلرزد و تو همچنان در بادها گُم هستی درخت ها ساکتنند آسمان تلخ شده است و هنوز ماهی بغض کرده است کاش دستانت مال من بود آنگاه با دستانت به عمق دریاها میرفتم آنگاه با دستانت ستاره ها را نوازش میکردم آنگاه با دستانت لبخند را به لب ماهی بغض کرده مینشاندم دلم گرفته است و تو هنوز نیامدی....فاطمه انصاریفاطمه انصاریWed, 31 Mar 2021 13:25:33 +0430https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/آمار-بازدید-پست-های-من-در-سال-۹۹-zljkxk3n7cjlدر طول تاریخ از اعداد استفاده کردیم تا اغلب داد و ستد کنیم و آن‌چیزی که شمردنی است را بشماریم. برای هر عدد واحد درست کردیم تا عددهای زندگی قاطی نشوند و از اعداد، شفاف‌تر استفاده کنیم؛ مثلا وقتی می‌گوییم ده هزار تومان به پول اشاره داریم و وقتی می‌گوییم ده هزار بلیط به بلیط!روز به روز که در زندگی جلو‌تر رفتیم عددها فرقی نکردند ولی این واحدها بودند که زیاد شدند. واحد کریپتو، واحد اصله درخت، واحد فاصله و …«واحد» یک توافق عمومی است برای شمردن؛ تا همانطور که گفتم شمردن‌ها قاطی نشود. مشاهده افراد دارای ثروت (اجتماعی یا مالی) به من ثابت کرده اینکه چه چیزی را بشماریم از اینکه چطور بشماریم مهم‌تر است. هرکس با واحد خاصی مسائل زندگی را می‌شمارد. اینطور به نظرم آمده که مشخص کردن واحد یعنی مشخص کردن اینکه من در زندگی برای چه چیزهایی ارزش قائلم و می‌خواهم چه چیزهایی را در زندگی بشمارم. https://cdn.virgool.io/annual-report/1399/mb9mem7cujnp-auKbi.mp4 اعدادی که بدون واحد ثبت کردمبه ویدیویی که ویرگول برایم ساخته که نگاه می‌کنم میبینم که در سال ۹۹، من در مجموع ۲۳,۰۴۱ کلمه در ویرگول نوشتم و منتشر کردم و مخاطبین، پست‌های من را ۴۲۱ مرتبه پسندیدند و ۱۷۴ بار هم نظر خود را روی پست‌های من به اشتراک گذاشتند. در سال ۹۹، ۳۲ نفر در ویرگول من را دنبال کردند تا پست‌های بعدیم را بخوانند. این اعداد نشان میدهند من کاری کرده‌ام. هرکدام به واحدی وصل هستند. از خودم می‌پرسم من کدام واحد را شمارش کرده‌ام؟ کدامیک از واحدهای بالا از همه برای من مهم‌تر است؟ ادامه ویدیو را می‌بینم.آمار از اثر بیرونی می‌گویندطبق آمار پست‌های من ۳,۶۰۲ بار خوانده شدند و ۱۴۵,۷۲۸ ثانیه صرف مطالعه آنها شده است، که با توجه به جمعیتی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند، ویرگول به من می‌گوید که توانستم ۰/۰۰۱۹۹۷۹۱۶ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را بالا ببرم.از طرف دیگر ویرگول به من می‌گوید که اگر قرار بود پست‌هایم را چاپ و به دست تک تک خوانندگان برسانم باید ۹,۰۰۹ کاغذ مصرف می‌کردم.آن عددهای کوچک ابتدای ویدیو حالا تبدیل شده‌اند به عددهای بزرگ به اینکه من جلوی مصرف این تعداد کاغذ را گرفتم یا به اینکه من ۰/۰۰۱۹۹۷۹۱۶ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را جابه جا کرده‌ام. واحد این عددها برای من ملموس‌تر است.واحد نوشتن چیست؟همه عددهای بالا و همینطور اثر بیرونی که روی خوانندگان و همینطور در مقیاس بزرگتر طبیعت و جامعه اطرافم گذاشتم اعدادی هستند که من دوستشان دارم و به آنها افتخار می‌کنم. اگر چنین ویدیویی دست شما نیز رسید به شما بابت تک تک اعداد تبریک می‌گویم.اثر هر نوشته تا حدودی معلوم است، اگر بنویسید جلوی قطع درخت را می‌گیرید، به سرانه مطالعه کشور اضافه می‌کنید و خوانندگانی جذب می‌کنید که شما را از طریق نوشته‌هایتان می‌شناسند و …به نظرم می‌رسد که نوشته‌های من و شما واحد ندارند ولی اثر بیرونی دارند.فاطمه انصاریفاطمه انصاریThu, 25 Mar 2021 06:39:37 +0430https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/تو-qsegimbwtvnqو درست تنهایی با تو کاری میکند که دیگر رمقی برای ادامه نداری.چقدر مزه ی تنهایی زیر زبان میماسد، و چقدر انسان را فرسوده میکند.اگر تنها شدی، تنهایی هایت را با کسی در میان بگذار که تو را بفهمد نه با کسی که چیزی نمیفهمد.تنهایی ات را به خدا بسپار، خودش خوب میداند چگونه همه چیز را درست کند.تنهایی ات را به خدا بسپار.فاطمه انصاریفاطمه انصاریFri, 11 Dec 2020 23:55:11 +0330https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/بیا-gk8aoeha1ia7گاهی اوقات دستانم آنقدر خسته میشوند که توانِ بلند کردنشان هم ندارم.سکوتی دردناک همه جا را گرفته و فقط من ماندم و من.قلبم درد میکند، سال هاست درد میکند، من به انتظارت نشسته ام، بیا تا با هم به قله های بلند سفر کنیم،بیا تا همیشه برایت لالایی بخوانم،بیا قول میدهم خودم موهایت را شانه کنم،بیا اینجا یک قلب هست که تو را با تمام وجود دوست دارد و همیشه خواهد داشت، فاطمه ی من بیا.....فاطمه انصاریفاطمه انصاریTue, 10 Nov 2020 19:27:44 +0330https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/تو-بازنده-نیستی-fyqq5effkwnvصداش در نمیومد، نفسش گرفته بود، به یک نقطه خیره شده بود، چند بار تکونش دادم ولی بازم، بی حس و لمس یک گوشه افتاده بود.داد زدم، بلند صداش کردم، ولی فقط یک لحظه به من نگاه کرد و دوباره به جایی نامعلوم خیره شد.گریه کردم، زدم تو صورتم، از شونه هاش گرفتمو محکم تکونش میدادم ولی فقط برای چند ثانیه به چشمام خیره میشد و دوباره .....بهش گفتم: یا پاشو همین الان بریم بیرون یا خودتو و خونتو آتش میزنم.دوباره فقط برای چند ثانیه به چشمام خیره شد و بعد....صداش زدم نرگس تا کی میخوای زانوی غم بغل بگیری تا کی میخوای غصه ی اونی که رفته رو بخوری؟اینو که گفتم، داد زد: اونی که رفته اونی که تنهام گذاشته مادرمه، یک پسر نیست که دو روز گریه کنم براش بعدش یکی دیگه رو بیارم جاش.بهش گفتم: نرگس تو رو خدا، تو و هر کی قبول داری، بیا فکر کن، اصلا مادر نداری، باشه؟گفت: مگه میشه؟گفتم : نرگس اصلا بیا من مادرت، من قربون صدقه ات میرم، من دوستت دارم، من برات غذا درست میکنم، من موهاتو ناز میکنم، من هر شب بهت شب بخیر میگم، من هر جا بخوای بری باهات میام.بهم نگاه کرد، اشکاش سرازیر شد، بهم گفت: راست میگی؟گفتم: پس چی؟!گفت: فاطمه دوست دارم بمیرم.گفتم: چرا؟گفت: چون خیلی تنهایم.گفتم: اولا تنها نیستی، چون خدا هست، دوما من هستم، سوما خودت هستی.گفت: میخوام بخوابم، خسته ام.گفتم: باشه تو بخواب، منم میرم یک غذای خوشمزه درست میکنم، بعد بیدارت میکنم غذا بخوری، حالا بخواب دختر کوچولوی من.پتو رو آروم کشید رو سرش و انگار که هزار سال نخوابیده بود، به خواب عمیقی فرو رفت.از قدیم گفتن گذشت از بزرگان است، هیچ وقت با بچه هاتون قهر نکنید، خیلی محکم حرفتونو و خواستتونو بهشون بگید ولی قهر نکنید، اگر هم به حرف شما گوش نکردند، روی خودتون کار کنید که بتونید نظر بچهتونو بپذیرید.فاطمه انصاریفاطمه انصاریWed, 07 Oct 2020 18:42:07 +0330https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/او-رفت-jdvobxhkxtqnسیبم را گاز میزدم و خوشحال بودم ، به خانه رسیدم، در نیمه باز بود و این مسئله مرا کمی نگران کرد، آرام در را باز کردم و چهره ی غم زده ی او را در چهار چوب پنجره دیدم، آن زن فقط به جایی مبهم نگاه میکرد و هیچ کاری نمیکرد، کمی آن طرف تر، آن مرد را دیدم که دستش را به در تکیه داده است و وزن خود را روی دستش انداخته و سرش را به علامت تاسف تکان میدهد.اول گمان کردم، دزد به خانه زده و پول های پس انداز را دزدیده، برای همین برای اظهار همدردی، از خوردن ادامه ی سیب که دیگر مزه اش برایم تلخ بود اجتناب کردم و آن را در باغچه انداختم، کمی جلو رفتم، آن مرد نگذاشت داخل خانه شوم، آن زن هم همان جا پشت پنجره مانده بود. من فکر میکردم دزد پولمان را زده، ولی این طور نبود، حادثه ای اتفاق افتاده بود که بسی برایم ترسناک و دردناک بود، بله آن دخترک مُرده بود.علتِ مردنش مشخص نبود ولی زمزمه هایی که بود این بود که پسرکِ احمقِ خانواده، با تشویق های پدرِ نا جوانمردِ خانواده، تشک ها را روی دخترکِ چند ماهه ریخته و او آن زیر خفه شده و مرده بود. او را ندیدم، هرگز، وقتی مُرد، او را ندیدم، فقط شب او را غسل دادند در حیاطِ خانه و همسایه ی روبرویی، کفنی برای او درست کرد و او را مخفیانه در کفن گذاشتند و همان شب، در قبرستان، داخل قبر گذاشتند و تمام شد.دخترک بدون خداحافظی رفت و فقط سنگینی رفتنش را بر همه جا گذاشت.صدای قلبِ دخترک هنوز در گوشم پیچیده و گاهی از دور صدایم میزند، ولی من به هر سمت میروم او را پیدا نمیکنم، چون آن شب، در آن لحظه، در تاریکی خودم را همراه او گُم کردم، او داخلِ قبر شد و گُم شد و من داخلِ درد شدم و گُم شدم.فاطمه انصاریفاطمه انصاریWed, 07 Oct 2020 06:54:13 +0330https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/کجایی-scidkczqfcyjساعت هاست ک به او فکر میکنم؛خستگی عجیبی بر من احاطه پیدا کرده است، او را میخواهم در حالی که او نیست و شاید هرگز او را نبینم.دست هایم درد میکند، بدنم درد میکند و من همچنان منتظرِ او ایستاده ام.چققدر تلخ است، چقدر دردناک است که سال ها منتظرِ خودت باشی ولی خودت را پیدا نکنی و به خودت نرسی.زخم های روی قلبم خیلی عمیق است، درست به عمقِِ دردهای وجودم، من خودم را در آن خانه، در آن لحظه، در آن شب، در آن تاریکی گم کردم..... فاطمه انصاریفاطمه انصاریWed, 07 Oct 2020 06:31:55 +0330https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/معذرت-oyenagtgjavhسلام دوستای عزیزم، من مجبور شدم پست قبلی رو پاک کنم، بنا به دلایلی که میگم، برای همین اومدم ازتون عذر خواهی کنم، چون چند نفری که خونده بودن، دوستش داشتند، ولی من باید پاکش میکردم.میدونید من اولا به خاطر خودم حذفش کردم، چون دوست ندارم ذهنمو چیزای تاریک و وحشتناک و نا امید کننده پر کنه، برای همینم حذفش کردم، همین طور دوست ندارم ذهن بقیه رو تاریک کنم.وقتی خدا هست تاریکی بی معنیه، وقتی میشه روتو به خدا کنی و فقط نور ببینی، پس چرا روتو اینور اون ور کنی که تاریکی ببینی؟!دوست دارم با اون سبک، داستانای امید دهنده و مملو از نورِ خدا بنویسم.مخلص همگی.یا علی.فاطمه انصاریفاطمه انصاریSun, 30 Aug 2020 16:52:52 +0430https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/تفکر-fnxwl3dqawv4سلام تجمعشان را نگاه کردم، همه کنار هم بدون هیچ آزار و اذیتی خوابیده بودند، نه دنبال انتقام گرفتن بودند، نه چشم و هم چشمی،نه مسخره کردن و نه..... گوسفندان را میگویم. گاهی از انسان بودنم شرمنده ام وقتی که در حدِ یک گوسفند نمیتوانم آزاده باشم و گاهی آرزو میکنم کاش گوسفند بودم.....فاطمه انصاریفاطمه انصاریSun, 16 Aug 2020 09:04:00 +0430https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/ماری-fohlxr2rqzwiخانم مینو رضاخانیبادهای گرم از روی موج های دریا به صورتش میخورد و موهای طلایی اش را بر روی صورتش میریخت، به انتهای دریا نگاه میکرد انجا که آسمان به دریا وصل بود و گویی آب های خروشان از اسمان راهی به زمین پیدا کرده اند و جاری شدند.مرغ های دریایی هم نمیتوناست سکوتِ انجا را برای ماری  بشکند، دریا و آسمان و خورشید و امواج و ماری ، همه و همه فقط به یک نقطه خیره شده بودند و آن هم انتهای دریا بود.۳ سال پیش جیمی، نامزدِ ماری برای کسب و کار دل به دریا ها زد و رفت ولی هیچ گاه دریا او را پس نداد، دریا از ماری عاشق تر بود ، جیمیِ ماری را دزدید و به اعماقِ سرد و خاموشِ خود آنجا که پریانی گندم گون زندگی میکنند، برد.سهمِ ماری از جیمی فقط آمدن به کنارِ ساحل شد و دیدنِ عشق بازی دریا به معشوقش.هر روز می آمد و به آخرِ دریا نگاه میکرد تا شاید روزی این عاشقِ حسودِ، نامزدش را به او پس  دهد، او حتی به جسد معشوقش هم راضی بود ولی د ریا حسود تر از این حرف ها بود.آسمان گاهی برای ماری گریه میکرد و دریا از توجه آسمان به ماری عصبانی میشد و آنچنانِ نوچه های خود را به دامنِ ماری میکوبید، ولی ماری ذره ای تکان نمیخورد و عقب نشینی نمیکرد و فقط به همان نقطه خیره نگاه میکرد.یک روز که ماری در حالِ رفتن به کنارِ هووی خود بود،  دوباره آسمان به تلاطم افتاد و دریا هم شدیدا عصبانی شد، آخر دریا نمیخواست کسی به ماری حق دهد؛ برای همین تصمیمی خطرناک گرفت.ماری به دریا رسید و آسمان این بار شدیدا برایش اشک میریخت، گویی ماری از همه چیز خبر داشت چون بر خلافِ روزهای دیگر لبخند بر لب داشت و کیفِ وسایل سفرش را هم آورده بود.دریا غرشی کرد و ماری فقط لبخند میزد و آسمان میگریست.ماری آماده بود، آماده ی دیدار، آماده ی لقا، آماده ی رسیدن به معشوق.دریا هم شدیدا عصبانی بود و در یک حرکت، ماری را که دیگر هیچ مقاومتی در برابرِ امواج نداشت، به دام انداخت، امواج ماری را میچرخاندند و به آسمان بلند میکردند، آسمان از این فرصت استفاده کرد و چندین بوسه به گونه های خندان ماری زد و باز غرق گریستن شد، یکدفعه دریا ماری را بلعید و ماری در اعماقِ دریا به دنبالِ جیمی به راه افتاد.رفت و رفت و رفت، آه خدایا غیر قابل باور بود، جیمی را دید، جیمی این معشوقِ طناز بر صندلی تکیه داده بود و تاجی از طلا و سنگ های گران قیمت به سر گذاشته بود و پریانِ دریایی در حالِ خدمت کردن به او بودند، جیمی تا ماری را دید، از جایش پرید، باور نمیکرد، باور نمیکرد معشوقش را اینجا ببیند،جلو رفت و آمیزشی از جنس گلبرگ های یاس بین آن ها اتفاق افتاد، جیمی از این لقا مدهوش شد، پریانِ دریایی به تیمارش مشغول شدند و ماری هنوز مبهوت چیزهایی بود که میدید.جیمی به هوش آمد و ماری را که لباسی سفید از جنسِ ابریشم خالص بر تن داشت را نگاه کرد، جیمی محو تماشای این بانوی زیبا شده بود و جهان هم محو تماشای این دو......فاطمه انصاریفاطمه انصاریFri, 14 Aug 2020 10:09:16 +0430https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/جواد-عزتی-fwaocyssi55zبه نام خدا.سلام.هر کسی توی این دنیا یک سری علاقه مندی ها داره، توی هر زمینه، توی مدل لباس پوشیدن، توی ورزش، توی رفتار، توی درس، توی آدما و .....منم بینِ آدما یک نفرو خیلی دوست دارم و اونم آقای جواد عزتی است.سنم دیگه از هیجانات نوجوانی گذشته که مثلا یک نفرو به خاطرِ ظاهرش دوست داشته باشم و یا مدل لباس پوشیدنش و ....من آقای عزتی رو هر وقت میبینم ناخواداگاه حس خوبی بهم دست میده، دست خودم نیست، من ایشونو دوست دارم، اصلا خیلی دوسشون دارم، هر وقت میبینمشون آرامش پیدا میکنم.چند روز پیش از سر بیکاری، توی اینترنت سرچ کردم جواد عزتی و عکساشون اومد و کلی عکس نگاه کردم، مثل وقتی که سرچ میکردم نگار جواهریان و عکساشونو میدیدم، الان اینو بگم که توی بازیگرای خانم هم خیلی نگار جواهریان رو دوست دارم، فکر میکنم خیلی ساده است، خیلی معمولیه و .....بله داشتم میگفتم، بعد از اینکه عکسای حواد عزتی رو نگاه کردم به ذهنم ناخوداگاه رسید، برم و مصاحبه ی ایشونو توی خندوانه و دور همی ببینم، رفتم دیدم، واقعا لذت بردم، من اینجوریم که از چیزی که دوستش دارم، خیلی لذت میبرم، با دیدن ایشونم لذت بردم، روحم آروم شد.تا اینکه توی خندوانه رامبد جوان یک سوالِ عالی از جواد عزتی پرسید، دمش گرم، پرسید که:جواد ۵ تا از خصوصیاتِ بارزِ خودتو بگو.ایشونم بعد از یکم تعارف گفتند:۱- همیشه لبخند به لب دارم.۲- وقتی فیلم میبینم، دیگه از دنیای اطرافم جدا میشمو نمیفهمم دورم چی میگذره.(خیلی تمرکز دارم.)۳- خیلی دست و دل بازم، یک نفر بهم گفت: از یک جایی به بعد، فقط دیگه باید بدی، چیزی رو نگه نداری، پخش کنی، هیچ چیز برای نگه داشتن نیست. اصلا هیچی برای جمع کردن نیست، دست و دل بازی حالمو خوب میکنه.۴- خیلی صبورم، خیلی.چه ویژگی های خوبی کاش منم توی خودم پرورششون بدم، آره راست میگید اینا ۵ تا نشد، بله فکر کنم خودشون یادشون رفت، ۵ تا بگن.توی دورهمی هم آقای عزتی گفت:من خیلی برای بقیه دعا میکنم، تا این حد که توی بیست و چهار ساعت، تقریبا بیست و خورده ای رو دعا میکنم.چه ویژگی بی نظیری، راستش منم دوست داشتم این ویژگی رو پیدا کنم، برای همین با خودم گفتم یک لیست از آدمایی که دوست دارم براشون دعا کنم، تهیه کنم و همیشه براشون دعا کنم، وقتی این تصمیمو گرفتم، توی دنیای واقعی خیلی کسی نبود که واقعا دلم بخواد براش دعا کنم، به غیر از پدر و مادر و دخترخاله ام، این مسئله نارحتم کرد، ولی یکم که فکر کردم دیدم توی دنیای مجازی خیلی ها هستند که واقعا از صمیم قلب دوست دارم براشون دعا کنم و اونا عبارت هستند از :مارالِ عزیزمآقای مرادی مریم نگاری بزرگوارآقای معلمی محترمآقای میرویسی بزرگوارخانم رضایی عزیزمبله فعلا اینا بودن، حتما کسای دیگه هم هستند که الان به ذهنم نرسیده، ولی برای این بزرگواران به طور خاص دعا میکنم، اگه لیاقتشو داشته باشم.دعا کردن خیلی حالمو خوب میکنه.اینم به خاطر اون اردک ناز میذارم.خلاصه:۱- بین بازیگرای آقا، آقای جواد عزتی و بین بازیگرای خانم، خانمِ نگار جواهریان رو واقعا دوست دارم، شخصیتشونو دوست دارم، کاری به بازیشون ندارم.۲- پنج ویژگی آقای عزتی:* دست و دل باز*صبور*خنده رو*قدرت تمرکز بالا*دعا گو بودن۳- لیست کسایی که منم دوست دارم براشون دعا کنم:پدرممادرمدختر خاله ی عززززززیم فرشته خانمِ عزیز و مهربونم.مارال عزیزمآقای مرادی مریم نگاری بزرگوارآقای معلمی محترمآقای میرویسی بزرگوارخانم طاهره رضایی مهربانو بقیه ی دوستای خوبِ دیگه اممخلص همگی،یا علی.?فاطمه انصاریفاطمه انصاریTue, 21 Jul 2020 07:18:16 +0430https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/اندازه-نگه-دار-که-اندازه-نکوستروزانه-های-من-cjhyhnr72grzبه نام خدا.سلام.چند روزی هست که با یک نفر، تازه دوست شدم، البته ایشون از اقوام هستند ولی رابطه ی ما قبل از این چند روز در حدِ سالی یک سلام و علیک بود ولی الان تقریبا هر روز بهم زنگ میزنیم و یک ساعت تا دو ساعت صحبت میکنیم.چیزی که توی این دوستی خیلی فکرمو درگیر کرده اینه که آیا ما باید اینقدر با هم صمیمی بشیم؟ این صمیمیت ضربه زننده نیست؟اندازه نگه دار که اندازه نکوست:بله همین طور چند روزی فکرم درگیر بود که اشکال نداره ما اینقدر صمیمی هستیم؟ در حقیقت داشتم به وجودِ ایشون معتاد میشدم، تا اینکه یادِ یک جمله از یک انسانِ فوق العاده افتادم ، ایشون گفته بودند:توی هر رابطه اعم از رابطه ی دوستانه و دشمنی، حریمِ خودتونو حفظ کنید، یعنی با دوستت خیلی صمیمی نشو و همه ی حرفای مهمت رو بهش نگو، چون ممکنه همین آدم که الان باهاش دوستی یک روز دشمنت بشه و از اطلاعات تو علیه خودت استفاده کنه؛ با دشمنتم زیادِ از حد بد نباش و دشمنی نکن، چون ممکنه یک روز همین آدم دوستت بشه و اگه خیلی بهش بدی کرده باشی دائما پیشش شرمنده هستی.این جمله منو به فکر فرو برد، واقعا چرا نمیتونیم به این جمله عمل کنیم؟!وقتی با یک نفر دوستیم اینقدر از اسرارِ خودمون و زندگیمون بهش میگیم که حد نداره و وقتی هم با یک نفر دشمنیم اینقدر بدی بهش میکنیم که بازم حد نداره!!!توی یک رابطه باید شوخی، محبت، کادو دادن و .....باشه ولی دیگه اینکه تو بیای ریز و درشتِ زندگیتو تعریف کنی، نباید باشه.شاید ازم بپرسی پس چه کار کنیم؟ وقتی دلمون میگیره با کی درد دل کنیم؟خب من بهت میگم: زندگی مثل بازیه، تو یک بازی رو چقدر جدی میگیری، زندگیم همین طوره، اگه دلت میگیره بهترین کسی که به حرفات تمام عیار گوش میکنه خداست، برو با خدا حرف بزن،یا با یک مشاور صحبت کن، لزومی نداره تو سیر تا پیاز مشکلاتتو به دوستت بگی که اونم نمیتونه هیچ کاری برات بکنه.بعدشم همیشه یادت باشه، زندگی یه بازیه، به دوستت زنگ بزن، بگو، بخند ولی نه تو وارد حریم اون شو، نه اجازه بده اون وارد حریمت بشه، به همین راحتی به همین خوشمزگی.امیدوارم این مطلب همیشه توی ذهنمون بمونه.اسباب کشی:خدا رو شکر اسباب کشیمم تموم شد، همه ی وسایل رو چیدم، فقط حیاط مونده که اونم میذارم بعد از بهبودی کاملِ حضرتِ همسر، خودشون انجام بدن، چون از توان من خارجِ.فقط الان مونده گرد گیری خونه، که امروز انجام میدم.راستی دوستان این خونمون یک جای بی نظیر داره که میخوام پاتوقِ خودم کنم، اونم چیزی نیست جز یکپنجره.?این پنجرمونِ.اینم بیرونشه.نمیدونید چقدر پنجره دوست دارم، وقتی باز میکنم و بیرونو نگاه میکنم، حس خوبی بهم میده، فقط متاسفانه محافظ نداره، ولی حتما به صاحب خونه میگیم محافظ براش بذاره، چون اونجا پاتوقم میشه و باید امنیت داشته باشه.حالِ همسرمم رو به بهبودیه با دعای شما عزیزان، ممنون از همگی.خلاصه:۱- توی دوستیامون، اندازه نگه داریم که اندازه نکوست.۲-اسباب کشیم تموم شد و فقط گرد گیری مونده.۳- همسرم حالشون بهتر شده، ممنون از دعاهاتون.مخلص همگی.یا علی.?۱۳۹۹/۴/۲۵فاطمه انصاریفاطمه انصاریWed, 15 Jul 2020 16:28:38 +0430https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/سردارِِ-عشق-روزانه-های-من-qn7xrdieymguبه نام خدا.سلام.دوستان بِه که ز وی یاد کنند/ دلِ بی دوست دلی غم گین است.بله عزیزان دل بی دوست دلی غم گین است، چقدر قشنگ خانم پروین اعتصامی گفتند.دیروز روزِ قشنگی بود، چون اولا این مطلبی که میخوام براتون بگم، اتفاق افتاد و دوما تقریبا بخش زیادی از اسباب کشی رو انجام دادم.بله دیروز که در حالِ جمع و جور کردنِ خونه بودم، یکهو یادِ این افتادم که ای دلِ غافل دریغ از یک بزرگ تری که به ما کمک کنه، منظورم از کمک هم، مالی نیست،بلکه توی همه ی زمینه ها یک کمک کننده نداریم،خلاصه در حالِ کلنجار رفتن با خودم و خودخوری کردن بودم که یکهو یادِ سردار سلیمانی افتادم.آرامش پیدا کردم و با خودم گفتم: درسته ما کسی رو نداریم، ولی سردار سلیمانی رو داریم، همین که فقط یک لبخندش کلی آرامش بهت میده، همین که تا وقتی بود بیشترِ بچه یتیم ها، یا عمو صداش میکردند یا بابا، کافیه.با یاد ایشون دلم آروم شد ولی یکدفعه مثل برق گرفته ها لرزیدم و گفتم: خب ایشون که واقعا نیست، پس چه کار میتونن برای من بکنن؟!بعد از چند ثانیه این فکر اومد به ذهنم که:ایشون شهید هستند و خدا توی قرآن میفرمایند شهدا زنده هستند و نزد من روزی دارند؛پس ایشون زنده است، ایشون زنده است، ایشون زنده است و تمومِ کارهای آدم های زنده رو میتونه انجام بده،اگه اینو قبول نداشته باشم یعنی آیه ی قرآن رو قبول ندارم، در حالیکه قرآن رو قبول دارم پس صد در صد ایشون زنده است.حالا که زنده هستند من باید مثل یک آدم زنده با ایشون رفتار کنم، یک آدمِ زنده؛ یعنی هفته ای یک بار ایشونو به خونم دعوت کنم، با ایشون صحبت کنم، مشکلاتمو بگم و از ایشون بخوام کمکم کنن، مثل یک آدم زنده.وقتی این فکرا رو کردم آروم شدم، قلبم آروم شد، بله باید یقین داشته باشی که حرف قرآن راسته، واقعا شهدا زنده هستند، یک حقیقت هستش و یک شعار یا یک مطلبِ نغزِ ادبی نیست، یک حقیقته،شهدا زنده هستند.این مسئله حالمو خیلی خوب کرد و تونستم خیلی از کارهامو انجام بدم و گذاشتم که با سردار سلیمانی مثل یک آدم زنده ملاقات داشته باشم ان شاالله.امروز میخوام اگه بتونم تمییز کاری خونه رو تموم کنم و فقط بمونه حیاط که فردا انجام بدم.دوستان در ضمن یکم حالِ همسرم خوب نیست، اگه تونستید براشون دعا کنید تا هر چه سریع تر خوب بشن، خیلی لطف میکنید.خلاصه ی مطلب:۱- سردار سلیمانی زنده هستند و میشه با ایشون مثل یک آدمِ زنده برخورد کرد و همون آثار رو دید که وقتی با یک آدم زنده ملاقات میکنی، میبینی.۲- تقریبا کارها رو تموم کردم.۳-برای همسرم دعا کنید.مخلص همگی.یا علی.?۱۳۹۹/۴/۲۴فاطمه انصاریفاطمه انصاریTue, 14 Jul 2020 06:18:29 +0430https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/پذیرفتنروزانه-های-من-ltku4lqdhydnبه نام خدا.سلام.خوبید دوستان؟دیروز، روز پیش بینی نشده ای بود و این ویژگی هم میتونست باعثِ انرژی گرفتن من باشه و هم افسردگی من؛ دیروز پدرِ عزیزم ناگهانی بر ما وارد شدند و کلبه ی نیمه بزرگِ ما رو با قدم هاشون صفا بخشیدن، شاید بگید اینکه خوبه دیگه چرا افسردگی؟و من باید توی جوابتون بگم:۱- توی این شرایط نمیتونستم مهمون داری کنم( بازم کمال گرایی لعنتی.)۲-من پدرمو دوست دارم و وقتی ایشون بر ما وارد میشن و بعد از چندی میرن، من دلم میگیره، دستِ خودم نیست، یادِ دوران طفولیت میفتم که ایشان مرا در خانه ی ابوی گرامیشان میگذاشتند و میرفتند و من میماندم و انبوهی از غم و متاسفانه بنا بر عادت در هر شرایطی که باشم و ایشون بیاد و بره من یاد خاطراتم میفتم نا خوداگاه و غصه دار میشم.( ببخشید کامتونو سرِ صبحی تلخ کردم.)۳-نمیدونم چه گره های وا نشدنی بین من و پدرِ گرام هست که اکثرِ اوقات از دیدنِ ایشون و بالعکس ایشون از دیدنِ من، احساسِ خوشایندی بین ما شکل نمیگیره.بله به این دلایل بنده میتونستم تا مرزِ افسردگی برم ولی ایندفعه مددِ الهی همراهِ من شد و تونستم این دست انداز رو به سلامتی رد کنم،این مددِ االهی عبارت بود از:پذیرفتنِ پدرم، همانگونه که هست و همچنین پذیرفتنِ شرایط همانگونه که هست.در کل این مددِ الهی این میشد:پذییییرفتن.من پدرمو پذیرفتم همین گونه که هست، ایشون بعد از تقریبا ۵ ماه میومدن خونه ی ما ولی از همون بدو ورود با گوشی صحبت میکردند در حالی که فقط با کله با هم سلام کردیم.دقایقِ ابتدایی ورودشون با صحبت کردن با تلفن گذشت، بعدش که قطع کردند باز در موردِ فردِ تلفن زننده صحبت شد البته کمی هم احوال پرسی رد و بدل شد و بعد از خوردنِ آب و چای، ایشان دوباره گوشیِ خود را برداشته و مشغولِ چت کردن در گروهشان شدند.من اولش میخواستم خودمو بخورم که چرا بابا اینجوری میکنه؟ بعد از گذشت اندی اومده چرا اینقدر بی توجهی میکنه؟که یکدفعه مدد اللهی با من یار شد و اون فکر به ذهنم رسید: پذیرفتن.من پدرمو پذیرفتم، نفسِ آرومی کشیدم و گفتم ایشون همینه، من که نمیتونم ایشونو تغییر بدم، ولی میتونم خودمو تغییر بدم، پس به جای جوش زدن، آرام شدم و به خودم گفتم شرایط همینه، عوض نمیشه، وقتی اینو گفتم خیلی آروم شدم و منم با همسر و بچه هام شروع کردیم به خندیدن و شکلک درآوردن، البته با نرم افزارهایی که روی صورت شکلک میذاره،پدرِ گرام هم اون طرف تر مشغولِ چت کردن بودن.بعد از چت کردن پدر و شکلک درآوردن ما،پدر گفتند من باید برم یک تلفن ضروری دارم که بزنم، ما هم طبقِ عادت سر تسلیم فرود آورده و گفتیم: راحت باشید.ایشونم رفتند تقریبا ۴۵ دقیقه بعد اومدن، که در این بین همسر من خوابیده بودند و پدر گرام در اتاق دیگر در به در دنبال شارژر میگشتند و وقتی شارژر را به ایشان تقدیم نمودم، آرامشی بر ایشان مستولی شد و همان جا نشستند و مشغولِ ادامه ی چت کردن هایشان شدند.ناگفته نمونه که ایشون آب هویچ و بستنی برای ما خریده بودند و منم بستنی ها رو آوردم تا میل کنند، هم چنان همسرم خواب بودند و من برای بچه ها و پدرم بستنی آوردم،پدرم گفتند: خوب میشه هویچ بستنیش کنیم.منم گفتم چشم سمعا و طاعتا، آب هویچ ها رو آوردم و ایشون توی لیوان اینا رو قاطی کردند و میل نمودند، در بین هم با گوشی کار میکردند، منم چون دیگه شرایط رو پذیرفته بودم، با خودم گفتم: منم میرم شام درست میکنم.بچه ها و پدرم با هم مشغول خوردن آب هویچ بستنیشون بودند و پدرم از اون ها عکس میگرفت، همین برای من کافی بود، البته ناگفته نمونه که عکس ها رو برای گروه میخواستند که بفرستند و به بقیه بگن: اینا نوه های من هستند.خلاصه بعد از تقریبا یک ساعت پدرِ عزیزم آهنگ سفر کردند و گفتند: من باید برم.دیگه با اینکه سخت بود ولی چاره ای جز تسلیم شدن نبود، کمی تعارف کردیم که بمونن ولی ایشون کار داشتند و باید میرفتند و رفتند.تازه اصلِ داستان اینجا شروع میشه، وقتی ایشون رفتند حالم به طرزِ عجیبی گرفت، همون حسِ تنهایی خفقان آور به من مستولی شد، ولی نذاشتم ادامه پیدا کنه، چند بارم تا مرزِ باریدن رفتم ولی باز سریع جمع و جورش کردم، تقریبا غذاهامو درست کرده بودم و دیگه باید میذاشتم تا بپزه ، من از فرصت استفاده کردم و با بچه ها رفتیم بیرون تا چندتا وسیله بگیرم، همسرمم به علت اسباب کشی بسیار خسته بودند و توی خونه خوابیده بودند، من و بچه ها پیاده رفتیم مغازه، خیلی خوب بود، به جای غصه خوردن و افسردگی ما رفتیم بیرون و چیزایی که لازم داشتمو خریدیم.بعدشم برگشتیمو و غذا که درست شده بودو خوردیم، یکم میخواست حالم بد بشه که به خودم گفتن:این شرایطِ تویه، نمیشه تغییرش بدی، پس بپذیرش، پس بپذیرش، پس بپذیرش.منم پذیرفتم و تونستم حالمو خوب کنم.راستی یادم رفت بگم، صبح دیروز کلی از کارای خونه رو انجام دادم و این موفقیت رو مدیونِ سحر خیزی هستم، سحر خیزی گنجیه که اگه به دستش بیاری برای همیشه نونت تو روغنه.واقعا درست گفتند که سحر خیز باش تا کامروا باشی.موانعِ زیادی سرِ راه سحر خیز نبودن هست، که از همه مهم ترش عادت نداشتن به سحر خیزیه، ولی باید این موانع رو کنار زد و به سحر خیزی رسید.امیدوارم همه بتونیم سحر خیزی رو تجربه کنیم.خلاصه ی مطلب:۱- دیروز پدرِ عزیزم اومدند.۲-من یادگرفتم شرایط رو بپذیرم.۳-سحر خیزی باعث کامروایی میشه.دوستان ممنون که خوندید، امیدوارم همیشه حالِ خودتون و دلتون خوب باشه، راستی امروز بقیه ی وسایل خونه رو مرتب میکنم.مخلصِ همگی.یا علی?فاطمه انصاریفاطمه انصاریMon, 13 Jul 2020 06:55:05 +0430https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/زندگی-یک-بازی-هستروزانه-های-من-v62wzypwuecbبه نام خدا.سلام.قبل از شروع کردنِ بحث اصلی باید به یک چیز لعنت و هر چی فحش هست بدم، اون چیز کمال گرایی هست، بر اساس همین کمال گرایی باید این پست رو نمینوشتم، چون ایشون اومده بود و کنار گوش من همش میگفت: باید مطلب خوب و کامل بنویسی حالا که نمیتونی بنویسی کلا ول کن، نمیخواد چیزی  بنویسی.یا نمیتونی عکسای خوب بذاری، پس چیزی ننویس و ....لعنت به کمال گرایی، این کمال گرایی اینقدر منو توی زندگی عقب انداخته که حد نداره، مثلا یک نمونه ی بارزش اینه که من زبانِ انگلیسی یاد نمیگیرم چونکه، این آقای کمال گرایی، میاد و همش بهم میگه:برای یاد گیری زبان باید هدف خوبی داشته باشی و تو که هدف نداری نباید یاد بگیری.خب یکی نیست به این آقای کمال گرایی بگه: پدرت خوب،مادرت خوب دیگه هر بیچاره ای میدونه یادگیری زبانِ انگلیسی یک روز به دردش میخوره،دیگه هدف داشتن براش یعنی چی؟اگه از وقتی که تصمیم گرفته بودم زبان یاد بگیرم یاد میگرفتمش تا الان دیپلم زبان گرفته بودم.یا چقدر زندگی رو برای خودم تلخ کردم با همین کمال گرایی لعنتی، مهمونی ندادم، چون همه چیز کامل نبود.مهمونی نرفتم، چون رفتارم کامل نبود.با کسی دوست نشدم، چون تمامِ ارزش های رفتاری رو توش ندیدم، همچنین توی خودم.وااااای دیوونه شدم از دست کمال گرایی.بابا کمال گرایی! جان مادرت بیا برو گمشو، من میخوام مثل آدم زندگی کنم، از دست تو دیوونه شدم.میخوام با تمام نقص هام با کسی دوست بشم،میخوام با تمامِ نقص های بقیه باهاشون دوست بشم.میخوام حتی جلوی مهمونم، املت بذارم، ولی مهمونی بدم،می خوام بدترین رفتار رو داشته باشم ولی بازم مهمونی برم.اگه کمال گرایی دستم بهت برسه با ساتور تیکه تیکه ات میکنم.خب آخیییش راحت شدم، حالا میریم سر اصل مطلب، البته همین مطلب مقدمه هم خیلی مهمه که جا داره یک مقاله دربارش نوشته بشه، من فقط به عنوان یک درد دل ازش یاد کردم،خب مطلب اصلی اینه کهزندگی مثل بازی کردنه.زندگی یعنی بازی، کلِ عمر یعنی بازی.ما فقط باید قواعدِ بازی رو یاد بگیریم، زندگی هیچی بیشتر از یک بازی نیست.توی بازی چه جوری هستی؟ مثلا اسم و فامیل.خب توی بازی اسم و فامیل، اولا سعی میکنی یاد بگیری چه جوریه، بعدش که یاد گرفتی سعی میکنی اون قواعد رو پیاده کنی و دقت و سرعت عمل هم بهش اضافه میکنی تا در نهایت برنده بشی و اگه برنده نشدی، هیچ وقت آسمون و زمینو بهم نمیدوزی، بلکه اینقدر بازی میکنی تا آخر برنده بشی و اگه حریفت خیلی کار کشته باشه و نتونی شکستش بدی، نهایتا یکم نارحت میشی و کاغذ اسم و فامیل رو مچاله میکنی، میندازی دور و توی فکرت این میاد که دفعه ی دیگه حتما شکستت میدم، یا از این بازی یاد میگیری چه جوری بقیه رو شکست بدی.کل زندگی همینه ما باید فقط قواعدِ بازی زندگی رو یاد بگیریم، قواعدشم زیاد سخت نیست بلکه عبارت اند از :چیزایی که عقلا بد هست، انجام ندی، مثلا توی کلِ دنیا حیوان آزاری بده و ربطی به دین و مذهب کسی نداره، پس انجام نده، دیگه کودک آزاری جای خودش.چیزایی که عقلا خوب هست، انجام بدی، اینم مثل بالاست بعضی چیزا خوبه و ربطی به دین نداره، پس اونا رو انجام بده، مثلِ کمک به نیازمندان.چیزایی که دین گفته حرامِ انجام نده، این خیلی مهمه، فقط هم باید توجهمون روی حرام ها باشه و به مکروهات کاری نداشته باشیم، تازه خیلی از حرام ها، عقلا زشت و ناپسنده و به مورد اول که گفتم برمیگرده.چیزایی که دین گفته واجبه، انجام بده، اینم دیگه مشخصه و ما اصلا نباید کاری با مستحبات داشته باشم در مرحله و پله ی اول.و از همه مهم تر، همیشه شادیتو حفظ کنی.بله قوانین بازی توی این عالم همین پنج تاست، اینا رو یاد بگیر و بازی زندگی رو شروع کن.شاید الان بپرسی خب اینی که گفتی چه ربطی به موضوع پستم داره یعنی روزانه های من؟من باید بهتون بگم این مطلب رو توی انجام کارهای روزانم بهش رسیدم و دوست داشتم به شما هم بگم.پس زندگی فقط یک بازیه و باید قواعد بازی رو یاد بگیری، همین.حالا بعد از این حرفا بریم سراغ روزانه های خودم، بله ما  دیروز تونستیم بریم خونه قبلیمونو، همه ی وسایل رو بیاریم، البته فقط تمیز کاری اونجا مونده،بعدش اومدیم خونه ی جدیدمون و فقط تونستم آشپزخونه رو تا حدودی تمییز کنم، یعنی فقط وسایل یخچالو چیدم و تمییزش کردم همچنین گاز رو هم  تمییز کردم.تقریبا اینجوری، من عاشق رنگ سبزم، اگه میتونستم همه جای خونه رو سبز پسته ای میکردم.امروز چیدن بقیه ی ظرف ها و مرتب کردن رختخواب ها رو میخوام انجام بدم، ان شاالله.برام بازم دعا کنید تا بتونم کارها رو انجام بدم.خلاصه ی مطلب در چند جمله:۱- لعنت به کمال گرایی.۲-زندگی یک بازیه و دیگر هیچ.۳- آشپزخونمونو تمییز کردم و یکم دیگه از کارها مونده.دوستان من تصمیم گرفتم به جای اینکه هر شب روزانمو بنویسم، صبح فرداش بنویسم، چون شب ها شاید خسته باشم و نتونم بنویسم و از ناسزاهایی که در مطلب دادم معذرت میخوام، میخواستم حقِ مطلب ادا بشه.از آقای مرادی مریم نگاری هم خیلی تشکر میکنم، خیلی مطالب ایشون در نوشتن بهم کمک میکنه.مخلصاتِ همگی،یا علی.?۱۳۹۹/۴/۲۲فاطمه انصاریفاطمه انصاریSun, 12 Jul 2020 06:49:15 +0430https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/روزانه-های-من-mhbjp9lpmdueبه نام خدا.سلام.خوبید دوستان؟ منم خوبم، عالیم، خیلی خوب.چند وقت پیش به ذهنم رسید که از لحظه لحظه ی زندگیم فیلم بگیرم؛ با گوشی هم چندین بار فیلم گرفتم، یکبار وقتی که میخواستم غذا درست کنم، یکبارم وقتی که داشتم اسباب کشی میکردم،ولی چون حافظه ی گوشی کمه دائما وسطش متوقف میشد و ....برای همین ما یعنی من و شوهرم تصمیم گرفتیم که یک دوربین بخریم، ولی فعلا هنوز موفق به خریداریش نشدیم، برای همین میخوام تا موقعی که دوربین بخریم بیکار نشینم و ثبت لحظه هامو داشته باشم، البته لحظه به لحظه نه ولی در حد کلیتی از روزانه هامو داشته باشم، برای همین می خوام شروع کنم به نوشتن روزانه هام، پس بریم. ?الان مهم ترین اتفاقی که این روزا برام افتاده اسباب کشی کردنه، ما خیلی یکهویی مجبور شدیم اسباب کشی کنیم و خونه ای که ۳ سال و نیم توش زندگی کردیم و تقریبا شده بود جایگاه امن و امانمون رو ترک کنیم و وارد خونه ی جدید بشیم.خونه ی قبلی ما یک خونه ی قدیمی بود، زیر زمین داشت و هنوز به سبک قدیم دیوار هاش طاقچه های قشنگی داشت، تقریبا چیزی بود توی این مایه ها:تا اینکه وراث محترم خونه تصمیم گرفتند خونه رو بفروشند و ما مجبور شدیم به جای دیگه نقل مکان کنیم.خداییش این اسباب کشی برام سخت نبود، چون اولا فاصله ی بین خونه ها تقریبا ۵ کوچه بود و ما خیلی از خرده ریزه ها رو با ماشین خودمون بردیم و فقط چند تا وسیله ی بزرگ بود که اونم یک وانت گرفتیم و بردیم و تمام.الان ما تقریبا تمام وسایل رو آوردیم و توی خونه ی جدیدمون مستقر شدیم که تقریبا این شکلیه:تقریبا!فقط مونده کبوترمون و پنکه سقفیمون و گلدونامو و چندتا خرده ریزه.امروز باید شروع کنم به مرتب کردنِ این خونمون، اول میخوام رختخواب ها رو سر جاش بذارم، بعد وسایل آشپزخونه رو و بعدش لباس ها رو همینا دیگه تموم میشه، البته هر کدوم وقت گیره، مخصوصا آشپزخونه و یخچال.البته حیاطم هست که به عهده ی شوهرم هستش. راستی دوستان اینجا یک چیز خیلی قشنگ پیدا کردم اونم یک صندوق چوبیه، مالِ صاحبخونه است که فکر کنم لازم ندارن، ازشون باید اجازه بگیریم و اگه اجازه بدن مال ما بشه، من عاشقِ این صندوق ها هستم، یادقدیما میفتم، توش هم میشه کلی وسیله گذاشت.?خب دوستای عزیزم برام دعا کنید بتونم به راحتی بقیه کارها رو هم انجام بدم، البته علی آقای معلمی اگه خواستید و دوست داشتید میتونید لطف کنید و بیایید کمک، حداقل اینجوری چشم ما به جمال یک همشهری روشن میشه، با کمال میل از بقیه ی دوستای قمی هم در کمک کردن توی این امر خطیر دعوت میکنم تا لطف کنن و قدم روی چشم ما بگذارند و بیان و کمک کنن. ? شوخی کردم.من از این به بعد سعی میکنم خلاصه ی روزانمون رو بنویسم و تقدیم نگاهتون کنم، تا هم حالم خوب بشه و هم به گفته ی آقای معلمی ویرگول ساکت نمونه و هم توی نوشتن کمی تمرین کنم و بازم میگم که حالم با نوشتن خوب بشه.مخلصِ همگی،یا علی.?فاطمه انصاریفاطمه انصاریSat, 11 Jul 2020 10:54:32 +0430https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/با-این-دو-تا-فکر-زندگیت-تغییر-میکنه-whbqfj3rddofبه نام خدا سلام.حتما بعضی وقتا شده که از شدت نا امیدی نمیتونی هیچ کاری انجام بدی، حتما شده بعضی وقتا هم اینقدر سرخوش بودی که بازم به خاطر سر خوشی زیاد کاراتو به روزِ دیگه موکول کردی.بعضی وقتا از اینکه نمیدونی چی می خواد پیش بیاد سردرگمی، بعضی وقتا هم از ترسِ اینکه نمیدونی فردا آیا زنده هستی یا نه نمی تونی هیچ کار کنی.و هزاران فکرِ دیگه.....می خوام توی این پست بهت کمک کنم تا به آرامش برسی و دیگه غصه ی چیزی رو نخوری، بیا بریم.برای رسیدن به این آرامش باید دو تا فکر رو هر روز توی خودت پرورش بدی.فکر اول: فکر کن تا ابد زنده ای:بله یک فکری که میتونه قدرتِ شگفت انگیزی بهت بده اینه که فکر کنی تا ابد زنده ای.فکر کن هیچ وقت نمیمیری، برای همیشه توی این دنیا هستی تا ابد.این فکر انرژی فوق العاده ای بهت میده که سرمستت  میکنه ؛ همچنین به یک آرامشِ شیرین هم میرسی،دیگه عجله نمیکنیدیگه حرص نمیخوریدیگه غصه نمیخوری، دیگه نا امید نمیشی و کلی حسِ خوبِ دیگه بهت میده.این فکر اینقدر زندگیتو عوض میکنه که خودتم باور نمیکنی و بهت شادی زیادی میده. بعضی ها هستند که برای هزار سالِ آیندشونم برنامه دارن، این واقعا لذت بخشه.با این طرز فکر خیلی از برنامه های زندگیت تغییر میکنه، نداشتنِ کسی یا چیزی اذیتت نمیکنه، چون تو میدونی ابدیت در پیش داری.این مطلبی که گفتم از امام علی علیه السلام و همچنین از امام حسن مجتی علیه السلام است.فکر دوم: فکر کن فقط امروز وقت داری و زنده هستی:بله هر روز که از خواب بلند میشی برو جلوی آینه و به خودت بگو امروز آخرین روزِ زندگیت هست، چه کار میکنی؟ با خودت بررسی کن ببین اگه امروز آخرین روزِ زندگیت بود چه کار میکردی، این طرز فکر باعث میشه:کارهای بیهوده نکنیکارهای انجام بدی که هم مهم هستند و هم فوریشب وقت خواب، احساس خوبی داری، چون به مهم ترین کارهات رسیدی و به نوعی دیگه از مرگ نمیترسی، این فکر اگه دائمی باشه قدرتِ فوق العاده ای بهت میده.این مطلب هم از امام علی علیه السلام و امام حسن مجتبی علیه السلام است.حرف آخر:اگه میخوای احساسِ شادی، امید، قدرت، انگیزه و .... کنی این دوتا فکر رو همیشه توی زندگیت داشته باش، همیشه با خودت بگو: من تا ابد هستم، من ابدیت دارم، فقط امروز و فردا نیست، ابدیت هست و همچنین به خودت بگو امروز آخرین روزِ زندگیمه، چه کار باید کنم که مهم ترین کار باشه؟و اینجوری به زندگیت نظم و آرامش ببخش.امیدوارم این مطلب براتون مفید بوده باشه،یا علی.?فاطمه انصاریفاطمه انصاریFri, 03 Jul 2020 07:43:19 +0430https://virgool.ir/@fa.ansari.tme/شکلات-wachbj3l7ih6به نام خدا،سلام.دوستان این یک مطلب ارزنده است که توصیه میکنم تا آخر بخونید.به همه طرف نگاه میکنی، هیچ کس نیست، تو هستی و تو و تو.سرت رو بین دو تا دستات میگیری و چشماتو میبندی، داری به سالهایی که از عمرت گذشت فکر میکنی.سکوتِ قبرستان به تو کمک میکنه که خیلی راحت از بچگی هات یادت بیاد، آره اون زمان که خیلی کوچک بودی، همین جور با خودت مرور میکنی، چقدر زندگیت تلخ بود، چه کارهای اشتباهی که انجام ندادی.حالا به این نقطه رسیدی، دیگه از هیچ کدوم از اون هیاهوها، سرو صداها خبری نیست، تو هستی و کارهایی که کردی.بالای قبرِ خودت واستادی، قبر رو میخونی، اسم و فامیلتو، فرزندِ فلان، تاریخ تولد، تاریخ مرگ.ببین حالا به این نقطه رسیدی، حتی فکرشو نمیکردی یک روز تو هم بمیری، اینقدر سرمست از دنیا شده بودی که باور نمیکردی یک روز تو هم میمری ولی حقیقت داره و الان تو مُردی.کسی میاد ازت سوال میکنه، میگه عمرتو در چه راهی گذروندی، تو میگی در راهِ رضایتِ مردم، برای مردم زندگی کردم، جوری حرف زدم تا مردم خوششون بیاد، تمام دغدغه ی من این مردمِ لعنتی بود.اون آدم ازت میپرسه، تو فکرشو میکردی روزی گذرت به اینجا بیفته؟ تو گفتی من اینقدر سرمست و مغرور بودم که فکر میکردم تا ابببببد زنده ام، در حال گریه سر میدی و با دست به سر خودت میزنی.اینقدر پشیمونی که از این پشیمونی ضعف شدید پیدا کردی.اون آدم دوباره ازت میپرسه، چرا توی این دنیا که بودی حرف خدا رو باور نکردی؟ چرا فکر کردی وعده های خدا دروغ هستند؟ چرا به این ور یک ذره توجه نکردی؟ چرا برای خودت کاری نکردی؟اینقدر حسرت میخوری که میمیری و زنده میشی، اون آدم دوباره ازت سوال میکنه، جوانیت رو در چه حال گذروندی؟تو با خستگی طاقت فرسا میگی در حالتِ گناه گذروندم، انرژی داشتم ولی وقت رو تلف میکردم، اسیرِ گذشته و آینده بودم، اسیرِ شهوت بودم، اسیرِ گناه بودم.با شلاق یکی محکم به صورتت میزنن، به صورتی که خوشگلش میکردی و میرفتی بیرون و با این زیبایی هزار گناه میکردی.دوباره اون آدم ازت سوال میکنه، نمازتو چه کار کردی؟ تو اینقدر بی توجه به نماز بودی که اصلا یادت نمیومد با نماز چه کار کردی.دوباره ضربه ی دیگه به کمرت میزنن. دردِ این ضربه ها اینقدر زیاده که از درد فقط به خودت میپیچی.در این حین یک نسیمی میاد، تو یکم از درد راحت میشی، بهت میگه: این نسیم اون صدقه ای بود که دادی، ببین بیچاره چقدر راحت میتونستی توی دنیا کاری کنی که الان وضعیتت عالی باشه، ولی نکردی، خدا کارِ سخت به تو نگفته بود، چرا کاری نکردی که خودتو نجات بدی.تو از حسرت فقط به خودت میپیچی، اینقدر حسرت میخوری که میمیری و دوباره زنده میشی، ولی حسرت فایده ای نداره.باید بشینی و عذاب کشیدن خودت رو ببینی، ببین، بچش، نوشِ جانت این عذاب ها، نوش جانت چون نتونستی یک کاری کنی که آخرتت آباد بشه، در حالی که خیلی راحت بود که آخرتتو بسازی..فاطمه انصاریفاطمه انصاریThu, 25 Jun 2020 23:25:06 +0430