https://virgool.ir/feed/@eslami_photosfa2026-11-11 21:34:35https://files.virgool.ir/upload/users/1374511/avatar/rAHN7p.jpeghttps://virgool.ir/@eslami_photoshttps://virgool.ir/@eslami_photos/سینه-خیز-blgd7n4t5vu0رفتم ماشینو بنزین بزنم گفتم یه سری به رفقا بزنم ، روبه روی پمپ بنزین مکانیکی احسان اینا بود .شب قبل مثل اینکه صدو هشتاد تارو پُر کردن و روغن موتور بیرون میریزه و کل ماشینو به لجن میکشه .وقتی رسیدم میشه گفت آخرای کار بودن و هر کسی داشت کار خودشو انجام می‌داد ، بهتره بگم مشغول جمع کردن گند هاشون.کیانوش طبق معمول اون پشت داشت آشپزی می‌کرد ، خانوم خونه‌ی ماست ایشون و همیشه تو دستش یه قاشق می‌بینیم. جالب ترین نکنه برای من وقتی بچه ها داشتن جنب و جوش میکردن این بود در طول این ماه دوبار همچین اتفاقی برای این ماشین افتاد ، اما چرا دوباره با تکرار این کار چنین دسته گله به بار اومد ؟حس میکنم ما چند دسته آدم داریم ، نمیدونم دسته های دیگه چطورین ولی اینو میدونم بعضیا عاشق انجام دادن اشتباه و درست کردن اون اشتباه هستن .جبهه گرفتن برای این حرفم بی فایدست چون که از نظر اون افراد انجام اشتباه و لذت بردن از اون و درست کردن خرابی های حاصل خودش یه هنره اما هنری که هزینه برداره .تمام انسان حاضرن بابت چیزی که میخوان بجنگن اما وقتی به مرحله‌ی ریسک میرسن و لب تیغ راه میرنهمچی بر عکس میشه ؛ درسته ریسک کردن اصول خودشو داره اما نمیشه با مغز خالی ریسک کرد ریسک مثل قمار نیست که اگه چند بار پشت سر هم باختی جاتو توی بازی عوض کنی شاید فرجی شه .گاهی اوقات میون ریسک ممکنه خیلی چیزاتو از دست بدی .اما اگه با حواسجمعی ریسک کردی چی ؟میگره کارت یا میبازی ؟میگی حداقل انجامش دادم یا تو باتلاق مشکلات از این به بعد باید شنا کنی ؟ خب این سوالات برات وقتی پیش میاد که باختی چون اگه درست رفته بودی پشتت گرم بود ولی حالا باید سینه خیز بری تا برسی eslami_photoseslami_photosFri, 03 Jun 2022 05:23:08 +0430https://virgool.ir/@eslami_photos/بیرونک-mfu54xezooauبیرونک قسمت یکبدون شک برامون پیش اومد با اینکه بیرونیم دلمون خونه بخواد و تا میریم خونه محیط غریبه برامون و ممکنه سقف کوتاه‌تر شه و به نفس تنگی مبتلا شیم و دوباره بریم بیرون ...اما بیرون کجاست ؟بیرون همون جایی شاید هست که با اونی که دلت بخواد میری یا شاید همونجایی که دلت بخواد تو سکوت مطلق و بدون هیچ همراهی تو مسیرش حرکت کنی .از نظر من هرجایی که سرتو بیاری بالا ببینی آسمونه اونجا بهشته میون تمام نقاط جهان طبیعت بهترین لوکیشن ها برای رهایی و تفکر و دگرگون شدن هست ، لمس پوست زبر دخت و نرمی برگاش ممکنه به اندازه لمس بدن انسان لذت بخش نباشه اما میتونه عنوان کنه گاهی اجسام با پوست زمخت زیبان .میون پیچ و خمای حال خوب و حال بد افرادی مثل من دنبال سرپایینی و سربالایی هاش میگردن اما یادمون میره وقتی شیب مسیر کم میشه باید از باد خنکی که به صورتمون میزنه لذت ببریم و وقتی شیب مسیر زیاد شد دوندگی بیشتری کنیم تا زود تر تمام شه.خاکی شدن تو مسیر و زخم های روی صورت که حاصل از آفتاب سوختگی و سوز سرماست ، بین راه ضعف ولی در پایان راه مدال و نقطه قوتی روی گردن همه‌ی افراد ممکنه باشه اما مدال میره تو ویترین یا فروخته میشه ؟بعد از پایان مدال توی قلب انسان ها فقط برای خودشون به یادگار میمونه ، یادگاری که همیشه به همراه دارن و تکرار میکنه براشون که با سختی کشیدن و تلاش میشه گذر کرد و با پایان رسید اما پایان مسیر نه مسیر همیشه ادامه داره با تمام سختی و راحتی هاش.eslami_photoseslami_photosMon, 16 May 2022 13:00:32 +0430https://virgool.ir/@eslami_photos/برای-فردا-k0ixvcjmpvrfزنبور عسل در طول زندگیش به هیچ عنوان نمی‌خوابه و فقط استراحت میکنه تا انرژی برای فردا ذخیره کنه .اما فردا چه خبره مگه !؟تولید کردن زنبور و مصرف انسان از محصول چه سودی به حال زنبور داره ؟ بیشترین دلیل حضور زنبور عسل در یک محیط تعیین کننده‌ی حضور گل و گرده و جمع آوری گرده ها گل هست و سپس تبدیل به شهد .اغلب زنبور داران فصل بهار سعی میکنن میون درخت های پرتغال و... کندو هارو قرار بدن تا از بهارنارنج شهد کشی کنن.برای اولین بار بود که با جرئت نزدیک کندو میشدم همیشه تا کندوی یا زنبور عسل میدیدم سعی میکردم تا جایی که میتونم دورشم تا مورد هجوم و حمله‌ی زنبور ها قرار نگیرم ؛ اما این بار قبل نزدیک شدن صاحب کندو یه جمله بهم گفت و تمام ترسم ریخت اینکه " بهشون اعتماد کن تا احتمال خطر نکنن با چیزی کاری ندارن" .قبل از باز کردم سقف کندو ها نمیشد آرامش درون کلونی رو حدس زد و سعی میشد با استفاده از کلاه یا لباس های مخصوص ایمنی رو تضمین کرد . اگر به نیش زنبور حساسیت نداشت اونقدرا هم اذیت کننده نیست و میشه تحملش کرد .زنبور جز تمیز ترین و با نظم ترین موجودات در نگه داری محل زندگی خودش بود که تا به حال من دیدمهمچی با مقررات خاصی تعیین شده و انجام می‌شد .بانظم و ترتیب زنبور عسل زمانی که از تخم بیرون میاد تا وقتی که از بین میره هدفمند زندگی میکنه انگاری نمیخواد بی‌مصرف باشه حتی اگر سودی به حالش نکنه ، چرا که تمام محصول نهایی دست انسان ها میفته و اونا برای مصرف دیگری جون میدن ، مثل کسانی که برای بقا دیگری جون میدن .هر کندو از سه نوع زنبور تشکیل میشه زنبور کارگر، زنبور نر و مهره‌ی اصلی هر کندو "ملکه" ، یه دونه ازش توی هر کندو وجود داره و فرمان روایی میکنه که از ژل رویال تغذیه میکنه .که یکی از کارای متداوم زنبور دار تایید حضور ملکه در کندو ها هست .زنبور داری هم مثل کفتر بازی و سگ بازی جدای از درآمد ، عشق و حال خاصی برای فرد نگهدارنده داره و لازمه‌ی این کار کسب علم و دانش و اجرای دقیق اونها هست .پ.ن :زنبور که ماره نیش نزد ، اما نمیشه بشینی سر سفره عرق خوری یه پیک نزنی و بری ؛ یدونه رو خلاصه از ته وارد دست ما کردن .??eslami_photoseslami_photosSun, 01 May 2022 01:02:55 +0430https://virgool.ir/@eslami_photos/کوه-های-مُرده-sldt4vrmrzbpدور از تمام دغدغه ها رفتیم همونجایی که حس میکردم زندگی مُرده و جماعت خاموش از طول مسیر رنج می‌میبرن . هوا مه داشت ولی سرد نبود حسار بغض راه نفسمو محدود تر می‌کرد ، زندگی بیشتر از انداز جریان داشت و من مطمئن بودم دیگه قرار نیست یه صحنه رو دوبار ببینم پس رفته رفته همچی بدتر میشد .مردمان این سرزمین های پهناور به کشاورزی و دامداری در فصول سال مشغول هستند.شالیزار ها از خواب بیدار شدند و برای فصل کاشت و کشت آماده می‌شدند .تاحالا ترکیبی از بوی شکوفه های بهار ؛ رطوبت جنگل و چمن خیس ؛ رودخونه و شالیزار به مشامتون خورد ؟ من با اینکه توی مازندران زندگی میکنم کم پیش اومد تو دل جنگل و رودخونه جایی دور تر از شهر شالیزار ببینم .افراد روستا مثل خانواده‌ی سبحان مشغول حمل ابزارآلات کشاورزی به زمین های شالیزاری بودن ، لوله های آب ، موتور ، پمپ و تسمه های قطور که وظیفه‌ی انتقال آب از رود خونه به زمین هارو داشتن بعد از چند ماه از انبار و زیرزمین خونه به سمت زمین حرکت داده می‌شوند.وسایل‌ها پشت ماشین بسته شد و حرکت کردیم سمت روبار (زمین و شیب های اطراف رودخونه ) همه با کمک هم لوازمو در جاهای مشخصش قرار دادن ؛ افراد روستا در اکثر کار های گروهی بدون شک برای همیاری کنار هم مثل یک خانواده قرار دارن و خروجی این کمک زنجیره‌ی همزیستی در روستارو به گردش درمیاره چرا که تمام افراد به هم نیازمند هستند . زمین های شالیزاری در مازندران امروزه زیاد شد و حفر چاه های متعدد در زمین های خشک باعث کم شدن سطح آب سفره های زیرزمینی شد ، اما اصالت اینجا ، دیده میشه چرا که کشت به میزان برداشت خانواده هست و زیانی به منابع طبیعی نمیرسه .فصل کشت برنج وابسته به آب و هوا تا پایان تابستون یا شاید بیشتر ادامه پیدا میکنه ؛ که البته لازم به ذکر برنج در این سرزمین دوبار برداشت نیست که تمام توان زمین و آب و ... رو بگیره اصول مردمان این سرزمین قابل احترامه و دارای نقص نیست .پ.ن: از ماه دیگه می‌پردازیم به بحث جذابه حفاظت از زمین در برابر حیوانات وحشی برای بقای زمین و زمین برای زندگی ، عزیزان مثلا طبیعت دوسته مجازی خودشونو آماده کنن !.eslami_photoseslami_photosSun, 10 Apr 2022 01:08:49 +0430https://virgool.ir/@eslami_photos/خاک-کهنه-ba7f35udzaohهمراه بهاری که رد پای زمستون تو راهش هنوز دیده میشه رفتیم به سمت خاک های سردی که هیچ چیزی ازشون نمیدونستیم.دقیقه ها و ساعت ها با مسیر همراه شدیم بدون در نظر گرفتن مقصد.گوشه های راه گورستان های انبوهی دیده میشد که من بی‌خبر از همه چیز فقط متوجه‌ی تفاوت اونا میشدم.بجز گله‌های گاوی که رها شدن بودن در اطراف گورستان هیچ شخصی حضور نداشت و تفاوت بین سازه های قبر نشونه‌ی تفاوت نسل ها یا تضاد دین ها بود ؛ اما من با تردید فقط تصور می‌کردم.نشانه‌ی بعضی از قبور فقط یک سنگ به شکل پروانه‌ بود ، بعضی هم به شکل یک حوضچه‌ی مستطیلی بود.یادمه قبلاً شنیده بودم سنگ قبرهایی که به شکل استوانه هستن جنسیت مذکر و سنگ هایی که به شک پروانه تراشیده شدند مؤنث هستند .قبوری با حصار حفاظ کشی شده بودن که از مرگشون حداقل بیست سال می‌گذشت ، اما مسن تر ها فقط یک تخته سنگ محل دفنشونو نشون میداد. اینکه یه تعداد بی نام و نشون بودن بدون شک اشاره به یک دوره از تاریخ داشت اما برا من که بدون مطالعه وارد این فضا شدم برداشت دیگه‌ای میشد ؛ حس میکردم شاید گمنام بودن این گورها باعث بشه کمتر آسیب‌ ببینه و کمتر افرادی از گذشتگان اطلاعاتی داشته باشن. خیلی اوقات حداقل در تاریخ ایران کشف بیش از اندازه باعث تخریب میشه و دست درازی به تاریخ همیشه آسیب‌ رسان بوده .حداقل در مازندران هر از گاهی میشنوم گنجینه ای از دل خاک بیرون اومده و کارشناسان در صحنه حضور پیدا کردن و تاریخچه ای از فلان دوران که در فلان کتاب نام برده شده ، پیدا شد.اما یادم نمیاد تو کدوم موزه یا ... حداقل در شهر خودم گنجینه ای دیده باشم ، پس اگر قرار باشه بعد از کشف یک گنج یا پیدایش گوشه‌ای از تاریخ ، از معرض دید مردم و عموم جامعه پنهان بشه پس بهتر چیزی کشف نشه و تاریخ دست نخورده باقی بمونه .eslami_photoseslami_photosFri, 25 Mar 2022 19:18:53 +0430https://virgool.ir/@eslami_photos/ناپیداها-zohhna84f0guاغلب انسان ها بدون اینکه خود حس کنند ، دچار تصادف ذهنی می‌شوند و برای مدتی به اغما می‌روند. اما چگونه ضریب هوشیاری مصدوم بالا می‌رود و به زندگی بر می‌گردد؟کلاس های دانشگاه که تمام شد تا تلفنم زنگ خورد خوشحال شدم ، فرشید بود بی مقدمه گفت هوا خوبه بزنیم بیرون ...رفتیم ...فقط رفتیم ...ذهنم انقدر پُر بود که از ندونستن به اینکه به چی فکر کنم خالی میشد .تو مسیر هر جارو نگاه میکردم مجبورم می‌کرد به خروج افکار منفی و رنگی فکر کردن ، مقصدی در بیرون رفتن و هوا خوری های ما وجود نداشت چون طی کردن مسیر هدف اصلی ما بود .کم کم با نزدیک شدن بهار مازندران از حالت برهنگی زمستون در میاد و شروع میکنه پوشیده شدن با رنگ های مختلف .تغییری که باعث دیوونه شدن من میشه .فرشید این تغییر ها د زیبایی هارو ثبت می‌کرد من هم فقط در زندان ساختگی خودم به سر می‌بردم. چوب بُری که امروز بخاطر زدن درخت های زنده و جوان با حکم جنگل بانی به زندان رفت ، فردا با عفو و بخشش ر.... بیرون اومد ؛ اما من هنوز بعد یک هفته تو زندان خودم بودم و شلوغی ذهن اجازه نمی‌داد آزاد شم. مقداری از مسیر طی شد و با استراحت و آتیش و چایی سعی کردیم رفع کنیم خستگی هارو ، اما خستگی نبود و فقط محو مناظر می‌شدیم. eslami_photoseslami_photosSat, 05 Mar 2022 16:12:00 +0330https://virgool.ir/@eslami_photos/مسیر-بی-انتها-ttvevs28kx22حدوداً چند سال پیش که تازه دوربین خریده بودم با دو نفر آشنا شدم که تو پلتفرم های مختلف عکاسی و ویدئو گرافی فعالیت میکردن برای رسانه .رفته رفته کلمه آشنا تبدیل شد به رفیق و زنجیر اتصال ما محکم تر شد .مهم نبود و نیست با چه تجهیزات و مسیری شروع میکردیم به رفتن اما مهم مقصد بود .مناطق کوهستانی هزار جریب مازندران مقصد همیشگی ما بود ؛ اما قطعه به قطعه‌ی این سرزمین به دلیل وسعت دیده نشدنی بود . برای من رفته رفته لذت دیدن تبدیل شد به دغدغه ، دغدغه ای که پرداختن به اون شد هدف دست نیافتنی .هیچ وقت نشد در تصویر یا نوشته اونطور که لیاقت و پیشینه‌ی این سرزمین هست نشون داده بشه یا حداقل من تا به حال ندیدم .پرداختن به هزار جریب و مردم یکی از فعالیت های آقای فتوحی و فرشید بود .اونا شاید سال ها بود که به اون مناطق میرفتن که زمان و انرژی خودشون رو صرف به تصویر کشیدن زیبایی‌ها یا مشکلات روستا های هزارجریب می‌کردن. آقای فتوحی و فرشید به عنوان یک دوست برای مردم روستا بودن نه دو خبرنگار ؛ این برداشت مردم بیشتر ریشه در حل کردن یا به تصویر کشیدن مشکلاتشون توسط این دو نفر بود .هزارجریب اغلب به عنوان یک پتانسیل گردشگری به تصویر کشیده میشد و بیشتر مردم ، عکاس ها و خبرنگارانی که به این مناطق میرفتن نگاه کلکسیونی داشتن و احساس می‌کردن به تصویر کشیدن یک موضوع خاص کمکی به مردم یا این مناطق میکنه ولی در نتیجه بالا بردن بیلبورد خودشون بود .زمانی که دوستانم یا خودم از این دسته افراد بحث یا انتقاد میکنیم ممکنه فضای منفی نسبت به ما پیداشه اما این برداشت اشتباست .چون افرادِ به اصطلاح هنرمند ، سوژه رو فدای بالا بردن نام و اثر خودشون میکنن ؛ افرادی که در ظاهر با نوشتن استیتمنت و کپشن برای اثر هنریشون با سرتیترهایی که عنوان میشه قصد کمک رسانی دارن اما در باطن کار ، از مظلومیت سوژه سواستفاده میشه که اسمشو هنر گذاشتن ؛ که البته هنر هنوز برای من با سوال مکرر و جستجو هنوز تعریف نشد .شاید هنر تعریف شد اما هنرمند چه کسی هست ؟شاید این سوالات نباید تو ذهن من ایجاد میشد ولی حضور ما در مناطق و پرداختن ما باعث ایجاد پرسش میشد . که نکنه ما به جای دوربین ، اسلحه‌ به دست بگیریم.پرسشی که شاید انتقادی بود یا شاید نبود.شاید دغدغه‌ی ما باعث جنجال ذهن و جسم میشد ،یا شاید ...eslami_photoseslami_photosSun, 20 Feb 2022 13:12:21 +0330https://virgool.ir/@eslami_photos/راه-های-نرفته-nf2zzsjrtdnvصبح بیدار شدم طبق معمول رفتم ببینم فاطمه در چه حاله ؛ زود تر از من بیدار شده بود و به احتمال زیاد رفته مدرسه ، اینکه مدرسه حداقل باعث سحر خیزیش شد خوشحال کننده بود برام و این کافی بود و انتظاری جز این نمیرفت .نشستم پشت سیستم و پوشه‌ی آزادی رو باز کردم و شروع کردم به نوشتن ...دوست دارم جایی که عکس گویا نیست ، فیلم بسازم و بعضی حرفام رو تو فیلم بزنم ؛ چون همیشه سعی کردم تصویر جای من حرف بزنه .اما حس میکنم خیلی زوده بخوام ایده هامو در یک فیلم به نمایش بزارم و بهتر بگم برا منی که تو پارو قدم میزنم پیمایش کوه لقمه‌ی بزرگی بود .حداقل کاری که ازم این روزا بر میاد نوشتنه ، نوشته هایی که شاید این روزا من باهاشون زندگی میکنم ، تنها کاری که بعد از عکاسی به من آرامش میده .تا نگاه کردم به کنج سقف اتاق تنمو لرزوند ، به این فکر کردم چه قدر همچی داره تند میگذره ...خطوط پیش روم باعث شد به این فکر کنم چقدر راه های نرفته جلوی پام هست .چقدر متن های و ایده های نوشته نشده تو ذهنم هست که باید یه روزی چه دور چه نزدیک پردازش بشه .نگاهم خورد به دوربین ، چقدر تصویر های ثبت نشده هنوز محیط اطراف و چقدر روستاهای دور دست وجود داره که ارزش به تصویر کشیدن داره .گوشه ای هدفون وصل به شارژ بود ، حتی کلی آهنگ گوش نکرده داشتم که برای شارژ کردن روح بهشون نیاز داشتم.قاطی لباسام پایین کمد کفشمو که هنوز نپوشیدمو دیدم ، من حتی کلی قدم دارم که براش کفش استفاده نشده دارم و کوچه و خیابون شهر های مختلف تو برف و بارون منتظرمه .میون قدم و راه مامان برام نسکافه آورد و به کاکتوس بغل پنجره یه چیکه آب داد و رفت ، نمیدونم چرا بعد این همه سال برگشت قهوه و نسکافه به آشپزخونه کسی نفهمید من ازش استفاده نمیکنم :)کتاب و دفتر های گوشه کنار اتاق دیگه جون به لبم کرده بود ؛ چقدر کتاب نخونده دارم که قبل خواب مثل قرص شب شده برام .موبایلم شروع کرد به زنگ خوردن و فقط یه کلمه شنیدم ، آمادشو کم کم میخوایم بریم بیرون ...آماده شدم و منتظر به امید حرکت و کشف راه های نرفته نشستم تو اتاق ...اینکه باید هر انسانی متوجه ی راه های نرفته‌ی زندگیش بشه به نظر خوب میومد ؛ اما برام سوال پیش اومد آیا انتهای این راه ها کمال هست یا این راه ها به بیراهه کشیده میشن ...پ.ن : ماشین خراب شد دنبالم نیومدن ;( eslami_photoseslami_photosSat, 29 Jan 2022 02:42:10 +0330https://virgool.ir/@eslami_photos/قدم-eka1h7v4o3crآخر هفته بود که علی باهام تماس گرفت و دعوتم کرد تا چند روزی برم پیشش بمونم .علی یکی از کسایی بود که از کلاس اول تا حالا که وارد دانشگاه شدیم همو می‌شناختیم و باهم بودیم .علی دانشجوی ترم اول دامپزشکی بود ، به رشته و کاری که همیشه بهش علاقه داشت رسید ؛ حتی یادمه همون کلاس اول که خونشون رفته بودیم برا عید حیاط پشتی خونشونو مرغ دونی کرده بود .یکی از اتاق های خونه‌ی بابلسرشونو کرد سالن جوجه کشی برام خیلی جالب بود که کنار درساش تمامیِ سرفصل هارو عملی اجرا میکنهاولین کاری که به صورت دستگاهی خواست انجام بده پرورش مرغ بود که نشد ولی بار دوم با پرورش بلدرچين شروع کرد ؛ چیزایی که تو ذهنش بود خیلی فرا تر و وسیع تر بود و میخواست پله پله به همچی برسه تجربه در کنار علم .با تجربه ای که داشت گاهی نوشته های کتابش رو می‌برد زیر سوال و برعکس گاهی علم و نوشته ها تجربه‌ی خودش یا دوستانشون اصلاح می‌کرد و این تعامل موجب پیشرفتش میشد .حاصل دوره‌ی چند هفته ای این بارش ۳۶ تا بلدرچين بود ، دفعه‌ی قبلی تماماً از تخم مرغ هایی که داخل دستگاه گذاشت حتی یه برداشت هم نکرد ، اما این واقعه دلسردش نکرد و دوباره با یه راه متفاوت تر و تحقیق بیشتر شروع کرد و نتایج خیلی خوبی گرفت .جوجه ها چند روزه دیگه وقتی جون دار تر شدن باید محیط بزرگ تری براشون آماده در نظر بگیره ؛ برای جای جای حیاط خونه یا داخل اتاق ها نقشه می‌ریخت اما به ساختار محیط یا جوجه ها لطمه وارد می‌شد. شبانه روز در کنار درس خوندناش ، پرورش جوجه‌ها و کارای روزمرگیش ، توی سایت هی مختلف و یوتیوب دنبال یه مرجع بهتر و گردآوری اونا بود ؛ هدفش از این کار مقایسه کردن کار خودش و روند رشد جوجه هاش با افراد دیگه در طول دوره هاشون بود .یه خروس پایین حیاط داشت حکم سگ نگهبانو داشت ، هر ۲ ماه واکسن و آمپول های مختلفی باید بهش می‌زد اونم مثل غول قد و هیکل داشت. روز آخر که میخواستم برگردم ، دیدم علی رفت تو اتاق و بعد چند دقیقه برنگشت ؛ رفتم تا ببینم چی شد...مثل اینکه امروز ۲ تا تلفات داشت ؛ این زیاد ناراحت کننده نبود و بخشی از کار بود و جزء زیست اون ها ، که باید ریسکشو علی می‌پذیرفت ، این بار اثرات مطلوبی نسبت به دفعه‌ی قبلی گرفت و دفعات بعد کم کم تو فکر ارتقاي بیشتر پرورش بلدرچين بود .eslami_photoseslami_photosMon, 24 Jan 2022 20:42:21 +0330https://virgool.ir/@eslami_photos/هرس-eyisxwfawlyeرفتم با فرشید یه دیداری تازه کنم ، که طبق معمول خورجین رو موتورش بود و مارو برد تو دل زمین های شرقی روستاقرار شد بریم تا درخت های اناری که شاخه های اضافی دارن یا سد معبر کردن هرس کنیم.تا بیام یه نگاه به درخت‌ها و نهال هایی که تو زمینشون کاشته بود نگاه بندازم ، دیدم با سرعت هرچه تمام شروع کرد به هرس کردن شاخه هاصدای شکست چوب و بر خورد دو لبه‌ی اون شاخه زن فولادی ، حس بدی که منشأ از قطع چوب و جلوگیری از رشد احساس نمیکردم ؛ بلکه حس رهایی برای چوب های تنومند تر و محصول بیشتر برای درخت‌ها حس میکردم . تغییر لوکیشن دادیم تا به رشد درختای دیگه هم کمک کنیم . اگر خودمو جای درختا میزاشتم شاید میگفتم رفتیم تا اجازه‌ی نفس بدیم به درختان.فرشید دوباره بی مقدمه شروع کرد.به درختای این زمین ها حسودیم میشد ، اجازه‌ی نفس کشیدن تا آسمون داشتن و هیچ حصاری برای محدود کردنشون وجود نداشت.کم کم آخرای کار بود ، شاخه های قطور توان ماهیچه‌‌های دست رو جذب خودشون می‌کردن. مدت کمی نشستیم و دوباره برگشتیم توی حصار شهر .تو راه برگشت داشتم به این فکر میکردم چقدر خوب ممکنه باشه برای رشد یا محصول بیشتر دادن گاهی انسان هم خودشو هرس کنه ، حداقل برای نفس‌eslami_photoseslami_photosWed, 22 Dec 2021 19:38:42 +0330https://virgool.ir/@eslami_photos/کلاس-اولی-vh6yeszhamzgکیسو باز کردم تا گرد غبار قطعات رو تمیز کنم ؛ رفتم پایین که چند تا وسیله بگیرم ، با این صحنه رو به رو شدم...از شدت خستگی حاصل از نوشتن و تمرین کردن تکالیف خوابش بُرده بود ، یا به اصطلاح مازندرانی (خستگی جه هِلاک بَییه)همیشه‌ بر عکس من تا خونه میاد استرس انجام دادن تکالیف رو داره ، از نگاه بقیه و معلمش این خوبه اما ما نسبت به این حسش نگرانیم ؛ که چرا نباید با آرامش و اشتیاق کامل تکالیف یا درساشو مرور کنه .یادمه سال آخر دبیرستان وقتی رفتم برای ثبت نام دانشگاه پرونده‌ی دیپلمم رو بگیرم تا اومدم خونه اون برگه ها رو تحویل مامان دادم و گفتم اینم نتیجه این همه سال که حتی قبل مدرسه هم کلی جا مثل مهد کودک ، مهد قرآن و پیش‌دبستانی رفتیم. نتیجش چی بود ؟!فقط خوندن و نوشتن یاد گرفتیم ...تو سه سال آخر که لا زیست و شیمی و فیزیک و ریاضی برای کنکور داشتیم غلت میزدیم خودمم حتی به این فک نکردم تهش که چی ؟مدرسه که فقط باور های امپریالیسم خودشو تو مغز ما فرو می‌کرد. حتی درک نمیکنم چرا خیلیا میگن یادش بخیر چقدر دوران مدرسه خوب بود همچی .خوب بود همچی ؟؟؟؟فقط مثل ربات نمره خوب تحویل مدرسه و خانواده دادن رو تکرار میکردیم دیگه ، چیز دیگه ای نبود آخه .تو تمام افرادی که یه روز باهاشون درس میخوندم یا از من بزرگ تر بودن ، بعد از اینکه دبیرستان تمام شد فقط اینو فهمیدیم که خب تاحالا هرچی یاد گرفتی به درد همین محیط چند متری کلاس می‌خورد ؛ الان بگو ببینم زندگی بلدی یا نه ؟الان موقع سختی های زندگی اون فرمول های فیزیک کمکت میکنه ، یا اون داستان های تبدیل عصا به مار ؟هیچ کدوم. از اینجا به بعد کاملا شبیه به جنگه باید با مبارزه و تاب آوری جلو بری ، حتی یه جاهایی برا تویی که انسان دوستانه فکر میکردی باید حق خیلیارو بخوری تا خودت بالا بمونی !خب حالا اگه میخوای سالم بمونی باید چیکار کنی ؟دوست داشتم هیچوقت فاطمه مثل من نباشه ، با زور درس نخونه ، شروع بکنه به دنبال کردن علایقش و پیدا کردن استعداد هاش و پرورش اونابراش ی جا انداختم و مامان بلندش کرد و گذاشت تو رخت خواب ، همراه تمام آرزو و حمایت هایی که فکر میکردیم موقع تولدش میتونیم براش برآورده کنیم ، اما حالا توانی نداریم.eslami_photoseslami_photosSun, 19 Dec 2021 14:05:11 +0330https://virgool.ir/@eslami_photos/چند-قدم-با-تو-ltx3v207hprrداشتم باهاش قدم میزدم ؛ با هر قدمش به این دقت میکردم که به کجا نگاه میکنه ، اصلاً اجسام دورشو نگاه میکنه یا بی توجه رد میشه .بهش خواستم بگم به اطرافت نگاه کن ، سوال بپرس راجب چیزایی که نمیدونی و تحرک داشته باش تو محیط ؛ اما حس کردم بهش میخوام تحمیل کنم و اجبار نخواستم کنم نگاه خودمو به اونبرام سوال پیش میومد چرا اون گاهی مثل آدم بزرگا رفتار میکنه ولی آدم بزرگا دوست دارن کوچیک تر شن .آدما روز به روز که بزرگ تر میشن بیشتر به گذشته ها فکر میکنن ، گذشته ای که هرچند شاید خوب نبود اما تا میان راجب سختی هاشم صحبت کنن رو لبشون یه لبخند ریز کمون میشه .برعکس من که از آب بیزارم همیشه براش حضور آب چه رود و چه یه حوضچه آرامش بخشه ؛ مخصوصاً دریا ، اون حس خلسه رو میشه وقتی به آب خیره که میشه حس کردنوع بر خورد و پذیرش جامعه چه تو سنین پایین و افراد مسن تر از خودش همیشه برا کل خانوده تعجب آمیز بود مثل یه فرد هیجده ساله میتونه ارتباط نیمه سریعی ایجاد کنه با سوال کردناش.تنها چیزی دوست داشتم به فاطمه یاد بدم طرز تفکر و رفتار نسبت به انسان های جامعه هست ؛ که چطور بتونه کنار مردم با هر نوع عقاید و سطح مادی زندگی و معاشرت کنه .چيزي که شاید در اطراف خودم میبینم یا شاید طرز تفکر نزدیکانم این باشه حتی تو فیلم های سینمایی (سینمایی قهرمان )هم اینطور جلوه داده شد که همیشه افرد فقیر دزد و جانی هستن و بخاطر فقر ممکنه دست به هر کاری بزنه بخاطر ولی این نیست .eslami_photoseslami_photosSun, 12 Dec 2021 02:01:45 +0330https://virgool.ir/@eslami_photos/ارزش-ها-cetib3vohzbtبا مرتضی قرار گذاشتیم آخر هفته بریم یه چرخ کوتاهی تو مناطق هزارجریب بزنیم .سر ظهر رفت قهوشو گرفت و منم طبق معمول از قهوه خوشم نمیومد و فقط نگاهش کردمُ با عشق قهوشو خورد .همیشه یادمون میره دور اطرافمون چی میگذره فقط نگاهمون به چند کیلومتر اونور تره بیشتر از همه خوده من یادم میره کنارم جهان بزرگی دارم و فکر می‌کنم دنیا چند کشور اون وَر تر هست.هزار جریب اون جهان بغل دست من بود که هیچ وقت کشفش نکردم فقط فک میکردم قرار بعد از پیچ و خمای جاده به یک روستا برسم ، یادم رفت مردم اون روستا فرهنگ غنی دارن که عکاسی و زندگی کردن در اون مناطق خودش راهی به کمال زندگی رسیدن هست .وجود مرتضی هر بار کنار من اون نزدیکی و دوپامین رسیدن به فرهنگ و کنار مردم بودن رو زیاد میکنه .گوشه کناره های راه و مسیر مارو به فکر می‌برد که اگه طوری بریم تو روستاها که مثل مسافر ها یا اون دسته از تور هایی که فقط برای استعمار میرن و آسیب‌ هایی که به طبیعت و جَو آروم روستا ها میزنن و برای جذب نگاه و فکر افراد در دنیای مجازی فرهنگ سازیِ غلطی راه میندازن نباشیم .مثل اون دسته از عکاسایی که برای طبیعت گردی اومدن و داخل راه تا یه پیره مرد میبینن که با اسب داره چوب حمل میکنه و شروع میکنن به عکاسی با سر تیتر هایی از غارت مازندران حالا یادشون میره هنوز به روستاهایی گاز نرسیده و مردم برای حیات احتیاج به چوب دارند و چند متر اونور تر به نیسان هایی که خروار خروار چوب رو از کنار ایستگاه های جنگلبانی رد میکنن توجه نمیکنن.بین راه به جا زدیم کنار که یه چایی بخوریم و برگردیم .اوج لذت ما از زندگی تو فاصله‌ی شروع دانشگاه شد همین چند ساعت جنگل اومدنا و صحبت کردن و گِله کردن از زمین و زمان که اصن ربطی به ما نداره و کاری از دستمون برای حل کردنش بر نمیاد.بخاطر بارش های شدید چند روز اخیر رطوبت چه از روی شاخه و برگ ها چه موقع نفس کشیدن که احساس دوباره متولد شدن بهمون میداد.رفتیم که چوب جمع کنیم برا آتیش مرتضی متوجه قارچ های مختلفی روی تنه های درخت شد .حس کرد که شاید خوراکی باشه یا خواصی داشته باشه شروع کرد به جمع کردن و زنگ زدن به دوست و آشنا که این قارچ ها سمی هستن یا نه.روز ما تمام شد و باید چاره جویی کنم که چطور میتونم ارتباطی مثبتی داشته باشم با مردم روستا ، اینکه دوست دارم طوری باشم که با چند کلمه حرف زدن مثل یک همسایه نگاهم کنن .eslami_photoseslami_photosSat, 04 Dec 2021 21:04:28 +0330