https://virgool.ir/feed/@f.j.artistیک نویسنده تصویرگر تمام وقت، یک کپی رایتر نیمه وقتfa2026-11-12 21:27:32https://files.virgool.ir/upload/users/557879/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@f.j.artisthttps://virgool.ir/@f.j.artist/زندگی-کنیم-یا-فقط-زنده-بمانیم-khs2sorhcyerاین یک هفته انقدر سرم شلوغ بوده که اصلا به نوشتن نرسیده ام. حتی یک کلمه. تمام مدت مشغول کار روی پروژه ام بودم. کاری زمانبر اما لذت بخش. از آن کارها که کنار سختی های ریز و درشتش باز هم میل به انجام دادنش وجود دارد. هرروز به خودم می گفتم فردا حتما فرضت کوتاهی پیدا می کنم و چند خطی می نویسم اما باز فردا که میشد از اول شروع می کردم. خواندن و کلاس ها و پروژه ای که صبح تا شب را پر می کنند. حتی گاهی یادت نمی آید امروز چند شنبه است؟ کی شب شد؟ آن بیرون چه خبر است؟ نکند قرنطینه تمام شده و من بی خبر مانده ام؟ نکند باز قاطی کارها شده ام و یادم رفته باشد زندگی کنم؟ حتما یادم رفته که به آخر هفته رسیده ام م و مطلب وبلاگم آماده نیست. یادم رفته که رنگ های توی جعبه تنها مانده اند و هیچ کاغذ سفیدی را پر نکرده اند. یادم رفته که توی گلدان پتوس دو سه تا برگ زرد پیدا شده. یادم رفته که کتاب ها روی هم تلنبار شده و گرد خاکی رویشان نشسته. این هم همان زندگی دیگر است. همان زندگی کاری که گاه گداری سروکله اش پیدا می شود و مثل پیتون می پیچد دور تنه زندگی. نمی شود که نباشد. همان است که کمک می کند کتابی توی کتابخانه باشد و رنگی توی جعبه. که گلدان گلی بگذاریم لب طاقچه و منتظر گل دادنش باشیم. اما آن زندگی هم از پا نمی نشیند. همیشه ،دم بزنگاه شاید، پیدایش می شود و یادمان می آورد که میان کارهای پشت سر هم، چند صفحه کتاب بخوانیم، چند سطری بنویسیم، چند خطی بکشیم و آب بریزیم پای گلدان ها.که بنویسیم برای آخر هفته ای که منتظرش هستیم...فائزه جعفریفائزه جعفریFri, 12 Feb 2021 15:39:16 +0330https://virgool.ir/@f.j.artist/جادوی-جادو-dspb4rx4xygxآدمها باید چیزهایی داشته باشند که به تنهایی حالشان را جا بیاورد. برای من ان یک چیز کتاب است. مثلا برای خودم جایزه می گذارم که در قبال انجام کارها کتاب بخرم. دنیای توی کتابها همیشه چیزی برای مخفی شدن و خیال پردازی داره. مثل حالا که دارم «ناکجا» ی نیل گیمن رو میخونم و زندگی تو لندن زیرین رو تجربه می کنم. اینطوری میشه حس کنم زندگی زیر زمین شهر خودم چه شکلی می تونه باشه !مثلا همین علم نجوم. همیشه برای من پر از چیزهای جادوئی بوده. پر از شگفتی و همیشه دلم می خواست که پیشگوئی منجم ها درست از کار در بیاد. خب آخه دنیای به این بزرگی چرا نباید جادو و جنبل داشت باشه. من نمیدونم چرا آدم ها برای جادو هم دنبال چرا و علت می گردن. اگر علت داشت که دیگه جادو نبود. این جادوئه که به زندگی ادم طعم و مزه میده. من از وقتی فهمیدم نمیشه رنگین کمون رو بغل کرد دیگه اون آدم سابق نبودم. جادو طعم و مزه میده به زندگی. سختی ها رو دور می کنه و ما رو می بره تو ابرها. این دقیقا همون کاریه که کتاب ها می کنند. شاید من یک جادوگر کوچیکم که هنوز جادوگر نشده. مثل «کی کی» ! و کاش جایی وجود داشت که میشد جادو رو به همه یاد داد. یک جای جادویی مثل هاگوارتز. حتی اگر باعث میشد دشمنای زیادی پیدا کنیم. پی نوشت : کی کی همون جادوگر کوچولوی انیمیشن هایائو میازاکی هست به نام Kiki's Delivery. تصویر هم یکی از قدیمی ترین تصویرسازی های خودمه.فائزه جعفریفائزه جعفریFri, 05 Feb 2021 10:57:31 +0330https://virgool.ir/@f.j.artist/مرگ-هرگز-توقف-نمی-کند-tfzapjuan2gwدیروزیکی از دوستان بابا آمده بود خانه ی ما تا بابا برایش وصیت نامه بنویسد. مرد مسنی بود و با کمی سختی راه می رفت اما همچنان پابرجا بود. برای تشکر برایمان کلوچه ی زنجفیلی محلی آورده بود که من عاشقشان هستم. نشستن به صحبت کردن و نوشتن. همان موقع بود که فاطمه خبر داد امروز اورژانس مردی را، مرده، توی خیابان پیدا کرده. کسی که هنوز هویتش معلوم نیست. چه تصادفی ! یکی اینجا در صدمتری من نشسته و خودش را برای مردن آماده می کند، یکی آنجا خوابیده زیر ملحفه های سفید و منتظر است تا پیدایش کنند. دلم خواست تصور کنم آن بیرون کسی را در دنیا نداشته. گیرم از اینی که هست تنهاتر شود. اما چه بلایی بر سر خانواده ای می آید که یک نفرش را مرگ، آن بیرون در خیابان سرد، گوشه ای غافلگیر کرده باشد؟ که ببینند دیگر هیچوقت فرصت دوباره دیدنش را ندارند، که او ان موقع شاید از همیشه تنهاتر بوده است. اما خودش چه؟ همان که مرده. چقدر می خواسته کسی باشد که برای آخرین بار بالای سرش باشد، که کسی نگران رفتنش باشد، که باشد که برایش گریه کند. صدای پیرمرد تا اینجا می آید که برای اموال اندکش، برای حقوق کمی که می گیرد، برای نمازها و روزه ها و قرض هایش تکلیف روشن می کند. فکر می کنم چقدر خوشبخت است که فرصت دارد برای آنکه آن موقع، با وصیت نامه ی آماده شده اش برگردد خانه، خانواده اش را ببیند و خودش را برای رفتن آماده کند. حتی اگر مرگ به این زودی ها به سراغش نیاید. فکر می کنم سخت باشد که این دنیا را با کارهای نامه تمام و با روزهای زندگی نکرده، آنقدر ناگهانی بگذاری بروی و حتی فرصت هدیه دادن یک بسته کلوچه ی زنجفیلی را برای همیشه از دست بدهی. پی نوشت : پپرومیا یک گیاه سبز شاداب است که در عکس سیاه و سفیدش کرده اند، از گوگل.فائزه جعفریفائزه جعفریFri, 29 Jan 2021 11:17:50 +0330https://virgool.ir/@f.j.artist/دیدار-اتفاقی-از-سرزمین-غول-های-پنبه-ای-xt4yqxunspadبا نفیسه و سارا سوار ماشین به سمت پایتخت راه افتادیم. مسیر طولانی بود و من هم هندزفری ام را نیاورده بودم. نمی دانم تازگی ها چه بلایی سر موزیک پلیر گوشی ام آمده که موزیک پخش نمی کند. توی ماشین هم نه می توانم کتاب بخوانم و نه نت گردی کنم. سرگیجه می گیرم. نفیسه و سارا که رفتند توی کتابهایشان، من زل زدم به بیابان پیش رویم. پیش رویم هم نبود. بیشتر سمت راستم بود. پر از تپه و گیاه های خودروی تک و توک اما با یک آسمان صاف آبی پر از ابرهای پنبه ای ، ابرهای پنبه ای گنده گنده. از همان ها که توی انیمیشن ها با هواپیما از تویش رد می شوند و ابرها می پاشند به همه طرف. با خودم فکر کردم چقدر آسمان امروز ابر دارد. انقدر بزرگ، انقدر سفید. زل زده بودم به سفیدی پنبه ای شان. انگار کن طلسم شده باشم. دلم پیش سایه های خاکستری زیر ابرها بود که افتاده بود ان دورترها روی تپه ها. سایه هایی که مثل لکه افتاده بود روی تپه های کوچک و بزرگ. گشتم دنبال رد نور هایی که از لای ابرها می افتاد روی زمین. دنبال چاله های توی ابرها بودم. هرچه به آن تپه ها نزدیک تر می شدیم سرخی تپه ها بیشتر و نور بالای سرمان کمتر می شد. آنقدر که بلاخره خودم هم زیر همان سایه ها بودم. با خودم فکر کردم یحتمل همین حالا آن بالا غول هایی هستند که وظیفه دارند نگذارند نور از چاله های کوچک سرزمینشان بگذرد و هرجا ببینند باریکه ی نوری افتاده روی زمین فوری با یک تکه ابرپنبه ای پرش می کنند. غول هایی به بزرگی همین ابرها با شکل و شمایل پنبه ای شان. حالا که سایه ابرهای سفید و خاکستری مثل پتویی گرم رویم را پوشانده بود زل زدم به سرزمین آن بالا و مدام دنبال باریکه های نور گشتم که در آسمان بالای سرم بازی می کردند. آنقدر غرق این خیال بودم که نفهمیدم کی سروکله ساختمان های اطرافم پیدا شد و ابرها کم کمک می رفتند که پشت دیوارهای بلند مخفی شوند. برای آن غول های پنبه ای و برای باریکه های نور و لکه های سایه دستی تکان دادم. اما شانس با من یار بود. اتاق جلسه کارمان پنجره ای بلند و شیشه ای داشت و ابرها از پشت کوهها هم خودشان را نشانم دادند. هر زمان که می توانستم برمیگشتم و آن غول های مشغول کار را نگاه می کردم. جلسه مان که تمام شد هوا تاریک شده بود وغول ها رفته بودند. در راه برگشت با خودم گفتم فردا دوباره برمیگردند به پر کردن چاله های ابری. و نبرد سایه و نور دوباره شروع می شود. پی نوشت اول : جلسه کاری فوق العاده بود. امید که به زودی درباره اش بنویسم. پی نوشت دوم : آنقدر غرق ابرها بودم که یادم رفت عکسی به یادگار ازشان بردارم. تصویر را از اینجا برداشته ام.https://jooinn.com/img/getفائزه جعفریفائزه جعفریFri, 22 Jan 2021 12:38:20 +0330https://virgool.ir/@f.j.artist/نوشتن-با-صدای-خود-gyl1lqgb5sqgوقتی می خواستم شروع به نوشتن اولین مطلب برای وبلاگم کنم کلی فکر کردم. به اینکه چی دوست دارم بگم، چی بگم، چطوری بگم. یک عالمه مطلب و نوشته اومد توی ذهنم که کلی باهاشون سروکله زدم. در نهایت به نظرم رسید بعد از چهارسال نوشتن برگردم به اولین جلسه های شروع نوشتنم سر کلاس آقای پورنجاتی و براتون از پیدا کردن صدای خودم تو نوشتن بگم. اینم نوشته ی من به عنوان اولین مطلب شروع وبلاگم :پی نوشت : تصویر مربوط میشه به تصویرسازیم برای پایان نامه ام. تقریباً همون روزهایی که نوشتن رو شروع کنم.فکر کنم در زندگی قبلی ام یک قورباغه بوده ام!چهارشنبه :نوشتن با صدای خود! چندبار متن را بلند میخوانم تا کامل متوجه شوم. البته نه اینکه با یکبار خواندن متوجه نشده باشم. اما بیشتر برای اینکه از پس اون به ایده و الهام برسم. در میان تمام درس های نویسندگی ام این باید سخت ترینشون باشه. اون هم برای من که هر کتابی میخونم تا مدتی به سبک و نثر اون نویسنده فکر میکنم. راه های رسیدن به این صدای خود چی میتونه باشه؟ دارم به این موضوع فکر میکنم.پنجشنبه :برق رفته. هوا به اندازه ی جهنم گرمه و من دارم سعی میکنم فکر کنم تا اگر زنده موندم بتونم بنویسم. نوشتن با صدای خود چه طوریه؟ از بس فکر کردم فکر کنم مغزی برام نمونده باشه!جمعه:به نظرم این نوشتن با صدای خود همون قورباغه ایه که باید هرچه زودتر قورتش بدی تا از دستش راحت بشی. یک قورباغه ی سبز و لزج و زشت با لکه های تیره و چشمهای درشت. لابد همه ی قورباغه هایی که باید قورتشون بدی همین شکلی ان. اما برای من اینطور نیست. هرروز صبح که بیدار میشم به جای یک قورباغه سبز درشت, هزاران بچه قورباغه ی کوچک از توی تنگ های شیشه ای شون که درشون رو با پارچه ی رنگی تزئین کردن به من خیره شدن. به گمانم خوردن هزاران بچه قورباغه همونقدر که سخت تر هست با مزه تر هم هست و شاید خوشمزه تر هم باشه.شنبه :فکر کنم به طور بالقوه دارم با هفتصد هزارتا بچه قورباغه زندگی میکنم. میگم هفتصد چون میگن هفت عدد خوش شانسیه. شاید منم شانسی بیارم و صدامو پیدا کنم. خیلی ذهنم درگیر این مسئله است که چطور با صدای خودم بنویسم. این صدای خودم چه شکلی میتونه باشه؟ مثل هوهوی باد, صدای شاخ و برگ درخت ها, صدای گنجیشک های روی درخت, صدای یاکریم های لب دیوار یا صدای گیتار گوشه اتاق. دیشب خواب دیدم یک چراغ جادو دارم. خوشحال و خندان روح درونشو ازاد کردم تا بتونم صدای خودمو ازش بپرسم اما یکهو هزارتا بچه قورباغه سبز کوچولو جلوم ظاهر شدن. اخه کابوس بدتر از این هم داریم؟ الانم که یک لیوان چایی و یک ظرف میوه جلوی رومه فکر نکنم چیزی به خودم برسه. 435 هزارتا قورباغه دارن از سر و کولم بالا میرن.یکشنبه :باز شانس اوردیم اون نویسنده معروف میگه "قورباغه ات رو قورت بده" و الا معلوم نبود چه بلایی سرمون میومد. مثلا اگر میگفت هشت پا یا ماهی مرکب یا نهنگت رو قورت بده چی؟ مثلا کسی میتونه پاهای پشمالوی یک رتیل رو بکنه توی دهنش؟ یا نوک سفت اورنی تورنگ رو چطور میشه قورت داد؟ یا اصلا کی میتونه به چشمهای معصوم یک خرگوش قطبی نگاه کنه و تالاپی بندازتش توی دهنش؟ خداروشکر که قورباغه ها خلق شدند. وگرنه مگه میشه از یک نهنگ پرسید نوشتن با صدای خود یعنی چه قبل از اینکه همراه کلی اب بفرست ات توی شکمش؟ به 357 هزار قورباغه ی روبه روم قسم که نمیشه.دوشنبه:این دور و برها هم توی کویر مردابی دریاچه ای نیست که برم یک قورباغه پیدا کنم و صدامو ازش بپرسم.امروز هم یکم احساس چاقی میکنم. توی اینه که نگاه کردم هم چشمهام درشت تر شده و هم پوستم سبزتر. چیزی نمونده تبدیل به قورباغه بشم.سه شنبه:قور قوور قور قووورررفائزه جعفریفائزه جعفریThu, 14 Jan 2021 14:23:04 +0330