https://virgool.ir/feed/@f.hekmatniaچیزهایی بلدم اما هنوز مشغول یادگیری ام!fa2026-11-11 18:49:47https://files.virgool.ir/upload/users/255640/avatar/hYLu8P.pnghttps://virgool.ir/@f.hekmatniahttps://virgool.ir/@f.hekmatnia/چندتا-خانه-داری-gdsxwcfolszrزندگی مثل بازی خط و نقطه است. یک سری نقطه که کنارهم چیده می شود و انتظار می‌رود با عبور از هر نقطه به نقطه‌ی بعدی، خانه ای ساخته شود که با خودکار(ترجیحا رنگهای روشن!) اولین حرف نامت،بزرگ، روی آن حک شود. گاهی وقتها اینقدر خوب پیش می‌رود که یک دفعه ده تا خانه مال توست و گاهی وقتا برای جبران خطهای درهم و برهمی که کشیده ای باید متحمل تشکیل خانه هایی برای حریفت شوی (که معمولا از خودکار تیره استفاده میکند... یا شاید اینقدر به چشم ما تیره می‌آید!)این رسم بازی‌ست و هر بازی قانون خودش را دارد.قانون اول؛ اینکه اگر تنها فکر بُردن باشی صفحه ی کاغذت را پرکردی از دیوارهای پراکنده ای که به هیچ درد خانه‌سازی نمیخورد. شده اند سقف و دیوار برای آجرهایی که حریفت "هدفمند" میکشد. بنابراین اگر به رویاهایت نرسی... یکنفر همیشه هست که از تو برای رسیدن به رویاهایش استفاده کند!قانون دوم ؛ در هر بار حرکت از یک نقطه به نقطه ی دیگر تردید جایز نیست چون قلمت راه برگشت ندارد. از خطی که کشیدی نمیتوانی برگردی. حالا کوچ است، سفر است، عملِ بینی است، شکستنِ دل است، ترکِ کار است یا ترکِ عشق... نه که برگشتن نداشته باشد ها، جبران شدنی است اما قیمت خودش را دارد.هیچکس دلش نمیخواهد بازنده باشد... اما برندگی با بردگی فرق دارد.فرشته حکمت نیافرشته حکمت نیاSun, 08 Nov 2020 19:40:25 +0330https://virgool.ir/@f.hekmatnia/از-آهسته-بودن-نترس-از-یکجـــا-بودن-بترس-q8jipwclh4etاز زمانیکه تصمیم گرفتم بِدَوم، دیگر پشت سرم را نگاه نکردم.  یک شب تصمیم گرفتم خرمالو باشم. خودِ خودم. خودِ خودِ طعمِ گسِ خرمالو. آدمها یا عاشقم می شوند و یا از من متنفر خواهند شد. هیچ کدام از این دو هم برایم اهمیت نداشت و ندارد. شاید بپرسی مگر کسی هست که از تعریف و تمجید خوشش نیاید؟ یا از انتقاد مغرضانه هنگ نکند؟ باید بگویمت کسی که میدود همه اینها را پشت سر میگذارد.  عده ای هستند که دویدن تورا میبینند و پا به پایت می‌دوند و چقدر زیباست این پیشرفت. چقدر رفاقت و مردانگی توی این دست به دست هم دادن ها پیدا می شود. جایی هست که پایت پیچ میخورد؛ اما نترس! چون همانهایی که با تو میدوند دستت را میگیرند و بلندت میکنند و دوشادوش آنها قدمهایت را محکم تر برمیداریو عده ای هم ایستاده اند و انگشت به دهان، طعمِ گسِ موفقیتِ تو به دهانشان خوش نمی آید و تنشان را میلرزاند! دوستِ من! من هیچ وقت سیبِ  گندیده ی گاهی شیرین و گاهی ترش نبودم و نیستم که با وزش باد موافق از شاخه ای روی سر نیوتن بیوفتم تا مرا کشف کند!خودم، خودم را ثابت میکنم...فرشته حکمت نیافرشته حکمت نیاSat, 29 Aug 2020 12:11:38 +0430