https://virgool.ir/feed/@eternalrose.irکنجکاوی کافی نیست؛ بلکه عطشی اصیل برای آزادی نیاز است. [نویسنده و طراح گرافیک EternalRose.IR]fa2026-11-12 15:44:20https://files.virgool.ir/upload/users/261818/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@eternalrose.irhttps://virgool.ir/@eternalrose.ir/در-انتظار-وصال-gunhnjryuw10EernalRose.IRبی تاب وصال است دل اما چه توان کردجسم است به راهت گره رشته جان هادر چارسوی دهر گذر کرد خیالتلبریز شد از حیرت آیینه دکان هادر پرده دل غیر خیالت نتوان یافتجولانکدۀ پرتو ماهند کتان ها«بیدل دهلوی»پیمودم منازلی که ورای آن کویر بود و آنگاه که بر شنزار های گرم قدم نهادم، عشق در وجودم زبانه کشید. نگریستم که چنان دلباختگی در کویر پدیدار شده که ابرهای آسمانش را خورشید چونان ذرات شیرین شن می مکید. کویر در امتداد آفتاب است؛ آن گونه که افق آن ها از یکدیگر جدا نیست. احساس گرم آغوش، در اولین لحظات وصال را، در لمس ماسه های نرم میتوان در روح پدید آورد.       در میانۀ کویر، شب های روشن از ستاره، چشم را مجذوب خود می کند. چشم نمی داند به کدام صورت بنگرد؛ زیباتر از این، چشیدن حبه های انگور خوشه پروین است. شادی جز به کودکی که در دریای شب با بادبادک طلایی خویش بازی می کند نیست. ماه این جا، گوشواره به گوش دارد و خورشیدش گردن بندی از حلقه های آتش. گویی حلقه هایش چونان ریسمانی درهم تنیده و اخگر است که بر تن ها تازیانه فرود می آورد. اگر حجاب ها برداشته شود، خنکی نسیم، گرداب انرژی را در تو احیا می کند. جانوران طرح های اسلیمی به تن کرده اند. اشباح در نمکزارها قدم می زنند.       کویر، این تکه خاکی که انسان در روز ازل بر آن هبوط کرد، زیبایی هایی دارد نادیدنی و ناشنیدنی. زیبایی هایش را احساس باید کرد و احساس کویر جز بی اویی نیست. او وصال می خواهد و یار در فراسوی دیدهاست؛ آن گونه که کویرِ عدم هرگز نمی تواند چنین به او رسد. او (کویر) جهانی است که همگی مان در ابتدا به آن هبوط می کنیم؛ اما بسیاری راه اقیانوس را نمی یابند. نه این که نخواهند، بلکه اصلاً نمیدانند اقیانوسی هم هست؛ آن ها در بی خبری زندگی می کنند. گویی بر چرخ و فلک سوار گشته اند و بارها گردیده اند. در بی ابری آسمان و سراب روح ها جان می دهند و چنین است زندگی این آدمیان.       کویر دگرگونه است؛ می خواهد به اقیانوس برسد، در حقیقت آن غرق گردد و امید دارد که اثرهای خیالی ذهنش، او را در آغوش خواهند کشید. اگر نقش پایی بر کویر دیدید، بدانید همان قدمهای کویر است که به سمت اقیانوس، با گردبادهای وحشت آمیز می تازد. قلب او آکنده ازگل های نیلوفریِ صورتی رنگِ خندان است. طوفان های هلاکت آورش، دل به امواج دریا داده اند. کویر برای وصال ساحل مروارید، بسیار ریاضت کشیده است.       افسوس! افسوس که معشوق، عاشق کش است و کویر در جدایی، درد می کشد. می دانید که تنهایی چنان رنجی نیست؛ بلکه جدایی است که قلبش را به درد آورده. واقعیت این است که کویر جز دریای شب و گردباد جنون دیگر ندارد.       کویر در ره عشق بسیار رسوا گردید. رسوایی اش از میان تاریکی ها و از درون سیاه چاله های مخوف این زمان بی رحم، به گوش اقیانوس رسید. اقیانوس نه گردبادها را، بلکه به ماسه ها و شنزارهای گرم از عشق نگریست. او که در ماورای ماده زیست می کرد، آوای عشق و شیدایی را شنید و ندا داد. ندایی که پنجره هایی رو به کویر باز نمود؛ پنجره هایی رو به شور و مستی. از آن پنجره ها، آفتابی دگر بر خرمن تیرگی های کویر تابید.       امروز اگر به دیدار کویر عشق بروید، دیگر امواج هراسناک نمی بینید؛ بلکه امواج پرخروش اقیانوس را خواهید دید که روح کویر را آرامش بخشیده اند؛ گویی، کویر با اقیانوس وجود یکی شده است.مطالعه داستان های کوتاه و دلنوشته های عاشقانه و احساسی در EternalRose.IRhttps://eternalrose.ir/در-انتظار-وصال/نامیرانامیراThu, 10 Sep 2020 13:43:26 +0430https://virgool.ir/@eternalrose.ir/کهکشانی-رنگارنگ-از-احساس-داستان-کوتاه-q0h0z3p41pc9eternalrose.ir کهکشانی رنگارنگ از احساسبیرون ز تو نیست هر چه در عالم هستدر خود بطلب هر آنچه خواهی که توییمولانابامدادان، توسن سوار به بالای تپه رسیدیم. فضا، دریای سکوت بود تا آنگاه‌که تو، گام بر زمین نهادی و کرانۀ آن را شکستی. رو به آسمان بود غنچۀ جاودان؛ و دستت را بالا بردی و پرنورترین ستاره را نشان دادی. و گفتی:– آن‌سوتر، شاید در لحظۀ حال، باشد کهکشانی رنگارنگ از احساس. نامیرا! می‌دانی آن چیست؟– آن خنکای عشق بر پیکر روحانی شب است که میان بیابانی، سرگردان رهاشده.– چگونه عشق ره گم کند؟و با زمزمه‌ای پاسخ دادم:– چنان‌که میان ما که همواره پیوسته‌ایم، هزار و یک‌شب فاصله است.– چگونه در پیوستگی جدایی باشد؟ من درونمان را درخشان می‌بینم.– داغ است؛ گرمایش را حس می‌کنی؟ اما عشق خنک است. و فاصلۀ میان دو یار پیوسته، به‌اندازۀ شب‌های بی چراغ در هزارتوها فاصله است.غبار کاروان‌ها را نشانش دادم و گفتم:– بی‌راهه می‌روند؛ چراکه لالایی تماشا را نشنیده‌اند.با تعجب گفت:– چطور ممکن است؟ اینجا که یک مسیر بیش نیست.– آن‌ها راهی را می‌روند که جلوی پایشان است. حال‌آنکه طریق در آسمان‌هاست؛ و جز با سیمرغ نتوان آن را طی کرد.کودکانه پرسید:– چگونه آن را بیابیم؟ سیمرغ؟ آن‌که در افسانه‌هاست. و ما جز گنجشگکان آفتاب و اسب‌های تندرو، چیزی نداریم.سکوت فضا را در برگرفت. گویی دنیا در تمام اعصار، منتظر این لحظه بود. دستش را مهربانانه فشردم. در کران چشمانش، بی‌کرانی را جست‌وجو می‌کرد. برایم این، شکوه تماشا بود؛ نگریستن الهی‌ترین غنچۀ زمان در نهفته‌ترین بیشه‌ها.– آسمان را ببین. رودخانۀ نور را می‌بینی؟– آری.– آن شاهراه طریقت است. پس باید چیزی باشد که بتوان با آن به آنجا رفت.– با سیمرغ؟– شاید هم با زورق طلایی اشراق.– اما آنکه در اقیانوس است. نامیرا، میدانی چقدر فاصله است؟ تا اقیانوس؟!– می‌گویی نمی‌توانیم برویم؟ تو که زیباترین سرود زندۀ زمانی، غنچۀ من!– حال برویم، چگونه بتوان از این سطح تهی، به شاهراه طریقت دست‌یافت؟ وحشتناک است! شاید موج‌ها ما را بلغزانند در ژرف‌ترین دریاها. و آنگاه چه کنیم؟ من با تو، هردومان پژمرده می‌شویم؛ اندوهی است در آن، ‌که در وصف نگنجد. بهتر نیست با اسب هامان، به جست‌وجوی نیایش دریاچه‌های نیلی و ستاره‌های درخشان و بیکرانی لاله‌زارها برویم؟– همه به دنبال این‌ها هستند. بیا بالاتر از آن را طلب کنیم.– من از شب‌های بی چراغ می‌ترسم. من از خاک‌های غربت هراسناکم. نتوانم! نتوانم! بیا آتشی روشن کنیم، بخوابیم و فردا صبح به جست‌وجوی زیبا نگارها برویم.– شاید بهتر باشد…– شاید دیگر چیست؟ من هراسناکم! من زیباترین غنچۀ سرخ زمانم! نامیرا؟!– جانم عرفانا؟!– بیا رودخانۀ نور را از همین‌جا بنگریم. چرا تو این‌قدر طلب رؤیاهای میرا داری؟ تو که نامیرایی!– همۀ ستاره‌ها یک روز خاموش می‌شوند. و دیگر ما که اینجاییم، جز آسمان تهی ننگریم. بهتر نیست سوی قوس سبز سعادت رویم؟ موپریشان های اینجا، جادویند.– آه! نغمۀ حوریانش که زیباست! تو از چه شکایت می‌کنی؟– بهتر بگویم، رؤیایند. عشقشان هوس است. داغ است! حال‌آنکه عشقی که من از آن دم می‌زنم، خنک است. آرامشی دارد ابدی. الهۀ زیبای زمان‌هاست. چگونه بی‌کرانی را فدای چشیدن یک سایه کنم؟– نگاهت، رنگین‌کمان آگاهی است. اما این مسیر پرخطر نیست؟– تو چرا به یک جوی آب و سایۀ خنک راضی می‌شوی؟! تو که تمام عرفانی، آریانا! بیا در رؤیایی‌ترین اقیانوس که در تصور هیچ‌کس نگنجد، غواصی، و زیباترین مروارید زمان را از آن خود کنیم. این بهتر نیست؟– چه بگویم؟! بهتر که هست. اما… سخت است. من سر گذاشتن بر بالش رؤیا را بیش‌تر می‌پسندم تا غواصی در اقیانوس‌های ژرف را. من به همین حوریانی که بر لب چشمه می‌خوانند، خشنودم. من…– آه! عرفانا! شاهراه طریقت که تو را به آن دعوت کردم، می‌دانی… چطور بگویم… چگونه بتوان بی‌نهایت را در کلمات محصور ساخت؟… آن بی‌نهایت، در وجود توست!– چه؟! در وجود من؟ شوخی می‌کنی.– هیچ! و می‌دانی آن سیمرغ یا آن زورق طلایی اشراق کجاست؟– رؤیا می‌پردازی نامیرا!– چرا چنین می‌گویی؟ بی‌نهایتی که من از آن دم می‌زنم، چُنان شگرف است و چُنان دست‌یافتنی است که در تصورت نمی‌گنجد. همه‌چیز در وجود توست. چراکه در نهان پیکر تو، الهی‌ترین روح مهربانانه است که گر آزاد گردد، جهان را به سلطه درآرد!– بخوان. من که باور نمی‌کنم.– کافی است به نظاره بنشینی. و تهی کنی وجودت را از تاریکی مرداب‌ها. و در زیباترین لاله‌زار، برقصی باهم آهنگی هستی. و شادباشی. و امیدوار به خدای مهربان. و به او بگویی…– صبر کن! مگر من هم می‌توانم با او سخن بگویم؟– چرا نتوانی؟ تو از مسیح چه کم داری؟ تو عیسی دمی هستی، ایستاده بر زبرماسوی. فقط به یک شرط.– آن چیست؟– کافی است به زیباترین وجود هستی – خدای مهربان – بگویی که، نه می‌دانم و نه می‌توانم؛ تو مسیر راستی را به من نشان ده.– و همه‌چیز با یک جمله حل می‌شود؟– نه! چنین چیزی با یک‌سخن درست نمی‌شود. بر آن مداومت داشته باش و در کارهایت نیز چنین باش.– یعنی ازاین‌پس با خود بگویم، نه می‌دانم و نه می‌توانم؟ این احمقانه نیست؟– این تعبیر توست از تمام عرفان، آریانا! و منظور من کاملاً برعکس است؛ مهربان باش با تمام هستی. با همۀ مردمان؛ مخصوصاً آن‌ها که کالبد پرنیانی دارند، کودکان. و از زندگی راضی باش و شکرگزار. چراکه خدا این را برای تو خواسته.– و بعدازآن چه؟– او خود، مسیر را به تو نشان می‌دهد.مطالعه داستان های کوتاه و دلنوشته ها در EternalRose.IRنامیرانامیراWed, 09 Sep 2020 19:42:21 +0430