<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های sahar kamran</title><link>https://virgool.ir/feed/@eyelook</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 11:10:27</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/3035819/avatar/xNIrLi.jpg</url><title>sahar kamran</title><link>https://virgool.ir/@eyelook</link></image><item><title>دستگاه OCT</title><link>https://virgool.ir/@eyelook/دستگاه-oct-ng0dvhq7oqjb</link><description>اساس کار این دستگاه Michelson interferometer است. به این معنی که ابتدا نور توسط یک جدا کننده به دو بخش تقسیم میشود. یک نور به شبکیه یا بافت مورد نظر ونور دیگر به آینه یا یک منبع رفرنس برخورد میکند. نور برخوردی به لایه های شبکیه با زمان های متفاوتی برگشت میکنند و این اختلاف زمان سبب میشود تا مرز های بین لایه های مختلف شناخته و عکسبرداری شوند. تغییر موقعیت آینه به صورتی است که با نور برگشتی از شبکیه بیشترین تداخل سازنده یا افزایشی را داشته باشد. این موقعیت زمانی اتفاق میافتد که دو طول موج به یکدیگر شبیه باشند. و بر همین اساس میزان جابه جایی آینه برای رسیدن به این میزان از شباهت تعیین کننده ضخامت بخش های مختلف لایه های شبکیه است. میزان رزولوشن تصویر نهایی بستگی به طول موج ارسالی و سرعت حرکت آینه دارد. میزان رزولوشن تصویر بستگی به تعداد تصاویر گرفته شد در ثانیه و طول موج نور ارسالی دارد. از آن جایی که سرعت نور به نسبت صورت بسیار بالاتر است در این دستگاه ها از low coherence interferometry استفاده مینماید.Time Domain Optical Coherence Tomographyاین دستگاه اولین با توسط کمپانی هامفیری در سال 1995 به بازار عرضه شد و آخرین ورژن آن نیز با نام Stratus OCT توسط کمپانی Zeiss روانه بازار شد. از آن جایی که از آینه و میزان حرکت آن به عنوان رفرنس استفاده میشده است لذا تعداد عکس های گرفته شده محدود بود. به طوری که در هر ثانیه 400 عکس در 6 برش شعاعی با فاصله 30 درجه نسبت بهم گرفته میشود. این فاصله 30 درجه بین شعاع ها سبب شد تا برخی از عیوب پاتولوژیکی شبکیه نادیده گرفته شوند. تمامی عکس های گرفته شده در نهایت روی یک  تصویر B- Scan  منتاژ شده تا لایه های عکس برداری شده به تفکیک مشخص شوند. طول موج استفاده شده در این دستگاه برابر 800 تا 870 نانومتر است. در این دستگاه تنها یک آینه متحرک و یک سنسور درک نور وجود دارد. سرعت حرکت آینه به مراتب کمتر بوده و به همین دلیل تعداد عکس های گرفته شده در واحد زمان کاهش می یابد و به دنبال آن رزولوشن تصویر کمت میشود. به طور کلی هر چه طول موج ورودی دستگاه بیشتر باشد مقدار نفوذ ان بیشتر بوده و عمق بیشتری از شبکیه را نمایش داده میشود. همچنین به علت بالا بودن مدت زمان عکس برداری توسط این دستگاه، چشم بیمار حین اندازه گیری حرکت نموده و همین موضوع سبب میشد تا رزولوشن تصویر به مراتب کمتر شود. در این نوع OCT با وجود کد بندی های رنگی انجام شده برای مشخص نمودن مرز بندی RPE  و ILM  ، همچنان جزئیات لایه ها به وضوح مشخص نیست.Spectral/Fourier domain OCT (SD-OCT)این نوع از OCT اولین بار در سال 2002 توسط Wojtkowski و همکارانش معرفی شد. د رآن زمان این دستگاه در هر ثانیه 29000 عکس با رزولوشن 6 میکرون را ارئه میداد که به نسبت Time Domain OCT عملکرد بسیار بهتری داشت. در اینجا به جای آینه متحرک از یک spectrometer استفاده میشود که نوربرگشتی از شبکیه را با نور مرجع مقایسه نموده و بر اساس تداخلات موجود بین آن دو تصویری با رزولوشن بهتر ارائه میدهد. در واقع spectrometer  به کمک یک دوربین مخصوص که شامل ردیفی از دیکتور ها هستند، نوری برگشتی از شبکیه را که به نسبت نور رفرنس تاخیر داشته است از لحاظ طول موج به فرکانس درجه بندی نموده و به شکل سیگناهای تداخلی که توسط آنالیز فوریه انجام شده است ارائه میدهد. همین امر منجر میشود تا میزان رزولوشن تصویر در این نوع از OCT ها به نسبت TD OCT، 100 برابر بهتر باشد.</description><category>sahar kamran</category><author>sahar kamran</author><pubDate>Tue, 02 Jan 2024 15:42:13 +0330</pubDate></item><item><title>جراحی اسمایل</title><link>https://virgool.ir/@eyelook/جراحی-اسمایل-ofbcnmm3zzue</link><description>عمل جراحی اسمایل(SMILE LASIK) در سال‌های اخیر به عنوان یکی از جدیدیترین راه‌های اصلاح عیب انکساری خصوصا نزدیک بینی و دوربینی شناخته می‌شود. مهم است که ما اپتومتریست ها به عنوان مراقبین اولیه سلامت بینایی جامعه اطلاعات کافی در مورد نحوه انجام این عمل و اندیکاسیون های مورد  نیاز برای انجام آن را دانسته تا بتوانیم مشاوره بهتری در این زمینه به بیماران خودمان ارائه دهیم. می‌توان گفت این نوع عمل برای اولین بار در سال 2005 برروی حیوانات که توسطWalter Sekundo و Markus Blum انجام شد. اولین مطالعه به صورت کلینیکال بر روی انسان در سال 2006 بوده و پس از آن در ۲۴ آوریل 2007 اولین جراحی SMILE انجام پذیرفت. در ابتدا خارج نمودن لنتیکول ایجاد شده در استرومای قرنیه با ایجاد 2 یا 3 شکاف بر روی قرنیه قابل انجام بود تا اینکه در سال 2008 Rupal Shah از کشور هند توانست تنها با ایجاد یک شکاف بر روی قرنیه لنتیکول استروما را خارج نماید. از آن سال چشم پزشکان این عمل را برای بیماران خود انجام داده تا اینکه در سال 2016 سازمان غذا و دارو آمریکا(FDA)  این روش جراحی را برای نزدیک بینی 1 تا 8 و آستیگمات 0.5 دیوپتر تایید کرد. در سال 2018  گستره اصلاح نزدیک بینی با این روش به 11.0 و آستیگمات تا 5.0 دیوپتر افزایش یافت. یکی از سوالاتی که به وفور در مطب با آن روبه رو میشوید اینست که بیمار از شما می‌خواهد به او بگویید میتواند عمل اسمایل را انجام دهد یا خیر. در جداول 1و 2 آورده شده در این مقاله تمامی اندیکاسیون‌های عمل اسمایل لیزیک و یا عواملی که منجر می‌شود تا بیمار نتواند ازاین روش برای اصلاح عیب انکساری خود استفاده نماید آورده شده است.جزئیات روش اسمایل لیزیک:درصورتی‌که بخواهیم جزئیات عمل اسمایل را برای شما بیان کنیم  باید گفت که لیزر به کار گرفته شده دارای فتونون‌هایی با طول موج 1043 و فرکانس 500 KH می‌باشد. دستگاه فمتو لیزیک شامل چند بخش می‌بادشد که عبارتند از: کامپیوتر، جایگاهی برای قرار گیر بیمار، دستگاه وکیوم کننده چشم،  میکروسکوپ و سوییچی که توسط پزشک هنگام لیزر زدن کنترل می‌شود. پس از قرار گرفتن بیمار در جایگاه مخصوص و استریل نمودن اطراف چشم قطره proparacaine 0.5% در هر چشم چکانده می‌شود. به این نکته توجه داشته‌باشیم که استفاده بیش‌از اندازه از قطره‌های بی‌حسی در حین عمل منجر به بی ثباتی اپیتلویم قرنیه با بافت زیرین خود شده و ریکاوری قرنیه بعد از عمل را به تاخیر می اندازد. پس از این مرحله لنز تماسی برروی قرنیه قرار گرفته و در حالی که بیمار به نور سبز فیکساسیونس نگاه میکند. نور فیکساسیونی بر اساس مقدار عیب انکساری بیمار در چشم کانونی شده که این امر منجر می‌شود تا فرد به وضوح نقطه فیکساسیونی را مشاهده نماید. پس از آن بخش وکیوم دستگاه فعال شده چشم 25 تا 28 ثانیه به طول می انجامد که در این مدت فشار داخلی چشم تا 35 میلی متر جیوه افزایش می‌یابد. لیزر برای برش لنتیکول تا عمق 120 (110 -160 ) میکرون قرنیه نفوذ کرده و لنتکولی با دیامتر 2 تا 5 میلیمتر و و لبه هایی با ضخامت 15 میکرون را برش میدهد. ضخامت خود لنتیکول بسته به میزان عیب انکساری چشم متفاوت خواهد بود. از آنجایی که دو برش یکی در سطح قدامی و دیگری در سطح خلفی زده می‌شود، لذا دیامتر سطح قدامی حدود 1 تا 0.4 میلی متر بزرگتر از سطح خلفی است. که در زیر مشاهده می کنید.</description><category>sahar kamran</category><author>sahar kamran</author><pubDate>Sun, 31 Dec 2023 15:03:37 +0330</pubDate></item></channel></rss>