<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های محمدرضا زادهوش</title><link>https://virgool.ir/feed/@esphahan</link><description>هنرمند</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 06:40:49</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/4842/avatar/ymu4JJ.jpg</url><title>محمدرضا زادهوش</title><link>https://virgool.ir/@esphahan</link></image><item><title>بوی هنر</title><link>https://virgool.ir/@esphahan/بوی-هنر-akqvqicbdyul</link><description>خریداران بوی خوش، دو دسته‌اند، آن‌هایی که دوست دارند خوش‌بو باشند و کسانی که به عطرفروش می‌گویند: یک ادکلنی بده که بویش همه‌جا را بردارد.هنر هم همین است، یک هنرمند، هنر را وسیله‌ای برای پیدا کردن خود و آگاهی می‌بیند. یک نفر هم نه، می‌خواهد شهرتش بیش‌تر شود، و زیر غبار شهرت، هرکاری می‌خواهد انجام دهد. این‌ها بیش‌تر عمرشان را به پز دادن و قمپز در کردن، سلفی گرفتن با هواداران، و مصاحبه می‌گذرانند.</description><category>محمدرضا زادهوش</category><author>محمدرضا زادهوش</author><pubDate>Thu, 11 Jan 2024 22:58:24 +0330</pubDate></item></channel></rss>