https://virgool.ir/feed/@f.amirifa2026-11-11 07:28:39https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@f.amirihttps://virgool.ir/@f.amiri/برابری-مفهومی-احمقانه-است-jkdhtsjf6g3gاین پست را بعد از خواندن کتاب کمونیست رفت ما ماندیم و حتی خندیدیم، می‌نویسم.خیلی‌ها این کتاب را خواندند و معرفی کردند، خود من هم از معرفی دوستان ویرگولی این کتاب را خواندم.پس بهتر است من حرف تکراری نزنم. شنیدید می‌گویند «بلاخره بچه همون خانواده است، بچه همون پدر و مادر است و...»منظورشون چیه؟در واقع می‌خواهند بگویند که «هر چه به من و تو شبیه باشد، اما در فرهنگ و خانواده‌ای بزرگ شده که با ما فرق دارد. نمی‌تواند به راحتی به ما و زندگی ما عادت کند...»اما چرا؟شاید مثال ساده و پیش‌پا افتاده‌ای زدم اما یه جورایی تمام حرف این کتاب همین مثال است... وقتی یک ایدئولوژی، یک فرهنگ شما را می‌سازد (بد یا خوب) شما سخت می‌توانی تغییر کنید. (یا حداقل کمونیسم تغییر را سخت می‌داند).شاید یک حکومت یک شبه عوض بشود اما مردم نمی‌توانند یک شبه تغییر کنند. قطعاً شخصیت آدم‌ها، فرهنگ و افکارشان سال‌ها با آن‌ها است.جملاتی کوتاه از کتاب کمونیسم رفت ما ماندیم و حتی خندیدیم:هر چه قدر گذشته را زود فراموش کنیم، بیشتر باید نگران آینده باشیم.در کشورهای کمونیستی آدم را جوری بار می‌آورند که خیال کنی تغییر غیر ممکن است.حکومت اینطوری مد را به وجود آورد، با تولید اندک و بی‌تنوع و حذف امکان انتخاب.آن‌جایی که کمونیسم واقعا شکست خورد، در حیطه امور پیش پاافتاده زندگی روزمره بود، نه در حیطه ایدئولوژیکاین کتاب با نویسنده فمینیست، انتظار می‌رود بیشتر از اوضاع زنان در مناطق کمونیسمی سخن بگوید که همین‌طور هم است.کشورهایی که در طول 45 سال نتوانستند ساده‌ترین امکانات مردم، به خصوص زنان را فراهم کنند.کشورهایی که مردمشان همه فقیر بودند اما خود خبر نداشتند.چی شد که در خواندن این کتاب به شباهت بین دو مکتب کمونیسم و فمنیسم توجه کردم؟خواندن یک کتاب با یک سری ذهنیت یا حداقل شنیده‌ها توجه آدم را به برخی مسائل جلب می‌کند. اینکه از زوایای دیگر، به جملات نگاه کنی.قبلاً از شباهت‌های کمونیسم و فمنیسم شنیده بودم. پس چیزی که نظر مرا جلب کرد، ارتباط شنیده‌های گذشته و این کتاب بود.مثلاً اینکه هر دو مکتب ضد خانواده هستند، یکی از لحاظ طبقاتی و یکی از لحاظ جنسیتی.درست یا غلط، کمونیسم یعنی شما هر چیزی را باید فدای ایدئولوژی کنی حتی خانواده و در این کتاب به وضوح دیده می‌شود.یا مثلاً در فصل «اولین عشای ربانی من» که یک مراسم مذهبی در کلیسا است، بعد از سقوط کمونیسم برای اولین بار این مراسم برگزار شده و نویسنده از اولین و آخرین مراسمی یاد می‌کند که در آن حضور پیدا کرده.که از نظر من معنای مخالفت با مذهب در کمونیسم و فمنیسم تلقی می‌شود. (که در این نقطه کمونیسم رفته).یا کلمه برابری که احتمالاً از نظر برخی احمقانه و بی‌معناست (یعنی مخالفان این دو مکتب)، اما شعار هر دو مکتب است، در کتاب دیده می‌شود. جمله‌ای از نویسنده می‌خوانیم: «چرا باید فقط فقر به تساوی میان ما قسمت شود؟» برابری کلمه‌ای احمقانه است یا نه، هنوز نمی‌دانم؟!حسی که در طول مطالعه از یک فمنیست در مورد کمونیسم دارید حداقل برای من حس خوبی نبود، که احتمالا به خاطر همان شنیده‌ها و بحث‌های قدیمی بود. و این موضوع هنوز برایم سوال است؟! اینکه یک فمنیست با تمام شباهت‌ها، از کمونیسم انتقاد می‌کند چیز قابل قبولی است یا نه؟!با این حال، کتاب کمونیسم رفت ما ماندیم و حتی خندیدیم، به عنوان روایتی از تاریخ کمونیستی کشورهای اروپای شرقی، کتابی خوب، جالب و دردآور است. و البته از سبک کتاب‌های مورد علاقه بنده بود.حالا واقعاً برابری احمقانه و بی‌معنا است یا نه؟از اینکه این پست را خواندید ممنونم، اگر دوست داشتید، جوابی به این سوال دهید.فاطمه امیریفاطمه امیریSun, 22 Jan 2023 19:29:03 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/تنهایی-هوایی-تمیز-برای-درون-گراها-xnpuzizvjrm1اولین (و البته تنها) مصاحبه کاری که رفتم، برای نخستین بار فردی مرا درون‌گرا خطاب کرد: «آدم درون‌گرایی هستی؟»پی‌بردن به درون‌گرایی من، صرفاً به خاطر جواب‌های کوتاهی بود که به سوالات می‌دادم؛ که آن هم با توجه به توصیه‌هایی که قبل از مصاحبه خوانده بودم، سعی کردم رعایت کنم. (مثل اینکه خیلی هم درست نبود!)وقتی می‌خواستم برای مصاحبه آماده شوم بیشتر از اینکه جواب سؤال‌های متداول را تمرین کنم، داشتم حرف‌هایی حاضر می کردم که اگر بحث به طرف برون‌گرایی، درون‌گرایی و مهارت‌های ارتباطی رفت، پرسش‌هایی که به دنبال نوشتن رزومه و مصاحبه کاری مرا درگیر کرد، بپرسم و جواب مصاحبه‌کننده را بدانم.اینکه مثلاً تصور مصاحبه‌کننده و مدیران از درون‌گرایی چیه؟ و فکر نمی‌کنند شاید از آنچه می‌بینند و می‌پرسند، اشتباه برداشت کنند؟ برونگراها تمام خواسته شما را برطرف می‌کنند؟ و...حس من بعد از شنیدن پرسش «آدم درون‌گرایی هستی؟»آن لحظه انگار یک صفت بد به من اطلاق شد. پس درونگرایی برای آن شرکت (و البته شغل‌ها و شرکت‌های دیگر) مناسب نیست!یعنی آن‌چنان بارِ منفی این کلمه داشت، که شاید در دلم گفتم: «وای فهمید که من درون‌گرا هستم»؟! و حتی نگفتم «بله»... جوابی دادم که انگار می‌خواستم منکر آن شوم یا مثلاً بهانه بیاورم!حتماً می‌گویید: «تو که به آن فکر کرده بودی؟» اما با وجود آن، بارِ منفی این کلمه در جو شرکت، فرصت باز کردن این بحث را به من نداد. همچنین فکر کردم بهتره که اشار‌ه‌ای نکنم و ممکن است از گفتگو پیش‌رو، برداشت بدی از رفتار من شود.چرا درون‌گرایی بار منفی دارد؟در دنیایی که برون‌گرایی حرف اول را می‎‌زند و نقطه مثبتی است، حرف‌زدن زیاد، به مهارت‌های ارتباطی، روابط عمومی بالا یا حتی اعتماد به نفس تعبیر می‌شود (البته به غلط)، بنابراین درون‌وگراها با شنیدن این مسئله پیوسته در حال تلاش برای اثبات خود و خلاص شدن از این بار منفی هستند.اگر جست‌وجویی از مقالات و کتاب‌ها در حوزه درون‌گرایی و برون‌گرایی کنید؛ تنها کتاب‌هایی مختص افراد درون‌گرا برای پذیرش خود به عنوان یک ویژگی خواهید دید، یا راه‌حل‌هایی که گویی درون‌گرایی معضل است.در مدرسه، دانشگاه، مصاحبه کاری و... افراد نیز سعی دارند خود را آدم فعال (!)، اهل کار گروهی و یا برون‌گرا جلوه دهند. یا به سمت برونگرایی حرکت کنند...حتی به عنوان یک آدم درون‌گرا، زمانی که دانشجو لیسانس بودم، در کارهای و پروژه‌های کلاسی به صورت گروهی کار می‌کردم؛ اگر افرادی بودند که به صورت انفرادی کار می‌کردند، متاسفانه منِ درون‌گرا معتقد بودم،آنها چه آدم‌های تک‌رو و مزخرف و... هستند.چرا جامعه در مقابل درون‌گرایی است؟جواب این پرسش را در سخنرانی خانم سوزان کین در برنامه تِد (TED) پیدا کردم:او می‌گفت: جواب در تاریخ فرهنگی ما ریشه دارد...در گذشته ارزش انسان‌ها به خودِدرونی و اخلاقیات بود (شخصیت مهم بود). اما در قرن بیستم، با فرهنگِ جدید، آدم‌ِکاری به آدمِ اهل تفکر، ترجیح داده می‌شد. اقتصاد کشاورزی به جهان تجارت‌های بزرگ تکامل یافت. مردم از شهرهای کوچک به شهرهای بزرگ مهاجرت کردند. بنابراین باید خود را در بین آدم‌های ناشناس ثابت می‌کردند... باید روی انسان‌ها تأثیر می‌گذاشتند... پس انواع روش‌ها و کتاب‌ها برای دوست‌یابی، اثر‌گذاری، جذب کردن، کاریزما و... منتشر شد.واقعیت چیه؟واقعیت این است که برون‌گرا و درون‌گرای کامل نداریم...همه ما به جایی به کار تیمی و جمع احتیاج داریم، جایی به تنهایی، استقلال و... نیاز داریم. نه تنها درون‌گراها بلکه برون‌گرا هم باید توانایی انجام کارهایی به تنهایی و مستقل شدن در برخی فعالیت‌ها را داشته باشند. درون‌گراها در جمع انرژی خود را از دست می‌دهند، بنابراین تنهایی، هوایی تمیز برای ریکاوری و بازیابی این انرژی است. در انتها: دست از سر آدم‌های درون‌گرا و برتری برون‌گرایی بر درون‌گرایی بردارید... همه ما باید در نقطه‌ای کار تیمی و جمع را ترک کنیم، آن بازه به خود و دیگران فکر کنیم، اندیشه کنیم، کمتر حرف بزنیم، آرام شویم و...همه (حتی درون‌گراها) به آزادی برای انتخاب راه‌حل و راه‌کار منحصر به فرد خود برای برخی مشکلات نیاز دارند.درون‌گراها آنچه در تنهایی خود نیز بدست آورده و خواهند آورد، جایی دیگر به اشتراک می‌گذارند.فاطمه امیریفاطمه امیریSun, 27 Nov 2022 13:32:34 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/فقط-کمی-شک-نه-بیشتر-eoavq6xeerjrسخت‌ترین لحظات زندگی شما چه روزگاری بوده است؟سریال در چشم باد (ساخته مسعود جعفری جوزانی) یک سکانس بی‌نظیر دارد، (البته از نظر من) که دوست داشتم دیالوگ‌های آن را بنویسم.به‌گمانم به حال و روز امروز (و حتی دیروز) خیلی‌ها نزدیک است؟! توضیح: حسام‌اُف عضو نیروی بَلشویک‌ها (حزب حاکم بر شوروی) و جاسوس نفوذی بین معترضین به حکومت آن زمان بود. لواکوی (معروف به لواکوی یاغی در بین بلوشیک‌ها) معترض به حکومت و با آن‌ها می‌جنگید.سخت‌ترین دقایقِ عمرِ یک مبارز:حس و حال یک انقلابی نفوذی در کنار کسانی‌که ماه‌ها با آنها غذا خورده بود، سر بر زین اسب کنارشان خوابیده، با هم خندیده، اشک ریخته و آواز خوانده بودند، اما مجبور می‌شود که...حسام‌اف، لواکوی و چند جوان دور آتش نشسته‌اند و لواکوی می‌داند که حسام‌اُف جاسوس است:حسام‌اف: نزدیک مرز هستیم...لواکوی: خب... منظورت؟حسام‌اف: هیچ... مرد کار هر کشوری رود، نان خودش را در می‌آورد.لواکوی: خون ناف من روی این خاک ریخته... هیچ جا وطن خود آدم نمی‌شود.حسام‌اف: این‌ها بچه‌اند... نگاه کن... می‌ترسند.لواکوی: عادت می‌کنند، من هم نخستین بار مرگ را دیدم، ترسیدم. حالا او از من می‌گریزد.حسام‌اف: این‌ها مرد جنگ نیستند... تنها می‌مانی.لواکوی: شخصی که با دستان خودش، زن و بچه‌هایش را خاک کرده، به تنهایی عادت دارد. شَف شَف نگو، بگو چه دردی داری؟حسام‌اف: خسته‌ام، جنگ و خونریزی بس است.لواکوی: کدام خون ریزی؟ من که چوپانی بیش نبودم. سرم به زندگی خودم بود.‌حسام‌اف: چوپان با انقلاب نمی‌جنگد.لواکوی: من 3 سال برای انقلاب جنگیدم، تیر خوردم، درد کشیدم، برای اینکه اربابی بالای سرم نباشد... تا حق یکساله خدمت (زحمت) مرا کشیده نگیرند. چه شد؟... حالا من به تو می‌گویم، ارباب رفت... مسئول حزبی آمد و معلوم گشت که باید بازدهی محصولات بالا برود. گفتم برادر، برای هر گوسفند، من 3 کیلو و هفتصد گرم پشم سپردم (تحویل دادم)، پانصد گرم باقیمانده را از کجا پیدا کنم؟!... گفتند این حرف‌ها ضد انقلابی است... گفتم برادر، چراگاه نداریم، گوسفندان روزبه‌ر‌وز لاغرتر می‌شوند... گفتند به فلان گروه (اسم یک گروه نام برد) فروخته شده‌ای... و مرا حبس کردند.... حالا من برای خودم می‌جنگم.حسام‌اف: این همه خون بس نیست؟لواکوی: آدم تا وقتی خون نریخته، آدم است، بعد می‌شود حیوانی درنده...زمان مجازات رسیده بود، اما دستان حسام‌اف می‌لرزید... اولین بار بود که شک می‌کرد.لواکوی پشت به حسام‌اف در حال خالی کردن اسلحه خود بوده...لواکوی: رفیق حسام‌اف، کاری را که شروع کردی تمام کن.حسام‌اف: چه کاری را تمام کنم؟لواکوی: خودت می‌دانی.حسام‌اف: چی؟لواکوی (آلن‌دلن وار) اسلحه خالی را به‌سوی حسام‌اف کشیده و همان زمان حسام‌اف با 4، 5 شلیک لواکوی را می‌کُشد‌.لواکوی: من بُردم... تو ماندی با یک قتل دیگر روی دستت.لواکوی در حال جان دادن، دست خود را باز کرده، حسام‌اف فشنگ‌ها را دیده... و برافروخته...حسام‌اف کمی بعد که بدترین و سخت‌ترین لحظات زندگی خود را سپری می‌کند، نامه‌ای برای خانواده و رفیق ایرانی خود نوشته و جوان‌ها را همراه با نامه راهی می‌کند،و خود نیز در کنار جسم بی‌جان لواکوی، خودکشی می‌کند.حسام‌اف در نامه خطاب به دوست خود از ای کاش‌ها می‌گوید... او تردید کرد، تا حدی که از جان خود گذشت...لواکوی به خود حق شک کردن داده بود، پس راه خود را جدا کرد...ای کاش مدعیان حقیقت و راستی، به‌سان حسام‌اف و لواکوی فقط کمی شک کنند، نه بیشتر. تنها اندکی شک‌ و‌ تردید!فاطمه امیریفاطمه امیریSat, 26 Nov 2022 12:31:39 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/آرزویی-که-آرزو-ماند-xd1u4xsjutndنمی‌دونم دقیقاً چه تاریخی بود، بیشتر از 10 سال پیش...چند روز بود که فیفا اعلام کرده بود جام جهانی 2022 در قطر برگزار می‌شود...یکی از بچه‌های عاشق فوتبال گفت: «... من تا سال 2022 بزرگ شده‌ام... قطر به کشور ما نزدیکه... من جام جهانی را حتما آنجا هستم... از روی صندلی‌های ورزشگاهِ قطر، دارم بازی‌ها رو می‌بینم...»هنوز برق چشماش یادمه...عاشق رابرت پیرس، ادگار داویدز، پاول ندود، میلان باروش، بوفون بود و الان عاشق کوین دی بروینه.عاشقی که در بازی یورو 2004 می‌گفت: یونان قهرمان میشه!!طرفدار قدیمی تیم ملی ایتالیا و چِک... فوتبال رو با آرسنال شناخت و دوست داشت...از آن عاشق‌های فوتبال که، سالهاست وقتی همه خوابند تا دیروقت بیدار می‌موندند تا بازی‌های لیگ اسپانیا و انگلیس و... را ببینند.از آن‌هایی که منتظر بودند مدرسه‌ها تمام شود، تا تابستان را با فوتبال بگذراند...از طرفدارهایی که خبرهایی فوتبالی و غیرفوتبالی فوتبالیست‌های معروف و غیرمعروف دنیا را ریزبه‌ریز، دیوانه‌وار پیگیرند...از آن‌ بچه‌هایی که در سال‌های گذشته، دوشنبه‌ها برنامه نود و پنجشنبه‌ها فوتبال 120 را، تا ساعت‌های الان تو فرداییم (به قول بعضیا) دنبال می‌کرد... وقتی پادکست را شناخت، فقط پادکست فوتبالی.عاشقی که صبح را با خبر ورزشی، بخیر شروع می‌کند و شب به سایت طرفداری و امثال آن شب بخیر می‌گوید.فوتبال برایشان یعنی زندگی...یعنی زمین خاکی کودکی، رویای فوتبالیست شدن...یعنی توپ پلاستیکی دولایه... یعنی هیجان خرید توپ چهل تیکه...... جام جهانی قطر از راه رسید...دیشب بازی‌ها شروع شد...آن بچه قد کشید و بزرگ شد...اما حتی بازی را از جلوی تلویزیون درست و حسابی نگاه نکرد...فاطمه امیریفاطمه امیریMon, 21 Nov 2022 12:45:51 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/بچه-هایی-که-به-دو-مدرسه-می-روند-k1s1ymgauhmyدر این روزهایی که شتابان و بدون احوال‌پرسی در حال گذر است، با نگاهی کوتاه به نوشته‌ها در ویرگول، با یکی از بزرگترین گروه نویسنده‌ها یعنی نوجوانان روبه‌رو می‌شویم. و چقدر خوب که در این سنّ و سال با خواندن و نوشتن، اشتراک گذاشتن فکر، عقیده، اندیشه، نظرات موافق و مخالف، هر آن‌چه که بلدند و یاد می‌گیرند، مشغول هستند.و البته بچه‌هایی که انعطاف بالاتری دارند... جایی قانع شده... جایی اعتراض می‌کنند... جایی...حجم بالایی از مطالب که اگر بروز ندهند و بیرون نریزند، تلمبار شده و آنها را سرگران‌تر از همیشه می‌کند. نکته قابل توجه نوشته‌های بچه‌ها این است که حرفی از مدرسه ندارند... چیزی از کلاس درس برای به اشتراک گذاشتن ندارند...! جمله‌ای معروف از مارشال مک لوهان - تحصیل کرده ادبیات انگلیسی، فلسفه و همچنین چهره‌ی معروف نظرپردازی در مورد رسانه است - می‌گوید: (+)امروزه کودک می‌داند زمانی که در کلاس درس می‌گذارد، وقفه‌ای در مسیر یادگیری است.آن‌قدر که دانش‌آموز در محیط بیرون مدرسه به دانش دسترسی دارد، در مدرسه دسترسی ندارد.در گذشته آنهایی که به کلاس درس می‌رفتند، اطلاعاتی بیشتر از بیرون کلاس داشتند اما امروزه منابع آموزشی و اطلاعات در بیرون مدرسه بیشتر از درون مدرسه است. (در عصر تکنولوژی) این بحث الان برای من کاملاً مشهود و قابل‌درک است. به غلط و درست بودن آن کاری ندارم. واقعیت این‌طور است که می‌بینیم.مدرسه‌ای در دسترس همه (یا بیشتر) بچه‌ها در هر نقطه‌ای، با امکانات مشابه و برنامه‌های فوق برنامه...مدرسه‌ای که کارنامه ماهانه ندارد (چه داستان مسخره‌ایه این کارنامه ماهانه)، کارنامه ترمی ندارد، استرس ندارد، اخراج نمی‌شوی، مدام در حال تعهد دادن نیستی، راحت‌تر بحث می‌کنند و از هر چه دوست دارند سوال می‌پرسند، صحبت می‌کنند و یاد می‌گیرند.شاید برخی بگویند عدالت آموزشی بهتر رعایت شده، به عقیده من هم تا حدی شده و بد هم نیست...زمانه‌ای که شاید بتوان گفت، بچه‌ها به دو مدرسه می‌روند!چند روز پیش یکی از همین نوجوان‌ها می‌گفت: «فلانی دیروز به مدرسه ما آمد... بچه‌ها اینقدر سوال پرسیدند نمی‌تونست جواب بده، آخرش کم آورد گفت، به جای اینکه زبونتون اینقدر کار کنه یکم دستتون هم کار بدید.حتی برخی از معلم‌ها هم جواب سوالات بچه‌ها را درست نمی‌دهند...»چطور این مدرسه را دوست داشته باشند؟ چطور به مدرسه دوم پناه نبرند؟بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم کاش من هم در این دوره به مدرسه می‌رفتم... من که همیشه از تکنولوژی بیزار بودم! اگر چه آگاهی بیشتر دردسر هم دارد، مثلاً به گمان من یکی از درگیری بچه‌های امروز از حجم مطالب دریافتی و عدم زمان لازم برای یادگیری و پردازشِ هر آنچه که به آنها انتقال می‌یابد، است.نه تنها نوجوان‌ها بلکه خود من هم که مدرسه و دانشگاه را تمام کردم، اکنون نمی‌دانم داده‌های ورودی را از کجا پی بگیرم؟ مطالعه را به کدام مسیر جهت دهم؟ از چی بنویسم؟ همین الان کاغذی روی میزم است که پر از ایده و تیترهایی کوتاه برای نوشتن است، از کدام شروع کنم؟ از کدام جهت بنویسم؟در روزهایی که همه از جرأت بچه‌های دهه هشتادی حرف می‌زنند و مقایسه می‌کنند، حرفی از ریشه و اساس این جرأت نمی‌گویند.این حجم از آگاهی، دانش، اطلاعات و ارتباطات (تکنولوژی) یکی از علل آن نیست؟دلایل دیگری هم دارد که نمی‌خواهم و نمی‌شود در این بحث جای داد...بیشترین چیزی که مرا برای کودکان یا نوجوانان (کودکان دیروز) ناراحت می‌کند این است که، نکند در این میان، آن‌ها دوران کودکی خود را، بدون کودکی کردن و... گذرانده باشند. چیزی که همیشه از آن می‌ترسیدم. زود بزرگ شدن را هیچ‌ وقت دوست نداشتم...فاطمه امیریفاطمه امیریSat, 19 Nov 2022 14:37:36 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/جدال-با-f7hbjhd9thqlتقریباً یه همچین چیزی!زمانش که نزدیک می‌شود شبیه لحظه‌های پایانی منفجر شدن یک بمب شمارش معکوس می‌رود،3... 2... 1 بوممممم.تازه آوارهای آن بر سر خراب می‌شود.راهی ندارم... باید تسلیم شوم... بعد این که آوارها را کنار زده، آماده می‌شوم... یک لیوان پر از آب برمی‌دارم...نفس عمیق می‌کشم...آب دهانم را قورت می‌دهم...به جای ساکت و بی‌سر و صدا می‌روم، حتی از صدای تلویزیون دور می‌شوم...به موجودی بی‌جان که موجود نیست، نزدیک می‌شوم، دستانم کمی می‌لرزد... وقتی به تن سردش برخورد می‌کند...لیوان آب را برداشته به آن نگاه می‌کنم و یک ارزیابی کلی می‌کنم که آیا ممکن است یا نه؟!این بار هم موفق می‌شوم یا مانند دفعه قبل شکست می‌خورم؟!کمی تمرکز می‌کنم...لیوانی شاید بی‌ارزش، اما برایم حکم قایق نجات وسط دریا است، که قراره با یک فشار از قبل محاسبه نشده و با ریسک، آن موجود را از تنگه بالن وجودی من رد کند تا به منطقه آزاد منتقل شود.درست شبیه موقعی که کاغذ روی ترازوی چهار رقم اعشار را برمی‌داری، ماده روی آن را با کمی ترس از لبه تنگ بالن وارد می‌کنی و بلاخره باز آنچه می‌ترسیدی رخ می‌دهد! ذرات به لبه و دیوار بالن چسبیدند.لحظه‌ای تلخ که راه بازگشتی ندارد...به تلخی ذرات چسبیده به دیوار بالن که حالا باید حلال را طوری بریزی که ذرات را با خود همراه کند، تا بلکه آن تلخی اندکی کم شود و گذر کند.بلاخره تمام شد...خیالم راحت می‌شود...یک نفس عمیق دیگر می‌کشم...زمان را برای 12 ساعت بعد کوک می‌کنم...فاطمه امیریفاطمه امیریTue, 15 Nov 2022 14:35:46 +0330https://virgool.ir/lets-write/مردن-شرافتمندانه-magcwl139lwuشما هم دغدغه چطور مردن دارید؟چند روز پیش کامنتی برای یک کاربر ویرگولی گذاشتم که کاربر دیگری جوابی برای بنده ارسال کرد. جملاتی که قبلا هم شنیده بودم ولی به نظرم حرفمان کمی با هم متفاوت بود. یعنی منظور من کمی فرق داشت.مقصود کلی من این بود که چرا افراد با این همه هدفی که برای زندگی دارند و بیان می‌کنند، از کلمات «باید، حق خودم، شهادت و...» استفاده می‌کنند، نه احتمالات.هفته گذشته جمله‌ای از نسیم طالب خواندم. جمله‌ای که اشاره داشت در گذشته مردم به فکر مرگ شرافتمندانه بودند اما امروزه همه از مرگ می‌ترسند. یعنی قبلا مردم از مرگ نمی‌ترسیدند بلکه از مرگ غیر‌شرافتمندانه می‌ترسیدند، اما الان مردم همه از مرگ می‌ترسند و مهم نیست چطور می‌میرند.شواهد و تاریخ نشان می‌دهد که شاید این‌طور بوده است. مثلاً انسان‌ها دوست داشتند یا ترجیح می‌دادند که در جنگ بمیرند یا پیروز شوند و بمیرند اما شکست‌خورده برنگردند و...حتی جمله‌ای که من گفتم با این تعریف بهتر توجیه می‌شود، اینکه مردم دوست دارند شرافتمندانه بمیرند. و ذکر اینکه «من هم باید (یا می‌خواهم) شهید شوم...» شاید قابل درک باشد. علاقه به مرگ شرافتمندانه.حالا آیا فقط مربوط به گذشته‌ها بوده؟ و اکنون انسان‌ها به‌طور کلی از مرگ می‌هراسند؟به عقیده من که اشتباه است. حتی همان جمله بالا مثالی نقض است و مشخص است که این‌طور نیست.اما صحیح یا غلط بودن این جمله را کنار بگذاریم، واقعاً اتفاق خوبی است؟اصلاً چرا باید به مرگ شرافتمندانه فکر کرد؟به دنبال تمام دغدغه‌های زندگی کردن یا بهتر است بگویم شرافتمندانه و درست زندگی را گذراندن، باید برای مردن هم برنامه مرگ با اصالت و شریف داشت؟! چطور بمیرم؟زندگی شرافتمندانه از مردن شرافتمندانه برتر نیست؟- انسان‌ها یک عمر زندگی افراد را نادیده ‌می‌گیرند، به مرگ شریف آن‌ها توجه می‌کنند؟- زندگی غیرشرافتمندانه افراد را فراموش کنیم؟در مورد دو جمله بالا پیش‌تر با برادرم بحث می‌کردم:نظر او این بود که: «تو داری نه‌تنها اشتباه میگی بلکه مزخرف هم میگی. حرف‌ و نگاه بقیه را باید کنار گذاشت. باید ببینی واقعیت چیه؟ آدم‌هایی هستند که عمری آدم خوبی بودند اما به‌عنوان یک آدم بد می‌میرند و هیچ‌کس نمی‌فهمه که او آدم خوب و درستی بود.»من: اما من منظورم چیز دیگری بود، بحث من اینه که مرگ شرافتمندانه مهمه یا نه؟او گفت: معلومه که مهمه، اگر همان آدم‌ها، مرگ شریفی داشتند، آن زمان بقیه به زندگی شریف آن‌ها هم پی‌ می‌بردند.»و...تا حدی موافق حرفش بودم اما چند درصد انسا‌ن‌ها جزء این گروه هستند؟!به طور کلی:نظر من این بود که به جای ترس از مرگ غیرشرافتمندانه، بهتر است از زندگی غیرشرافتمندانه ترسید.ترس از مرگ ناشی از ترس از زندگیست. کسی که خوب زندگی کرده باشد، همیشه برای مردن آماده است. مارک تواینفرض کنیم که به هر دلیلی مثل خیلی مسائل و تغییرات، مرگ‌هایی که شرافتمندانه بود، دیگر معنای سابق را نداشت. احتمالاً تمام افکار از مرگ شرافتمندانه بهم می‌خورد. آن زمان مردم کلاً از مرگ می‌ترسیدند؟ چون مسیر مرگ شرافمندانه تغییر می‌کرد؟ یا از بین می‌رفت؟لابد آره!از طرفی اگر این جمله صحت داشته باشد، یعنی تفاوت ترس از مرگ در گذشته و امروزه. فکر کنم اتفاق خوبی هم رقم خورد، و چه خوب که برخی فرهنگ‌ها و حرف‌ها تغییر می‌کند. هر چیزی قدیمی‌اش خوب نیست!مثلاً ما بارها دیدیم که خانواده‌هایی، دختران خود را به دلایل تجاوز یا دوستی ساده کشتند؛ چون از نظر آن‌ها زندگی غیر‌شرافتمندانه‌ای بود، بنابراین مرگ برای آن‌ها شریف‌‌تر است! و...نکته قابل توجه این است که، تا کِی قراره از گذشتهِ مثبت، زندگی یا مرگ باشرافت در قدیم و امروزِ منفی، کم‌شرافت یا بی‌شرافت صحبت کنیم؟!... خدا داند!و نکته دیگر این است که اصلاً زندگی شرافتمندانه یعنی چی؟تعریف آن چه می‌تواند باشد؟آن نیز خود بحثی دیگر است...یکی از مرگ‌های شرافتمندانه از نوع ژاپنی! فاطمه امیریفاطمه امیریMon, 14 Nov 2022 14:51:28 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/خیلی-دور-خیلی-نزدیک-dsrciwitmc1kدر یک سال اخیر کلمه ناامید را چندین بار از اطرافیانم شنیدم... «مگر چند سالته؟...» «هنوز دیر نیست...چرا ناامیدی؟...».با اینکه به نظر خودم بعضی کارها لذت‌اش از یک سنی می‌گذرد، پس شاید کمی دیر شود.اما جمله‌ای که در طی سال‌ها به مرور آویزه‌ی گوش خود کردم این بود که: «خودت را خیلی امیدوار نکن، ممکنه هر اتفاقی بیافتد یا حتی نیافتد.»مطلبی نزدیک به این باور و افکار خود خواندم... (بخشی از یک کتاب).اشاره به صحبت‌های یک نظامی اسیر در زندان‌ داشت که معتقد بود، افرادی که آزادی را نزدیک می‌دانستند، خوش‌بین و همیشه امیدوار به اتفاق‌های خوب، کسانی بودند که کم‌کم تحمّل خود را از دست داده، فرسوده شده و نهایتاً جان خود را از دست می‌دادند.مفهوم کلی این شخص این بود که امید باید باشد، اما امید به چشم‌اندازی نزدیک، خطرناک و ویران‌کننده است. افراد زیادی خوش‌بین و امیدوار بیشترین ضربه را می‌خورند و تحلیل می‌روند، چون آنچه که انتظارش را می‌کشند، شاید به زودی مسیر نشود.باید شرایط موجود و سختی‌ها را پذیرفت و همین‌طور باور کرد که شرایط ایده‌ال و یا هر رویایی در سر داریم، شاید خیلی نزدیک نباشد اما این به معنی دست از کار کشیدن و تلاش نکردن، نیست. امید به آینده‌ای دور را فراموش نکنیم.گفتم که این موضوع به مقصود حرف من و باورم بی‌شباهت نیست. ممکن است داستانی پر از لحظات روشن، امید و آرزو بنویسیم و تصویر‌سازی کنیم، اما بلد نباشیم چطور فاصله‌ی تا آن‌ روزها را پُر کنیم. شکست از امیدواری بسیار دردناک‌تر است. من روزهایی را در ذهنم نقاشی کردم که فقط روی پایهِ بومِ سَرم ماند و تا امروز به هیچ دیواری نصب نشده، و بعید نیست که نشود.حالا نمی‌دانم از نظر شما این‌ها بهانه است یا دلیلی برای سرپا ماندن و کنار آمدن؟!فاطمه امیریفاطمه امیریSat, 12 Nov 2022 14:46:14 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/نظم-در-بی-نظمی-yt1s82pnoekxچرا به وسایل من دست می‌زنید؟ نظم برای من در بی‌نظمی است! ...جملاتی آشنا برای همه ما. یا خودمان این‌گونه هستیم یا از زبان یکی از افراد خانه و دوستانمان شنیده‌ایم.این عبارت، خیلی مسائل را در ذهنم آورده که بنویسم (مثال بزنم) اما می‌ترسم. نه از کسی یا حرف زدن، اما از آشفتگی خودم می‌ترسم.با اینکه الان میزم خلوته و وسایلم مرتب اما ذهنم بی‌نظم و نامرتب است.شاید میز و اتاق مرتب، احساس امنیت می‌دهد، یا ما برای اینکه هر چیزی را بهتر درک کنیم و بفهمیم باید منظم باشد، حداقل خودم این‌طوری هستم. مثلاً میز یا اتاقم مرتب باشد، بعد کارهایم را شروع کنم. تمرکزم بیشتر است و...شاید آدم‌هایی که نظم را در بی‌نظمی می‌بینند، امنیت را در آن حس می‌کنند، پس این حرف را می‌زنند.شاید نظم برایشان یعنی بایگانی کردن دغدغه‌هایی که وسط برگه‌ها و پرونده‌های روزمرگی گم شوند.واقعاً هرج‌و‌مرج و بی‌نظمی یعنی تصمیم اشتباه، پیش‌بینی نادرست، کارهای بی‌نتیجه، هیجان و... در مقابل نظم یعنی نتیجه درست و از پیش تعیین شده و...؟اما همان نظم همیشه ماندگار است؟ مثلاً لیوانِ من نمی‌تواند از روی میزِ مرتبِ من بیافتد؟ یا روی برگه‌های بر روی میز ریخته شود؟برنامه‌ریزی من ممکن نیست بهم بریزه؟ وسط برنامه‌ریزی‌ام به چیزی که بداهه به ذهنم رسیده، حتی فکر هم نکنم؟این‌طوری ایده‌ها و... باید از قبل نوشته شده باشند. مگر می‌شود؟به نظرم ما هر چه قدر هم برنامه‌ریزی و نظم را در زندگی خود خرج کنیم، بازم هم جایی به بی‌نظمی احتیاج داریم. یا خودش به سراغمان می‌آید.خیلی از بی‌نظمی‌ها، نظمی در آن نهفتهفاطمه امیریفاطمه امیریWed, 09 Nov 2022 14:47:15 +0330https://virgool.ir/lets-write/شما-هم-دوست-دارید-کتاب-کودک-بخونید-axbonubujutlیکی بود یکی نبود...این روزها وقتی یه چرخی می‌زنم برای کتاب خوندن، کتاب‌های کودک که به چشمم می‌خوره (هم قدیمی‌ و هم جدید‌) وسوسه خوندن قصه‌های کودک و نوجوان پیدا می‌کنم.داستان‌های ساده، حرف‌های به‌دل نشسته، پر از حال خوب، پر از رنگ و لعاب و...یادتونه بیشتر کتاب‌ها با یکی بود یکی نبود... شروع می‌شد؟قسمت عمده هر صفحه کتاب، تصویر بود و پایینش 4 یا 5 خط از داستان قصه... با همون تصویرها می‌تونستیم داستان را حدس بزنیم...چرا داستان خیلی مهمه؟تو همین فضای ویرگول، شاید همه متن‌ها و پست‌هایی که به سبک داستان روایت میشه یا حتی داستان‌های ساختگی، بیشتر پسندیده میشه. انگار تأثیرپذیری‌اش بیشتره. همین دیروز متوجه شدم یکی از پست‌هایی که قبلاً خونده بودم، داستان بود نه واقعیت.شاید با داستان زود باور می‌کنیم؟!داستان، تصویر و فضایی رو می‌سازه که میشه موقعیت رو در ذهنمان بسازیم، با آن حس کنیم، بیاندیشیم، گریه کنیم، بخندیم، جای هر کسی و هر چیزی که دوست داشتیم خودمون رو قرار بدیم و...طوری که نتونیم ساکت بمونیم، بعدش بیایم بنویسیم لعنتی چقدر خوب می‌نویسی!چه داستان باحالی!بازم بنویس!چه توصیف قشنگی!... خلاصه اینقدری که مغزمون رو قلقلک داده، که کاش منم یه روز بتونم!در حسرت کتاب‌های بچگی!یادمه برادرم هنوز مدرسه نمی‌رفت (یعنی سواد نداشت) کتاب‌ها رو حفظ می‌کرد... قشنگ یه تصویر ازش تو ذهنم ثبت شده که فکر می‌کنم کتاب سفید برفی و هفت کوتوله رو داشت از حفظ می‌خوند، و یه نفر هم از روی کتاب نگاه می‌کرد که حتی که یه «و» جا نذاشت.نمی‌دونم کلاس چندم بود، کلی کتاب داستان رو داد به یکی از بچه‌های فامیل که خونمون مهمونی بودند. حداقل نگفت ببر بخون بعد بیار... از همون اول احمق بود... فکر کرد همه مثل خودش حافظه خوب دارند. خلاصه دلم برای کتاب‌ها تنگ شده. لعنتی حتی اسم بعضی‌هاش یادم رفته؟!این از قدیمی‌هایی که بر باد رفتهاینم بر باد رفته، یادش بخیراینا از باز مانده‌هاست، کتاب‌های معروف رو برای بچه‌ها خلاصه کرده بودند.یادمه جلد بعدش رو نداشتم...همیشه سبزنمی‌دونم چرا از کتاب های حسنی و... نداشتیم؟!شما چطوری دوست دارید کتاب بخونید؟با اینکه سال‌هاست فایل‌ کتاب‌ها، اپلیکیشن‌های مختلف (مثل طاقچه، فدیبو) و کتاب‌های صوتی آمده، اما من هنوز ورق‌ زدن را ترجیح می‌دهم. یک کاغذ بگیرم و صفحه، جمله یا پاراگرافی که دوست داشتم را، تو برگه ثبت کنم و بذارم لایه کتاب... یا حتی با مداد زیرش خط بکشم... هایلایت رو خیلی دوست ندارم!اگه مثل من کم کتاب می‌خونید، غیر از تنبلی یکی از دلایل کمتر کتاب خوندن، قیمت‌هاست. حتی فایل‌ها هم خیلی گرون میافته. یادمه، بچه که بودم یه کتاب داستان از این برجسته‌ها خریدم که آن‌ ‌موقع هزار تومن بود، ولی تو کتاب داستان‌ها گرون به‌حساب میومد. همون یه بار خریدم.یه جوری حرف می‌زنم انگار داریم از صد سال پیش میگم. کتاب داستان هزار تومنی مگه گرونه؟ بله بود دیگه!از این کتاب‌ها بود، اون موقع خیلی ذوق داشتیم...از حال و احوال کتاب‌های جدید کودک خبر ندارم. ولی به نظرم باید خوب باشه. ایده‌های جدید، کتاب‌های نو برای این نسل، می‌شه دید که تنوع زیاده. من بیشتر کنجکاو هستم؟!بعضی وقت‌ها یه سری به این کتاب‌ها هم بزنیم بد نیست، حداقل جلدشون ببنید تو همین اپ‌ها هم میشه... دیدشون هم حال آدمو خوب می‌کنه...تو این مدت که متوجه شدم بهتره برای نوشتن از داستان استفاده کنم، فکر کنم بجای موفق بودن، بیشتر موفق نبودم. ولی خب سعی‎‌ام رو می‌کنم... الان این حال خوب رو خرابش نمی‌کنم.بالا رفتیم دوغ بود، پایین اومدیم ماست بود، قصه (این پست) ما راست بود! فاطمه امیریفاطمه امیریTue, 08 Nov 2022 15:02:39 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/نفرین-ها-یا-چرخه-طبیعی-olprshkfz7dsنفرین پرنده‌ها یا گنجشک‌ها حتماً به گوششتان آشناست. بزرگترین قحطی تاریخ کشور چین که حدود 45 میلیون نفر در آن دوره از دست رفتند. (از سال 1958)طرحی که دولت چین اتفاقاً برای جلوگیری از قحطی صادر کرده بود، یعنی از بین بردن گنجشک‌ها برای ذخیره بیشتر گندم.دولت در ازای تحویل گنجشک‌های مرده پاداش نقدی پرداخت می‌کرد.روزهای به ظاهر خوشی که به کابوس تبدیل شد. دو سال بعد تعداد پرنده‌ها (گنجشک‌ها) کاهش یافت و درنتیجه میزان محصول هم کاهش یافت. مردم معتقد بودند که گنجشک‎‌ها آن‌ها را نفرین کرده‌اند.عقایدی که خرافاتی بیش نبود، چون محققین با بررسی متوجه شدند که غذای اصلی گنجشک‌ها حشرات و ملخ‌ها هستند، نه گندم‌ها.بنابراین با از بین بردن این چرخه طبیعی مشکل بزرگ‌تری نمودار شد. و ملخ و آفات باعث کاهش محصولات شدند.حالا چی شد که یاد این داستان افتادم.دیروز داشتم با عمه‌ام صحبت می‌کردم که گفت: «... از صبح تا حالا تو یه وجب باغچه بودم. یکم سبزی می‌کارم لیسه‌ها می‌خورند، الان چند باره قبل کاشت و بعد کاشت روی زمین دارو و سم می‌ریزم، اتفاقی نمی‌افته... می‌کارم... می‌خورند... دوباره می‌کارم ... . بارون آمده، خاک رطوبت داره، لیسه‌ها تخم‌ریزی کردند. زیر خاک پر از لیسه‌ است. شب‌ها لیسه‌ها روی خاک می‌آیند... این فصل که می‌شود، تنها راه اینه که باید شب‌ها با چراغ موبایل دونه دونه پیداشون کنی و بکشی... با خنده می‌گه فصل لیسه‌کشی!»راست می‌گفت، مامانم هم، چند سال پیش شب‌ها با چراغ قوه می‌رفت نیم‌ساعتی مشغول کشتن لیسه‌ها بود، تا به قول خودش کمی از سبزی‌ها را نجات دهد... حالا نمی‌دونم نفرین این لیسه‌ها هم می‌گیره یا نه؟! فکر کنم همین که چند بار باید یک سبزی را کاشت، خودش تنبیه این کار است... ولی بدون شوخی، برام سؤال شد که فایده این لیسه‌ها چیه؟ یکم سرچ کردم.حالا فایده‌ لیسه‌ها چی بود؟لیسه‌ها قارچ، باکتری و مواد در حال پوسیدن را می‌خورند. یعنی به نوعی پاک‌بان خاک و محیط هستند. به طور طبیعی محیط را تمیز می‌کنند. ولی خب برگ‌های تازه از خاک بیرون آمده و خوشگل هم می‌خورند دیگه...به طور کلی یک سری از باکتری و قارچ‌ها که روی سبزی‌ها و در خاک رشد می‌کنند با لیسه‌ها خورده می‌شوند.حالا یکم هم از این برگ‌های تر و تازه را بخورند، بدون سبزیجات نمی‌مانیم...شاید سهمشان از این چرخه است...ولی خیلی چندشه! از این چرخه‌های طبیعی بسیار است، سیستم‌هایی طبیعی و حتی مصنوعی که اگر سعی شود یکی عده از مزاحم‌ها را از بین ببریم (فقط برای رسیدن به تمام منفعت یا به دست آورد چیزی بیش از سهممان)، بلاخره یک روزی در این سیستم پیچیده، جای خالی‌شان احساس می‌شود... جای خالی که با هیچ چیز دیگری نمی‌توان جایگزین کرد... فاطمه امیریفاطمه امیریSun, 06 Nov 2022 14:59:30 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/بهترین-کلمه-ای-گمراه-کننده-pxtdsv288f79بهترین روش یادگیری!بهترین شیوه ترک سیگار!بهترین راه‌های کاهش اضطراب!بهترین کتاب دنیا!بهترین... بهترین...سراغ چند تا از این بهترین‌ها رفته‌اید؟ روی چه تعدای از آن‌ها کلیک کرده‌اید؟آن‌ها را امتحان هم کردید؟ نتیجه‌ هم گرفتید؟اصلاً چیزی به اسم بهترین‌ها داریم؟ یا فقط کلیشه‌هایی بیش نیست؟!حتی تو یک خانواده هم بچه‌ها را با یک روش نمی‌توان تربیت کرد. و راه درگیری و فهم مسائل برای افراد با هم فرق دارد...این جمله‌ای بود که بارها با مادرم در مورد برادرم به کار می‌بردم... مادرم معتقد بود که بعضی بچه‌ها، خیلی از موضوعات را درک می‌کنند. در نهایت اینکه خودشان باید دیگران را ببینند و کار درست را انجام دهند... من هیچ‌وقت نتوانستم او را متقاعد کنم که آدم‌ها با هم متفاوت هستند... اگر روشی نتیجه نداد، پس تو باید شیوه خود را تغییر دهی...یا مثلاً چند روز پیش وقتی داشتم به آن موجود پول‌دوست و دوست‌داشتنی (که قبلاً ازش حرف زدم)، یک تمرین ساده فیزیک یاد می‌دادم... گفتم: خب انگار حلش کردی، برام توضیح بده؟گفت: «نه معلم صدام کرد، رفتم پای تخته. بلد نبودم، خودش توضیح داد و نوشتم. بعد گفتم فهمیدم، گفت نفهمیدی می‌دونم، برو بشین.»فقط دو دقیقه بیشتر وقت گذاشتم که با یک مثال تصویری بهش توضیح بدهم. گفت: «الان واقعاً فهمیدم...»اصلاً چرا بقیه، مثلاً خودم وقتی می‌خواهم کتاب انتخاب کنم، بعضی مواقع فقط به خاطر اینکه چیزی از کتاب‌ها نشنیدم، به شک می‌افتم که ارزش خواندن دارند یا نه. اینکه سرچ کنم وببینم توصیه بقیه در مورد بهترین کتاب‌ها چیه، تا بخوانم، خیلی عذاب‌آور و گیج کننده است. چون نظرات با هم خیلی فرق دارند.آدم نه با بهترین روش موجودی که تعریف می‌کنند، تربیت می‌شود... نه با بهترین مسیر درس‌خواندنی که بقیه می‌گویند، نمره عالی می‌گیرد (اصلا چرا باید بگیره؟!)... نه با بهترین‌های دیگران راضی و خوشحال می‌شود...در بحث بازاریابی محتوا، یک اصطلاحی هست به نام پرسونای مخاطب. همون مخاطب شناسی.یک شکل فرضی از یک فرد یا گروهی از افراد هستند که مجموعه‌ای از ویژگی‌ها و ترجیحات دارند.یعنی با توجه به نیاز‌ها و خواسته‌های مشتری (مثلاً سن، منطقه سکونت، علایق و...) محتواهایی از محصول یا خدمتی آماده و ارائه می‌شود. تا نیاز بسیاری از افراد را پوشش دهد.یعنی در کسب و کار هم در نظر می‌گیرند که، آدم‌ها با هم تفاوت دارند، بنابراین باید چند خوراک تهیه کرد.اما ما در شخصیت، خواسته‌های اجتماعی، روش زندگی کردن، راضی و خشنود بودن خودمان هنوز دنبال بهترین‌ها هستیم.یا حتی دیگران تنها یک حق انتخاب برای ما قائل می‌شوند.من فکر می‌کنم چیزی به اسم بهترین نداریم... برای رسیدن به یک خط پایان هم، روش‌ها و مسیر‌های کوتاه و بلند بسیاری موجود است.فاطمه امیریفاطمه امیریSat, 05 Nov 2022 15:02:31 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/ارزشی-که-با-سقوط-بالا-یا-پایین-می-رود-s7a55ed6clnxبارها در جنگل یا باغ و... تنه درختی بر زمین افتاده، دیدیم. کُنده‌ای که روی آن نشستیم و خستگی خود را از تن به در کرده، از منظره لذت بردیم. جمله‌ای خواندم از کارل سندبرگ در متن آیا انسان‌ها را فقط پس از مرگ‌شان می‌توان به درستی شناخت؟:ابعاد واقعی درخت وقتی مشخص می‌شود که بر زمین می‌افتد؛ در مورد انسان‌ها هم همین‌طور است. کارل سندبرگشبیه جمله‌هایی به معنی، تا از دست ندهی، قدرش را نمی‌دانی.اما با اشاره به ابعاد درخت شاید بیشتر به ارزش، قدمت و بزرگی انسان‌ها نگاهی دارد.من فکر می‌کنم وقتی یک انسان می‌میرد شاید آن زمان توجه کنیم که اصلاً که بوده؟... چه بوده؟... چند ساله بوده؟... جوان بوده یا پیر؟... چه می‌اندیشید؟... از چه خانواده‌ای بود؟...در واقع همه، آن زمان این سوال‌ها را می‌پرسند و به سراغ پاسخ و شجره‌نامه‌ای از آن شخص می‌روند... حتماً دیدید وقتی کسی از دنیا می‌رود، مستندها، بیوگرافی‌ها، به شکل تصویری و متنی در برنامه‌ها، شبکه‌های اجتماعی یا پیش‌تر در روزنامه و... منتشر می‌شود.همانند مواقعی که درختی بر زمین می‌افتد و می‌توانیم به درون آن نگاه کنیم. توجه‌ها نیز برای تحقیق و مطالعه جلب خواهد شد. اطلاعات درست و واقعی از لایه‌ها، اصالت و بزرگی آن نمایان می‌شود...اما درون انسان زمانی‌که زنده است برای شناخت راحت‌تر نیست تا مرده آن؟شاید آن سقوط، افتادن و اتفاق، توجه ما را به آن سو جذب می‌کند. حالا چه می‌شود که توجه ما در زمان سقوط و مردن جلب می‌شود؟ اما با قامتی ایستاده، زنده و شاداب قابل ملاحظه نیست؟ یا نمی‌خواهیم جلب شود؟به نظرم باید این‌طور برداشت کرد که انسان بزرگی که شاید بدعت‌گذار کاری، دانشی، سبکی، اندیشه‌ای و... باشد که پیش از آن نبوده (یا به صورت جدی نبوده)، قطعاً مخالفانی دارد، منافع برخی در خطر است، یا پای‌بندان زیادی به گذشته هستند که مقاومتی برای دیده نشدن به‌وجود می‌آورند.یا وقتی سرعت او بیشتر، قدم‌هایش جلوتر از دیگران باشد چیزی را ببیند که دیگران هنوز نمی‌توانند ببینند؛ پذیرش آن و رسیدن افرادی که در فاصله دورتری هستند، زمان‌بر است، از‌این‌رو به وقتش به ارزشش پی‌ نمی‌برند.به قول دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی در شعر «در ناگریز دهر»:«گه ملحد و گه دهری و کافر باشدگه دشمن خلق و فتنه‌پرور باشدباید بچشد عذاب تنهایی رامردی که ز عمر خود فراتر باشد»یا از آنجایی که دیگران او را نمی‌فهمند یا نمی‌خواهند، ترجیح این است که از همه دوری کند و تنها بماند. انتخاب او است. و هنگامی که از این دنیا رفت، از حرکت باز ایستاد، حرفی برای زدن ندارد، پاسخی به نقد و قضاوت دیگران نمی‌دهد؛ حصاری که خود یا دیگران ساختند، شکسته خواهد شد. به او نزدیک می‌شوند، پس ابعاد واقعی، اهمیت، ارزش و بزرگی او مشخص می‌شود. اینکه انسان‌ها را لزوماً بعد از مرگ می‌توان به طور کامل شناخت یا نه، به هر دو جهت (خود و دیگران) بستگی دارد. البته برعکس این قضیه هم هست؛ یعنی شاید پیش‌بینی ما از ابعاد، قدمت و ارزش درخت بیشتر از واقعیت باشد. وقتی تنه درخت بریده شده را نظاره می‌کنیم، تنه‌ای تو خالی و کم‌بها ببینیم. همین‌طور در مورد انسان‌هایی توخالی که شاید دیگران به آن‌ها ارزش و بهایی فراتر از حقیقت نسبت داده‌اند. گذر زمان نیز می‌تواند ارزش و اعتبار انسان‌ها را ثابت کند.فاطمه امیریفاطمه امیریWed, 02 Nov 2022 15:13:12 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/بازی-که-بعضی-مواقع-گران-تمام-می-شود-uhkixabs8ra1مطلب جالبی خواندم که در آن با عبارت استحاله کلمات آشنا شدم.که همان بازی با کلمات یا در برخی موارد جایگزین کردن کلماتی به جای کلمه‌ای دیگر به مرور زمان و همچنین تعریف متفاوتی از کلمات، می‌توان نام برد.حتماً خیلی وقت‌ها در بحث‌های روانشناسی شنیدید که می‌گویند یک سری از کلمات بار منفی دارند، بنابراین به جای آن از کلماتی با بار معنایی مثبت استفاده کنید، مثالی که زیاد شنیدیم، «به جای خسته نباشید، بگویید خدا قوت.» بهش معجزه کلمات هم می‌گویند.مثال این کلمات بسیار است، از تغییر اسم شهر، خیابان، میدان، به کاربردن کلمات فارسی جدید به جای کلمات انگلیسی و عربی تا کلماتی که معنای متفاوتی گرفته‌اند یا با تغییراتی بار مثبت به آن‌ها داده شده است.اما بارِ منفی هر جا لازمه و به درد می‌خورد استفاده می‌شود، گاهی اتفاقاً کلمات با بار مثبت را به بار منفی درمی‌آورند.بیشترین درگیری فکری من و شاید خیلی‌ها این روزها استحاله کلمه اعتراض است که، از زمانی که به یاد دارم کوچکترین اعتراض (با بار مثبت) را اغتشاش (با بار منفی) نامیدند!یا کلمه آزادی که هر کسی هر طور می‌پسندد، تعبیر می‌کند. کلمه‌ای تماماً مثبت انگار بار معنایی منفیِ بیشتری پیدا کرده است. هر کسی وادار شده تعریفش از آن را بیان کند تا سوء برداشت نشود، بلکه از حق و حقوق خود بتواند حرف بزند تا حداقل متهم نشود.به نظرم این بازی با کلمات همیشه به سود گروهی هست که از آن استفاده می‌کنند، و سبب شده در همین نقطه ماند‌ه‌ایم و به جایی رسیدیم که نه می‌توان منظور را رساند و نه برداشت درستی از کلمات و حرف‌ها می‌شود.من خودم بارها وقتی با کسی صحبت می‌کنم، مجبورم بپرسم منظورت از این کلمه چیه؟ یعنی اینقدر کلمات معنای خود را از دست دادند، یا تغییر کردند که مدام باید بپرسی که دقیقاً به کدام معنی؟ چون در فهم قضیه دچار اشتباه و ضعف می‌شوی. بد می‌فهمم، آن‌وقت ممکن است حرف و عمل اشتباه و بی‌ربطی داشته باشم، همین‌طور طرف مقابل.از مطلبی که خواندم (+):کلمهٔ نادرست، دو گروه را متضرر می‌کند: حکومت و ملت. و این یعنی همه.با کلمهٔ نادرست، قدرت پردازش حکومت ضعیف می‌شود. دیگر نمی‌فهمد چه کرده است. نه معنای کارش را می‌فهمد. نه ساز و کار اجرایش را درک می‌کند. نه تبعات آن را متوجه می‌شود. و نه می‌تواند درستی و نادرستی رفتارش را ارزیابی کند.مردم هم متوجه نمی‌شوند نگاه حکومت چیست و قرار است چه شود و آیا حکومت به عنوان کارگزار مردم، درک درستی از وضعیت دارد یا نه.بازی با کلمات شاید بازی کوچکی باشد اما برخی مواقع هم گران تمام می‌شود. فاطمه امیریفاطمه امیریSun, 30 Oct 2022 15:00:03 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/صدایی-که-پیوسته-به-گوش-می-رسد-qvclki2pjvgzبرای هر قربانی سیاست و قدرت که نمی‌شناسمش اما صدای زنگ مرگ او به گوشم می‌رسد.اگر تجربه آن را هم نداشته‌اید، حتماً شنیده‌اید که در محله‌هایی وقتی کسی فوت می‌کند، صدای اذان به گوش می‌رسد. (یعنی کسی اذان می‌گوید و بعد اسم فردی که فوت کرده، زمان و محل تشییع را اعلام می‌کند).الان خب این روزها به واسطه اینترنت، تلگرام، واتساپ، گروه‌ها و... اخبار در محله (که هیچ در دنیا هم) سریع‌تر پخش می‌شود اما همچنان در خیلی محله‌ها صدای اذان شنیده می‌شود.من بسیار این صدا را شنیدم و در اکثر مواقع اصلاً نمی‌دانستم که چه کسی فوت کرده... اما حال و احوالم سریع بهم می‌ریخت. مدتی در فکر بودم، ناراحت و غمگین...صدای اذانی که بی‌موقع به صدا در می‌آمد... اذانی که به وقت اذان شنیده نمی‌شد. صدایی نگرانی کننده بود، نشانه‌‌ای از حادثه و اتفاقی... تغییری روی داده بود... یک نفر رفته بود.راستش برایم مهم نبود، چه کسی است؟! مهم این بود که یکی، دیگر نیست...نکته وحشتناک و تأمل برانگیز اینجاست که خیلی‌ها به صدای اذان توجه نمی‌کنند و منتظر هستند، اذان تمام شود و بفهمند که چه کسی مرده؟! او را می‌شناسند یا نه؟! غریبه است یا آشنا؟! این نوا برای که به صدا در آمده؟! دقیقاً مثل این روزها که هنوز صدای اذان تمام نشده، برخی دنبال آن هستند که، این صدا برای که بود؟! خودی بود یا غیرخودی؟!... تا این نوا تمام نشده، وقتش است که بنویسند و جوابی دهند!... چه عجیب که هر کسی با کلمات، به این صداها و زنگ‌ها، معنایی متفاوت یا حق به جانب می‌دهد!صدای اذان روزهاست که مدام از دور و نزدیک به گوش می‌رسد، انگار کسی دست گذاشته روی دکمه تکرار، اما تکراری نمی‌شود، عادی نخواهد شد.از مطلب زنگ‌ها برای که به صدا در می‌آیند؟ (کتاب هیچ انسانی یک جزیره مجزا نیست اثر جان دان):«هیچ انسانی یک جزیره مجزا نیست.همه جزئی از یک پیکر واحد هستیم.و به همین علت، با مرگ هر انسانی بخشی از من ناپدید می‌شود و می‌میرد.بنابراین، هیچ‌وقت پرس‌و‌جو نکن که ناقوس برای مرگ که به صدا درآمده،ناقوس، همیشه مرگ تو را اعلام می‌کند.»فاطمه امیریفاطمه امیریSat, 29 Oct 2022 15:04:51 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/دوست-داشتی-یه-برادر-داشتی-lakbljn46u3mبعضی وقت‌ها سؤال‌های عجیب غریبی می‌پرسم. سؤال‌هایی بچگانه، شاید جوابش معلوم باشد یا اصلاً سؤال احمقانه‌ای باشد.رفیقی داشتم، البته هنوز هم دارم. در زمانی که هم‌اتاقی بودیم و تنها، از این سؤال‌ها زیاد می‌پرسید. مثلاً در مورد من چه فکری می‌کنی؟ من چطور آدمی هستم؟ و...احتمالاً از ایشان بهم سرایت کرده.در چند سالی که پدرم را از دست دادم، 2، 3 بار به برادرم فکر کردم و شاید مسخره باشه، امروز ازش پرسیدم، دوست داشتی یک برادر داشتی؟ از اینکه با دو زن در یک خانه زندگی می‌کنی، چه حسی داری؟ منظورم اینه که دوست داشتی یکی از جنس خودت الان کنارت بود؟ حداقل تا یک سن و سالی؟»گفت: «این دیگه چه سؤال مزخرفیه؟ من اوکی‌ام. ولی خب همیشه دوست داشتم یک برادر بزرگتری هم داشتم. کلاً فکرشم یک حس تکیه‌گاه، اطمینان و خلاصه فوق‌العاده‌ است... یعنی هم خواهر و هم برادر دوست داشتم...»راست می‌گفت اون خیلی پررو و بی‌پروا هست و در مورد همه چی از بچگی سؤال می‌پرسید و جواب می‌گرفت.یادمه هر جوکی یاد گرفته بود، می‌آمد جلوی ما تعریف می‌کرد. دعواش کردم، گفتم: «تو خجالت نمی‌کشی هر جوک و حرفی برای ما تعریف می‌کنی؟ ما هم‌کلاسی‌ات نیستیم...»مامانم می‌گفت: «بذار هر چی دوست داره تعریف کنه و بپرسه...»بعد یواشکی (از من مثلاً یکم حساب می‌برد) برای مامانم حرف می‌زد و تعریف می‌کرد...اگر شما هم پرسیدین و احیاناً گفتن نه، حتماً تعارف کردن یا یکم مراعات. چون همه پسرها دوست دارند، یک برادر داشته باشند. (البته عکس‌اش را درست نمی‌دونم! یعنی در مورد دخترها).خیلی آدم‌ها شاید شبیه برادرم نباشند. چه می‌دونم، مثلاً خجالت بکشند از هر بحثی صحبت کنند یا جرأت پرسیدن هر سؤالی را نداشته باشند یا از عکس‌العمل خانواده ممکنه بترسند...در گذشته، یکی از بچه‌های دوران مدرسه، تعریف می‌کرد یکی از هم‌کلاسی‌ها وقتی به سن بلوغ رسید، حتی خجالت می‌کشید به مادرش بگه. نمی‌تونم از اوضاع آن روزهایش اینجا بگویم چون باورکردنی نبود...آن‌ها چه؟ برای همین کاش همه، آن‌هایی که باید را، در کنارشان داشته باشند. فرقی ندارد چه کسی باشد. این‌روزها به دلایلی پیش خودم می‌گفتم کاش برادرم، یک برادر بزرگتر داشت.حتی کاش خودم هم یک خواهر داشتم. خلاصه این‌ها که ممکن نیست، اما امیدوارم بتوانیم با آدم‌های زندگی‌مون به‌سادگی صحبت کنیم. تا با اتفاقات و روزها روبه‌رو نشویم، خیالمون راحت نمیشه اما حداقل یک پیش زمینه و آگاهی داریم که وقتی تنها شدیم، از دست دادیم یا اصلاً افرادی را در زندگی نداشتیم، بتوانیم روی پای خود بایستیم.یا در مقابل اگر آن برادربزرگتره، خواهربزرگتره، پدر یا مادر هستیم، طوری عکس‌العمل نشان ندهیم تا کوچکترها نتوانند حرف‌ها، هیجان‌ها و مشکلاتشان را راحت بیان کنند. و بگویند: « آن کسی که در زندگی باید داشته باشم و مرا درک کند، ندارم...»اما این هم بگم که، یک مواقعی فقط دونستن، پرسیدن و به استقلال رسیدن، نیست. انگار می‌خواهی فقط یکی باشه... همین...نه سؤال داری، نه چیزی برای تعریف. اما چه میشه کرد...فاطمه امیریفاطمه امیریWed, 26 Oct 2022 15:17:37 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/وفاداری-که-می-تواند-مستهلک-کننده-باشد-djtrn6mhffndامروز مطلبی خواندم با عنوان تعهد 98 درصدی مستهلک‌کننده است.این که در 100% موارد، به اصول خودت وفادار باشی، بسیار ساد‌ه‌تر از این است که در 98% موارد آن‌ها را رعایت کنی. کلیتون کریستنسنفکرم به سمت این روزها و حتی گذشته رفت، که افرادی به کارها و عقاید خود شک کرده و نهایتاً در بسیاری موارد سبب نابودی خود شده یا به‌نوعی محو شدند، گویی که اصلاً وجود نداشتند.وقتی کامنت‌ها را می‌خواندم چند جمله نظرم جلب کرد، که کوتاه (خلاصه) از هر دو را در ذیل قرار دادم:نیلوفر کشاورز: «فکر می‌کنم داشتن تعهد ۱۰۰ درصدی برای افراد یک اعتماد پایدار و غیرقابل خدشه ایجاد می‌کند که آن شخص را به شدت برای ما متمایز از بقیه می‌کند. آدم‌های ۹۸ درصدی و ۹۰ درصدی بسیاری به فراموشی سپرده شده‌اند. اما زمین هرگز خاطره آن ۱۰۰ درصدها را فراموش نخواهد کرد و به قول عزیزی بعد از مرگ از آسمان به زمین نگاه می‌کنند و می‌گویند که «من آنجا بودم.» و اشاره به ساخته‌شان می‌کنند: نه با شرم که با افتخار.» زیدان عبداللهی: «در اساس همین مسئلۀ «انسان» بودن نیز به همین موضوع برمی گردد؛ شاید بتوان به یک ماشین یا ربات دستوراتی را داد که به طور کامل (صددرصدی) به آن ها متعهد باشد اما آنچه از جنبه‌ای ما را انسان می کند همان تشخیص تمایز میان شرایط و تغییر اصول اساسی آن است؛ برخلاف آنچه از تاریخ نقل می‌کنند، افراد برجسته این ویژگی اساسی را داشتند که در شرایط متفاوت، مطابق با شرایط اصولشان را جرح و تعدیل کنند آن‌چنان که در پیشبرد اهدافشان مؤثر باشد نه آنکه مطابق با اصولشان با شرایط برخورد کنند؛ این تفاوت ظریف البته با یک نکتۀ دیگر نیز ممزوج است و آن ایجاد یک حد آستانه، یک مرز، برای پایبندی به اصول است (به معنایی هنر ظریف یافتن آن ۲ درصد)؛ این دو توانایی ممزوج موجب میشوند که یک فرصت استثنایی برای افراد با این بینش فراهم شود تا بتوانند به طور تأثیرگذاری به اهدافشان نزدیک شوند و موفق باشند.»شاید دو کامنت از نظر عقیده متضاد باشند، یکی وفاداری 100درصدی را برتر دانسته و دیگری تعهد 98 درصدی را خاصهِ انسان، به‌عنوان موجودی دارای بینش، تعقل، تفکر و... می‌داند، و اینکه باید با تقابل تفکرها و عقاید، شاید در نقطه‌ای اندیشه خود را کمی جهت دهیم یا تغییر دهیم. اما به‌نظرم هر دو کامنت تقریباً معنای مشترکی دارند. انسان‌ها دوست دارند یا ارزش را در این می‌بینند که روی عقاید شاید اشتباه خود با تعصب و سرسختی بمانند، بلکه به‌عنوان قهرمان و... یاد شوند، و تعهد 98 درصدی را با تعبیری همچون شک‌وتردید موجب مرض است، ارتباط دهند.در صورتی که با همان 2 درصد، فرصتی به خود داده برای مرور راه رفته و تأملی در راه پیش رو.در بازی کثیف سیاست داشتن تعهد 100 درصدی احمقانه است، اما شاید حمایت، تعصب و سرسختی لازمه ماندن در این بازی است. آن هم بازی بی‌نهایت!وگرنه مجبوری این بازی را ترک کنی یا نیست شوی! فرقی هم ندارد کدام طرفی باشید.استادی بسیار مذهبی داشتم که تعریف می‌کرد: «سربازی را در ارتش گذراندم، وقتی سربازی‌ام تمام شد، به سبب مهارتی که داشتم، ارتش از من خواست جذب آن شوم. اما من نپذیرفتم... چون می‌دانستم که چه بخواهم و چه نخواهم آلوده به مسائلی خواهم شد، می‌دانم دست خودم نیست...»شاید می‌دانست، انتخاب او وفاداری 98 درصدی است، اما سازمان تعهد 100 درصدی می‌خواهد. پس سادگی راهِ تعهد 100 درصدی به بهای آن (؟)، گزینه مناسبی برای او نبود. همچنین توان عهد و پیمانی 98 درصدی که انگار می‌دانست به مقصدی نامشخص می‌رسید را، نداشت.جمله کریستنسن بی‌ربط و باربط مرا یاد حرف‌ها و افرادی انداخت.سال‌هاست که یکی از نزدیکان بنده حرف زیادی در مورد این مسائل ندارد یا من نشنیدم. این روزها خیلی دوست دارم از او بپرسم: «نظرت چیست؟ و چرا دیگر مثل سابق اعتراضی نداری؟ و...» می‌دانم که مریضی دیگر توانی برای او نگذاشته اما قبل‌تر چه؟ بعضی وقت‌ها خواهرش به شوخی به او می‌گوید: «تو جاسوس دوجانبه هستی...». دارم فکر می‌کنم احتمالاً از آن دسته باوفاهای 98 درصدی بوده که راه خود را جدا کرده و بهای سنگینی هم پرداخته است. به عبارتی شخصیت مستهلک شده او را به چشم دیدم. شاید هم اشتباه کنم... نمی‌دانم... .یکی از کتاب‌هایی که الان روی میزم است، قصه‌های بهرنگ است، چشمم خورده به جمله پشت کتاب (بخشی از داستان ماهی سیاه کوچولو)... شاید این هم بی‌ارتباط:«مرگ خیلی آسان می‌تواند الان به سراغ من بیاید؛ اما من تا می‌توانم زندگی کنم نباید به پیشواز مرگ بروم. البته اگر یک وقت ناچار با مرگ روبه‌رو شوم که می‌شوم - مهم نیست؛ مهم این است که زندگی یا مرگ من، چه اثری در زندگی دیگران داشته باشد...»به نظرتان این جمله را از کدام دسته از افراد وفادار 100درصدی یا 98 درصدی می‌توان شنید؟فاطمه امیریفاطمه امیریWed, 19 Oct 2022 15:00:18 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/وقتی-دوست-داری-یکی-یه-چیزهایی-را-بهت-یادآوری-کند-sfnt4f9dngniنکنه واقعاً منتظر تایید دیگران هستیم؟چشم به تصدیق و تاکید دیگران داشتن، همیشه نشانه بی‌اعتماد به‌نفسی است؟دیروز در مطب، دکترم آخرین نفری بود که بهم گفت: «فاطمه صدات خوبه، می‌دونستی؟... برو یه تست بده».دورترین خاطره‌ای که کسی به این قضیه اشاره کرده و در ذهنم مانده باشد، برای سال آخر دبیرستان بود که با معلم شیمی سر نمره پایان‌ترم بحث کردم (فکر کنم اولین و آخرین بار بود که سر نمره به معلمی اعتراض کردم).معلم خوش‌رویی بود، در طول بحث من ناراحت بودم، ایشون در حال خنده! (حتی یادمه موضوع بحث دقیقاً چه بود، خیلی عمیق فکر کرده بودم).در آخر بحث دوستم که نمیکت روبه‌رویی می‌نشست گفت: فاطمه صدات هم خوبه‌ها...»در دانشگاه هم یک بار داشتیم در مورد موضوعی صحبت می‌کردیم که وسط حرف‌هام (بدون توجه) یکی گفت: «این صداش خوبه نه؟ برای گویندگی...» عمه‌ای عزیزی دارم که شب یلداها، اصرار دارد همه باید حافظ بخوانند حتی اگر بد بخوانند... بعد از حافظ خواندن، (یکی دو سال این کار کردم یعنی تو جمع) یهو چند نفر بهم گفتند: «چقدر خوب خوند، صداش خوبه...» (حتی یک بار بد سوتی دادم، کلی خندیدند اما بحث به سمت صدا رفت خداروشکر)هیچ‌وقت این مورد رو جدی نگرفتم... تا چند ماه قبل که پرروبازی درآوردم و فقط با یک ماه تمرین برای جایی یک نمونه صدا فرستادم.رد شدم یعنی بهم گفت فعلاً مناسب نیست و دوباره بفرستم. خب حق داشت چون من مهارتش را نداشتم.بعدش تماس گرفتم با جایی که کلاسش را بروم، اما فرصت نشد...دیروز که دکترم دوباره اشاره کرد به خودم گفتم: «بیا و جدی بگیر، حتماً امتحانش کن...»یاد حرف دکتر افتادم گفته بود: «یک مریضی داشتم که سنش از تو بیشتر بود، بهش گفتم صدات خوبه... رفت تست داد... قبول شد...»بعد از فرستادن نمونه صدا خیلی‌وقت بود در فکرش نبودم. دکتر دوباره این حس و علاقه‌ام را ترغیب کرد...دمش گرم...یاد روزهای جمعه در دوران راهنمایی افتادم که کارها را به سرعت انجام داده تا ساعت 9 صبح رادیو قرمز قدیمی را روشن کرده و برنامه هفت‌شنبه را گوش دهم...یاد شب و روزهایی افتادم، موج رادیو جوان را پیدا کرده و به‌دنبال برنامه‌‌ها بودم...مدت‌هاست رادیو گوش نمی‌دهم...سؤالی که در ابتدا پرسیدم، فکر کنم توصیفی از حال و وضع من است. وقتی دوست داری یکی یه چیزهایی را بهت یادآوری کند. بعضی مواقع منتظر یک اشاره هستیم. دوست داریم دیگران اول به آن اذعان کنند یا بلکه دنبال یک پشتیبان هستیم. شاید متاسفانه!اما از طرفی خب عیبش چیه؟ در بعضی کارها رضایت مخاطب مهم است، پس وقتی توجه از چندین جهت به گوش می‌رسد، شاید تازه مطمئن بشویم که خب وقتش رسیده یا پتانسیل آن کار در تو وجود دارد، پس نظر مخاطب را می‌توانی جلب کنی.به‌عقیده من، توجه به حرف دیگران، گوش دادن، دنبال کردن نکات دیگران و... در مرحله بعد تصمیم گرفتن، همیشه نشانه‌ای از ضعف و سست بودن، نخواهد بود. بلکه راهنمایی برای انتخاب مسیری جدید است و ایجاد حس اطمینان و آرامش از قدم نهادن در این جاده بی‌نهایت زندگی است.گویندگی کتاب، تنها علاقه من در این حوزهفاطمه امیریفاطمه امیریTue, 18 Oct 2022 14:58:31 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/کسی-که-هرگز-اشتباهی-نداشته-به-شما-کمکی-نمی-کند-sopglp3eqwqrبرای یادگرفتن ریاضی، به سراغ کسی بروید که گهگاه اشتباهاتی هم داشته. کسی که هرگز اشتباهی نداشته، نمی‌تواند ریاضی را به سادگی به شما یاد دهد. جان لیناکسدیروز مطلبی خواندم با عنوان بهترین معلم ریاضی کیست؟ (+)اشتباه نکنید این جمله و این متن لزوماً در مورد معلم ریاضی‌ها و یادگرفتن ریاضی نیست... بلکه در مورد به کارگیری خطاها در مسیر یادگیری و... است.یا به عبارتی شاید سرمایه‌گذاری با اشتباهات دیگران هم، نام برد.هر کسی با هر موقعیتی برداشتی متفاوت از این جمله دارد.این جمله لیناکس، مرا به یاد روزهای یک سال اخیر که سعی می‌کردم به برخی در اطرافم اشاره کنم شما می‌خواهید وارد مسیری شوید که من رفتم... و حداقل چه‌کارهایی بهتره در کنار بقیه علایق خود داشته باشید، تا مانند من برخی مواقع افسوس نخورید.خواندن این پست مرا یاد خاطرات دوران راهنمایی و ابتدای دبیرستان انداخت که 3 سال ریاضی درس دادم. که در مطلب بهش بگو... به بخش کوتاهی از آن اشاره کردم.این جمله را کاملاً به خودم و زندگی‌ام می‌توانستم ربط دهم، که در گذشته چون خودم سنی نداشتم و در میانه راه بودم، کم‌کم متوجه برخی اشتباهات شده و قطعاً در طول آن 3 سال رفتارم متفاوت شده بود (در مورد یاد دادن به دیگران).اما این روزها که دوباره ناپیوسته کمی ریاضی درس می‌دهم، دارم فکر می‌کنم، درس دادن من باعث اشتباه در زندگی بقیه شده.مثلاً هم گذشته و هم این روزها به خاطر نمره خوب ریاضی بچه‌ها، نمی‌دانم مجبور می‌شوند یا جوگیر، که رشته ریاضی‌فیزیک را انتخاب می‌کنند. البته خوشبختانه آن شاگرد گذشته تغییر رشته داد. اما این روزها با یک موجود پول‌دوست، رویاپرداز، دیوونه، کله‌شق، مهربان و دوست‌داشتنی مواجه هستم که هر چی باهاش صحبت می‌کنم، که چرا رفتی رشته ریاضی؟ لعنت به من که باعث شدم در طی 10 روز، نمره 5 و 7 تبدیل شود به 18/5. اگر علاقه داشت تشویقش می‌کردم اما علاقه هم ندارد. به شوخی می‌گوید:‌ «حداقل یه مهندس که می‌شم».زیاد سؤال می‌پرسد. چه شغل‌هایی با ویژگی‌ها و روحیه‌اش می‌خورد؟ الان یا بعد چطور درآمد داشته باشد؟ و... با هر زاویه‌ای موضوعات مختلف برایش توضیح می‌دهم.ذهنش بیشتر درگیر بازار بورس است. شاید باورکردنی نیست، اما فیلم‌هایی از مباحث بورس را سال گذشته خریده و تماشا می‌کند.دو روز پیش با شوخ طبعی همیشگی‌اش می‌گفت: «سگ پسر فلانی از من بهتر زندگی می‌کنه، هزینه هر بار حمام سگ‌اش 1 میلیون است»!یادآوری اشتباهات، استفاده از آن و معلم بودن برای این بچه‌ها خیلی سخت است! این وسط خودم بیشتر یاد می‌گیرم.به نظرم مثل خودم، باید تجربه کند. من شاید خطاهایی داشتم اما هیچ‌وقت به طور کامل پشیمان نبودم.بیشتر گوش کردن، انعطاف نشان دادن، تغییر ذهنیت و برخی عقاید و... تعدادی از عواید این مسیر بوده‌ است، حتی به قیمت اشتباه‌هایی جبران ناپذیر...اما خب، خیلی وقت‌ها به این نکته اشاره کردم، ای کاش شخصی آگاه از خطاهایش که قبولش داشتم، دستم را کشیده و مسیرهای دیگر یا نه همان راه را درست و قابل فهم برایم شرح می‌داد.امیدوارم تا آخر سال تحصیلی خودش به نقطه و ثباتی (از لحاظ انتخاب مسیر کاری) برسد. و من بتوانم حتی ذره اندک در این راه به او کمک کنم.حرف من هم به ریاضی گره خورد، اما منظورم قطعاً در مورد یادآوری و استفاده از اشتباهات خود (در هر حیطه‌ای) و نهایتاً پیدا کردن راهی برای بیان مطالب به روشی ملموس‌تر، ساده‌تر و قابل درک برای دیگران است.فاطمه امیریفاطمه امیریMon, 17 Oct 2022 14:35:46 +0330https://virgool.ir/@f.amiri/سر-نخی-از-گذشته-2-diwnmlcoxfejفالِت بگیرُم؟ حتماً این جمله را در داستان‌ها و فیلم‌ها شنیدید، البته اگر تو خیابون یا از جای دیگر برایتان آشنا نباشد...دقت هم کرده باشید بعضی‌‌ها یک لهجه‌ای هم دارند. فکر کنم فال و فال‌گیری در بعضی شهرها معروف است و شاید از آنجا آمده... ذهن بیشترمان به سمت جنوب می‌رود... (ولی خب چیزی نمی‌دونم پس حرفی در این مورد نمی‌زنم.)اما باید گفت از هر آنچه که نه به آن اعتقاد داری و نه خوشت میاد، شاید روزی سر راهت قرار بگیرد. لحظه‌ها و ثانیه‌ها برایم به سختی می‌گذشت... شروع پاییز را حس نکرده بودم... شاید فقط با این حرف که کلاس‌ها شروع شده، به خودم آمده و از خانه جدا شدم...بلاخره بعد از یک هفته در نمازخانه یکی از بلوک‌ها خوابیدن، ناراحتی و بحث، اتاق گرفتم.هم‌زمان با یک دختر که حدس می‌زدم از من بزرگتر است، کمی تپل هم بود، وارد اتاق شدیم...اتاق 4 نفره بود... او سریع یکی از تخت‌های پایین را گرفت. معلوم بود تجربه خوابگاه را داشت، که با عجله وارد (این حصار که آن زمان فهمیدم برای خیلی‌ها حداقل حس آزادی است)، شد.خیلی درگیر این مسائل نبودم... حالشم نداشتم... تخت بالا و روبه‌روی او را گرفتم... خیلی صحبت نمی‌کردیم... تلفن‌اش مدام پیام می‌آمد... بعد از کمی جابه‌جا شدن، نشست روی تخت و شروع کرد به ورق زدن پاسور... و احتمالاً روی تلگرام ویس فرستادن... فهمیدم داره فال می‌گیرد... اولش فکر کردم برای دوستی و آشنایی است... اما بعد متوجه صحبت کردن رسمی و حرف‌هاش شدم... تازه فهمیدم انگار شغل‌اش هست... یعنی فالگیری.تا حالا فالگیر ندیده بودم... غیر از آن، تلفن‌ و مکالمه‌هاش خیلی برایم خوشایند نبود...اعتراف می‌کنم که دو شب اول که تنها هم بودیم، کمی ترسیده بودم.هم‌اتاقی فالگیر اهل یکی از شهرهای جنوب بود...با اومدن نفر سوم (فرشته)، پرهیجانِ اتاق، فضا برایم قابل تحمل‌تر شد... خلاصه یخ‌ها کم‌کم باز شد.فرشته بعد از مدتی در مورد کارش پرسید و حتی یه بار گفت: «میشه برای من فال بگیری؟» یادمه من حوصله این کارها رو نداشتم، برایم مسخره و خجالت‌آور بود. کلاً شب زود می‌خوابیدم... بیچاره با ذوق و خنده تعریف می‌کرد، بی‌خبر از اینکه من خوابم (البته شب دیگر دوباره تعریف کرد.) رسید شب یلدا...شب یلدا بود، من و دخترِ فالگیرِ جنوب بیشتر شب‌ها تنها بودیم... نمی‌دونم چی شد که گفت می‌خوای فال بگیرم... یعنی یادم نیست شاید هم حرفش از سمت خودم بود. بدم نمی‌آمد بدانم چرا بقیه فال می‌گیرند و چه مدل افرادی بهش پیام می‌دهند و...کمی در مورد آن‌ها صحبت کردیم... و واقعاً که مسخره بود، بعضی‌ها برای کوچک‌ترین مسائل فال می‌گرفتند... برای اینکه ناراحت نشود و کمی از کارش بگوید یا حالا هرچی... برایم فال گرفت... خودمو کنترل می‌کردم...به لبخند رضایت دادم...یه چیزهایی گفت...اما یه نکته جالب این بود که من آدمی نبودم که از خودم و زندگی‌ام صحبت کنم و حتی تلفن‌هام را بیرون اتاق جواب می‌دادم... وسط حرفاش گفت: «به یک مرد خیلی فکر می‌کنی، یک مرد میانسال، ذهنت درگیر اونه...» (فقط چند ماه بود که پدرم را از دست داده بودم، حتی تا امروز به فرشته که بهش نزدیک بودم، به این قضیه اشاره نکردم.)خلاصه گذشت، آن شبِ آخرِ پاییز برایم خاطره ماند...سرنخی دیگر از گذشته به پاییز گره خورد.دخترِ فالگیرِ جنوب ترم بعد انصراف داد و دیگر او را ندیدم.تجربه‌‌‌ای نه‌چندان ترسناک و بد، که خود به سراغم آمد...یادگاری از دختر فالگیر جنوب، آویزان به تخت اتاق خوابگاه (روزهای بعد از او)فاطمه امیریفاطمه امیریMon, 10 Oct 2022 15:08:59 +0330