https://virgool.ir/feed/@f.tandisفارغ التحصیل روانشناسی بالینی/نویسندهfa2026-11-11 01:58:01https://files.virgool.ir/upload/users/127551/avatar/WA5q5m.pnghttps://virgool.ir/@f.tandishttps://virgool.ir/@f.tandis/مرگ-ایوان-ایلیچ-کتابی-در-باب-زیستن-exobbix0qwodتولستوی اغلب با «جنگ و صلح» در ذهن مان متبادر می شود ، کتابی حجیم که تقریبا به اندازه ی بار گناهی که از نخواندنش داریم سنگین است و اگر از جمله افرادی هستید که خواندن را به آینده ای نامعلوم موکول کرده اید ناراحت نباشید چرا که تولستوی در نوشتن داستان های کوتاه به همان اندازه ماهر است. «مرگ ایوان ایلیچ» شناخته شده ترین اثر او بعد از جنگ و صلح است.یکی از تکان دهنده ترین آثار ادبی که از تک تک روز هایی که خواندنش را به تعویق انداخته اید پشیمان خواهید شد . ساختار داستان به گونه ایست که ابتدا مرگ ایون ایلیچ‌ را اعلام می کند ، در بستر اتفاقات عادی و روزمره کسی می گوید« آقایان ایوان ایلیچ هم مُرد » و حاضران که از همکارانش بودند به این فکر می کنند که مرگ او چه نتیجه ای ممکن است در تغییر سمت ، یا ارتقا مقام خود و آشنایان شان داشته باشد . شروعی کوبنده که ضمن اشاره به ماهیت انسان ، زندگی نزیسته ی ایوان ایلیچ را به تصویر می کشد.کسی که تمام عمرش را صرف جایگاه و مناسبات اجتماعی کرده و گرچه در ظاهر فردی موفق به شمار می رود اما در مواجهه با مرگ همه ی دستاورد هایش را بی معنا و زندگی اش را از دست رفته می یابد . فرصت هایی که هرگز تکرار نمی شوند و ترس جبران ناپذیر بودن شان وحشت مرگی می شود که لحظه به لحظه اش را با ایوان ایلیچ تجربه می کنیم ،تولستوی او را به کنارمان ، به درون مان می کشاند تا در مصاف مرگ به زندگی مان نگاه کنیم، زندگی مان را با واقعیتی دچار شبه می کند که پیش از این قطعیت اش را می دانستیم اما آن را تنها برای دیگران امری مسلم می پنداشتیم. ما را با مرگ گلاویز می کند تا به زندگی بنشاند و تنهایی مطلق مان را بر مرگ یادآور می شود . ایوان ایلیچ در بستر مرگ می فهمد که چقدر در رنج و مرگ تنهاست. خانواده اش با تظاهر به اینکه بیماری اش جدی نیست، به او دروغ می‌گویند ،از او فاصله می گیرند و او می بیند که چگونه پزشکان درد هایش را مانند قطعه های یک پازل درمان و ماهیت انسانی اش را فراموش می کنند .همانطور که رنگ ها در پس زمینه ی متضاد خود بیشتر جلوه می کنند ،روایت زندگی ایوان ایلیچ، در بستر مرگ مبهوت مان می کند. او‌ با موفقیتی از پیش تعیین شده متولد شده ،تمام عمر به عنوان یک قاضی سخت کوش مورد احترام و با زیباترین زن ازدواج کرده است . از نظر مالی در رفاه و به نظر می رسد همه ی آنچه که یک مرد می خواهد را دارد اما وقتی با چرایی مرگ رو به رو می شود با خود می گوید «خیال می‎کردم دارم بالا می‌روم، تو نگو از تپه دارم پایین می‌آیم. و راستی راستی هم چنین بود. به لحاظ افکار عمومی بالا می‌رفتم، اما به همان نسبت زندگی از من کناره می‌گرفت. و حالا دیگر کار از کار گذشته است و چیزی جز مرگ وجود ندارد. نکند راستی راستی کل زندگی‌ام غلط بوده باشد؟»او می‌پذیرد که زندگی خود را با وسواس بر سر چیزهای بی‌معنی تلف کرده و احساس می‌کند که این حواس‌پرتی‌ها چیزی جز « فریب‌های بزرگ و سیاه که حقیقت زندگی و‌ مرگ را می پوشاندند » نبوده اند ، در حالی که هر لحظه به مرگ نزدیک تر می شود، سعی می‌کند بفهمد از چه چیزهایی در زندگی اش اجتناب کرده و چه معنا هایی را از دست داده است .سرانجام او در واپسین لحظات پیش از مرگ تمایز بین یک زندگی دروغین ، که معنای واقعی زندگی در آن گمشده و بدین سبب مرگ در آن رُعب آور است را با یک زندگی اصیل ،که همچون زندگی گراسیم خدمتکارش ،با همدلی و دلسوزی همراه است در می یابد . در اندک فرصتی که برایش باقی مانده غرق آرامش می شود و بعد می میردتولستوی در این داستان به معنای «بودن» می پردازد و تاکید می کند که نیازی نیست تا پایان زندگی مان منتظر بمانیم تا آن را یاد بگیریم.تندیس فرجیتندیس فرجیFri, 27 Dec 2024 21:30:42 +0330https://virgool.ir/@f.tandis/بی-نهایت-خاکستری-f4ewjmnj6jjl«سیاه محض در طبیعت وجود ندارد و در عین حال در همه ی رنگ ها دیده می شود » ،به شرحی از نامه های ونگوک به برادرش گوش می دادم و به دنبال سیاهی محضی که خلاف اش را ثابت کند از پنجره بیرون را نگاه می کردم. آسمان با ابر ها در حرکت بود و ماه از پشت شان خاکستری می تابید ،از زیبایی جاده چالوس تنها پیچ ها مانده بود و درخت هایی که در تاریکی بی چراغ جاده فرو رفته بودند، چشم هایم را تازه بسته بودم که سیاهی محض پشت پلک هایم با صدای بوقی ممتد روشن شد . ماشینی با سرعت به سمت مان آمده و در آخرین لحظه از کنارمان عبور کرده بود ، راننده بی توجه به آنچه رخ داده همچنان با سرعت ،از ماشین ها سبقت می گرفت .تند می رفت ، تند تر از آنچه که حتی بین سواری های خط مرسوم بود . تند می رفت ، نه برای زود رسیدن . چیزی شبیه به نرسیدن بود. همزمان از پشت تلفن با کسی دعوا می کرد، می گفت که تا نیم ساعت دیگر خودش را به آنجا می رساند و او را می کشد.جز من یک خانواده ی دیگر در ماشین بود ، عراقی بودند و‌ چون به ایما و اشاره متوسل می شدند معلوم بود که فارسی نمی دانستند. ‌در ابتدای راه کمی باهم پچ پچ کرده و بعد خوابیده بودند .بی آنکه سرم را برگردانم هر از چند گاهی از آینه ی جلوی ماشین نگاه شان می کردم .زن ترسیده،با یک دست پسرخردسالشان که در خواب عمیقی فرو رفته بود را به خود می فشرد و با دست دیگرش به دستیگره ی در چنگ می زد . شوهرش را بیدار نکرده بود ، شاید چون می ترسید اینگونه همه چیز بدتر شود و شاید چون پیشاپیش حدس می زد کاری از او برنمی آید و چشم های مرد فقط از فریاد های راننده گاهی تا نیمه باز و بعد دوباره بسته می شد . چشم های راننده اما بر خلاف او‌ گشاده از خشم بود ، هر لحظه باز تر می شد و با این حال چیزی نمی دید،تمام خشم اش را روی پدال گاز می داد ،انگار که می خواست زمان را متوقف کند و خودش در آن بدَود. یک شماره را چند بار می گرفت ، جوابش را نمی داد و باز زنگ می زد ، در میان تماس های بی پاسخ اش به کسان دیگر زنگ می زد . دوست و آشنا هایی مشترک که می توانستند حرف هایش را منتقل کنند . تهدید هایش که به مرور جزئیات بیشتری به خود گرفته بودند ،را برای شان بازگو می کرد . می خواست او را جلوی فرزندانش بکشد ، چاقویش همین حالا در ماشین بود ، بعد از کشتن اش شخصا خودش را به پلیس معرفی می کرد و اگر نه به زندگیش پایان می داد ،چیزی برای از دست دادن نداشت و همین حالا هم مرده بود .با صدایی لرزان و لحنی مصمم این ها را می گفت و بعد بی آنکه به حرف های شان گوش کند تلفن را قطع می کرد ، بعد از ترس آنکه آن ها چیزی از حرف هایش را جا بیاندازند دوباره همه ی آن ها را می نوشت و ارسال می کرد . یک دستش به نوشتن پیام بود و دست دیگرش روی فرمان می لرزید.باید چه کار می کردم؟ ترسیده بودم ، درست مثل وقتی که کودکی چند ساله بودم ، پدر و مادرم در راه دعوایشان شده بود ، پدرم تند می رفت تا مادرم را بترساند ، پیچ های منجیل بود و او با سرعت به سمت کوه ها می رفت و در لحظه ی اخر فرمان را می چرخاند ، یادم می آمد که هر فریاد و اعتراضی از سوی مادرم اوضاع را وخیم تر و التماس هایش مثل یک تشویق او را بیشتر مصر کرده بود.باید چیزی می گفتم ، باید کاری می کردم و جز روانشناس بودن دست آویزی نداشتم ، می دانستم که یک کلمه ی اشتباه می تواند همه چیز را بدتر کند پس همه ی آنچه که از حرف هایش فهمیده بودم را در ذهنم جمع کردم و شروع کردم به حرف زدن . همچو بند بازی آرام کلماتم را بر می داشتم و بعد هر جمله نگاهش می کردم .برای مدتی بی هیچ واکنشی ساکت به حرف هایم گوش داده بود ،چیزی نمی گفت و حتی مکث هایم را بی جواب می گذاشت . نمی دانستم که این بیراهه ی مسکوت به کدام سو می رود اما ادامه داده بودم .ادامه داده بودم تا حرف بزند.با گفتن اولین جمله خشم اش مبدل به غم و پاهایش روی پدال شل شده بود،با خشم رد غم هایش را پوشانده بود ، نیمی از وجودش را چند هفته ی پیش به خاک سپرده و نیم دیگرش را چند سالی ندیده بود . نبودن ها بر بودنش پیشی گرفته بودند و در تمام مسیر زخم هاشان هر لحظه به یک شکل در می آمدند ،از یادآوری خاطره ها می خندید ، از خنده اش به گریه می افتاد و به الفبای بعضی اسم ها که می رسید سکوت می کرد .به میدان آزادی که رسیدیم دمدمای صبح بود. در حالی که احساس می کردم از نبردی ده ساله بازگشته ام از آینه پسر بچه را دیدم که خوشحال از زود رسیدن شان حالا بیدار شده بود .دیگر از پشت پنجره ها دنبال سیاه محض نمی گشتم ،به طبیعت رنگ های خودمان فکر می کردم .همه ی ما کم و بیش یک جور می خندیم .شنیدن خبری خوش و یا لطیفه ای بامزه اثری یکسان بر انحنای لب هامان می گذارد ، خشم اغلب ابرو هامان را پرچین می کند و ترس چشم هایمان را گرد .وقتیکسی از تنفرش می گوید به طور تقریبی می توانیم بفهمیم در حال تجربه ی چه احساسی است اما غم یک مستثنی بی شمار است . گاهی گریه می شود ، گاهی خنده و گاهی دیگر یک مکث طولانی . ماهیتی سیال با تظاهرات گوناگون که با هیجان های دیگر می آمیزد و احساس هایی ایجاد می کند که به شماره نمی آیند همانطور که در اثر آمیختن سه رنگ اصلی با سیاه ، تنوعی از رنگ های خاکستری به وجود می آید که بی نهایت اند.بر دروازه ی ابدیت ،اثر ونسان ون گوگ (۱۹۸۰)تندیس فرجیتندیس فرجیFri, 27 Dec 2024 21:19:40 +0330https://virgool.ir/@f.tandis/تو-مرکز-دنیا-نیستی-q0pz54133v8vدر روانشناسی کودک ، پیاژه مفهومی رو عنوان می کنه به نام « خود میان بینی» یا «خود مرکز بینی» که به این مفهوم اشاره می کنه که کودکان قدرت این رو ندارن که خودشون رو به جای فرد دیگری بذارن و از نقطه نظر دیگران نگاه کنن ، در واقع کودک تصور می کنه جهانی که خود می نگرد همان جهانی است که دیگری می نگرد.و اما مسئله ی مهم اینه که این مفهوم مختص کودکان نیست و در رابطه با بزرگسالانی که از نظر شناختی رشد نکردن هم صادقه وگاهی بسیار آسیب زا میشه. به چند نمونه از این خود میان بینی ها دقت کنید .کرونا دروغ و در حد سرماخوردگی ساده است،الکی بزرگش کردن من کرونا گرفتم یک هفته ای هم خوب شدم .(فرد می پندارد چون کرونا به او آسیب جدی نزده بر روی دیگران هم تاثیری نمی گذارد.)کی گفته غذای چرب بد؟ من یه دایی دارم از غذاش روغن می چکه الانم نود سال رو رد کرده.(فرد به جامعه ی آماری بی اعتناست، جامعه ی او و نتیجه گیری هایش به اطرافیانش محدود می شود.)تنها دلیل افسردگی بی پولیه ، من اگه خرید برم حالم خوب خوب میشه.(فرد نه تنها درک درستی از مفهوم افسردگی ندارد بلکه خودش راجامعه می پندارد و حالاتش را به همه تعمیم می دهد.)پارتنرم به من خیانت کرد چون من همیشه بیش از حد به او عشق ورزیدم،به هرکس محبت کنی می رود.به نظرم افراد همجنسگرا دروغگو و بیمارن چون من اصلا نمی تونم خودم رو توی جایگاه اون ها تصور کنم.اگر کسی عزیز من رو بکشه من نمی تونم ببخشمش برای همین اعدام باید اجرا بشه و قانون درستیه .(تصور می کند درست یا غلط بودن قوانین مطابق با احساسات شخصی اوست و باید تابع دیدگاه او باشد )تندیس فرجیتندیس فرجیWed, 15 Dec 2021 06:19:51 +0330https://virgool.ir/@f.tandis/معشوق-یا-مونالیزا-داوینچی-k5kaupcmzbb3مونالیزا صاحب لبخند ژوکوند تابلوی معروف داوینچی که بود؟ برخی او را همسر یک تاجر و برخی او را معشوق داوینچی می دانند اما به تازگی یک فرضیه قابل تامل مطرح شده که براساس آن مونالیزا خود داوینچی است. اما چرا قابل تامل؟ و این چه ربطی به عشق دارد؟یونگ معتقد است که درون ناهشیار_جمعی هر فرد کهن الگوی آنیما و آنیموس وجود دارد. آنیما بخش زنانه در مردان و آنیموس بخش مردانه در زنان است.و این کهن الگو ها تمایلات و خصوصیت های جنس مخالف در وجود ما هستند براساس نظریه ی یونگ یک مرد آنیمای وجودش را بر روی معشوق خود #فرافکنی می کند و تصویری که از معشوق خود می سازد در واقع آنیمای وجود خود اوست نه شخصیت واقعی آن فرد و بالعکس این موضوع در رابطه با زنان هم صادق است. ما در برخورد های اول و در شروع یک رابطه ی آتشین در واقع آنچه که خودمان هستیم و یا دوست داریم را در دیگری می بینیم.و در خیلی از مواقع تصویر_خیالی که ما از معشوق مان ساخته ایم با واقعیت آن فرد زمین تا آسمان متفاوت است و به همین دلیل است که با گذشت زمان و در مواجهه با شخصیت واقعی معشوق دچار ناکامی می شویم و اظهار می کنیم "تو عوض شدی و دیگر مثل قبل نیستی ! " در حالی که آن فرد تغییری نکرده و فقط عدم تطابق با تصویر خیالی مان باعث این احساس در ما شده است.گاهی ساختن تصویر خیالی از معشوق باعث می شود که ما در ذهن مان از او یک بت بسازیم. بتی که عاشقانه آن را می پرستیم و اشتباهاتش را نادیده می گیریم چرا که تصویر خیالی ما عاری از هر گونه ایراد و خطاست. و به همین علت است که می گویند عاشق کور است و کر .معشوق شما کیست؟ مونالیزای خودتان یا فردی واقعی ؟.تندیس فرجیتندیس فرجیFri, 15 May 2020 20:54:59 +0430https://virgool.ir/@f.tandis/از-چارلز-ویتمن-تا-قاتل-کانادایی-ucqvmfqjs8tkدندانپزشک کانادایی در اقدامی جنون آمیز فجیع ترین حادثه خونین کانادا را رقم زد و با شلیک گلوله ۱۶ نفر را کشت و خودش نیز سرانجام از سوی پلیس کشته شد. گابریل وورتمن ، پس از شلیک به چند نفر از اعضای خانواده خود و خروج از خانه سوار بر خودروی پلیس شده و بی هدف(به شکل تصادفی) به سمت مردم شلیک کرده و در نهایت پس از تعقیب و گریز ۱۲ ساعته در یکی از بزرگراه های شلوغ این کشور، ماموران با شلیک گلوله این دندانپزشک را کشتند. این حادثه برای اولین بار در کانادا رخ داده اما در جهان سابقه دارد. یکی از این نمونه ها که در آن فردی بدون هیچ سابقه ی روانی و بی دلیل و تصادفی اقدام به قتل کرده "چارلز ویتمن"است. چارلز ویتمن جوان درونگرایی که بدون هیچ سابقه ی خشونت یک شب همسر و مادر خود را کشت و سپس در بالای برج دانشگاه سنگر گرفت و با دوربین تفنگ دار خود ۱۴ نفر را کشت و در نهایت توسط پلیس کشته شد. حال سوال اینجاست که آیا قاتل کانادایی از چارلز ویتمن پیروی کرده و پیرو او بوده؟ و یا یک مسئله و حالات روانی مشترک باعث چنین قتل عام هایی شده؟ دیده شده برخی از افراد درونگرا که به صبوری و آرامش شناخته می شوند به دلیل فروخوردگی و سرکوب خشم شان در طی سال ها، خشم سرکوب شده ی شان انباشته می شود و به یکباره به شکل شدید ابراز می شود.ساختمان دانشگاهی که چارلز ویتمن از آن به مردم تیر اندازی کردبه نظر شما علت این قتل های تصادفی و بی انگیزه چه چیزی می تواند باشد؟نامه ی آخر چارلز ویتمن قبل از مرگدر ماه مارس که پدر و مادرم با هم دعوا کردند، دچار استرس شدیدی شدم. با دکتر مسئول مرکز بهداشت دانشگاه، دکتر کاکرام، مشورت کردم و از وی خواستم که کسی را به من معرفی کند تا برای مشورت در مورد برخی اختلالات روانی، که تصور می‌کردم دچارش شده‌ام، پیش وی بروم. حدود دو ساعت با دکتر دربارهٔ مشکلات ذهنی‌ام صحبت کردم. بعد از همان جلسهٔ اول دیگر آن دکتر را ندیدم و از آن زمان به تنهایی، و ظاهراً بدون فایده، با آشفتگی ذهنی‌ام مبارزه می‌کنم.بعد از مدت‌ها فکر تصمیم گرفته‌ام که امشب همسرم را بعد از اینکه از سر کار سوارش کردم، بکشم... من عاشق او هستم و او آنقدر همسر خوبی برای من بوده که هر مردی آرزوی آن را دارد. نمی‌توانم بطور منطقی دلیل خاصی بیاورم. نمی‌دانم این کار از روی خودخواهی است یا اینکه نمی‌خواهم او با مشکلات ناشی از کارهای من روبه‌رو شود. در این لحظهٔ به‌خصوص، دلیل اصلی در ذهن من این است که دنیا ارزش زندگی کردن ندارد و من آمادهٔ مردن هستم و مایل نیستم او را در این دنیا تنها بگذارم تا رنج بکشد. .او پس از کشتن مادر و همسرش، پیش از رفتن به برج دانشگاه آستین چنین نوشت: تصور می‌کنم که هر دو نفری را که بسیار دوست داشتم به طرز فجیعانه‌ای کشتم. من تنها سعی کردم کار را خوب و بی‌عیب و نقص انجام دهم. اگر بیمهٔ عمر من اعتبار دارد لطفاً مراقب باشید که تمام چک‌های بی‌محلی را که کشیده‌ام پاس شوند. لطفاً تمامی بدهی‌های مرا بپردازید. من ۲۵ سال دارم و هرگز از نظر مادی مستقل نبوده‌ام. بقیه را بطور ناشناس به یک مؤسسهٔ بهداشت روانی اهدا کنید. شاید پژوهش‌ها بتوانند جلو این‌گونه فجایع را بگیرندتندیس فرجیتندیس فرجیThu, 23 Apr 2020 00:54:09 +0430https://virgool.ir/@f.tandis/آیا-ما-برده-های-عصر-مدرن-هستیم-cajpheuzxusiبرده داری در تاریخ بشر قدمت زیادی دارد، از رم باستان تا خرید و فروش سیاه پوستان در قرن بیستم آمریکا. و حالا امروز در قرن بیست و یکم برده داری منسوخ شده . چگونه ثروتمندان و سرمایه داران از این عادت دست کشیدند؟ آیا خودشان ظرف هایشان را می شورند؟ و صبح تخم مرغ شان را آبپز می کنند؟پاسخ خیر است. برده داری حتی گسترده تر هم شده و فقط شکلش را عوض کرده اند. برده داری عصر مدرندر گذشته برده کسی بود که هیچ اجازه و اختیاری از خود نداشت و مجبور بود به طور رایگان در عوض جای خواب و غذایی ناچیز کار های سخت انجام دهد. بله امروزه برده داری به این شکل وجود ندارد و منسوخ است اما در عمل؟قشر فقیر جوامع ( که اکثریت هر جامعه ای را هم تشکیل می دهند) برای حداقل غذا و مکان زندگی مجبورند هر کاری بکنند شاید بگویید آن ها مختارند و می توانند کار نکنند اما واقعا دایره ی این اختیار چقدر است وقتی گرسنه ای؟ از طرفی این تفکر وجود دارد که اقشار ضعیف می توانند سطح زندگی خود را ارتقا ببخشند . بله می شود اما چقدر امکان پذیر است؟ عموما سرآمد های جامعه به قدری شرایط را سخت می کنند که تقریبا این امکان به یک درصد برسد و بعد آن یک درصد را رسانه ای می کنند تا بگویند شما نمی خواهید و به همین دلیل فقیرید اگر بخواهید شدنی است و این هم نمونه اش ! و اما قشر متوسط چگونه برده می شود؟ این قشر وضع مالی بهتری دارد و به راحتی زیر بار نمی رود که کارهایی بکند که نمی خواهد . جواب شاید چیزی باشد که به آن اصطلاحا سرمایه داری می گویند. سرمایه داری بدون آن که بداینم ما را تحت یک فشار روانی قرار می دهد ، فشاری که حتی از گرسنگی و تشنگی هم سخت تر و عذاب آور تر است. مثلا ایده عالی از یک هیکل مناسب می سازد و ما را مجبور می کند بازار قرص های لاغری را پر رونق کنیم ،هر سال یک مدل یخچال و تلویزیون روانه ی بازار می کند و ما را در جنگ رقابت های خانوادگی می اندازد تا به هر قیمتی جدید ترین محصول را بخریم و پُز دهیم . در واقع گرچه ما نانی برای سیر کردن شکممان داریم اما باید بیشتر ‌و بیشتر کار کنیم تا شرمنده ی مدل گوشیمان نشویم و بتوانیم هزینه ی باشگاه بدن سازی مان را بدهیم. "ندانسته هر روز برای چه کسی کار می کنیم؟ ما از تلویزیون مان استفاده می کنیم و یا سهام دار شرکت لوازم برقی از ما؟ ما سوار ماشین مان هستیم و یا ماشینمان سوار بر ما؟"دموکراسی لباسی زیباست که به جز سرمایه داران برای همه مان تنگ است.تندیس فرجیتندیس فرجیTue, 31 Mar 2020 01:43:44 +0430https://virgool.ir/@f.tandis/درست-از-چه-زمانی-اولین-قدم-برای-آدمکشی-را-بر-می-داریم-weiql0id9nbcاحتمالا با توجه به تفاوت ها ، پاسخ های زیادی برای این سوال وجود دارد و احتمالا افراد زیادی هستند که اولین قدم ها را برداشته اند اما هرگز قاتل نشده اند !اما نوع بشر از چه زمانی شروع کرد به قتل همنوعانش؟ و اصلا علت این همه جنگ و قتل چیست؟اگر بخواهیم از دید فروید به مسئله نگاه کنیم دلیلش پرخاشگری ذاتی انسان هاست که البته فرضیه ی درستی به نظر می رسد و می شود روز ها راجعبه اش حرف زد اما پرخاشگری ذاتی ، پرخاشگری یک فرد است ، چه می شود که ما برای قتل و جنگ با هم متحد می شویم؟به نظر می رسد ایدئولوژی بهترین پاسخ به این سوال باشد. البته اگر نخواهیم معنای ایدئولوژی را به کمونیسم و فاشیسم محدود کنیم.ایدئولوژی هر تفکر و قانون (نوشته یا نانوشته) ایست که بعد از پذیرش آن ، باید با تعصب و بی تفکر هر چه می گوید را انجام دهیم . ایدئولوژی تمام درست و غلط های ساخته ی ذهن ماست.حتما هم نیازی نیست که آن را مارکس نوشته باشد و یا هیتلر جوازش را صادر کرده باشد این ایدئولوژی گاهی حرف های خاله ی مامان بزرگمان است که از نظر کل فامیل آبدیده و داناست. حال چگونه ایدئولوژی از ما قاتل می سازد؟قتل دقیقا از همان نقطه ای آغاز می شود که ما تحث تاثیر ایدئولوژیمان آدم ها را،آدم نمی بینیم . مثلا فرد x سیاه پوست است ، فرد a کانادایی است ، فرد b ماشین بنز دارد، فرد c دکتری تخصصی دارد و فرد g مذهبش یهودی است و...وقتی من فرد g را به عنوان انسان به رسمیت نمی شناسم و او فقط برای من با مذهب تعریف می شود می توانم او را به عنوان یک یهودی در جنگ جهانی دوم بکشم . چون او برای من انسان نیست او یک یهودی است و یهودی ها را می توان کشت در حالی که ممکن بود در دنیای دیگر من با او چای بنوشم و به خانه ام دعوتش کنم چون فرد g احتمالا آدم بدی نیست و آزارش به مورچه هم نمی رسد.اما ایدئولوژی ما را کور می کند. ما را کر می کند به اندازه ای که می توانیم بدون لحظه ای درنگ کودکی را هم بکشیم.راستی ما با ندیدن آدم ها تا به حال چند نفرشان را کشته ایم؟ چند نفر را در لباس مبدل فقر و یا مذهب نشناخته ایم؟ ما حتی گاهی خانواده یمان را هم گم می کنیم...انسان هایی که هیچ وقت دیده نشدن هیچ وقت به دنیا نیامده اند.تندیس فرجیتندیس فرجیMon, 03 Feb 2020 06:07:08 +0330https://virgool.ir/@f.tandis/اعتماد-به-نفسم-را-هر-روز-باید-گران-تر-بخرم-vzntnbvirp72اعتماد به نفس ، خود ارزشمندی ، دوست داشتن خود و... کلماتی است که هر روز زیاد آن را می شنویم اما به راستی چقدر معنای آن ها را می دانیم؟ و در عمل واقعا چقدر خودمان را دوست داریم و احساس ارزشمندی می کنیم ؟یکی از معضلات دنیای امروز گره زدن احساس ارزشمندی خودمان به عوامل بیرونی است.که یکی از مهم ترین آن ها تجمل و لوکس گرایست.کالا های لوکس یکی از عواملی است که برخی از افراد احساس ارزشمندی خود را در آن جست و جو می کنند. کالای لوکس کالایی است که در مقایسه با قیمتش ارزش مصرفی ندارد و صرفا برای اثبات توانمندی مالی خریداری می شود. مثلا یک خط رند یک میلیاردی برای کسی که با شماره اش تجارت نمی کند حکم کالای لوکس را دارد یا گوشی های موبایل برندی که به خاطر سنگ های قیمتی تا ۲۰۰ میلیون هم قیمت دارند.در حقیقت این گوشی موبایل هیچ کارایی بیشتر از یک گوشی معمولی ندارد جز این که به همه ثابت کند من از تو بهترم ! من ارزشمندم ! من ثروتمندم ! به خاطر گوشی موبایلم به من توجه کنید ! به خاطر وضعیت مالیم مرا دوست داشته باشید !من جز پول ارزش دیگری ندارم !اگر ما خودمان را بدون هیچ قید و شرطی ، بدون هیچ واسطه و ابزاری دوست داشته باشیم و خود را فارغ از هر عامل بیرونی ارزشمند و لایق بدانیم برای کسب این احساس ها از دیگران نیاز به خرج های میلیونی و یا میلیاردی نداریم و خودمان را پشت داشته های مالی مان پنهان نمی کنیم.*قطعا داشتن قدرت اقتصادی برای تامین رفاه در زندگی ضروری است .در اینجا منظور من کالاهای لوکس و غیر ضروری است .تندیس فرجیتندیس فرجیWed, 29 Jan 2020 02:51:05 +0330https://virgool.ir/@f.tandis/ما-خوشبخت-تریم-یا-انسان-های-اولیه-bepfctbgutuiشاید برای خیلی از ما این سوال پیش آمده باشد که آیا ما خوشبخت تریم یا گذشتگانمان ؟و آیا دنیای مدرن و تکنولوژی با رفاهی که برایمان فراهم کرده اند ما را شاد تر از پیشینیانمان کرده اند ؟به چندین دلیل بررسی این سوال از منظر علمی و دقیق خیلی سخت و یا حتی نا ممکن است و نمی توان به این سوال جواب قطعی داد. مثلا ما هنوز در علم به تعریف دقیقی از خوشبختی نرسیده ایم و نمی دانیم چه چیز هایی دقیقا با احساس خوشبختی همایندی دارند از طرف دیگر ما به انسان های گذشته دسترسی نداریم و نمی توانیم از آن ها سوال کنیم یا ازشان بخواهیم پرسشنامه برایمان پر کنند.تنها راه پیش رو برای نزدیک شدن به پاسخ این سوال مقایسه ی سبک زندگی خودمان با آن هاست و در آخر هم خودمان باید قضاوت کنیم که کدام یک از این سبک های می تواند در ذهن ما به خوشبختی نزدیک تر باشد.ساعات کاری و فعالیتانسان های شکارچی_خوراک جو (منظور انسان هایی که قبل از انقلاب کشاورزی می زیستند) به طور میانگین در طول روز بین ۶ تا ۸ ساعت کار می کردند و بقیه ی زمان خود را احتمالا صرف استراحت و تعاملات اجتماعی شان می کردند. آن ها در طول ساعات فعالیتشان به شکار می رفتند و میوه جمع آوری می کردند. ممکن بود غذا به قدری باشد که آن را ذخیره کنند و یا غذایی پیدا نکنند و گشنه بمانند .امروزه به طور میانگین انسان ها حدود ۱۰ تا ۱۲ ساعت کار می کنند. ساعت ها در ترافیک می مانند و باید استرس های محل کار و یا احتمالا یک رییس بداخلاق را تحمل کنند. این روز ها کمتر کسی دچار قحطی می شود و مرگ به دلیل گرسنگی خیلی نادر است اما ساعات کاری بیشتر است و افراد با اینکه می دانند هرگز از گرسنگی نخواهند مرد تحت استرس و فشار زیاد ساعت های خیلی زیادی را کار می کنند و تقریبا زمانی برای استراحت ندارند.آرامش و امنیتانسان های شکارچی_خوراک جو ممکن بود مورد حمله ی حیوانات وحشی قرار بگیرند،در طی شکار از ارتفاع سقوط کنند و یا در یک زمستان سرد در غار ها و پناهگاهایشان دوام نیاورند. این شکل از ترس ها عموما شدید ولی گذرا هستند یعنی من یک شیر وحشی را می بینم. ترس شدیدی را تجربه می کنم و اگر خوش شانس نباشم همان موقع بلعیده می شوم و می میرم و ترس با مرگ من متوقف می شود.انسان امروز کمتر ترس های شدید را تجربه می کند و بیشتر دچار اضطراب می شود. اضطراب ترس های مداومی است که در نبود خطر و حتی بی دلیل به وجود می آید و ممکن است سالیان سال و روزانه تجربه شود. مثلا انسان امروز ممکن است دچار اضطراب برای آینده ی شغلی و یا قبولی در دانشگاه اش باشد و بعد از این ها هم نگران کرایه ی خانه اش باشد. ترس با خطر مرگ آغاز می شود و در عرض چند دقیقه با مرگ به اتمام می رسد. اما اضطراب ها در تمام طول زندگیمان ما را رها نخواهند کرد.در این بخش من دو متغییر را مقایسه کردم . در بخش بعدی سه متغییر دیگر را هم مقایسه خواهیم کرد. تا به اینجا نظر شما چیست؟ کدام یک خوشبخت تریم؟تندیس فرجیتندیس فرجیTue, 28 Jan 2020 20:09:39 +0330