https://virgool.ir/feed/@f.karoon20fa2026-11-12 04:28:46https://files.virgool.ir/upload/users/120448/avatar/OFk6b2.pnghttps://virgool.ir/@f.karoon20https://virgool.ir/@f.karoon20/اگر-قلب-سردی-داری-زمستان-دراز-و-سردی-خواهی-داشت-siihozxbhuyjآنگاه که سرما تمام وجودت را فرا گیرد، کائنات سرما را به سردی پاسخ خواهد داد. زمانی که نتوانی گرما ببخشی، به ناچار محکوم به پذیرش سرما از محیط خواهی بود. و بدون خواسته قلبی همه را از خود خواهی راند. اگر نخواهی از آتش وجودت به آنان که دوستشان داری گرما ببخشی، باید زمستانی طولانی را به انتظار بنشینی. تو می مانی و درد تنهایی. این است رسم طبیعت.سرمای سوزناک تو را می آزارد و به ناچار گرما را جستجو خواهی کرد. به راه خواهی افتاد تا شاید نشانی از آن بیابی.اما کجاست، آنچه من در جستجوی او هستم؟کجا جویم من آن مرحم که تسکینم دهد هر دم ؟راهی ناشناخته و بسی مبهم را طی خواهی کرد. به هر دری خواهی زد. گاهی نشانی از دور می بینی. به گمانت راه نجات را یافته ای. آهسته به سویش قدم می نهی. از دور نور و گرمایی از او حس می کنی. خود را به نزدیکش می رسانی. آری چه دلنشین است گرمایش. کم کم جذب او خواهی شد. اما آیا این گرما جاودانه است؟ تا به کی مرا آرام خواهد کرد؟رفیق و نارفیق را پذیرا می شوی. هر چه در دوستیها به جلو حرکت می کنی، گرما از تو دورتر می گردد. دوباره سرمای سخت تری را باید تحمل کنی. سرمای بی وفایی. سرمای نامردی.آری تازه به عقب برمی گردی. به گذشته می اندیشی. با خود چه کردی؟ چرا محبتت را از عزیزانت دریغ کردی؟ آنگاه به خود می آیی. اکنون درمی یابی که گرما در وجود خود توست. چرا تا به امروز این را نفهمیدی؟ چرا آن را در جایی خارج از قلب خود جستجو کردی؟خدا کند دیر به خود نیامده باشی. خدا کند فرصت برای جبران مانده باشد. راه سختی را پشت سر گذاشته ای. قصد جبران داری. اما ناتوانی، جسم و روحت را فرا گرفته. چه سردیهای به ظاهر گرمابخش را تجربه نکرده ای. اما خانواده همیشه پذیرای تو هستند. گرمای واقعی را کم کم از آنان دریافت می کنی. سرمای درونت آب گشته و توان از دست رفته ات آرام آرام بازمی گردد. خوشبختی را با تک تک سلولهایت حس خواهی کرد. تازه می فهمی هر آنچه به دنبالش بودی باید در درون خود جویایش می شدی. باید گرما ببخشی تا گرما دریافت کنی.f.karoon20f.karoon20Fri, 24 Jan 2020 21:06:22 +0330https://virgool.ir/@f.karoon20/بازمانده-hb5vocxghamkعید نوروز بود و با همسر و پسرم به آبادان سفر کرده بودیم. ایام تعطیلات رو به پایان بود و به ناچار باید برمی گشتیم. صبح زود به راه افتادیم. راه بسیار طولانی بود و گاهگاهی برای رفع خستگی پیاده می شدیم. به بروجرد نزدیک شده بودیم و ماشین برای ادامه راه نیاز به بنزین داشت.همسرم پیاده شد و از من پرسید: نمی خواهی پیاده شوی و کمی خستگی درکنی؟ از آنجایی که من در مسیرهای طولانی پشت ماشین دراز می کشم، در آن لحظه احساس کردم نیاز به استراحت ندارم. ولی پس از چند دقیقه پشیمان شدم و ترجیح دادم کمی هوا عوض کنم.همسرم متوجه پیاده شدن من نشد. گوشه ای منتظر بودم، کار بنزین زنی تمام شود و من سوار شوم ولی با کمال تعجب دیدم هردو سوار شدند و از جلوی چشمانم با سرعت حرکت کردند و رفتند. اول فکر کردم که مرا دیده اند و کمی جلوتر می ایستند تا من خودمو به آنها برسانم. از طرفی فکر کردم شاید دارند با من شوخی می کنند. آرام آرام به سمت ماشین حرکت کردم. ولی دیدم خبری از توقف نیست.دم غروب بود و هوا کمی سرد. حتی کیفم در ماشین جا مانده بود. هیچ پول یا گوشی موبایلی همراهم نبود. همه را در ماشین جا گذاشته بودم.برای چند دقیقه همینطور متعجب به جاده خیره مانده بودم. کمی صبر کردم شاید متوجه عدم حضور من شوند و برگردند اما انتظارم بیهوده بود.همسرم دو تا گوشی موبایل داشت و در هر کدام یک سیمکارت بود. من تنها شماره ای را که به خاطر داشتم شماره اول او بود ولی مدتی بود که با این شماره کار نمی کرد. یک عادت دیگری هم که داشت این بود که شماره های ناآشنا را پاسخ نمی داد.در آن لحظه چشمم به یک ون افتاد که خانواده پرجمعیتی را در خود جای داده بود. سریع به سمت راننده رفتم و خواهش کردم موبایلش را به من قرض بدهد تا با همسرم تماس بگیرم. از طرفی نگرانی همه وجودم را فراگرفته بود که نکند همسرم شماره را ببیند و پاسخ ندهد. شماره پسرم را هم از حفظ نبودم.زنگ زدم. خدا را شکر همسرم گوشی را برداشت. تازه متوجه شد که من در ماشین نیستم. با عصبانیت گفتم: واقعا نباید نگاه کنید من هستم یا نه؟ خلاصه آن روز بخیر گذشت. ولی واقعا لحظه پر استرسی را پشت سرگذاشتم و این موضوع باعث شد که از آن به بعد، هم او در این مواقع حواسش را بیشتر جمع کند و همچنین من دیگر کیفم را موقع پیاده شدن در ماشین جا نگذارم.f.karoon20f.karoon20Sun, 12 Jan 2020 18:22:10 +0330