https://virgool.ir/feed/@eta.didarfa2026-11-12 00:56:23https://files.virgool.ir/upload/users/815575/avatar/SJchbe.jpeghttps://virgool.ir/@eta.didarhttps://virgool.ir/@eta.didar/طبابتی-زیر-عقیق-vdgran8skoneعکس تزیینی استکلاس که تمام شد، داشت کتش را می پوشید که رفتم و برگه های آزمایش را گذاشتم روی میزش :+آقای دکتر، هفته گذشته فرموده بودین تست ها رو بیارم... اینها خدمتتونکمی مکث کرد. استینهای پیراهن سفید یقه کشیشی اش را از زیر استین کت بیرون کشید و مرتب کرد و درحالی که با عقیق های زرد و قرمزش بازی می کرد، نه به دل برگه ها را برداشت و نگاه کرد و از بالای عینک نگاهم کرد و با ته لهجه آذری جواب داد که:- هفته ی پیش مگه بحثمون چی بود دکتر جان؟!و «ج»اش را چیزی مابین جیم و ز تلفظ کرد.+ بحث Azoo ها... من عرض کرده بودم توی سال گذشته بیشتر از هشتادو پنج درصد آزمایش ها Azooشدند و شما اصرار داشتید این دیکریس برث ریت مربوط به جو فرهنگی و عدم ازدواج و اینجور چیزهاست. گفتید تست ها رو بیارم ببینید...- هاااا... درست میگید. شما همون بودید که آزمایشگاه شخصی داشتید؟! اوضاع درآمد چطوره دکتر..؟- بله... و عرض کردم عجیب ترین چیزی که دیدم اینه که این هفته ها بالای نود درصد تست ها داره Azoo میشه. هفته گذشته بخصوص چند نفر از پرسنل آزمایشگاه رو مامور کردم فقط روی این موضوع کار کنند و تمرکزشون رو روی تست ها و آمارهای بدست آمدهو آنالیز داده ها بذارند اما همون نتایش تکرار شد که آووردم خدمتتون. + خب دکتر جان.. شما که داری الحمدولله تخصص میگیری. میدونی ممکنه مواد آزمایشگاهت فاسد...این بار«ح» الحمد و لله را حلقی گفت. نگذاشتم که حرفش را ادامه بدهد:- جناب دکتر، تمام مواد را چک کردم و حتا متریال جدید سفارش دادم. اما هفته گذشته هم گفتم. سایر آزمایشگاه های همکار هم این نتایج رو دارن ریلیز می کنن. خودم هم چک کردم. چندین و چند بار، هم با «فایو و هم با تِن پرسنت دیگری فری» حالا هم دکتر جان تمام ریسرچ ها به چند مورد بیشتر ختم نمیشه. فرضیه ها بیشتر ایر پلوژن و واتر پلوژن و الکترو مگنتیک وِیوز رو مقصر میدونن ولی هنوز اجازه ریسرچ جامع داده نشده. ولی من میخواستم بدونم توی طب سنتی تون چه راهکاری براش دارید؟برگه های آزمایش را برمیگرداند و کیف ش را بر میدارد و آهسته قدم بر میدارد. بندهای کفشش باز است. دنبالش راه می افتم:- این ایر پلوژن و اینا چیچیه آخه.. خدای ناکرده غرب زده که نیستی دکتر جون... همون آلودگی هوا و ایناست دیگه... می ایستد و به نشانه مهر دست روی شانه ام میگذارد:- ولی اینشاالله مشکل از این چیزا نیست... میدونی دکتر جون... این جووان هامون تن به ازدواج و دُم به تله نمیدن. وگرنه الودگی و موج و اینا که توی جیبمونم هست.. آحا همین موبایل...تلفن همراهم زنگ می خورد. ویبره اش را قطع می کنم.+آخه جناب دکتر تست ها همه AZoo هست. ببخشید ها، این ربطی به ازدواج نداره. تست.. ببخشید، آزمایش ها مال بعد از ازدواجه... تست اسپرموگرامه دکتر جان... - ببین دکتر جوان... اتفاقا یکی از دلایل هم همین رعایت نکردن طب سنتی ه. همین مردم می گن پیاز بو میده و شب نمی خورن.. خب شما بخور.. تاثیراتش رو میفهمی... یا همین روغن زیتون...+ روغن زیتون؟ درمان Azoo روغن زیتونه؟اونو ک همه دارن میخورن...-دِ نه دکتر جان... توی طب سنتی روغن مالی با روغن کنجد و روغن زیتون واسه ماساجه زیر...«ج» را با تاکید می گوید. از بادکش زیر شکم و روشهای مختلف استفاده از نخود و نخودچی و خوردن شبی یک لیوان عرق طارونه و عسل  می گوید و هفته ای سه چهار وعدهارده و شیره انگور صبحانه.زیتون صبح گاهی و انجیر شبانه... فسنجان بادام و هویج و کتان و پیاز. عسل سه واحد و سیاه دانه نیم کوب یک واحد. بذرهای کنجد و کتان و یونجه...وقتی طرز تهیه نان باروری را می گوید هیجان زده می شود:- چهل عدد سفیده تخم مرغ محلی نطفه دار، پودر نخود و پیاز رو باید به صورت کوکو درست کرد و هفت تیکه ش کرد و این هفت تیکه حتما باید توی هفت روز مصرف بشه... البته روش های دیگه ای هم هستاااا... اصلا دکتر جان، بیا یه طرح آزمایشی بنویس. مریض هاتو بفرست سمت عطاری حاج کرم آقا. آدرسشو بهت می دم. یه مقاله هم ازش درمیاریم «تاثیر طب سنتی در باروری»... اسم خود شما هم دوم بزنیم برای تخصصت مقاله نیاز داری... شماره م رو هم که داری... فردا منتظر تماست هستم دکتر جان... برای درس طب سنتی ت هم هواتو دارم دیگه چی می خوای...؟عقیق هایش را از انگشتها در می آورد و در حال در آوردن کت و باز کردن دکمه سر آستینها وارد دستشویی می شود...Adel EtaAdel EtaSun, 30 May 2021 21:53:24 +0430https://virgool.ir/@eta.didar/شیب-تند-به-سمت-ویرانی-agcyl0ervxzyعکس تزیینی استهشدار: داستان حاوی توصیفات خشن می باشدامروز صبح هوا هنوز ابری نشده بود که دو نفر دیگر از زخمی هایشان را با شلیک مستقیم توی سر کُشتیم و از همان جا پرت کردیم توی رودخانه تا جریان تند آب جنازه ها را ببرد آن پایین پیش بقیه که در حال پوسیدن بودند و بوی تعفنشان از این فاصله کمابیش می آمد. این چند روز هر از گاهی که باد مسیرش را تغییر میداد و از غرب دیواره به شرق می وزید بوی تعفن جنازه ها به این سو هم می آمد ولی چندان آزاردهنده نبود. اما قطعا برای آنها که در پایین دست غربی دیواره، به اصطلاحِ خودشان ما را محاصره کرده بودند، بوی لاشه همرزمانشان ناخوشایند بود. ما تنها ده نفر بودیم با یک غار پر از همرزمان آنها؛ که توی غار غافلگیر و اسیرشان کرده بودیم، ارتفاعات هم دست ما بود... کلی مهمات سبک ازشان گرفته بودیم. و غار دوم پر بود از مهمات سنگین بشکه های ریز و درشت. سرچشمه رود هم که دست ما بود. آنطور که «اطلاعات عملیات» گفته بود، این غارها انبارهای مخفی و موقتی شان بود که اسلحه های قاچاق را که قاچاقچی های محلی برایشان تهیه می کردند آنجا نگه می داشنتد. وقتی مهماتشان به هفت هشت کامیون می رسید، همه را یکجا از شیب غربی منتقل می کردند به انبارهای اصلی پادگانهایشان کمی دور تر از دیواره. ولی اینبار بار مهماتشان کمی تفاوت داشت و بچه های «اطلاعات عملیات» این بار را شیرین دیده بودند که برنامه ریزی حمله پارتیزانی و تصرف غارها توی دستورکار فرماندهان قرار گرفته بود.شیب تند به سمت ویراهشدار: داستان حاوی توصیفات خشن می باشد.توصیفات خشن می باشد.شیب تند به سمت ویهشدار: داستان حاوی توصیفات خشن می باشد.مروز صبح هوا هنوز ابری نشده بود که دو نفر دیگر از زخمی هایشان را با شلیک مستقیم توی سر کُشتیم و از همان جا پرت کردیم توی رودخانه تا جریان تند آب جنازه ها را ببرد آن پایین پیش بقیه که در حال پوسیدن بودند و بوی تعفنشان از این فاصله کمابیش می آمد. این چند روز هر از گاهی که باد مسیرش را تغییر میداد و از غرب دیواره به شرق می وزید بوی تعفن جنازه ها به این سو هم می آمد ولی چندان آزاردهنده نبود. اما قطعا برای آنها که در پایین دست غربی دیواره، به اصطلاحِ خودشان ما را محاصره کرده بودند، بوی لاشه همرزمانشان ناخوشایند بود. ما تنها ده نفر بودیم با یک غار پر از همرزمان آنها؛ که توی غار غافلگیر و اسیرشان کرده بودیم، ارتفاعات هم دست ما بود... کلی مهمات سبک ازشان گرفته بودیم. و غار دوم پر بود از مهمات سنگین بشکه های ریز و درشت. سرچشمه رود هم که دست ما بود. آنطور که «اطلاعات عملیات» گفته بود، این غارها انبارهای مخفی و موقتی شان بود که اسلحه های قاچاق را که قاچاقچی های محلی برایشان تهیه می کردند آنجا نگه می داشنتد. وقتی مهماتشان به هفت هشت کامیون می رسید، همه را یکجا از شیب غربی منتقل می کردند به انبارهای اصلی پادگانهایشان کمی دور تر از دیواره. ولی اینبار بار مهماتشان کمی تفاوت داشت و بچه های «اطلاعات عملیات» این بار را شیرین دیده بودند که برنامه ریزی حمله پارتیزانی و تصرف غارها توی دستورکار فرماندهان قرار گرفته بود.ایشان را با شلیک مستقیم توی سر کُشتیم و از همان جا پرت کردیم توی رودخانه تا جریان تند آب جنازه ها را ببرد آن پایین پیش بقیه که در حال پوسیدن بودند و بوی تعفنشان از این فاصله کمابیش می آمد. این چند روز هر از گاهی که باد مسیرش را تغییر میداد و از غرب دیواره به شرق می وزید بوی تعفن جنازه ها به این سو هم می آمد ولی چندان آزاردهنده نبود. اما قطعا برای آنها که در پایین دست غربی دیواره، به اصطلاحِ خودشان ما را محاصره کرده بودند، بوی لاشه همرزمانشان ناخوشایند بود. ما تنها ده نفر بودیم با یک غار پر از همرزمان آنها؛ که توی غار غافلگیر و اسیرشان کرده بودیم، ارتفاعات هم دست ما بود... کلی مهمات سبک ازشان گرفته بودیم. و غار دوم پر بود از مهمات سنگین بشکه های ریز و درشت. سرچشمه رود هم که دست ما بود. آنطور که «اطلاعات عملیات» گفته بود، این غارها انبارهای مخفی و موقتی شان بود که اسلحه های قاچاق را که قاچاقچی های محلی برایشان تهیه می کردند آنجا نگه می داشنتد. وقتی مهماتشان به هفت هشت کامیون می رسید، همه را یکجا از شیب غربی منتقل می کردند به انبارهای اصلی پادگانهایشان کمی دور تر از دیواره. ولی اینبار بار مهماتشان کمی تفاوت داشت و بچه های «اطلاعات عملیات» این بار را شیرین دیده بودند که برنامه ریزی حمله پارتیزانی و تصرف غارها توی دستورکار فرماندهان قرار گرفته بود.حالا که محاصره شده بودیم، به دستور فرمانده هرروز یکی دو نفر از زخمی‌ها شان را که اغلب در حال مرگ بودند تیر خلاص می زدیم و می انداختیم توی رود که هم روحیه نیروهای محاصره کننده تضعیف شود و هم جنازه ها پشت گابیونِ�� پایین دست تلنبار شوند و عفونت کنند و آب پاک و سالم از دسترس محاصره کنندگان خارج شود بلکه بی آبی مجبورشان کند یا محاصره را بشکنند یا بالاخره حمله کنند و وقتی از سمت شیب دار دیوار بالا می آیند ما از بالا رویشان نارنجک بریزیم و همه شان را زمین‌گیر کنیم تا نیروهای خودی که پشت دیوار و در سمت شرقی و عمودی دیوار را دور بزنند و از پشتشان در بیایند و  حمله کنند و محاصره را بشکنند.هفت روز پیش، باران که می آمد پانزده نفره حمله کرده بودیم. «اطلاعات عملیات» خبر داده بود که غارها پر اند از مهمات سنگین و بشکه های پر از گاز کلر . آنقدر کلر بود که اگر با آنها به ما حمله می کردند، تمام شهرهای مرزی مان سقوط می کرد. انقدر آرام و با برنامه پیش رفته بودیم که تنها دونفر تلفات داشتیم، آن هم نه در طول حمله، که بعد از دستگیری شان وقتی کت بسته انداخته بودیمشان توی غار، یک نفرشان که در رفته بود و مخفی شده بود دو نفرمان را به ضرب گلوله کشته بود و خودش زخمی، تسلیم شده بود و جزو اولین زخمی هایی بود که جنازه اش پشت گابیون معطل مانده بود تا آب جاری تجزیه اش کند و تکه هایش را ببرد پایین دست. تیر و ترکش بازی این فراری هم باعث شده بود نیروهاشان پایین شیب دیوار متوجه ماجرا بشوند از سمت غربی و شیب دار و تنها مسیر دسترسی به غارها و به ما حمله کنند و  چون با آتش سنگین ما روبرو شده بودند تصمیم به محاصره گرفته بودند. میدانستند که تمام مهماتشان دست ماست اما از اینکه چقدر آذوقه داریم اطلاعی نداشتند و نمیدانستند می توانیم با این میزان آذوقه چند روز دوام بیاوریم. اما خودمان میدانستیم که اگر بخواهیم به اسرا هم غذا بدهیم نهایتا دو هفته دوام می آوریم. برای همین عاقلانه بود، و چون  هرروز هم که از تعداد اسیرها کم میشد، آذوقه بیشتری باقی میماند برای خودمان.دو روز بعد سه نفر از بچه ها هم توانسته بودند با آویزان شدن از طناب، از دیوار عمودی شرقی، خود را  برسانند به پشت خط و اطلاعات مان را بدهند به خودی ها؛ آنها هم منتظر زمان مناسبی بودند تا با اشتباه محاصره کننده ها، از دوطرف قیچی شان کنیم و کوهی از مهمات و بهترین نقطه مرتفع بشود مال ما.صبح که دو نفر را رها کرده بودیم توی رود به نظر نمیرسید هوا خیلی زود تغییر کند. هرچه به غروب نزدیک تر می شدیم ابرهای بیشتری پشت به پشت هم می دادند که خبر از بارانی سنگین می داد. فرمانده که این روزها به شدت نگران تمام شدن آذوقه بود، دستور داد سه نفر دیگر از اسیرهای داخل غار را بیاوریم، سرشان را ببریم، بگذاریم در مسیر درست شیب، تا با باریدن باران، شسته شدن خاک، سرها همراه با گل و لای بغلطند میان اردوگاه دشمن. این وضعیت یا باعث میشود اذوقه سه نفر بیشتر برایمان باقی بماند یا نیروهای پایین شیب را جری می کرد. و اگر جری می شدند توی بارانِ تند قطعا حمله می آوردند بالا و میشد سریع از دو طرف قیچی شان کرد و تا نیروهای کمکی بیایند تمام پایین شیب مال ما می شد.ما پارتیزان بودیم و کوچکترین اشتباه ما پذیرفته شده نبود. هرچه فرمانده می گفت باید اجرا می شد. سه نفر از ارسرا را آوردند. برای آنکه زجر نکشند با صدا خفه کن تیر خلاص به هر سه زده شد و سر هرسه بریده شد و برای اینکه نیروی بیشتری برای پرتاب شدن به پایین شیب دیوار پیدا کنند؛ سرها بالای دیوار کنار هم چیده شدند. خون از بالای دیواره چکه می کرد و نرمه های بارانی که تازه شروع شده بود خون را روی سطح سنگی شیب دیوار جاری کرده بود که آسمان درهم شد. باد تند شد. یکی از سرها از بالای دیواره افتاد و با جویهای تند جاری آب روی زمین غلط خورد تا پایین. همگی توی غار سنگر گرفتیم. چند برق شدید و رعد های پی در پی. باران شدید شد. دو سر دیگر غلطیدند؛ رد خون تا لبه محو تاریکی ادامه داشت؛ پایین تاریک بود و دیده نمیشد که سرها تا کجا پایین رفته اند. یکباره برق شدیدی در اسمان ظاهر شد. خورد به بشکه ای که بالای سر غارِ پر از مهمات بود. بشکه آتش گرف و پرت شد پایین. غلت خورد توی غار و نزدیک بشکه های کلر توقف کرد. بچه های نزدیک به غار دویدند که خاموشش کنند که به یکباره نزدیک ترین بشکه کلر به آتش منفجر شد...اینجا زیر باران بوی استخر می دهد... غلیظ، تند و سوزاننده... تا چند دقیقه دیگر این بو، هم دیوار شرقی را خواهد گرفت و هم تا پایین شیب تند غربی خواهد خزید... و تا کیلومترها موجود زنده ای باقی نخواهد ماند...Adel EtaAdel EtaSat, 29 May 2021 19:47:13 +0430https://virgool.ir/@eta.didar/شازده-کوچولو-یی-پشت-چراغ-قرمز-uw8eglfggsaaعکس تزیینی استچراغ قرمز، آن دورها مثل ستاره ای درشت برای یک دقیقه سبز شد، نارنجی چشمک زد و دوباره قرمز شد. چند دقیقه ای باید می گذشت تا نوبت به جابجایی چند متری ماشین ها می رسید. مرد بیشتر از معمول توی صندلی ماشینش فرو رفته بود و حالت گربه‌ای را داشت که دارد روی دیوار راه میرود و دوست ندارد تعادلش بهم بخورد و به سمتی از دیوار سقوط کند، حرکاتش نرم و بی صدا بود. صدای رادیو کمی بلند تر از وز وز مگس بود. مرد روی فرمان قوز کرده بود محتاط تر از همیشه نگاهش به ترافیک پشت چراغ قرمز بود و این ترافیک از همیشه عصبی ترش می کرد. دوست داشت هرچه زودتر از ماشین پیاده بشود و از دم دست همسرش که آرام، ساکت و بی حرکت کنارش نشسته بود دور باشد. هر چه دورتر بهتر.حداقل برای مدتی که فظای سنگین میان شان از آب و تاب بیفتد. نگران بود مبادا سوالی پیش بیاید که بخواهد بیشتر توضیح بدهد. بیست دقیقه ای بود کنار هم توی ماشین نشسته بودند اما هنوز چیزی نپرسیده بود. از وسط مهمانی که کارت قرمز را بالا نبرده بود دیگر با او حرفی نزده بود.چراغ قرمز، آن دورها مثل ستاره ای درشت برای یک دقیقه سبز شد، نارنجی چشمک زد و دوباره قرمز شد. چند دقیقه ای باید می گذشت تا نوبت به جابجایی چند متری ماشین ها می رسید. مرد بیشتر از معمول توی صندلی ماشینش فرو رفته بود و حالت گربه‌ای را داشت که دارد روی دیوار راه میرود و دوست ندارد تعادلش بهم بخورد و به سمتی از دیوار سقوط کند، حرکاتش نرم و بی صدا بود. صدای رادیو کمی بلند تر از وز وز مگس بود. مرد روی فرمان قوز کرده بود محتاط تر از همیشه نگاهش به ترافیک پشت چراغ قرمز بود و این ترافیک از همیشه عصبی ترش می کرد. دوست داشت هرچه زودتر از ماشین پیاده بشود و از دم دست همسرش که آرام، ساکت و بی حرکت کنارش نشسته بود دور باشد. هر چه دورتر بهتر.حداقل برای مدتی که فظای سنگین میان شان از آب و تاب بیفتد. نگران بود مبادا سوالی پیش بیاید که بخواهد بیشتر توضیح بدهد. بیست دقیقه ای بود کنار هم توی ماشین نشسته بودند اما هنوز چیزی نپرسیده بود. از وسط مهمانی که کارت قرمز را بالا نبرده بود دیگر با او حرفی نزده بود.شام را که خورده بودند و بساط چای و انار و گلپر هم که جمع شده بود، حامد هر سه دایی را روی کاناپه نشانده بود کنار هم، به هرکدامشان یک کارت قرمز داده بود و یک کارت سبز. به هر نفر هم یک نسخه بروشور بازی شازده کوچولویی از فضا را داده بود که بخوانند. خودش هم با یک قلم و کاغذ کناری نشسته بود تا اشکالات بازی را یادداشت کند و در طراحی بعدی، بخصوص مشکل سوالات را برطرف کند. قوانین بازی ای که طراحی کرده بود اینطور بود که روی صفحه دایره ای شکل روی میز سه جای خالی بود. هر نفر یک برچسب شازده کوچولو، روباه و مار را به سینه شان می زدند و عروسک شازده کوچولو، روباه و مار خود را در جایگاه های روی صفحه میگذاشت. بعد، از جعبه کارتها هر نفر یک کارت می کشید. به سوالی که می آمد با کارت قرمز به معنی «نه» یا سبز به معنی «بله» جواب می داد. اگر بقیه بازیگرها تایید می کردند که رنگ کارت درست است یا نمی توانستند تایید کند دو خانه به جلو حرکت می کرد. و اگر اشتباه جواب داده بود و کسی می توانست با دلیل و مدرک ثابت کند که پاسخ اشتباه است می بایست دو خانه به عقب برگردد.استقلالی هستید؟... سه کارت قرمز بالا رفته بود و شازده کوچولو و مار و روباه دو خانه جلو رفته بودند. /تا به حال کسی را کتک زده اید؟.... سه کارت قرمز بالا رفته بود و با تاکید یکی از زندایی ها به اینکه پسرش از دایی جواد کتک خورده شازده کوچولو و روباهدو خانه به جلو و مار دوباره به خانه اول برگشته بود./  تا به حال از کیف شریک زندگی خود بدون اجازه پول برداشته اید؟... دو کارت قرمز و یک کارت سبز بالا رفته بود. اما درگیری بالا گرفته بود که زندایی ها وارد معرکه شده بودند و با تایید آنها روباه و مار و شازده کوچولو، هرسه، دوخانه جلو رفته بودند و حامد یادداشت کرده بود که این سوال را سایر بازیگران نمی توانند تایید یا تکذیب کنند و بعضی یادداشتهای اضافی... تا رسیده بودند به جایی که روباه دو خانه تا زن زیبای خوابیده در گل سرخ وسط دایره فاصله داشت. که سوال داخل کارت این بود: آیا پیش از همسر یا معشوق/معشوقه تان، معشوق/معشوقه دیگری داشته اید؟شازده کوچولو و مار کارتهای قرمزشان بالا رفت و با کمی مکث، زمانی که همه منتظر بالا رفتن کارت روباه بودند، تلفن همراه روباه زنگ خورد...چراغ قرمز کمی درشت تر شده بود. شده بود به اندازه سیاره شازه کوچولو توی کتاب قطع جیبی سنت اگزوپری. کسی به شیشه ماشین زد. مرد بخار روی شیشه را پاک کرد اما انگار که پشت پنجره مشخص نبود شیشه را پایین آورد. باد سرد تو زد. پسرک که شال را تا زیر چشمها بالا برده بود و کلاه را تا بالای ابروها پایین کشیده بود، یک دسته گل سرخ را از شیشه داد تو و با صدایی ضعیف گفت:«برای خانومتون نمی خرید؟آقا یه شاخه بخرید...». چشمان زن خیس شد...Adel EtaAdel EtaThu, 27 May 2021 23:47:46 +0430https://virgool.ir/@eta.didar/سرداب-d8hvfncfv1orعکس تزیینی‌استرضا کلاس پنجمی بود و نمی ترسید؛ اما من و گلناز و روزبه و سپهر که کوچک تر بودیم از سرداب می ترسیدیم. سرداب زیاد عمیق نبود. چهار ـ پنج پله که پایین می رفتی، پنج ـ شش پله دیگر عمود میشد به پلکان قبلی و به کف سرداب که می رسیدی دیگر در ورودی دیده نمیشد. پیش رو، تالار بزرگی بود و سمت راست این تالار، نمی شد گفت پنجره، دو هواکش کوچک بود که به کمی بالاتر از کف حیاط دورساز باز می شد و برای همین فرقی نداشت روز باشد یا شب، همیشه تاریک بود یا نور خیلی کمی به داخل می تابید. در انتهای تالار دو غرفه نسبتا بزرگ که توی غرفه ها رختخوابها را می چیدند و وسایلی که معمولا آن بالا، روی سطح زمین به آنها نیاز چندانی نبود.عمه ها هنوز نیامده بودند که رضا گفته بود آتاری را تنها می شود توی غرفه سرداب قایم کنیم تا دست روزبه و سپهر به دسته های خلبانی آن نرسد و عاقبتِ ماشین کنترلی رضا، اینبار سر اتاری من نیاید. من و به طبع، نازنین، چون خواهر رضا بود، توی یک تیم بودیم و تیم دشمن، سپهر و روزبه بودند و هر غنیمتی از ما می گرفتند خراب می کردند. برای همین بود که جمعش کرده بودیم توی جعبه اش و سه تایی راه افتاده بودیم سمت سرداب. گلناز مثل همیشه ترسیده بود و به بهانه کشیک دادن همان بالا مانده بود و من به اعتبار حضور رضا باهم رفته بودیم پایین. وقتی باهم بودیم ترس نداشت. سه چراغ بالای تالار با یک کلید کنار در ورودی، آن بالا، روشن می شد و همه جای تالار و غرفه ها را روشن می کرد. شبهای موشک باران که همه خانواده جمع می شدیم توی سرداب. همیشه یک چراغ کوچک دیواری تا صبح روشن بود و ما که بچه بودیم تخت توی بغل مادرهایمان می خوابیدیم و مردها اغلب گوششان نزدیک به رادیو تا صبح بیدار می ماندند. باز  هم رادیو عراق اعلام کرده بود حمله هواییست و همه جمع می شدیم خانه مادر بزرگ.جعبه را که گذاشتیم توی سرداب و برگشتیم، عمه ها آمده بودند و روزبه و سپهر از گلنازبازجویی کرده بودند و فهمیده بودند که من اتاری خریده ام و با رضا رفته ایم تا پنهانش کنیم تا دست انها به آتاری نرسد. کلی خط و نشان برای ما کشیده بودند اما در هرصورت جرات پایین آمدن نداشتند. نیامده بودند پایین و وقتی رفته بودیم پیششان قهر کرده بودند و رفته بودند برای خودشان بازی کنند و ما سه نفر هم از لجشان باهم دوقدم خرگوشی بازی کرده بودیم.اشتباه از من بود. در را باز کردم و چراغ را روشن کردم. اما جرات نداشتم بروم داخل. دوباره خاموشش کردم و در را بستم و ماندم منتظر بلکه کسی بخواهد برود توی سرداب و من همراهش بروم. ولی این وقت روز، قطعا کسی کاری توی سرداب نداشت.دیروز غروب همه توی اتاق بزرگ ته حیاط جمع بودند که تلفن زنگ زده بود و صدای پشت تلفن پیام داده بود که برادر احمد آقا، پدر رضا و گلناز، را از جبهه آورده اند و بیمارستان است. گفته بودند ترکش توی پایش خورده و احمد آقاو عمه سپیده، رضا و گلناز را برداشته بودند و رفته بودند بیمارستان و بعد دیگر نیامده بودند و رفته بودند خانه خودشان. شب هم که همگی خوابیده بودیم توی سرداب، عراقی ها حمله نکرده بودند، روزبه و سپهر هم فراموش کرده بودند که آتاری توی زیر زمین است. صبح همه مردها رفته بودند سر کار و مادرهایمان و ما، مانده بودیم خانه مادر بزرگ و توی اتاق بزرگ حلیم عدس خورده بودیم و پدر مرخصی ساعتی گرفته بود و آمده بود که ببردمان خانه و دوباره برود اداره. و من یادم آمده بود که آتاری توی سرداب است.دوباره کلید چراغ را زدم. سه پله پایین رفتم. از دیوار سرک کشیدم داخل سرداب. نمیشد چیزی را دید. رفتم روی پله چهارمی. تا خواستم سرک بکشم دیدم روزبه لخ لخ کنان دارد پله ها را بالا می آید. مرا که دید ترسید. ایستاد. من هم جا خورده بودم. نگاهش کردم. تنها رفته بود توی سرداب؟! از او بعید بود. پرسیدم:«توی سرداب بودی؟!» لبخندی زد و گفت:«عزیز میخواست بیاد نماز بخونه باهاش اومدم» خیالم راحت شد از اینکه  عزیز داشت نماز می خواند و می توانستم بروم آتاری را بیاورم. و خوشحالتر از اینکه روزبه یادش نبوده که بگردد و آتاری را پیدا کند. روزبه رفت بالا و من رفتم پایین. عزیز روی سجادده بود و کنار غرفه انتهای تالار داشت نماز میخواند. خودم را باریک کردم تا بتوانم از کنارش عبور کنم و آتاری را بیاورم. شنیدم؛ داشت تشهد می خواند. آتاری را برداشتم که پدر  از توی حیاط صدا زد. گفتم:«دارم میام». دوباره خودم را باریک کردم کله عزیز را بوسیدم و دویدم؛ از پله ها بالا رفتم و در را که بستم دستم رفت روی کلید چراغ که خاموشش کنم که یادم آمد مادر بزرگ دارد نماز می خواند. یادم آمد موقع رفتن توی سرداب چراغ را روشن کرده بودم. توی حیاط را نگاه کردم. مادر بزرگ، روی تخت، کنار حوض نشسته بود و داشت برای نهار سبزی خوردن پاک می کرد...Adel EtaAdel EtaWed, 26 May 2021 18:52:22 +0430https://virgool.ir/@eta.didar/سکندری-به-نقش-دلبری-gdwlwe1y98pzاثر استاد فرشچیاناین بیت حافظ: «نه هرکه چهره بر افروخت دلبری داند/ نه هرکه آینه سازد سکندری داند.» که پر است از تشبیه و تلمیح و بسیار صنایع ادبی و در موارد بسیار هم به عنوان زخم زبان کاربرد دارد تکلیف همه را با دو چیز مشخص می کند، یکی دلبر و دیگری سکندر. هرچند بارها در ادبیات فارسی به سکندر اشاره شده اما به دلیل روحیه خشونت طلب او در این نوشته به او اشاره ای نمی کنیم و فقط سراغ دلبر می رویم.دلبری که انتظار داریم بسیار لطیف، ملایم، زیبا و دلپذیر باشد؛ و جناب عاشق، هر از چند گاهی برود و ماچ عمیقی بر گونه او بزند و دلبر لبخندی نثار عاشق کند و زندگی به خوشی و خرمی ادامه پیدا کند. اما اینجور نیس. دلبر در ادبیات، شخصیتی بسیار پرکاربرد است که از جنبه های مختلف به او نگاه شده. اما همانطور که گفته شد وجه تیپیک دلبر اغلب چهره زیبا و دلربایی اوست. نازنینی  که کم محلی می کند و عاشق از فراق او در عذاب است. خواه این دلبر نیکو چهره، زنی زیبا باشد و یا نوخطی که عاشق به او دل داده. در پرداخت این عذاب و فراق حافظ می گوید: «دلبر که جان فرسود از او کام دلم نگشود از او/ نومید نتوان بود از او باشد که دلداری کند». در فراق همین نوع دلبر مولانا چنین بیان می کند که : «ای دلبر مقصود ما ای قبله معبود ما/ آتش زدی در عود ما نَظاره کن در دود ما.»در این نوع ابیات، دلبر ها بسیار دل نشینند و گاهی حتا آدم در نگاهشان می تواند ببیند که ممکن است آخر ماجرا از ناز و ادا دست بردارند و بیایند و یک ماچ آبدار به شما بدهند. اما آن چیزی که نویسنده این یادداشت را نگران می کند بعضی رفتارهای خشن دلبران است که به نظر می آید هنوز دلبران این سر زمین آنها را نخوانده اند، و در صورت عمومی شدن رفتار های این نوع دلبرها به احتمال زیاد رفتار های آزار گرانه در جامعه مشاهده خواهد شد. به چند مورد از این دلبر و اشعار اشاره می شود. اما توصیه مواکد می شود آن عزیزانی که خود را دلبر می دانند و یا اندک استعداد دلبری در خود می بینند به همین مقدار بسنده کرده و باقی یادداشت را نخوانند!ابراهیم شاهدی شعرش را با این بیت شروع می کند که «چو دلبران به دل ما سه چیز می جویند/ به تیغ وناوک و خنجر ستیز می جویند»! دلبرانی که هم چاقو می کشند و تیر می زنند و خنجر به دست در حضور شما دیده می شوند، به طور حتم اگر شما چنین دلبر خشنی در خواب ببینید گرخیده و از هراس این نوع دلبر خواب از چشم سما خواهد رفت پس قطعا این نوع دلبرها گزینه های مناسب ماچ نمی باشند، مگر برای عشاق خویشتن آزاری (سادو مازوخیست) که البته به نظر می رسد جناب ابراهیم خان هم کمی دچار چنین احوالی بوده که در چند بیت پایین تر می گوید«بگو شباب به خون ریز رنگ مشتاقان/ هلاک خویش بدان تیغ تیز می جویند» به هر روی اصلا توصیه نمی شود دلبران چیزهای نوکتیز به دست داشته باشند که شوخی اش هم خطرناک است و عاقبت اش ممکن است به ابراهیم دیگری ختم شود در قوه قضا!یا اینکه جامی دلبرکان را خون ریز می داند و طاغی:«ور دلبری لطیف نماید ز غیب روی/ چون ماه بی نقاب و چون خورشید بی حجاب/ گاهی به آن غمزه خونریز در جدل/ گاهی به این لعل شکر بار در خطاب». این نوع دلبر بسیار خطرناک تر از دلبر نوع «شاهدی» ست. در نوع «شاهدی» دلبرها تیغ تیز به دست دیده می شدند اما در دلبر به سبک جامی، دلبرها «خشن مخفی» بوده و اول لب را غنچه می کنند و بعد با زانو می زنند توی آبگاه و غمزه گری و خونریزی و تمام. اینجا حتا عاشق نمی فهمد از کجا خورده! این نوع دلبر ها در دسته دلبرهای مرگبار دسته بندی می شوند.از آنچه اشاره شد ترسناک تر آن دلبری ست که «در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت». اینجا دیگر کاری ندارند به اینکه چه کار کرده ای و این نوع دلبران همه را دار می زنند و سر می برند و همه را دار می زنند و سرها را خشک می کنند می گذارند توی موزه عبرت که شما بروی و سرها را آنجا ببینی و تادیب شوی.مخلص کلام اینکه؛ آن بیت یاد شده در سطر نخست علاوه بر آن همه تشریح و تشبیه و تلمیح، چیز دیگری را هم یادآوری می کند به این مضمون که فرقی بین دلبر و سکندر که قوافی شعر هستند وجود نداشته و باید در برخورد با هر دوی این دو عنصر ادبی کمال دقت، ظرافت و مراقبت را داشته باشید. لذا آن بیت، خود ادبیاتی ست تعلیمی به کمال؛ خواه تو پند گیر خواه ملال...Adel EtaAdel EtaTue, 25 May 2021 18:07:33 +0430https://virgool.ir/@eta.didar/اژدها-در-خرمشهر-xlebnvksgx4jمقدمه: امروز سوم خرداد 1400 است. مصادف با روز آزادسازی خرمشهر. و این روز را انتخاب کرده ام برای آغاز مشق های هزار کلمه ای روزانه، بلکه این مشق نوشتن ها باعث شود بیشتر به قلم نزدیک شوم و بنویسم. دیشب دکتر توی دورهمی کلاب می گفت بنویسید. حتا چیزهایی که جذابیت ندارند را هم بنویسید. نامربوط ها را حتا بنویسید که اینها همه کم کم انسجام پیدا می کنند و شکل می گیرند. تصور میکنم راهکار جالبی ست. تست می کنم. می نویسم، منتشر می کنم؛ اما نه انتظار دارم چیز خوبی از آب در بیاید و نه علاقه دارم این متنها نقد شود. قطعا اگر چیز خوبی بنویسم به این سادگی ها منتشر نمی کنم و در دسترس عموم قرار نمی دهم ـ که داستان خوب را باید چاپ کرد و به آن رسمیت قطعی بخشید ـ، پس اگر کسی علاقمند بود این متون را بخواند نه به دنبال قلمی جذاب و شیوا باشد و نه به دنبال نقد این قلم؛ وگرنه ممکن است تبدیل به خاکستر شود... ان انا الا نذیرٌ و بشیرٌ لقوم یومنون...!اصل ماجرا: سالهای پیش می نوشتم؛ زیاد هم می نوشتم. زندگی آن زمانها چندان باصفا و عجیب و غریب هم نبود. اما شاید این شور جوانی و اشتیاق همزیستی با دوستان و هم دانشگاهی ها بود که باعث می شد بنویسم، چاپ کنم، نقد کنم و نقد بشوم. امروز اما چندان دل و دماغی برای نوشتن نمانده. داستان امروز ـ بخصوص بعد از این پاندمی عریض و طویل ـ داستان تنهایی بی حد و حصری است که بدون اغراق جان می گیرد. امروز اگر یادداشتی، داستانی، چیزی هم بنویسم زیر بار نقد آن نمی روم! آنچنان از رواداری دور افتاده ام که نقد داستانم تبدیل به نقد خود من شده. اگر کسی مثلا بگوید «عجب داستان بی سر و تهی!»، قطعا حس می کنم سر و پاهایم قطع شده و تبدیل شده ام به موجودی کرم مانند یا اژدهایی خشمگین که اتشی از درونم بیرون می زند و تنها وظیفه اش خاکستر کردن منتقد داستان من است؛ پس اگر کسی جرات کند و داستانم را نقد کند تا جایی که بتوانم دودمانش را به باد که هیچ، اول به آتش و بعد خاکسترش را به آب خواهم داد! البته ماجرا تنها این نیست. چیزهای دیگری هم هست... از خدا پنهان نیست، از شما هم پنهان نباشد که ماجرا، تنها دور افتادن از روا داری نیست. یک جور داستان غمگنانه و حتا ترسناک در جریان است که آدم حتا می ترسد اصل ماجرا را به کسی بگوید و اینبار خودش خاکستر شود. حقیقتش را که نمی توانم بگویم اما سایه ای از واقعیت را تصویر می کنم تا بدانید این جا نه تنها عرصه نقد نیست که حتا به این عرصه حتا نمی توان نزدیک شد؛ و ماجرا بسیار هم جدی ست. و اما آن سایه واقعیت چیزی شبیه این است که چندسالی ست یک موجود کوچک غمگین توی یکی از رگهای مرتبط با خون رسانی به موهای سرم لانه کرده و به قول دکتر همنشین-دکتر خانوادگی مان- «چیز مهمی نیست. با هاش دوست باشی کارت نداره. این کوچولو از نوادگان مارهای روی دوش ضحاکه و سم و آتشش رو از دست داده و فقط دنبال جایی برای ادامه زندگیه. کاری باهات نداره». حقیقتش را بخواهید همنشین راست می گوید. این «اژدها بچه» تا به حال که کاری با من نداشته و فقط کمی باعث ریزش مو در نواحی جلوی سر شده که البته چندان هم چیز غریبی برای من نبوده. با پیشینه خانوادگی ام همیشه انتظارش را داشته ام که یک موجود کوچک داخل ورید خونرسان به جایی لانه کرده و خون رسانی به آن بخش را بگیرد و آن را از کار بیندازد. اما تجربه نشان داده این موجود کوچک چند سانتیمتری درون من با همه چیز سازگار می شود الا نقد. اگر نقد بشنود رشد می کند، بزرگ می شود، از رگها بیرون می زند، تمام حجم خالی اتاق و حتا شهر را پر می کند و ناگهان می دمد و با هرم آتشی که از دهانش بیرون می زند و زهر قوی مایه اش نقاد را خاکستر می کند و به زمین می زند و تمام. روزی که با که همنشین در باره اش صحبت کردیم می گفت:«این موجود توی همه ما ایرانی ها هست. گاهی توی رگ قلب ما لونه می کنه و باعث سکته قلبی می شه و گاهی ورید مغزی رو مسدود می کنه و باعث سکته مغزی و افلیج شدن آدم میشه، البته مشخص شده رفتار این موجود تغییر کرده و امروز توی خیلی از رگهای ما توانایی زیست رو داره، ولی قبلا فقط توی رگ گردن زندگی می کرد، خیلی هم ناسازگار تر بود. به این راحتی با همه چیز کنار نمی آمد.» می گفت:«توی فیلم قیصر هم کیمیایی یه جاهایی تصویر این موجود رو توی صحنه هاش جا داده، ولی باید دقت کرد تا بشه دیدش توی تصاویر سیاه و سفید». همنشین تاریخچه زیست این موجود را خوب بررسی کرده بود. خیلی چیزها را در باره اش می دانست. همنشین می گفت از سی و نه سال پیش روی این موجود دارد تحقیق می کند. می گفت سی و نه سال پیش توی خرمشهر پر بود از این موجودات مخوف. وقتی خرمشهر آزاد شده توی هر کوچه می شد چندین موجود کوچک را دید که هنوز توی خون شهدا می غلطیدند. می گفت برای آزمایش چندیدن شیشه پر از «اژدها بچه» جمع کرده و برده آزمایشگاه و روی تمام آنها آزمایش کرده. می گفت اما امروز برای تحقیق بیشتر، کمتر از اژدها بچه های اصیل پیدا می شود. می گفت همه خزیده اند توی رگهای مغز و قلب و دست و پا و دیگر نمیتوان پیداشان کرد و روشان تحقیق انجام داد.ورید خون رسان پیاز موهای جلوی سرم درد می کند. احساس می کنم اژدها بچه دارد سر جایش می جنبد و باد می کند. انگار دنبال بهانه و نقد است تا بلولد، بیاید توی رگ گردن، باد کند، بترکد و تمام حجم اتاق را پر کند. چیزی توی مغزم بدجور سوت می کشد... هل مِن منتقد...؟!Adel EtaAdel EtaMon, 24 May 2021 18:28:02 +0430