https://virgool.ir/feed/@f.mortezaei78fa2026-11-11 14:58:00https://files.virgool.ir/upload/users/147949/avatar/rzllXx.jpeghttps://virgool.ir/@f.mortezaei78https://virgool.ir/@f.mortezaei78/نظریه-های-زیبایی-شناسی-قسمت-دوم-mkicsr1fw5bgدر یونان باستان (مکتب هلنیسم) خلاقیت شخصی اهمیت پیدا می کند و معماری وسیله بیان زیبایی های ریاضی می شود که بر بنیان های هماهنگی، نظم و تقارن استوار شده اند . ويتر ويوس معتقد بود زیبایی به همراه ایستایی و کارایی یکی از سه عامل نقش دهنده در معماری است.در دوران رنسانس، با توجه به ویژگی های تجربه گرایی، انسان گرایی و طبیعت گرایی این دوره، رویکرد هنر به رویکرد علمی نزدیک شد و در بسیاری از موارد درهم آمیخت. زیبایی در دوره رنسانس با مفاهیمی چون کمال، وضوح، سادگی و بی زمانی تعریف شده است. لئون باتیستا آلبرتی می گوید زیبایی در همخوانی قانونمند بین اجزا است، طوری که نتوانیم چیزی به آن بیفزاییم یا کم کنیم، یا چیزی را در آن تغییر دهیم بدون اینکه از خوش آیندی آن بکاهیم. زیبایی نوعی هماهنگی و همخوانی بین اجزاست که به وحدتی منجر شود براساس عدد و نسبت و نظمی خاص، چنانکه کنسيتيناس یعنی بالاترین قانون طبیعت آن را می خواهد.لئوناردو داوینچی از نقاشان و طراحان بزرگ رنسانس با توجه به دیدگاه ویترویوس به انسان ويتر ویوسی یعنی انسانی که در کمال تناسبات است رسید و از این طریق این انسان ويتر ويوسی در آثار او ظاهر گردید و میکل آنژ مجسمه ساز بزرگ با داشتن آثاری چون موسی و داوود، حذف زواید و پاکسازی را زیبایی می دانست.از قرن هجدهم مفهوم زیبایی بیشتر جنبه روانشناسانه به خود گرفت و زیبایی در ارتباط با ادراک دیده شد و بیننده جزئی از عناصر و مجموعه به حساب آمد و مفاهیم بار دیگر ذهنیت یافت. مفاهیمی نظیر احساس ، سلیقه و ادراک بار دیگر در ارتباط با زیبایی بکار گرفته شدند. دکارت زیبایی را نسبی تعریف می کند و تفسیر آن را با شرایط هر انسان متفاوت می دانست.هیوم و نیچه، زیبایی را کیفیتی در خود اشیاء نمیدانستند بلکه آن را در ذهنی که اثر را نظاره می کند می دیدند. چنانچه حتی زیبایی را کاملا ذهنی دانسته و آن را فقط حالتی در درون ناظر میدانستند. امانوئل کانت فیلسوف آلمانی «ذوق» را استعداد قضاوت (امر زیبا) می دانست. به گفته كانت، حاصل پسند زیباشناختی نوعی خرسندی فاقد علاقه است، علاقه ای فاقد سود.هگل، بر مبنای نظریات افلاطون و كانت، قائل به دو نوع زیبایی شده؛ زیبایی طبیعی و زیبایی هنری که او دومی را برتر از اولی می دانست با این استدلال که چون زیبایی هنری از روح زائیده شده است پس زیبایی است دوباره زاده شده. به نظر هگل ادراک هنری موروثی نیست، غریزی هم نیست بلکه بایستی آموخته شود و این زیبایی که باید آموختنی باشد را سلیقه می گوییم. او همچنین می گوید: هنر اندیشه است که می خواهد بر ماده سرکش چیره گردد.امیل زولا نویسنده ژرمینال می گوید: هنر عبارتست از طبیعت که از خلال مزاج و روحیه شخص دیده شود. به تعبیر او هنر کیفیت ذهن انسان در برابر محسوسات و پدیده هاست. ویلیام موریس هنرمند، شاعر، منتقد اجتماعی نیز در میان مدافعان مهم و منتقد خواستار فرم نوین بود . او با شدت تمام به مخالفت با صنعت برخاست. موریس تأثيرات صنعتی سازی، آلودگی محیط، واگذاری کار با ماشین و تولیدات انبوه فاقد کیفیت را وصلهای ناجور مبتنی بر اصول سرمایه داری شیطان صفتانه و دشمن نوع بشر می دانست.Fateme MortezaeiFateme MortezaeiFri, 13 Mar 2020 17:21:59 +0330https://virgool.ir/@f.mortezaei78/نظریه-های-زیبایی-شناسی-قسمت-اول-سقراط-افلاطون-ارسطو-i7s9muk58ym9گذشته مطالعات زیبایی شناسی در غرب، همچون بسیاری دیگر از علوم به قرون ششم و پنجم پیش از میلاد مسیح در یونان باستان باز می گردد. شاید بتوان گفت نخستین آرای صریح درباره این دسته از مسائل به سقراط و افلاطون منسوب است. زیبایی از جمله مطالب بحث انگیز، جذاب و پرکشش است که از روزگاران کهن یعنی دورانی که بشر بصورت مکتوب و مستند به آثار و آرا حکما و فلاسفه ای مانند سقراط، افلاطون و ارسطو دسترسی داشته تا عصر حاضر، همواره مورد توجه افکار و در معرض تغییر و تحول بوده است. در دوران باستان، زیبایی با قاعده کلی وحدت در عین تنوع شناخته می شده است . هنوز هم در مباحث زیبایی شناسی از آن صحبت به میان می آید. فیثاغورسیها این هارمونی و نظام را، در اعداد می جستند . آنها نیز بود و نبود را جمع ناپذیر می دانستند. البته حاصل این ارتباط منظم، هارمونی و میزان بود و بیشتر خصلت شکل داشت. این امر، محتوای نظریه افلاطون را متزلزل می کند و یکی از تجلی های آن، توجه افلاطون به (تناسب) اعداد است . بنیاد هارمونی فیثاغورسی بر پایه ی کائنات غیرانسانی استوار بود، همان گونه که دنیای ایده های افلاطون در فضای غیرانسانی مکان یافته بود. همین حالت بر وحدت اساطیری-خدایی کمال یافته نوافلاطونی حکم فرماست، وحدتی که پرتو زیبای آن به جهان فروغ می بخشید و سرانجام، تصور خدا در فرهنگ اروپای قرون وسطی نیز از همین سنت نوافلاطونی متأثر بود که البته تفسیر و تعبیری متناسب با کلام اسکولاستیک زمان داشت .سقراط عقیده داشت که زیبایی هر چیزی است که سودمند باشد (سقراط اشاره می کند که یک سطل آشغال کارا ، زیباتر از یک بشقاب طلای زینتی است زیرا آن بشقاب سودمند نیست.) افلاطون زیبایی را در اندازه و تناسب میدید و عقیده داشت که زیبایی یعنی تناسب اجزا با یکدیگر و با كل مجموعه و اساس کار هنر را در سازگاری با طبیعت میدید. از نظر وی، تقارن و کیفیات اندازه همواره زیبایی را کامل می کنند . افلاطون اعتقاد به وجود دو عالم داشت ؛ عالم معقول و عالم محسوس . بر مبنای عقیده وی عالم معقول از طریق عقل قابل درک است و عالم محسوس از طریق احساسات . بنابر عقیده افلاطون ، آدمی در سیری نزولی ، از عالم برین (که او آن را عالم مثال نامید) به این عالم آمده است و عالم طبیعت ، خود تقلیدی از عالم مثال است و بنابراین، هنر در منظر او گونه ای تقلید از تقلید است. افلاطون عقیده داشت که همه اشياء مصنوع ، بهره مند از صورتهای جاودانشان هستند و هرچه در این عالم به چشم می آید ، تقلیدی از عالم مثال می باشد. از نظر وی هر اثری که زیبایی را مجسم می سازد، نوعی نسبت مستقیم با صورت مثالی دارد. زیبایی در نظر افلاطون دارای مراتب و درجاتی است. بنابر عقیده او ، یک زیبایی مطلق و برتر وجود دارد که زیبایی های دیگر، زیبایی خود را از او گرفته اند. در نظر افلاطون، زیبا آن چیزی است که احساس تحسین ما را برانگیزد. بنابر عقیده پلوتین از حکیمان یونانی، زیبایی قابل تجربه معنوی است و سرچشمه آن روح است . برخلاف دیدگاه ایده آلیستی افلاطون، ارسطو تفسیری عینی تر از زیبایی دارد. وی بر ویژگی های قابل رؤیت یک پدیده در زیبایی شناسی تمرکز کرده و به زیبایی حسی عینی بخشیده است. ارسطو می گوید : یک پدیده زیبا خواه یک موجود زنده یا هر ساختاری که از اجزائی تشکیل شده است ، باید نه تنها از ترتیب منظمی از آن اجزا برخوردار باشد، بلکه باید نسبتها و اندازه هایی داشته باشد که تصادفی نباشد. ارسطو به زیبایی حسی عینی بخشید.Fateme MortezaeiFateme MortezaeiFri, 13 Mar 2020 17:05:09 +0330https://virgool.ir/@f.mortezaei78/زیبایی-چیست-vphxi66tgs9nزیباتا به حال با خود فکر کرده اید که زیبایی، این واژه ی کیفی که همواره در روزمره ی خود بکار میبریم، در واقع چه معنی ای دارد و به چه چیزاهایی اطلاغ میشود؟شاید برایتان جالب باشد بدانید که سوال بالا قرن هاست ذهن آدم ها را به خود مشفول کرده و پیشینیان ما مدت ها در تکاپو بوده­ اند تا راهی پیدا کنند تا به طریقی بتوانند این مفهوم انتزاعی را تعریف کرده و وسیله ی سنجشی برای آن قرار دهند. تا حدی که «زیبایی شناسی» خود به مکتبی تبدیل شده ;این رشته ی معرفت، از قدیم وجود داشته و در فلسفه ی یونان و همچنین فلسفه ی چین و هند، نظریات و عقایدی راجع به زیبا، زیبایی و شرایط آن دیده میشود.با مراجعه به لغت نامه و پیدا کردن لغت استتیک (زیبایی­ شناسی)، در می­یابیم که این کلمه از ریشه یونانی «آیستتیک» به معنای احساس و «آیستسین» به معنای قابل درک به ویژه از طریق حواس می­باشد و توضیح داده میشود که استتیک شاخه ای از فلسفه میباشد که که به بررسی امر زیبا می­پردازد و با ابزاری چون نظریه های مرتبط، ویژگی های ذاتی و همچنین آزمون هایی که توسط آنها داوری می­شود و تاثیر آن را با ذهن آدمی بررسی میکند. همچنین شاخه ای روان­شناسی محسوب می­شود که احساسات و عواطفی را بررسی می­کند که توسط آثار هنری و ادبیات هنرمندانه تحت تاثیر قرار میگیرند.حال به طور خیلی سطحی نظرات برخی از بزرگان و صاحب نظران را راجع به زیبایی باهم مرور میکنیم تا درک مطلوبی از زیبایی پیدا کنیم.باومگارتن استتیک را به عنوان یک گرایش فلسفی مستقل در سال ۱۷۳۵ میلادی با معنای دانش بررسی چگونگی درک و شناخت احساسی اشیاء بكار برد. تا قبل از این زمان، استتیک با معنایی که امروزه از آن می شناسیم، بکار نمی رفت. این واژه در قرن نوزدهم کاربردی فراگیرتر پیدا کرد و به فلسفه ذوق، نظریه هنرهای زیبا و علم زیبایی اطلاق گردید. در دوران اخیر نیز، استتیک با فلسفه هنر ارتباط تنگاتنگی پیدا کرده است.سانتایانا در کتاب «حس زیبایی» بیان می کند که زیبایی کیفیتی از چیزی است که دلپذیر است. این تعریف به نظر ساده و قابل فهم می رسد. حال باید با دقت بیشتری به زیبایی و امر زیبا توجه کنیم و به سؤالات به وجود آمده پاسخ دهیم . منظور از این عبارت پر رمز و راز چیست؟ در کتاب «بینایی و بینش» اثر الکساندر اليوت می خوانیم که سخن گفتن از زیبایی ها تنها به عنوان یک عامل دلپذیر به این می ماند که عشق را عامل مزیت و سود بدانیم و تعریف کنیم که عشق سودبخش و سودمند است ، همانطوری که زیبایی دلپذیر است و موجب رضایتمندی انسان می شود . اما تنها یک آدم بی روح و سرد و سطحی موضوع را این چنین تعریف می کند . موضوع البته نباید باعث فراموشی این واقعیت شود ، چنانچه فریدهوف شواون در مقاله «اصول و معیارهای هنر جهانی» تأکید می کند که احساس زیبایی و احتیاج به زیبایی در انسان عادی ، امری طبیعی است . امروزه استتیک در کنار علوم متافیزیک ، شناخت شناسی ، منطق و اخلاق ، پنج شاخه دانش فلسفه را شکل میدهند.فکرش را هم نمی­کردید، نه؟ که زیبایی، امری به این پیش پا افتادگی شاید، از شاخه های دانش فلسفه باشد!Fateme MortezaeiFateme MortezaeiFri, 13 Mar 2020 16:22:08 +0330