https://virgool.ir/feed/@erfan.soleimani110fa2026-11-12 15:45:05https://files.virgool.ir/upload/users/2179763/avatar/3YPiUA.pnghttps://virgool.ir/@erfan.soleimani110https://virgool.ir/@erfan.soleimani110/ویترین-ایرانیه-دانشگاه-qrasfeh1fyioکارل یاسپرس به ما می گوید دانشگاه جاییست برای گردهمایی پاسداران حقیقت، جایی برای جستجوی نامشروط حقیقت. اما این چگونه محقق شود زمانی که حکمرانی یک کشور به اشکال مختلف در کار این نهاد اعمال نظر می کند. از نهاد های ریز و درشتی که وظیفه زیر نظر داشتن دانشگاهیان را دارند تا اخراج و استخدام با الگو های مورد تایید. دخالت های بیجا بیش از همه دانشکده های علوم انسانی را مورد حمله قرار داده حال آنکه امروز نیاز شدیدی به نخبگان این رشته داریم. این دخالت ها اما گریبان دانشجویان را به طور عمومی نیز می گیرد. نتیجه ایجاد شرایط امنیتی در دانشگاه ها این شده که فعالیت دانشجویی یک دیوانگی خوانده می شود ولی فعالیت دانشجویی بخشی از زیست دانشجوست. اگر ما این شاخ و برگ ها را بچینیم دیگر فرق دانشگاه با یک دبیرستان بزرگ مختلط چیست؟ اما کشور ما هنوز بلوغ مواجه شدن با این امکانات را ندارد. پس سوال می شود که آیا دانشگاه به مفهوم جهانی اش اصلا به کشور ما تعلق دارد؟ این سوال مهمی است که باید کشوری که بیش از 2000 دانشگاه تاسیس کرده بی دریغ به آن پاسخ دهد.بیژن عبدالکریمیبیژن عبدالکریمی: " اساسا یکی از ویژگی های جوامع شبه مدرنی مثل ما که سیستم و نظام سنتی خود را از دست داده اما هنوز نتوانسته اند نهادهای مدرن در درون خود شکل بدهند و تنها یک پوسته و ظاهری از نهادهای مدرن دارند، این است که روح نهادهای مدرن به هیچ وجه در جامعه ایرانی وجود ندارد. بنابراین ما در ایران و جوامعی مثل ایران نه دانشگاه بلکه شبه دانشگاه داریم. یکی دیگر از ویژگی های جوامع شبه مدرن مثل ما این است که در این جوامع روابط غیر ارگانیک و مکانیکی حاکم است و بین نهادهای مختلف روابط ارگانیک حاکم نیست. در نتیجه نه تنها دانشگاه با جامعه رابطه طبیعی ندارد، بلکه نهادهای دیگر هم با جامعه ارتباط طبیعی ندارند. آموزش و پرورش ما با جامعه ارتباط ندارد، جامعه ما با سیاست مرتبط نیست و دانشگاه ما ارتباطی با صنعت ندارد. درواقع می خواهم بگویم، اصولا ارتباطی بین نهادهای مختلف در جامعه ایرانی وجود ندارد و دانشگاه هم بخشی از این جامعه است. ساختار سیاسی تا زمانی که پول نفت دارد، هیچ نیازی به دانشگاه ندارد و رابطه سپهر سیاسی با سپهر علمی و فرهنگی و تکنولوژیک کشور که دانشگاه نماد آن هست، یک رابطه مکانیکی است و به هیچ وجه یک رابط زنده، ارگانیکی، پویا و حقیقی نیست. "عرفان سلیمانیعرفان سلیمانیTue, 23 Jul 2024 23:10:24 +0330https://virgool.ir/@erfan.soleimani110/آنتوان-چخوف-اتاقی-با-خانه-زیر-شیروانی-f1q13l1tpvuxآنتوان چخوفبخشی از داستان کوتاه اتاقی با خانه زیر شیروانی که بندهایی مربوط به گفتگوهای قهرمان داستان که نقاش است با دختر جوان که فعال اجتماعی و به فکر تاسیس مدرسه و بیمارستان و برنده شدن در انتخابات زمستووست می‌باشد.لیدا که از جایی برگشته بود و دستکش هایش را در می آورد گفت: « شاهزاده در روستای مالازیوف مهمان بود و به شما سلام رساند. حرف های جالب زیادی زد. قول داد که بار دیگر موضوع درمانگاه مالازیوف را در جلسه ایالتی مطرح کند اما گفت که امید زیادی نیست.» رو به من کرد و گفت:« ببخشید من همیشه فراموش می کنم که این حرف ها ممکن است برای شما جالب نباشد.»خشمگین شدم.شانه بالا انداختم و گفتم:« چرا جالب نباشد؟ شما نمی خواهید عقیده مرا بدانید، اما به شما اطمینان می دهم که این موضوع خیلی هم برایم جالب است.»« واقعا.»«واقعا. به عقیده‌ی من در مالازیوموف اصلاً به درمانگاه نیازی نیست.»حس کرد که عصبانیم، نگاهی به من انداخت، چشما هایش را تنگ کرد و پرسید: « پس چه لازم است؟ نقاشی دورنما؟»« دورنما هم لازم نیست. آنجا هیچ چیز لازم نیست.»لیدا دستکش هایش را درآورد و روزنامه ای را که تازه از پستخانه آورده بودند باز کرد؛ بعد از چند لحظه در حالی که آشکارا می کوشید بر خود مسلط باشد، به آرامی گفت:« هفته گذشته آنا سر زایمان مرد، اما اگر در آن نزدیکی ها درمانگاهی بود، می توانست نجات پیدا کند. به نظرم آقایانی که دورنما می کشند باید در این مورد عقیده ای داشته باشند.»« مطمئن باشید که در این مورد عقیده مشخصی دارم.» لیدا خود را پشت روزنامه پنهان کرد انگار که نمی خواهد به حرفهایم گوش بدهد، « به عقیده من در شرایط فعلی درمانگاه مدرسه کتابخانه و داروخانه تنها به بردگی مردم کمک میکند. مردم اسیر زنجیرهای گرانی هستند و شما این زنجیرها را پاره نمی کنید، تنها حلقه های جدیدی به آن اضافه میکنید. این هم عقیده من!»لیدا نگاهی به من کرد و با تمسخر لبخندی زد. من، در حالی که می کوشیدم از فکر اصلی ام دور نیفتم، ادامه دادم:« این که آنا در موقع زایمان مرد مهم نیست، مهم آن است که پشت این آناها، ماوراها و پلاگه یاها از صبح زود تا تاریکی شب زیر فشار کار خم شده، از کار کمر شکن رنج میکشند در سراسر زندگی از ترس گرسنگی و بیماری کودکانشان به خود می لرزند از مرگ و بیماری در هراسند، یکسره در حال معالجه اند، زود پژمرده میشوند و غرق در کثافت و گند زود پیر می شوند و می میرند؛ و فرزندانشان بزرگ میشوند و باز همان داستان تکرار می شود. به این ترتیب صدها سال میگذرد و میلیاردها انسان بدتر از حیوان زندگی می کنند و تنها برای یک لقمه نان در هراس دائمی اند. ترسناک ترین جنبه زندگی شان این است که فرصت ندارند به معنویات فکر کنند، هیچ وقت به خاطر نمی آورند که هستند و چه هستند؛ گرسنگی، سرما، ترس حیوانی و کار زیاد چون توده های بهمن راه آنها را به سوی فعالیتهای معنوی سد کرده است یعنی درست همان فعالیتی که انسان را از حیوان متمایز میکند و به حقیقت یگانه ای شکل می دهد که به زندگی ارزش می بخشد. شما می خواهید با بیمارستان و مدرسه به آنها کمک کنید اما هیچ کدام از اینها نمی تواند آنها را از این دام خلاص کند بلکه بیشتر اسیرشان میکند به این ترتیب به زندگی شان موهومات بیشتری افزوده میشود، و نیازهایشان بیشتر میشود، بگذریم از این که باید برای مگس تاول زا و کتابخانه هم پولی به زمستو و بپردازند و این پشت شان را بیشتر خم میکند.»لیدا چشم هایش را پایین انداخت و گفت: « من با شما نمی توانم بحث کنم، قبلاً این حرف ها را شنیده ام. فقط یک چیز بگویم: نباید بیکار نشست. درست است ما بشریت را نجات نمیدهیم، شاید در اکثر موارد هم اشتباه می کنیم، اما کاری را میکنیم که ممکن است و ما درست می گوییم. پرداختن به عالی ترین و مقدس ترین مسائل فرهنگ بشری کار شایسته ای است و ما هم می کوشیم تا آنجا که میتوانیم به آن بپردازیم. شما خوشتان نمی آید، اما بالاخره همه را نمی شود راضی کرد.»مادرشان گفت: «درست است لیدا، درست است.» او در حضور لیدا همیشه بیمناک بود و حرف که میزد با نگرانی به او نگاه میکرد که مبادا حرف غیر لازم و یا بی جایی زده باشد، هیچ گاه در مخالفت با او چیزی نمیگفت و همیشه تأییدش میکرد درست است لیدا، درست است.گفتم: «با سواد شدن دهقانان اندرزنامه های احساساتی، مطالب فکاهی و درمانگاه ها نمی توانند نه جهالت و نه درصد مرگ و میر را کم کنند. همان طور که روشنایی پنجره شما نمیتواند این باغ عظیم را روشن کند.... شما هیچ چیز به آنها نمی دهید شما با دخالتهای خود در زندگی این مردم فقط نیازهای تازه ای وارد زندگیشان میکنید و انگیزه تازه ای برای کار بیشتر.» لیدا با آزردگی گفت: «آه خدایا، اما بالاخره باید کاری کرد. از لحن صدایش آشکار بود که استدلالهای مرا بی اهمیت می داند و حقیر می شمارد. گفتم: «لازم است آدمها را از کار بدنی سخت نجات داد، از بردگی رهاندشان و به آنها اجازه نفس کشیدن داد تا همه زندگی شان را کنار اجاق طشت رختشویی و در مزرعه نگذرانند باید فرصتی داشته باشند تا به معنویات و به خدا فکر کنند باید بتوانند تواناییهای درونی شان را به طور وسیع تری آشکار کنند. وظیفه هر انسانی فعالیتهای معنوی جستجوی مدام حقیقت و معنای زندگی است. به جای آنها کار خشن پست و حیوانی را انجام بدهید، بگذارید احساس آزادی بکنند و بعد در واقعیت، مسخره بودن این کتابها و داروخانه ها را ببینید. وقتی که انسان وظیفه واقعی خود را تشخیص بدهد. فقط میتوان با مذهب علم و هنر او را راضی کرد نه با این مزخرفات.» لیدا پوزخندی زد: «رهایی از کار! واقعاً ممکن است؟»« بله بخشی از کارشان را به عهده بگیرید. اگر ما ساکنان شهر و روستا، بدون استثنا موافقت کنیم که در کار سهیم بشویم کاری که بشریت صرف برآوردن نیازهای مادی میکند شاید سهم هر یک از ما بیش از دو تا سه ساعت کار در روز نباشد. تصور کنید که همه ما ثروتمند و فقیر، فقط سه ساعت در روز کار بدنی بکنیم و بقیه ساعات را آزاد باشیم. تصور کنید برای حقیقت و ر آن که کمتر متکی به قدرت بدنی و کار باشیم، ماشین هایی اختراع کنیم که جانشین کار بدنی بشوند و ضرورت آن را به حداقل برسانند. آن وقت وضع فرزندان خود را از این نظر که دیگر از سرما و گرسنگی نترسند تحکیم کرده ایم، و خود ما هم چون آنا ماورا و پلاگه پای امروزی دیگر نگران سلامتی آنها نخواهیم بود. تصور کنید که تحت درمان نباشیم و داروخانه ها و کارخانه های سیگار و مشروب سازی را نداشته باشیم، آن وقت ببینید که در آخر چند ساعت وقت آزاد باقی میماند! همه با هم این فراغت را صرف علوم و هنرها بکنیم و مثل مواقعی که موژیک ها با هم راهی را مرمت می کنند همه با هم حقیقت و معنای زندگی را بجوییم و من مطمئنم که خیلی زود به حقیقت میرسیم و انسان از این عذاب مداوم و ترس ستمکار، و حتی از خود مرگ رها می شود.» لیدا گفت: «حرفهای شما متناقض است، از علم میگویید اما سواد را رد می کنید.»« سواد! سواد خواندن تابلوی سر در میخانه و گهگاه کتابی که آدم نمی فهمد را از زمان ریوریک داریم پتروشکای گوگول مدت هاست در همان دهکده هایی که در زمان ریوریک هم بود به خواندن سرگرم است و این وضع تا امروز تغییر نکرده سواد لازم نیست بلکه آزادی برای آشکار کردن توانایی های روحی لازم است مدرسه لازم نیست دانشگاه لازم است.»« اما شما دانش پزشکی را نفی میکنید.»« بله. دانش پزشکی تنها برای مطالعه بیماریها به مثابه یک پدیده طبیعی لازم خواهد آمد و نه درمان آنها. اگر هم درمانی در کار باشد، درمان ریشه های بیماری است و نه خود آن. ریشه اصلی یعنی کار بدنی را کنار بگذارید دیگر اثری از بیماری نخواهد ماند. من آنچه را که درمان میکند علم نمی دانم.» با هیجان افزودم: «دانش و هنر واقعی مشتاق واقعیات گذرا و یا اهداف مشخص نیستند، آنها در جستجوی جاودانگی و مسائل کلی هستند در جستجوی حقیقت و معنای زندگی هستند خدا و روح را می جویند، وقتی دانش و هنر را به احتیاج ها و نیازهای روزمره به داروخانه و کتابخانه محدود کنید فقط زندگی را پیچیده می کنند راه آن را میبندند ما پزشک داروساز و وکیل زیاد داریم، با سوادها خیلی زیاد شده اند! اما زیست شناس، ریاضی دان، فیلسوف و شاعر نداریم همه مغزها همه توانهای روحی به خاطر ارضای نیازهای موقت و گذرا به هدر میرود... از تمام وجود دانشمندها، نویسنده ها و شاعرها کار سرریز میکند، به یمن وجود آنها رفاه زندگی و نیازهای مادی هر روز بیشتر میشود و در این شرایط تا حقیقت فاصله ای زیاد هست و انسان همچنان حریص ترین و کثیف ترین حیوانات باقی مانده است. و دنیا به سویی می رود که در آن انسان در اساس انحطاط می یابد و همه نیروهای حیاتی اش را از دست میدهد. در چنین شرایطی زندگی یک نقاش مفهوم ندارد و هر چه استعدادش بیشتر باشد نقش او عجیب تر و نامفهوم تر است. نتیجه اش هم این است که او در عمل برای سرگرم کردن حیوانی حریص و کثیف کار میکند و حامی نظم موجود میشود من نمیخواهم کار کنم و نخواهم کرد .... هیچ چیز لازم نیست بگذار دنیا در نیستی بی پایان سقوط كند!»لیدا گفت: «میسیوس برو بیرون.» آشکار بود که سخنان مرا مناسب حال دختری جوان نیافته است.ژنیا اندوهگین به خواهر و مادرش نگاه کرد و بیرون رفت.لیدا گفت: «آدم ها وقتی درباره چنین مطالبی گران قدر حرف می زنند که می خواهند بی اعتنایی خود را توجیه کنند. نفی بیمارستان و مدرسه آسان تر است تا درمان و آموزش.»مادرشان گفت: «درست است لیدا درست است.»لیدا ادامه داد: «شما تهدید میکنید که کار نخواهید کرد، روشن است که به کارتان خیلی اهمیت میدهید بحث را تمام کنیم، ما هیچ وقت به توافق نمی رسیم چون من ناقص ترین کتابخانه و داروخانه را که شما آن قدر با تحقیر از آن حرف زدید از همه دورنماها مهم تر می دانم.» و بی درنگ رو به مادرش کرد و با لحن کاملاً متفاوتی گفت: «شاهزاده خیلی لاغر شده و از زمانی که پیش ما بود خیلی تغییر کرده است. می خواهند او را به ویشی (منطقه ای در فرانسه) بفرستند.»با مادرش حرف می زد تا با من همکلام نشود. چهره اش می سوخت و برای آنکه بی قرار خود را پنهان کند، مثل آدمی نزدیک بین، سرش را روی میز پایین برده و وانمود میکرد روزنامه می خواند. ماندنم دیگر موردی نداشت، خداحافظی کردم و به خانه رفتم.عرفان سلیمانیعرفان سلیمانیMon, 22 Apr 2024 10:32:42 +0330https://virgool.ir/@erfan.soleimani110/الزام-ایستادگی-و-پایبندی-به-تعهدات-شخصی-oubetfde8cqbهر چه از پیچیدگی انسان بگوییم کم گفته ایم. انسان لایه ها و سطوح مختلفی دارد. شاید یک شخصیت از بیرون داری ویژگی های ثابت و استاتیکی باشد، به طور مثلا شما می گویید پدرتان فلانی آدمی است یا رئیستان این اخلاق را همیشه دارد. شاید در سطوح بیرونی روان انسان این مسئله درست باشد اما درونیات انسان هرگز اینطور نبوده و برعکس متغیر و دینامیک است. لایه های مختلف درونی روان انسان با دوره های تناوب متفاوت در حال تغییر هستند. بعضا این درونیات آنقدر ها عمیق هستند که شاید خود فرد متوجه تغییر آنها نشود. اما جامعه انسانی آنطور بنا شده که افراد تصمیمات یکدیگر را پیش بینی کنند و از هر کس شناخت نسبی داشته باشند. ما خیلی خوشمان نمی آید که افراد حرکت های غیر متنظره ای از خود نشان دهند ولو اینکه درونیات آنها در حال تغییر باشد. به نوعی ما نیز تغییرات در احساسات و عواطفان را به طور کلی نمی پسندیم چرا که برای زندگی خود برنامه های میان مدت و بلند مدتی ترتیب می دهیم و یا زیر بار تعهداتی می رویم که تغییر نوع رانه های درونی ما کار را خراب می کند و ما را در شرایط بدی قرار می دهد که با آن برنامه یا تعهد سازگار نیستیم و شاید ما را مجبور کند که زیر تعهد خود بزنیم یا برنامه را تغییر دهیم.در این شرایط چه باید کرد؟ نظر من: پایبندی و ایستادگی در برابر خود. این یکی از مولفه های بلوغ می باشد. اگر کودکی بگوید می خواهد خلبان بشود ما او را جدی نمی گیریم چرا؟ چون شاید اطلاعات کافی درمورد خلبانان نداشته باشد. درست است اما خلبان شدن خیلی دور از ذهن نیست و در واقع هیچ کس در ابتدای کار اطلاعات کافی از مسیر پیش رویش ندارد. اگر کودکی به مادرش بگوید که می خواهد رنگ اتاقش نارنجی باشد. آیا مادرش بی چون و چرا قبول می کند؟ خیر چون مادر می داند که او امروز نارنجی را دوست دارد و فردا سبز را. شاید هنوز رنگ مورد علاقه اش را پیدا نکرده اما بیاید روراست باشیم آیا ما همیشه یک رنگ مورد علاقه داریم؟ یا یک سلبریتی یا یک تیم فوتبال؟ در یک بازی بسیار حساس تیم ما به طرز شگفت آوری گند می زند و باخت سختی می دهد اما ما او را رها نمی کنیم چرا که برای دیگران جالب نیست ما سر هر بازی تیم مان را عوض کنیم دوستداریم که فکر کنند ما به آن تیم ایمان داریم. لزوما آن تیمی که انتخاب کردیم بهترین انتخابی بود که می توان کرد؟ خیر اما ما به انتخاب خود وفادار می مانیم. حال مگر این وفاداری چه سودی برای ما دارد؟همانطور که گفتم از یک طرف به شخصیت ها صلابت می بخشد و آنها را قابل اطمینان می کند. از طرف دیگر موضوع آن است که هیچ نتیجه ای بدون سماجت و ایستادگی حاصل نمی شود در نتیجه شخصی که دائم از این شاخه به آن شاخه می پرد و در هیچ کدام موفقیت مطلوب را به دست نمی آورد این حس اشتباه به او دست می دهد که در هیچ کاری استعداد ندارد. حقیقت این است که فعالیت ها و کوشش های انسان در بازه های مختلف نتایج مختلف و متغیری را می دهند. شروع یادگیری یک حرفه سازگار با شخص باعث اعتماد به نفس او می شود؛ در ابتدا پیشرفت ها قابل ملاحظه و مشهود است. کمی که فرد دیدی نسبی به دست می آورد و از یادگیری های اولیه گذر می کند پیشرفت های مشهود کمرنگ تر می شوند و روند رو به رشد کند تر می شود. بعد تر متوجه می شود که مدت هاست الا رقم تلاش های مکرر پیشرفتی حاصل نمی شود و انگار به یک بن بست رسیده ایم. این دوران تاریک زندگی حرفه ای هر فرد است. در این دوره افراد زیادی از ادامه راه منصرف می شوند. کسی از این منجلاب بیرون می آید که چشمش را روی همه چیز ببندد و بدون چشم داشت به تحسین و اتفاقی خاص تلاش کند. اگر کسی بتواند این مرحله را تحمل کند بعد از آن به موفقیتی می رسد که برای همیشه جایگاه خود را در آن رشته تثبیت می کند و این پاداش اصلی است. تعهد به یک حرفه به مدتی از مرتبه یک عمر انسان مترادف است با معنا برای زندگی. فردی که به تور مدوام چند ده سال روی یک حرفه متمرکز شده شخصیت خود را روی آن حرفه استوار ساخته و یک ارزش واقعی برای خود خلق کرده.باز اما هیچ چیز مطلق نیست. یعنی هم پایداری لازم است و هم شجاعت بر گشتن از مسیر اشتباه. هم ایمان داشتن به یک باور مهم است هم شکاکیت. هیچ کدام از اینها به تنها یک فرمول دائمی برای زندگی ارائه نمی دهند چرا که موضوع به این سادگی ها نیست.عرفان سلیمانیعرفان سلیمانیWed, 12 Apr 2023 10:02:16 +0330https://virgool.ir/@erfan.soleimani110/لحظه-تحویل-سال-up4ilyacfganاین حرف در واقع آنچنان هم بی راه نیست و چه بسا مفهومی را پررنگ می کند که اتفاقا حرفی امروزی است. لحظه تحویل سال در فرهنگ ایرانی الگویی کهن است که ما بسیار خوب آن را می شناسیم. در این لحظه بخصوص همه ما عمیقا به فکر فرو می رویم. هر چقدر هم که از رسم و رسوم سنتی به دور باشیم نمی توانیم این لحظه دراماتیک را نادیده بگیریم چرا که نه تنها عقبه ای تاریخی همراه این سنت است بلکه به عینه ترجمان این لحظه در طبیعت یافت می شود و این نقطه عطفی می شود که ما آن را گرامی می داریم.اما بر فرض فردی تمام اینها را بر کاری به خصوص ترجیح بدهد. مثلا در این لحظه بر خلاف چیزی که انتظار می رود یعنی نشستن در کنار خانواده و تعمق در گذشته و آینده خود را به انجام کاری دیگر مشغول کند مثلا پرسه زدن در مغازه ها. از نظر او خرید کردن مهم تر از تحویل سال است. در دیدگاه باستانی که این قانون کلی را بیان می کند فردی که چنین برتری قائل می شود درمورد خیلی از امور دیگر هم همین داوری را پیش می گیرد چرا که خرید کردن را بر خیلی از کار های دیگر اولویت می دهد. از زاویه چنین دیدگاهی لحظه ای که با مفهومی طبیعی چنین آمیخته شده ارزشی بسیار بالا دارد و آن را در صدر تمام امور روزمره قرار می دهد. به سخنی دیگر انسانی که به چنین نقطه ای رسیده که اشتباهی چنینی می کند بسیار غرق در کاری پست شده که انتظار نمی رود حداقل تا یکسال دیگر اصلاح شود مگر عیدی دیگر که طبیعت دوباره تلاش خود را بکند و به او تلنگری بزند و به او بفهماند که چه چیزی دارای ارزش واقعی است و بسا چیز های دیگر که در خدمت رسیدن به آن ارزش هستند.عرفان سلیمانیعرفان سلیمانیMon, 20 Mar 2023 22:47:13 +0330https://virgool.ir/@erfan.soleimani110/درود-بر-فعال-دانشجویی-uq9cqzeiaezhمن دانشجوی کارشناسی در دانشگاه علم و صنعت هستم و در دو ترم اخیر انسان‌هایی را از نسل خود شناختم که موجب احساس غرور فراوان بنده شدند. جوانانی که هرکدام نوع تفکر و نگرشی متفاوت را در جامعه‌شان مورد آزمایش قرار می دهند تا به پنجره‌ای تازه و نقط نظری دقیق نسبت به حقیقت دست یابند. در عین حال هر کدام دیگری را در رسید به هدفش همراهی می‌کند؛ ایشان یکدیگر را از نقد بی بهره نمی سازند، به یکدیگر سخت گیری می‌کنند. ویژگی خاص آنان این است که سپری فکری در برابر ارتجاع و بازی های رسانه‌ای به دور خود می‌کشند و همین است که آنان را از نظر فکری غیر قابل کنترل می سازد. آنان تفکری مستقل هستند.فعال دانشجویی بودن دشوار است و همین می‌شود که افرادی با روحیه خاص را می بینید که به آن می پردازند. آنهایی که من می‌شناسم را هیچ چیز متوقف نمی‌کند و واقعا هیچ چیز. شاید یک تیر در پا بتواند آنها را باز دارد ولی تهدید و مسئول کله خراب و محرومیت برای آنها مانند یک شوخی می‌ماند. این نیست که لجوج باشند بلکه متوجه آن هستند که چه چیزی ارزش هزینه دادن و انرژی گذاشتن را دارد. به ظن من فعالین دانشجویی تعریف تمام و کمال جوان هستند. جوانان دچار محافظه کاری های بیهوده و دست و پا گیر نیستند و به راحتی حاضر به خطر کردن برای بلند پروازی هایشان هستند. همین است که باید تغییرات بنیادی از قشر جوان جامعه آغاز شود. بعلاوه آنکه جوان آزادی خود را با هیچ چیز معاوضه نمی کند. شاید همه ما وظیفه مشترک خود می دانیم که از آزادی و به خصوص آزادی بیان صیانت کنیم.با این حال که ظاهری شجاع و دلیرانه به خود نمی گیرند آنان اند که از درون دل نگران آینده اند. فردا چه محدودیت های جدیدی وضع می شود یا کدام باور در میان نسل ما رو به فراموشی است. هزینه ساکت ماندن امروز ما را فردا چه کسی می پرداز؟ این سوال ها برای من و دوستانم سوالاتی هولناک می نمایند. این همان سنگینی است که روی دوش حس می کنیم. ما خود را آسوده از جامعه نمی دانیم بلکه آن را شامل می شویم. فعال دانشجویی، دانشگاه را از طرز تفکری که خلا آن احساس می شود پر می کند. قوی ترین سلاح فعال دانشجویی قلم است. در دوره ای که کمتر کسی به نوشتن ایمان دارد. مطمئن باشید اگر تغییر دادن جهان ممکن باشد چیزی جز قلم از عهده آن بر خواهد آمد. در آخر از تمام همراهان این مسیر بی انتها متشکرم که بعدی جدید به زندگی این اضافه کردند. به شما افتخار می کنم که خلاف جهت جریان آب شنا می کنید. شما را از یاد نخواهم برد. شما را آن سوی طلوع راستین خواهم دید.عرفان سلیمانیعرفان سلیمانیTue, 28 Feb 2023 22:15:04 +0330https://virgool.ir/@erfan.soleimani110/جای-من-اینجا-نیست-e5bozeqocbs7دیروز مادرم بهم پیشنهاد داد که یک تابلو نقاشی برای اتاقم بکشد. بالای تخت من یک دیوار خالی وجود دارد که جای خوبی برای گذاشتن نقاشی یک منظره است. یک پرسپکتیو که با اتاق عمق بده و اون رو بزرگتر جلوه بده. من خیلی استقبال کردم و قرار شد تا دنبال عکس یا ایده‌ای بگردم که مادرم بر اساس اون بوم و رنگ بخرد. من هم شروع به سرچ کردم. اتاق من سبز است. دیوار ها به رنگ سبز کم رنگ است. یک دیوارم کاغذ دیواری شده. رو تختی ام طرح برگ های سبز است. یک چراغ خواب و یک بلور و یک بخار ساز سبز هم روی میزم دارم. کف اتاقم پارکت گردویی است به رنگ خاک و مبل و گیتارم قهوه ای است با رنگ چوب. در و کمدم سفید است به رنگ ابر. احتمالا به یک تابلو منظره نیاز دارم؛ یک دشت سر سبز که دورترین جایی که می توان دید افق باشد. چمن‌های تازه و باران خورده و شاید یک کلبه روستایی. یک تک درخت که سبزی یک نواخت دشت را برهم می زند. همینطور بین عکس‌ها می‌گشتم و احساسی در من عمیق تر می شد. حسی مانند دلتنگی. هر چه بیشتر به طبیعت منظره‌ها نگاه می کردم بیشتر حس می‌کردم سرم کلایی گشاد رفته. من به جایی که اینجا نشسته‌ام تعلق نداشتم؛ جای من آنجا بود. من دلم می خواست که به دور دست ها خیره شوم نه اینکه هر طرف که نگاه کنم ساختمان ببینم. من گوشم برای صدایی جز صدای زنگوله گاو و گوسفند‌ها ساخته نشده. جای من آنجا بود تا بتوانم با تمام وجود به زندگی بنگرم. انگار که اگر یک ماه آنجا زندگی کنم تازه می فهمم چقدر شهر مرا آزرده بود. ما به شهر پناه آوردیم که زندگی راحت تری داشته باشیم حال آنکه نفس زندگی جای دیگر بود. چشمم به چمن مصنوعی توی ایوان افتاد. چه تلاش مضحکی! حتی گلدان هم مسخره به نظر می‌آید. انگار مشکل چند شاخه گل یا رنگ خاص چمن است. نه، مسئله اتحاد بینظیر عناصر طبیعت است. فضایی که به خودی خود زیباست. زیباست نه به خاطر اینکه قصد دارد نظر کسی را به خود جلب کند یا اینکه هر لحظه ممکن است مهمان مهمی سر رسد. طبیعت متظاهر نیست خودش است. این به تو نیز فرصت می دهد تا خودت باشی. اضطراب قضاوت دیگران دیگر وجود ندارد. لازم نیست تلاش کنی حالتی خاص باشی تا محیط اطراف تو را بپذیرد؛ مرتب، سخت کوش، مؤدب. برای طبیعت فقط مهم این است که زنده بمانی همین و بس. این همه باعث می‌شود ذهن تو آرام آرام از تشریفات و پیچیدگی‌های بیهوده پاک شود. همین می شود که پس از مدتی ذهن تو باز می‌شود. حال می‌توانی آزادانه بیاندیشی. روز به روز حس زیبایی شناختی تو بیشتر تقویت می‌شود. احساسی داری انگار که تا به الان زندگی نکرده‌ای و حال مسیر طولانی در پیش داری که تا انتها از آن خسته نخواهی شد چرا که دیگر سوالی درباره‌ی هدف زندگی‌ات مطرح نمی‌شود.عرفان سلیمانیعرفان سلیمانیSun, 19 Feb 2023 22:48:20 +0330