https://virgool.ir/feed/@erahimi631fa2026-11-12 03:53:09https://files.virgool.ir/upload/users/228038/avatar/aCfqAU.pnghttps://virgool.ir/@erahimi631https://virgool.ir/@erahimi631/کهکرانبهشتی-در-سپیدان-فارس-gtlwr6ek165iبارها از دوستانم شنیده بودم روستایی شگفت‌انگیز و سرسبز در ارتفاعات شهرستان سپیدان وجود دارد به نام کهکران که می‌تواند مقصد بسیار مناسبی برای گردش دو تا سه روزه باشد.این بار در سفرم به شیراز فرصتی دست داد تا برنامه سفری یک روزه به کهکران تدارک ببینم.برای رفتن به کهکران باید از ترافیک شیراز که تا پایان شهرهای دوکوهک و گویم امتداد دارد گذر کرده تا بتوان از مسیر بسیار زیبای جاده گویم اردکان لذت ببریم.این مسیر حدود یک ساعت زیبایی را در خود جای داده است.این یک ساعت رانندگی که از دشت ها و گاهی مسیرهای کوهستانی می‌گذرد را طی کنی به اردکان خواهی رسید.درست در ورودی اردکان سمت راست تابلویی شما را به سمت شش‌پیر و کهکران هدایت می‌کند.این مسیر کوهستانی و پیچ‌در‌پیچ سراسر زیبایی است.میتوانی در مسیر از زیبایی‌های رودخانه شش‌پیر لذت برده،از دیدن باغ‌های سیب و گردو شگفت زده و زیر سایه صنوبرهای تا آسمان قد کشیده دمی بیاسایی.در مسیر چشمت به جمال چندین دریاچه زیبا نیز روشن خواهد شد.پس از نیم ساعت رانندگی در کوهستان به روستایی سرسبز و پنهان در میان درختان سربه فلک کشیده و محصور در کوه‌ها خواهی رسید به نام کهکران.از ابتدای ورود با آبشارهای زیبای کوچک برخورد خواهی کرد که از کوه به خیابان های روستا سرازیر میشود.هر کجای روستا که بایستی صدای آب و رودخانه برایت نغمه خوانی میکند.روستا پر است از باغ و خانه‌باغ‌هایی برای استفاده مسافرین و گردشگران.رودخانه از تمام روستا گذر کرده و باغهای سیب،گردو،آلو،انگور و صنوبر و ... را سیراب میکند.به نظر می‌رسد گرمای مرداد در این روستا فرصت خودنمایی و جولان پیدا نکرده و در دل تابستان هوایی بسیار خنک و مطبوع حاکم است.مردمی خونگرم و مهمان‌نواز دارد.چندین مغازه در روستا نیازهای مسافران را با قیمت مناسب براورده میکنند.شب‌ها بسیار آرام است و به جز صدای گذر آب و گاهی واق‌واق سگ‌ها صدایی به گوش نمی‌رسد.اگر فرصت حضور دراین بهشت کوچک را پیدا کردید خود را به یک پیاده‌روی یک ساعته در روستا دعوت نمایید و از پیاده روی در این روستای شگفت انگیز لذت ببرید.فقط مواظب باشید کاری به میوه‌ها و محصولات باغ ها نداشته باشید.باغ ها شخصی است.با توجه به موقعیت کوهستانی این روستا به نظر می‌رسد بهترین زمان برای سفر به کهکران از خرداد تا مهرماه باشد.احسان رحیمی۹مرداد ۱۳۹۹erahimi631erahimi631Fri, 31 Jul 2020 21:20:52 +0430https://virgool.ir/@erahimi631/دل-نوشته-azjohinjs0bdافسوس!افسوس!چقدر حرف داشته‌ام که نگفته‌ام،ننوشته‌ام!چقدر لبریز هستم از قه‌قهای شنیده نشده،اشک‌های نریخته،احساسات بروز داده نشده،فریادهای نزده.تشنه‌ام.تشنه سکوتی محض در تنهایی مطلق.قلمی داشته باشم.بگویم،بنویسم.قهوه‌ام را که بنوشم،باز بنویسم،باز بگویم.گاه بخندم، بنویسم.گاه بگریم، بنویسم.erahimi631erahimi631Tue, 28 Jul 2020 12:59:49 +0430https://virgool.ir/@erahimi631/زندگی-یعنی-lfvediqj1b63زندگی یعنی همین لحظهزندگی یعنی دم و بازدم اعضای خانوادهزندگی یعنی صدای قهقه‌ای که در خانه طنین‌انداز می‌شودزندگی یعنی خاطرات تلخ وشیرینزندگی یعنی آغوششزندگی یعنی سفرزندگی یعنی بوسه‌ای از سر عشقزندگی یعنی بازی با بچه‌هازندگی یعنی نوشتن در آرامشزندگی یعنی لحظه‌هایی که با دوست بسر شدزندگی یعنی پرسه زدن زیر بارانزندگی یعنی قهوه دو‌نفرهزندگی یعنی لذت خرید زندگی یعنی دست‌پخت همسرزندگی یعنی گوش جان دادن به موسیقیزندگی یعنی شب نشینی خانه‌پدریزندگی یعنی تلاشزندگی یعنی لحظه موفقیتزندگی یعنی غم شکستزندگی یعنی گریه شبانهزندگی یعنی دمی تنها‌شدن با خودerahimi631erahimi631Wed, 22 Jul 2020 12:08:46 +0430https://virgool.ir/@erahimi631/نامه-به-نویسنده-مورد-علاقه-c4bcbpcxvv4wخانم ناتالی گلدبرگ عزیزسلام ، عرض ادب و احترامنمی­دانم اکنون که دارم این نامه را برایتان مینویسم در کدام نقطه این دنیای پهناور حضور داشته باشید.من دانش­آموز نوپای نویسندگی از شهر کوچکی در کنار دریای بزرگ خلیج پارس از کشور ایران برایتان می­نویسم.از آشنایی من با شما زمان زیادی نگذشته است. در واقع حدودیک­ماه قبل از طریق مدرسه نویسندگی و توسط استاد عزیزم شاهین کلانتری اسم شما را شنیده و با کتاب­تان(تا می­توانی بنویس)آشنا شدم.این کتاب من را شیفته شما،افکار و آموزشتان کرد.همین­قدر بگویم به محض شروع به خواندن کتاب انگار صدایتان را شنیده و ضربان قلبتان را احساس می­کردم و چشمانم شما را می­دید.برایم بسیار جالب و شگفت­انگیز بود،منی که با اکراه این کتاب را تهیه کرده بوده و گمان می­کردم خواندن کتاب کاری بدون لذت خواهد بود آنقدر محو خواندنش شده بودم.همیشه به جز کتاب­های حوزه ورزش،تاریخ ، خودشناسی و موفقیت رغبتی به خواندن کتاب­هایی با مضمون ­های دیگر نداشته­ام.از شما چه پنهان،فقط اسم تولستوی و همینگوی،جلال­آل احمد،سیمین دانشور و چخوف و... را شنیده و هیچ­گونه اطلاعاتی در موردشان نداشته و اسم کتاب­هایشان را هم نمی­دانم.همیشه فکر می­کردم نویسندگان یعنی این بزرگان و نویسندگی یعنی رمان و داستان که من سررشته­ای از اینها نداشته­ام.اصلا برای چیزی دیگر به نویسندگی روی آورده بودم.می­خواستم مقاله­نویس و یادداشت­نویس شوم تا بتوانم در حوزه ورزش بنویسم.ناتالی گلدبرگ عزیز،باید عرض کنم شما نگاه من به نویسندگی را تغییر داده و دیوار ترس­ها و باورهای اشتباهم را ویران کرده و نوشتن را برایم آسان کردید.مطاله و دوباره خوانی کتاب شما شوق نوشتن و سرک کشیدن به دنیای نویسندگی را در من شعله­ور کرد.صادقانه بگویم پس از حضور در مدرسه نویسندگی و در محضر استاد کلانتری عزیز و دوست­داشتنی و خواندن کتاب شما به مرور به زندگی­نامه آن نویسندگان نامی رغبت پیدا کرده،در دوره صدداستان در پنج ماه مدرسه نویسندگی نیز شرکت کرده­ام.در این چند روز اخیر، مجموعه داستان­های کوتاه ناصرتقوایی و بهمن فرسی را خوانده و لذت برده­ام.عجیب است!بله لذت برده­ام!ناتالی عزیز صمیمانه از شما سپاسگذارم که آنقدر راحت و شیوا تجربه­های گرانبها و ارزشمندت را در اختیار ما گذاشته­ و نوشتن را برایمان آسان نموده­ای.امیدوارم بتوانم کتاب­های بیشتری ازشما خوانده و از دریای تجربه­تان استفاده کنم.صادقانه بگویم نمی­دانم نویسندگی مرا به کدام سمت و سو خواهد برد و چه ردی از خودم باقی خواهم گذاشت.اغراق نیست اگر بگویم در این مدت اندکی که از شروع تمرینات نویسندگی­ام می­گذرد،روزانه درهای جدیدی از علم و دانش برویم باز شده و مرا غرق در شگفتی می­کند.دوست دارم در این مسیر حضور داشته باشم تا روزی بتوانم خودم را بروی کاغذ بیاورم.حرفهایم را زده و ردی ماندگار از خودم در تاریخ بجا بگذارم.امیدوارم در این مسیر، بیش از پیش بتوانم در چرخه یادگیری و آموزش اصول نویسندگی،قدم برداشته و از تجربه­های اساتید و بزرگانی همچون شما نهایت بهره را ببرم.استاد گرانقدر برایتان بهترین­ها را آرزومندم و هزاران درود تقدیم­تان می­کنم.تندرستی و نشاط همیشگی شما را از خداوند مهربان مسئلت دارم.ارادتمند شمااحسان رحیمی28 تیر 1399erahimi631erahimi631Sun, 19 Jul 2020 01:12:33 +0430https://virgool.ir/@erahimi631/تغییر-برای-تغییر-fbly57ldpiot25/04/99اکثرما در طول دوران زندگی،روزها و زمان­‌های زیادی را به یاد داریم که ناگهان به خودمان تلنگری زده و تصمیم به مدیریت خود و زندگی­‌مان گرفته‌­ایم.خیلی از مواقع به این واقعیت اذعان داشتیم که زندگی و برنامه‌­های‌مان نیاز به تحول اساسی داشته و بایستی تغییرات اساسی در زندگی خود پدید بیاوریم.این تصمیمات معمولا در دو حالت بیشتر اتفاق می افتاد،یا اینکه اخیرا اتفاق خوشایندی برای‌مان پیش آمده بود یا اینکه به تازگی شکستی را تجربه کرده بودیم.البته گاهی هم واقعا نیاز به تغییر را درون خود احساس کرده و حتی میل شدید به ایجاد تغییرات هم داشته و گاهی حرکات خوب و مفیدی برای ایجاد این تغییرات شروع می­‌کردیم.ولی بدلیل عدم آگاهی و شناخت مناسب،همیشه دچار وساوسی مانند به فردا موکول کردن یا شنبه هفته بعد یا شروع ماه جدید و الاماشاالله هزار توجیه و دست­‌آویز دیگر می­‌شده و عطای تغییر اساسی در سبک زندگی را به لقایش بخشیده و دوباره روز از نو روزی از نو،تا کی دوباره سرخوشی یا ناخوشی اتفاق بیفتد برای اخذ تصمیمی تازه.برای من این تعلل در ایجاد تغییرات اساسی تا اوایل دهه سوم زندگی ادامه داشت.با اینکه می‌­دانستم برای داشتن زندگی هدف­مند و زیباتر باید تحولات فکری و رفتاری اساسی در خود ایجاد کنم و گاهی نیز کارهایی انجام می­دادم مانند کلاس­‌های زبان و ورزش و ... اما چون چشم­‌اندازی برای اهداف و آینده خودم متصور نبودم و در واقع فلسفه زندگی خودم را پیدا نکرده بودم،این حرکات مثبت دوامی نداشت.این تکرار مکررات و عدم نتیجه مناسب موجب سرشکستگی و ناامیدی میشد.وقتی موشکافانه‌­تر به آن روزها نگاه می­کنم متوجه می­شوم همیشه بهترین چیزها را در سریعترین زمان ممکن و با راحت‌­ترین روش ممکن می­خواسته‌­ام و چون این خواسته‌­ها در دنیای واقعی دشوار بدست می‌­آید،سریعا شروع به توجیه خودم‌ برای عدم پیگیری برنامه‌­های جدید کرده و دست از تلاش می‌­کشیدم.نمی­دانم کی و کجا و چگونه به مسیر جدید مبتنی بر یادگیری و آموزش وارد شدم ولی بدون اغراق ورود به عرصه مربی­گری فوتبال دیگر اجازه‌زندگی به روال سابق را به من نمی­‌داد.مجبور بودم برای آموزش به نوجوانان و جوانان فوتبالیست بر سطح دانش و علم خود بیفزایم.برای این امر نیاز بود دوره‌­های مربیگری را بگذرانم.برای موفقیت در دوره‌­های مربیگری نیاز به کسب علوم جدیدی داشتم و مرا وادار به یادگیری نسبی کامپیوتر و حتی زبان انگلیسی و... می­کرد.برای پیروزی مجبور به ایجاد انگیزه به بازیکنانم بودم پس نیاز بود در مبحث روان­شناسی خودم را با خواندن کتاب­‌های فراوان و حضور در دوره‌­های آموزشی تقویت نمایم.اجبار داشتم به مثابه یک الگوی مناسب رفتار کنم تا از بازیکنانم نیز توقع رفتاری حرفه‌­ای توام با احترام داشته باشم پس مجبور بودم خیلی از رفتارهای ضداجتماعی خود را حذف کنم.هر چه جلوتر می­رفتم برای رشد و پیشرفت در کارم نیاز به بهتر شدن در تمام جوانب زندگی از جمله فن بیان،روابط اجتماعی،قدرت قلم و داشتن اندام مناسب بیشتر احساس می­شد.رسیدن به این ظرفیت ها مرا به سمت تلاش برای رشد شخصی و توسعه داشته­‌های علمی و اجتماعی سوق می­داد.عشق به مربی­گری فوتبال فلسفه زندگی من را تغییر داد و کاری که به هیچ‌وجه،خانواده،مدرسه و اجتماع نتوانستند برایم انجام دهند را به بهترین شکل ممکن انجام داد.یعنی عشق و علاقه در یادگیری دانش و علوم مورد نیاز.بدون آنکه بخواهم زحمات تمام معلمان و دبیران دوران مدرسه را زیر سوال ببرم متاسفانه باید بگویم در ان دوران دوازده‌­ساله درس و مدرسه جز سواد خواندن و نوشتن ،هیچ چیزی که امروزه برایم کاربرد داشته باشد نیاموختم. نمی­دانم شاید مشکل از من بوده باشد ولی یقینا افراد زیادی مانند خودم را می­‌شناسم که همین اعتقاد را دارند.من از درس حرفه‌­و­فن حرفه­‌ای نیاموختم.ریاضیات موجب نشد برای ضرب و تقسیم‌­ها محتاج ماشین­حساب نبوده و زبان انگلیسی مکالمه انگلیسی را برایم آسان نساخت.تقریبا هیچ جمله‌­ای از فیزیک و شیمی و... هم به یاد ندارم.متاسفانه تعلیمات دینی مرا متدین نکرد و سی نفر دنبال یک توپ دویدن در زنگ­ورزش مرا ورزشکار نکرد و حتی در کلاس هنر هیچ هنری به من یاد داده نشد.باور نمی­کنم همه این نداشته­‌ها تقصیر من بوده باشدچون من معمولا جزو پنج شش نفر برتر کلاس بودم.گاهی فکر میکنم ما انگار برای پر کردن اوقات فراغت به مدرسه می­رفته و معلمان هم برای اینکه شغلی داشته باشند.البته این را هم می­دانم که در همان دوران هم کسانی بوده­‌اند که پله‌­های ترقی را طی کرده و به مدارج بالای علمی رسید‌‌‌ه‌­اند که نمی­دانم اگر ازآنها پرسیده شود در آن دوازده سال چه چیزهایی یاد گرفته­‌اند جواب­‌شان چه خواهد بود.شاید هم خواهند گفت زیربنای علمی خود را تقویت کرده­اند.ای کاش در آن سال‌ها دروسی مانند هنر هدف­‌گذاری و برنامه‌­ریزی،مدیریت و رهبری،مهارت کارآفرینی،کلاس‌های رشد شخصی و توسعه استعدادها،فن بیان و روابط‌­عمومی قوی،ساعات درسی موفقیت و ... را به ما آموزش می­‌دادند.نوشتن را یادمان دادند ولی نویسندگی را نه،یادمان دادند بخوانیم ولی لزوم کتابخوان بودن را نه.به نظرم هیچ آینده‌­نگری در نظام آموزشی آن دوران نبود.یعنی نیازهای امروز ما پیش‌­بینی نشده بود.اگر اینطور بود امروز ما برای نیاز­های اولیه مانند برقرای ارتباط موثر،نوشتن و ارتباط با دنیا اینقدر دست و پا بسته نبودیم.مثلا در حوزه ورزش چرا اینقدر به مربیان و بازیکنان خارجی متکی هستیم؟می­دانیم که ارز بسیار زیادی از مملکت به همین خاطر خارج می­شود.اگر بخواهیم واقع‌­گرایانه نگاه کنیم باید بپذیریم در گذشته مربیان­مان را برای امروز پرورش نداده و آماده نکرده‌­ایم و امروز برای داشتن توان مقابله با قدرت­های ورزش دنیا مجبور به استفاده از ظرفیت خود آنها هستیم.نظام آموزشی مهم­ترین نقش در آینده هر مملکتی به عهده دارد.اگر ما بخواهیم سندچشم‌­انداز بیست ساله داشته باشیم باید نیازهای علمی و عملی سی سال آینده را پیش‌­بینی کرده و از اکنون در مقاطع تحصیلی مختلف بر روی انها کار کنیم.علم و دانش در دنیای امروز رشد چشمگیری داشته و روزبه‌­روز شاهد رشد برق‌­آسای علم و فن‌­آوری هستیم.برای اینکه در سال­های آتی در تقابل با دیگر جوامع دچار قحط‌­الرجالی نشده و مجبور به وارد کردن دانش و داشمند در هیچ زمینه­‌ای نباشیم باید با شناخت نیازها و پرورش استعدادها از همین امروز آستین­‌ها را بالا زده و با استفاده از ظرفیت‌های علمی این سرزمین دانشمندخیز به سمت رشد و توسعه پایدار حرکت کنیم.اگر امروز شاهد شکوفایی و رشد کشورهایی مانند کره­جنوبی­،ژاپن،سنگاپور و هنگ‌­کنگ هستیم با یک تحقیق ساده متوجه خواهیم شد این کشورها جزو برترین کشورهای دنیا در اهمیت دادن به نظام آموزشی پایه و ابتدایی بوده و متوجه شده‌­اند آموزش و پرورش،دروازه‌­ای برای آینده است و روش­های تلقین و حفظ مطالب درسی در آن کشورها منسوخ شده و بر یادگیری تاکید و تمرکز کرده‌­اند.باید بپذیریم این کشورها تا قبل از توسعه علمی و رفع نیازهای آموزشی جزو کشورهایی با مشکلات عدیده سیاسی ،اجتماعی و اقتصادی بوده و درواقع ابتدا رشد علمی کرده و پشت­‌بند آن به رشد اقتصادی، سیاسی و اجتماعی رسیده‌­اند.✍احسان رحیمی۲۶ تیر ۱۳۹۹erahimi631erahimi631Thu, 16 Jul 2020 19:53:15 +0430https://virgool.ir/@erahimi631/سفر-در-گذر-زمان-cvkt6l3uex6iتابستان که میشود ناخودآگاه سفرلازم می­شوم.چندروز از هفته دلم در تب و تاب مسافرت رفتن است.شرایط شغلی و بیماری منحوس کرونا باعث شده نتوانم برنامه مناسب و مدونی برای سفر طرح­‌ریزی نمایم و همین موضوع موجب خستگی روحی،روانی و جسمی­ام شده است.همیشه برنامه‌­ریزی سفر و مهیا کردن اسباب مسافرت یکی از بهترین حال و احساس‌­هایی است که تجربه کرده­ و می­کنم.خود را به جاده سپردن و رفتن به دل مسیر یکی از لذت‌­بخش‌­ترین بخش­‌های زندگی است.البته برای من دهه شصتی هنوز سفر، اندکی غم شیرینی برایم به همراه دارد.انگار مرا به دوران کودکی در روستاه‌های جنوب کشور برمی­گرداند.به دورانی که سفر برای ما معنای لذت و شادی نداشت، بلکه فراق و جدایی و مشقت را به ما یادآوری می­کرد.هنوز به یاد دارم زمانی که مردان روستا و منجمله پدرم برای ماه‌ها یا سالها بار سفر به آن سوی دریاها را ،برای کار و درامد می­‌بستند چقدر برایمان سخت بود.البته آن دوران ما به نبودن پدرمان بیشتر عادت داشتیم تا بودن‌شان.پدرم هنوز که هنوزست از سفر بیزار است.سفر برایش یادآور روزها و لحظه­‌های آخر حضور در کنار خانواده و رسیدن زمان جدایی از فرزندان قد و نیم­‌قدش و فراق همسر جوانش آن­‌هم برای ماه‌ها و سال‌های طولانی است.می­گوید سفر برایم یادآور روزهای غربت؛تلخی دلتنگی و مشقت­‌های سفر چندروزه با قایق و سرگردانی در آبهای دریا است.هنوز حسرت می­خورد و با آه از ندیدن قدکشیدن ما میگوید.از مشقت­‌های زندگی در اتاقی کوچک و در اوج گرما آن­‌هم به صورت چندین نفری در کویت ، بحرین ، قطر و امارات تا غروب‌­های تنهایی در ساحل دریا.از زمانی که پانزده ساله بوده و برای اولین بار در اوایل دهه پنجاه به بحرین برای کار رفته است.مسافرت در دوران کودکی به‌­همراه پدر و مادرم را بسیار کم به یاد می‌آورم.امروزه می­‌دانم چقدر درگیر بزرگ­کردن ما بوده و جوانی­‌شان را صرف ما کرده‌­اند.حال که خودم پدر و همسر هستم و حتی برای چندروز نیز توانایی دورشدن از آنها را ندارم، درک می­کنم آنها چقدر سختی­‌ها را به جان خریده­ تا ما در آسایش بزرگ شویم.غرق در افکارم هستم و با خود می­گویم شایدبه همین دلیل است که در سالهای نه­‌چندان دور آهنگ­های محلی که برای سفر می­‌سرودند معمولا با غم و اندوه هم­نوا بود.سفر و مسافر در آهنگ به فراق و جدایی تعبیر می­شد.آهنگ مسافر کویتم از خواننده خرم‌­ابادی زنده‌­یاد حسین فرجی چقدر زیبا، حزن و اندوه مردان آن روزگار را که به اجبار برای کار تن به این سفرهای مشقت‌­بار می­‌د‌ادند بیان کرده است.گذر زمان و جبر روزگار می‌­تواند معناها را دگرگون کند.سفر یعنی زندگی،ای­‌کاش همه­‌چیز برای همه معنای زیبایی داشته باشد.مثلا باران برای همه نعمت­الهی باشد نه اینکه برای عده­‌ای یادآور چکه­‌کردن سقف خانه­‌شان.معنای برف برای اسکی­‌باز و کول‌بر یکی نیست.احسان رحیمی25 تیر 1399erahimi631erahimi631Wed, 15 Jul 2020 23:57:35 +0430https://virgool.ir/@erahimi631/دلنوشته-vddclt74asgz✍️احسان رحیمی♦️دلم در تب و تاب است،به گنجشک بازیگوشی می ماند که هر لحظه از شاخه ای به شاخه ای میپرد،لحظه ای شادی و شوق و امید،لحظه ای سردرگمی و ترس و بیمخودت باشی و خودت، میتوانی درونت را بسازی با خواندن ،نوشتن ،عشق و محبت ،قناعت برای خودت تنها که باشی با فراغ بال میتوانی در مسیر آرزوهایت پرواز کنیاما آدمیست دیگر،خودش تنها که نیست،مسئولیت دارد،تعصب دارد،تعهد دارد،هر آدمی شاید برای همه یک نفر باشد ولی حتما برای عده ای همه کس است،و این همه کس بودن یعنی نمیتوانی خودت باشی و خودت،یعنی تعهد یعنی جنگیدن،یعنی سنگینی پر و بال برای پرواز همه اینها درست،اما به خودت و اهدافت که باور داشته باشی،نه سنگینی پر و بال ،نه ترس از تعهد و جنگیدن و نه هیچ چیز دیگر نمی‌تواند مانع پروازت شود.باید عاشق بود و باور داشت.♦️@ehsanrahimi631erahimi631erahimi631Sun, 12 Jul 2020 19:09:41 +0430https://virgool.ir/@erahimi631/نوشتن-حین-پیاده-روی-cbzwqopiwwshدماغ­‌های خود را تیز کرده بودم تا در مسیر برگشت از پیاده‌­روی شبانه بتوانم از بوی درخت قدیمی و تناور گل‌­ابریشم کوچه نزدیک خانه‌­مان لذت بیشتری ببرم و در همان حال به مشاهداتم حین مسیری که امشب طی کرده بودم فکر می­کردم ناگهان صدای جیغ دختری که مادرش را به آرامش دعوت می­کرد اوقاتم را تلخ‌­تر کرد.همین چند ­دقیقه قبل بودکه در انتهای خیابان با خانم آشنایی و خواهرشوهرش مواجه شده بودم در حالی که احوال مناسبی نداشت و بخاطر درد معده تازه از مطب به خانه برگشته بودند.نگران‌شان بودم می­دانستم این روزها در خانواده‌­شان که از وضعیت مالی بسیار خوبی برخوردار هستند حواشی زیادی وجود دارد.در درگیری ورود کرده‌­اند که اصلا نیازی به مداخله آنها نبود و فقط از روی غرور به آن دامن زده و امروز مثل باتلاقی در آن بحران گیر افتاده‌­اند و همین مساله حال خانواده‌­شان را خراب کرده و امنیت و آرامش‌شان را به‌هم‌ریخته است.تقریبا اکثر بانوان خانه به دلیل استرس و نگرانی­‌های موجود همیشه در حال تشویش و اضطراب به سر برده که قائدتا آنها را با بیماری­‌های روحی،روانی و جسمی مختلفی درگیر کرده است. زمانی که ازآنها جدا شدم دقایقی قبل­‌تر را به یادآوردم که در ابتدای مسیر پیاده­‌روی با صحنه زیبایی روبه­‌رو شده بودم که زنی با دو فرزندش در حال آبیاری درختچه‌­های بیرون حیاط­‌شان بوده و هر از گاهی بر روی همدیگر آب­‌پاشی می­کردند. کمی آن­طرف تر نیز پسری ذوق زده توجهم را جلب کرده بود که با شوق ولحن کودکانه سوار بر دوچرخه قدیمی و کهنه،آب­نباتش را به پدر و مادرش که در حال تزیین مینی­بوسی برای فروش فلافل بصورت سیار بودند نشان می­داد.روی مینی‌­بوس نقش‌­هایی از ساندویچ طراحی شده بود و کلمه مینی­‌بوس فلافل که بصورت بزرگ روی بدنه به چشم می­خورد نگاه هر بیننده‌­ای را به خود جلب می­کرد و من را به اندیشه فرو برده بود که زندگی در جامعه امروز با این تورم و گرانی­‌های اخیر برای قشر متوسط واقعا سخت و مشکل شده است.نگرانی و کنجکاوی باعث شده بود قدم‌­هایم را کمی آهسته‌­تر بردارم،پایان زودهنگام داد و بیداد در آن خانه نشان می­‌داد احتمالا مداجله مادر و فرزندی بوده و من خوشحال که مساله حادتری اتفاق نیفتاده به مسیرم ادامه دادم در حالی که عمیقا با خودم فکر می­کردم پول سرمایه است ولی ثروت نیست.ثروت یعنی دارا بودن سرمایه‌­های معنوی و مادی.چه بسیار خانواده‌­هایی را می­شناسم که اوضاع مالی بسیار خوبی داشته ولی از زندگی­شان رضایتی ندارند و بدون اهداف مشخصی ،دچار روزمرگی شده و لذت­هایشان دوامی ندارد.و البته خانواده‌­های بسیاری را مشاهده کرده که با درامد اندک، زندگی با­برنامه و خوبی را برای خودشان رقم زده‌­اند.سرمایه‌­هایی مانند روابط ­عمومی مناسب،برنامه ریزی در درامدها و هزینه‌­ها،حضور پررنگ عشق و علاقه در خانواده،شخصیت و وجه‌ه­اجتماعی مناسب،آموزش و یادگیری علوم و دانش‌­های جدید ،می‌تواند به ثروتمند بودن هر خانواده‌­ای منجر شده و زندگی خوب و شادی را برای آنها به ارمغان داشته باشد.ثروتمن بودن هنر است.یعنی بتوانی با داشته­‌های امروزت از زندگیت لذت برده و البته در راستای رشد و توسعه داشته‌­ها(مادی و معنوی) تلاش مداومی انجام داده به نحوی که لذت‌­بردن اززندگی امروزمان را بخاطر رسیدن به زندگی پرزرق و برق دیگران فدا نکنیم.هنر خوب زندگی کردن موهبتی الهی و مبتنی بر شخصیت و شعور اجتماعی هر فرد است.هر فرد می­تواند تاثیر بسزایی در کیفیت زندگی خود و خانواده‌­اش داشته باشد.مشاهده زندگی تجملاتی و پرزرق و برق امروزی می­‌تواند به کانون خیلی از خانواده­‌ها آسیب جدی وارد نماید.خیلی از افراد باطن زندگی خود را با ظاهر زندگی دیگران مقایسه می­کنند بدون اینکه بدانند جوهره و باطن زندگی آنها چگونه است.اگر اینگونه افراد بدون در نظر گرفتن نعمت‌ها و داشته‌­های خود به این مقایسه ادامه دهند، موجب دل‌زدگی، یاس و ناامیدی در خود و نهایتا خانواده خود خواهند شد و لذت از این خانواده دور و دورتر خواهد شد.پس بر ماست که با نگاه به خود و نعمت‌های امروزمان همیشه شکرگذار بوده و نهایت لذت از زندگی‌مان را ببریم.روزها در حال گذر هستند و کشتی روزگار منتظر هیچکس نمی‌­ماند.این ما هستیم که باید با درک و شناخت از فلسفه زندگی،قدر این روزها را دانسته و نهایت استفاده از زمان حال را ببریم و البته همیشه با برنامه‌­ریزی مناسب در جهت توسعه تمام جوانب زندگی­مان، حداکثر تلاش خود را انجام دهیم.احسان رحیمی21 تیر1399erahimi631erahimi631Sun, 12 Jul 2020 01:26:13 +0430