https://virgool.ir/feed/@eqm.againمن معلّم‌ام، می‌نویسم؛ این، حیات من است.fa2026-11-11 06:45:18https://files.virgool.ir/upload/users/181976/avatar/nHXxQ3.pnghttps://virgool.ir/@eqm.againhttps://virgool.ir/@eqm.again/روزها-vxuib23fa89iمطلب آن است که احوال و اوضاعِ زندگی، چنان‌که بزرگانِ سخن در کتبِ خود آورده‌اند — گاهی به قصدِ پند و گاهی به غایتِ بیانِ حالِ خویش — در اعصار گونه‌گون و بوقلمون، دگرگون شده است؛ اما آنچه آدمی را به حقیقت تغییر دهد، نه خودِ دگرگونیِ زمان، که بینشِ اوست نسبت به آن دگرگونی. هر که از فراز و نشیبِ این فرصتِ اندک که نامِ «زندگانی» بر آن نهاده‌اند تجاربی بیندوزد، بداند که پختگی که از طریقِ «رنج» فراهم آید، همان بینشِ راستینی‌ست که جان را می‌سازد؛ نه آن تغییر که خودِ تغییر است، بلکه پختگی در خلالِ آن تغییر است که معنی می‌بخشد. زندگی گَه به رنگِ طلاست و گه به رنگِ غبار؛ گاه سود و گاه زیان دارد؛ لیکن مردِ دانا نه به رنگِ زمان نظر دارد و نه به عبورِ روزها، بلکه به چشم‌اندازِ خویش می‌نگرد و از هر تجربه دانه‌ای برآورد. بدن و دلِ آدمی دو گونه درد دارند: دردی که به جانبِ گذاران مبدّل گردد و جز زخم و خستگی، نصیبِ مردمان نکند؛ و دردی که دگرگونی آورد و اگر مقصودِ آن دانسته شود، آدمی را به بلندیِ نفس و روشناییِ دل رساند. پس هرگاه رنجی تو را فرو گیرد، به دو چشم بنگر: اگر زخم است تا بپوسد و برهنه‌ات سازد، آن را رها کن تا شوی و بگذری؛ و اگر آموزنده است، چونان استاد آن را بپذیر و از آن دانش گیر. چنان‌که #عطار گفته است — و البته زبانِ عارفان چون چشمه‌ساری صاف است که بر جان شنونده نوشد:«درد بر من ریز و درمانم مکنزان که درد تو ز درمان خوشتر است»آن درد که درمانِ آن زود پدید آید، گاه علاجِ جسم است و گاه مضمحل‌کننده‌ی روح؛ لیکن آن درد که درمانش را به تأمل و تحمل باید، صیقلِ جان است و نقره‌کوبِ بینش. بیاموز که از هر حادثه‌ای حسنِ ظاهری و باطنی بیرون کشی؛ زیرا زندگی چونان باغبانی است که نه تنها از گل‌ها خوشنود می‌شود، که از خارها هم تجربه می‌چیند تا باغِ خویش را بپیراید.این بود سخنِ کوتاه: زمان‌ها می‌گذرد، رنگ‌ها تغییر می‌کند، لیکن آنکه را پختگی و بینش برگیرد، خود را می‌آفریند؛ و آن که جز رنجِ گذران نبیند، جز فرسودگیِ روح نصیبش نیست. می‌آفریند؛ و آن که جز رنجِ گذران نبیند، روح نصیبش نیساحسان غلامی متکیاحسان غلامی متکیThu, 09 Oct 2025 00:56:31 +0330https://virgool.ir/@eqm.again/یک-روز-دیگر-ttdfngl0sowy - صبحش کلاس آفلاین¹ داشتیم؛ یعنی آن‌که خبری از استاد و حضور و غیاب نبود، دو سه تا تکلیف و محتوا می‌دهند و چِک² می‌کنی‌ و تیک³ «خوانده شد»ش را می‌زنی والسّلام! بعدازظهرش هم خبری نبود. پس می‌توانستم امروز را غنیمت بدانم و دو کتاب درسی‌ای را که استاد زبان و تحلیل محتوا معرفی کرده بودند، بخرم. حوالی چهار و نیم بعدازظهر حرکت کردم. هوا داشت کم کم‌ک سرد می‌شد و رنگ و روی یک روز پاییزی می‌گرفت. لباس هودی⁴ سرمه‌ای رنگی را که پارسال موقع تولّدم، مادرم خریده بود، به تن کردم. مادرم گفت که زودتر بروم که هوا زود تاریک می‌شود. راست می‌گفت؛ تا برسم به کتابفروشی غروب شده بود. کتاب‌فروشی واژه: روبروی دانشگاه فنی معروف شهرمان، دانشگاه نوشیروانی بود. دانشجویان جوان را می‌دیدم که تک و توک، ماسک به صورت، از این‌ور و آن‌ور دانشگاه خارج می‌شدند. نمی‌دانم چرا یهو دل‌تنگ دوران دانشگاه قبل کرونا⁵ و خوابگاه عجق وجق خودمان افتادم! این روزها به راستی که سخت می‌گذرند. وارد کتابفروشی شدم. همیشه از دیدن این همه کتاب جوراجور و از همه مهم‌تر نو ، ذوق زده می‌شوم! صاحب مغازه جوان را دیدم، مرا می‌شناخت. سریع رفتم سر اصل مطلب و نام آن دو کتاب را به او گفتم. اول کتاب زبان را بهم معرفی کرد. -روبه روی خودت هست، بگیرش: Inside Reading 1 جلد رنگی و قطع وزیری داشت؛ امّا چیزی که بیشتر توجّه‌ام را جلب کرد، عنوان Oxford University Press بود. خوشحال شدم، یاد دوران کلاس‌های پرخاطره زبان خودم افتادم که چه سریع هم عین برق و باد گذشتند. بیشتر مواقع هم که از ساختمان آن موسسه زبان، کانون زبان ایران، می‌گذرم این خاطرات دوباره مرور می‌شوند. زمانی هم نگذشته از آن دوران: حدوداً پنج سال. ولی گویی که سال‌ها در مخیّله‌ام خاک خورده باشند، از من دور شده اند. -۹۰هزار تومن صاحب مغازه حواسم را از خاطرات پرت می‌کند. ۹۰هزار تومان؟! چقدر کتاب‌ها گران شده اند! البتّه برای من فرقی هم نمی‌کرد، پولش را داشتم. کتاب برای تحلیل محتوا دوتا مورد داشت و من هم آنی را که اکثر بچه‌های ترم قبل می‌خریدند، انتخاب کردم. ارزان‌تر هم البته بود! -چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟ -نه، ممنون همین دوتا را بی‌زحمت حساب کنید. صاحب مغازه، اندکی درنگ کرد؛ -شماها کدوم دانشگاه درس می‌خونید؟ -فرهنگیان دیگه! -آها، بابل؟! -بله… چه فرقی می‌کرد که بداند کجا درس می‌خوانم؟ لابد می‌خواسته صرفاً جوّ گفت‌وگو کوتاه‌مان را صمیمی کند. من امّا اهمیت ندادم، دو کتاب را گرفتم، تشکر کردم و رفتم. ساعت ۵:۳۰ شده بود. در راه بازگشت، سوار یک تاکسی نسبتاً قدیمی شدم. راننده‌اش شخص مسنّی بود. جلو نشستم. راننده از همان اول راه خواست که فضا را دوستانه کند:-یه دونه مسافر هم پیدا نمیشه! -بله دیگه، کرونا و قرنطینه کار خودش رو کرده… -قبلنا همین مسیر _باغ فردوس به سمت شیروخورشید_ تو این ساعت‌ها کیپ تا کیپ ترافیک بود و راه‌بند! -بله دیگه، الآن هم می‌بینید، داره کم کم شلوغ میشه. البته به نظرم که این خیابان بایستی عقب نشینی کنه. اصلاً مناسب این حجم و تعداد ماشین نیست. بابل شده درست عین تهران! -ای بابا، پسرم! عقب نشینی کجا بود؟! اینها بایستی به مردم فرهنگ شهرنشینی و شهروندی یاد بدن که هیْ تک سرنشین نچرخن تو شهر. بخوان هم عقب‌نشینی کنن که این صاحب مغازه ها کوتاه نمیان… -اینم حرفیه!… شنیدم می‌خواستن تو شیروخورشید یک طرح بزرگی پیدا کنن و یک پل هوایی بزرگ بین شهری چند خطوطه بزنن. -دلت خوشه‌هاا! اینا همش طرح‌های پیشنهادی بود که با این رسوایی و آبروریزی شورای شهر فک نکنم اصلا عملی بشه، فرمالیته⁶ بود… هییی یه شهردار خوب هم داشتیم، سریع انداختنِش بیرون…. زیاد وارد مسائل نشدم. فقط تأیید می‌کردم. آخر مسیر بحث چرخید به موضوع کرونا:-واقعاً راسته این کرونا؟! با تعجّب نگاهش کردم، البته او متوجه تعجّب من پشت ماسک نمی‌شد! تازه متوجّه شدم ماسک ندارد. -معلومه دیگه! شما خودتون تو این هشت نُه ماهی ببینین تعداد مرگ و میر روزانه رو… گویی صمیمیت اول بحث‌مان قانعش کرده بود. خیلی نرم حرفم را قبول کرد. -چی بگم والله! امان از این سیاست…. خوشم اومد! از وقار و شخصیتت خوشم اومد، بارک الله! إن شاء الله که تو کارِت موفق باشی پسر! خودم هم دقیقا نمی‌دانستم چه چیزی در من، او را به وجد آورده بود! البته می‌خواستم بگویم که شما هم کرونا را جدی بگیرید و ماسک بخرید و بزنید که فرصت نشد، به انتهای مسیر رسیدیم و خداحافظی کردم.یک مسیر دیگر مانده بود که آن را معمولاً پیاده می‌روم. در مسیر باز هم با خود فکر می‌کردم. چه آن دوران زبان‌آموزی را و چه گفت‌وگوی ده دقیقه‌ای قبلی‌ام با راننده تاکسی. با خودم می‌گویم این دوران هم خودش یک خاطره دیگر می‌شود! خاطره‌ای که با همه سختی و تلخی‌اش، لااقل یک اتفاق شیرین داشته که با آن بهانه، بخواهیم دوباره مرورش کنیم. کلید دروازه را می‌چرخانم و همان صدای تکراری… مادر را می‌بینم که طبق عادت همیشگی‌اش می‌آید دَم در که ببیندم. -دو کتاب شد ۱۱۰هزار تومن! -دیگه همینه که هست….*پی‌نوشت‌ها:OfflineCheckTick Hoodie Coronavirus Disease Formalité (French)احسان غلامی متکیاحسان غلامی متکیSun, 14 Mar 2021 19:15:39 +0330https://virgool.ir/@eqm.again/یکّمی-هیجان-gu67suhmclcz *سه‌شنبه، ۲۲ام مهرماه ۱۳۹۹ خورشیدی - گویا این روزها قفلی شده‌اند: همه‌اش کپی برابر روز قبل. اگر بخواهم به رنگ تشبیه‌شان کنم گویی یک رنگ خاکستری کدر مایل به کبودی اند که اگر بخواهید ببینیدشان خود نیز کدر می‌شوید... . طبق معمول انتظار داشتم صبح کلاس نداشته باشیم ولی در کمال تعجب دیدم نخیر! استاد تحلیل محتوا‌ی ۲، سُرّ و مرّ و گُنده بعد یک ماه تشریف آورده بودند و ساعت 8 صبح، حیّ و حاضر کلاس گذاشته بودند!من امّا دیگر از جایم پا نشدم و هم‌آنجا در رخت‌خواب، با چشمان نیمه خواب‌آلود و نشُسته و شکمی گرسنه، مشغول گوش دادن به وویس های بلاتکلیف استاد شدم که می‌گفت که چه کنیم و چه نکنیم در این ترم.فکرم هم جای دیگری بود، خوش نداشتم چنین وضعیت مجازی ای را:نه استاد خودش می‌فهمد چی درس داده، نه مایی که بیست چاری فقط و فقط بایستی هی تکلیف‌های بی سر و ته پُر کنیم و بفرستیم. اتفاقاً از استاد همین واحد، یعنی تحلیل محتوا ۱ ترم قبلی هیچ دل خوشی نداشتم و نداشتیم و چندان هم چشمم آب نمی‌خورد که ایشان هم لنگه‌ی همان استاد نباشد.بعدش کلاس ادبیات کودک و نوجوان داشتیم؛ از قضا از این درس خوشم می‌آمد. هم از اینکه با ادبیات سر و کار دارد و هم با دنیای شیرین کودک و ادبیات کودک. استاد کلاس آنلاین صوتی گذاشته بود و بنده خدا هرباری هم که سعی می‌کرد صحبت کند، نت و سِرور و سامانه همه با هم دست به یکی می‌کردند و صدایش هی قطع و وصل می‌شد. ولی باز هم خوب بود. صحبت از دنیای نوشتار کودکان می‌کرد، دو سه کتاب داستانی را هم معرفی کرد که بخوانیم ولی من از این همکاران(!) که کتاب درسی‌ش را هنوز تهیه نکرده‌اند، انتظار ندارم که کتاب داستان، آن هم در رده سنّی الف بخوانند!خودم امّا اخیراً تمایلم به آثار سارتر جلب شده. بعد خواندن تهوع ، سراغ مقالات و تزهای معروفش رفتم که پیرامون ادبیات و فلسفه، خصوصاً فلسفه ای که خودش در آن دستی بر آتش داشته، یعنی اگزیستانسیالیسم، بوده. کتاب ادبیات چیست؟ اش را دارم می‌خوانم و از من می‌شنوید، کتاب فوق‌العاده‌ای است، مخلص کلامش در همان تیتر سه فصل کتابش نهفته که نوشتن چیست، نوشتن برای چیست و نوشتن برای کیست .قصد دارم تا قبل شروع فصل امتحانات تمامش کنم و بهتر بنویسمبرگردیم به همان روز؛کلاس یک ساعت و نیمه پر از خط و خش و قطعی استاد ادبیات تمام شد و من بالاخره امان یافتم که چیزی بخورم! به مادرم پول قرض داده بودم که برود برای جمع سه نفره‌مان، من، خواهر و خودش، یک بسته قهوه‌ی فوری بخرد. البته به جای یک بسته، ولخرجی کرد و دور از چشم خلیفه(!) از کیسه خلیفه بخشش کرد و دو بسته خرید که متاسفانه یکی‌شان به غایت بی‌مزه بود!: رویش نوشته بود قهوه‌ی کاپوچینو فوری با طعم کارامل ولی نه مزه‌ی قهوه‌ی کاپوچینو می‌داد، نه کارامل!یک لیوان غرولندکنان خوردم ازش با یکی دو لقمه حلوای ارده _که عجیب دوست‌شان دارم_بعدازظهر خوش بختانه کلاسی در کار نبود و من می‌توانستم طبق عادت این نُه ماه دوران قرنطینگی بروم سراغ تفریحات [نا]سالم‌ام!: بازی‌های موبایلی! اگر به قول دوستان خوره‌ی بازی باشید، این چنین بازی‌های خوش رنگ و لعاب قطعاً شما را معتاد می‌کند! مثل من می‌شوید که حتی عادت بهتان فرمان می‌دهد که تا مثلاً سه دور بازی PES را بازی نکنم، ازش دست نکشم.البته در قید همین‌ها، کار مفید هم می‌کنم با همین گوشی:تقریباً ده یازده ماهی هست که سردبیری یک کانون در دانشگاه‌مان را برعهده گرفتم: کانون نقد فیلمبعد دوران کرونا، پیش خودم گفتم که تا وقت را غنیمت بشمرم و بنویسم.از فیلم‌ها بنویسم، از فلسفه‌شان، اینکه حرف حسابش با مخاطب چیست و برای چه ساخته شده اند و به چه دردی می‌خورند. برای این نوشته‌ها هم یک کانال تلگرام و یک پیج اینستاگرامی زده‌ام ولی گویا جز دوستان سینه فیلی اینستاگرام، بچه‌های دانشگاه، هیچ میل و رغبتی برای دنبال کردن چنین _به اصطلاح خودشان_، خزعبلاتی را ندارند. من که البته پا پس نکشیدم و نمی‌کشم و تقریباً هر روزی را صرف تهیه یک پُست می‌کنم و برای دل خودم هم شده برای دوستان و گروه‌هایی که [به دلایلی] در آن عضوم می‌فرستم به خیال آن که آن پایین پست، شماره کسانی که دیده‌اندش، بیشتر شود و من ذوق کنم که مثلاً چه نویسنده هنرمندی شدم!! البته سوای این مسخره بازی ها، نوشتن را دوست دارم، اتفاقاً بهتر هم شده که علاوه بر نوشتن روزمرگی های دست و پا شکسته ام، در مورد فیلم‌ها هم نقد و نظری بنویسم. به قول سینمادوستان که هم کِیف بیشتری از خود فیلم می‌بریم، هم سواد رسانه‌ای مان بالا می‌رود... طبق روال همیشگی پست روزانه ام را به گروه‌ها و دوست‌های صمیمی ام _که البته می‌دانم می‌خوانند_ فرستادم.یکی از همان گروه‌های تلگرامی، گروهی بود که اعضایش، خصوصاً اعضای دائم‌الآنلاینش (!) همه جوان و نوجوان بودند. جوان هم که خوراکش فیلم و سریال دیدن است! از قضا با این فوروارد کردنم به این گروه، زودتر تعداد افرادی که پست را دیده اند، بالا می‌رود و کیف بنده هم متقابلاً کوک می‌شود!شب همان روز، یکی از اعضا، که گویی دختر تازه‌واردی هم بود، پیام عجیبی را در گروه فرستاد: نوشته بود که ”من می‌خواستم خودکشی کنم ولی الآن پشیمون شدم، تو رو خدا بگید چیکار کنم!!!“نوشته بود ۳۰عدد قرص فشار پروپرانولول خورده! ولی بعد خوردن، پشیمان شده... خب هیچ‌کس تو کَتَش نمی‌رفت و همه به نحوی مسخره می‌کردند. من هم!دیدم دختر، آه و ناله اش جدی شده؛ آمد به اکانت شخصی ام و قضیه را مفصل توضیح داد. یک دختر جوان ۳۰ساله سنندجی که از اینکه تا آن سن، همچنان خانواده برایش تصمیم می‌گرفتند، خسته و عاصی شده و می‌خواسته که کار را یکسره کند.پیش خودم خندیدم! چه آماتور! آخر با قرص فشار کی خودکشی کرده که تو دومی‌اش باشی؟!اول گمان کردم که دروغ می‌گوید و به قول بچه‌ها، ایسگا کرده ولی دیدم هم‌چنان با آه و فغان پیام می‌دهد و مرا قسم می‌داد که کاری کنم. می‌گفت قرص پدرش بوده و اینکه بخواهد قضیه را برایش بگویید در دم سکته را می‌زند و زودتر از خودش سوی ملک الموت می‌رود! گوگل را بی‌رمقانه پایین و بالا کردم و دیدم خوشبختانه، این قرص آدم نمی‌کشد ولی خب مانند هر قرص شیمیایی دیگری، عوارضی دارد و بالطبع با این تعداد زیادی که او خورده است، قطعا عوارض جدّی‌ای برایش رخ خواهد افتاد.کمی به خودم آمدم. گفتم احتمال، احتمال است؛ اگر به فرض، یک درصد هم راست گفته باشد، واقعاً هم جان نداشته‌اش در خطر است.اصلاً نمی‌شناختم و آن شب هم این اولین باری بود که با او صحبت می‌کردم. وجدان کمی به درد آمد و برایش توصیه های لازم را گفتم؛ اینکه نخوابد و حدالامکان آب بنوشد. البته که یکی هم می‌بایستی پیشش می‌بود که او را هوشیار نگه دارد ولی خب، او می‌خواسته خودکشی کند و چرا باید کسی پیشش می‌بود؟!به دوستم که پزشکی می‌خواند و فیزیوپات بود، پیام دادم و ازش مشورت خواستم. مثل خودم، او هم اول باور نمی‌کرد، حتی شکّش از من هم بیشتر بود! می‌گفت چرا پیام هایش غلط املایی ندارد؟! چرا آن‌قدر بی‌خیال است؟! آدمی که دقیقه نود عمرش باشد، همه کار می‌کند که نمیرد ولی ایشان لب تر نمی‌کند که لااقل برود به اورژانس زنگ بزند!ولی وجدان و مسئولیت پزشکی اش نمی‌گذاشت که بی‌خیال شود و کلی دستورات پزشکی لازم می‌داد و من هم عین چاپار، پیامش را به دختر بیچاره، في‌الفور می‌فرستادم. ولی همچنان برایم قضیه هضم نشده بود.حتماً یک جای کار می‌لنگد! من که هیچی! استرس آن دختر کم بود حالا پیش دوستم هم شرمنده و مضطرب شده بودم! مثل ژاپنی‌ها هی از او معذرت خواهی می‌کردم و از آن ور هی به طرف فحش و بد و بیراه می‌دادم که ای کله پوک برو بزنگ! تا نمردی!!ساعت حوالی ۲:۳۰ بامداد شده بود. دیدم دختر، دیگر پیامم را seen نمی‌کند. شکّ ام بیشتر بر آن بود که سرآخر رفته باشد اورژانس تا اینکه من را خیط کرده باشد! آخرین عذرخواهی هایم را از دوستم کردم و سرم را با کلی سؤال‌های ناجواب، بر بالین گذاشتم!پیش خودم، می‌گفتم اقلّکم به وجدان انسانی‌ام عمل کردم!! شاید بنده خدا راست می‌گفت. می‌گفت به کسی علاقمند بوده ولی گویا، علاقه، یکطرفه بود. می‌گفت همان شب به او پیام دادم که می‌خواهم خودکشی کنم، او هم بی‌تفاوت گفت خب منتظر چه هستی؟ برو بمیر!دلم با این حرف‌ها بیشتر می‌سوخت و منم که ساده‌دل!!صبح روز بعدش در اولین فرصت، گوشی ام را چک کردم.دلم راست می‌گفت، او راست می‌گفت...می‌گفت که همان شب رفته بوده دکتر، دوستش که قبلاً او را هم از قضیه باخبر کرده بود، همان شب به پدرش گفته بوده و خانواده هم او را همان شب قبل اینکه کار بیخ پیدا بکند، بردندش بیمارستان. دکترها هم سریع معده اش را شست و شو دادند. می‌گفت لوله‌ی آندوسکوپی، دهانش را زخم کرده و نمی‌توانست چیزی بخورد یا بنوشد.دکتر هم علاوه بر بد و بیراه و نصیحت های پدرانه، کلی قرص‌ها و آمپول تقویتی برایش تجویز کرده بود. می‌گفت شده بوده عین تام در تام و جری ! تمام بدنش به خاطر سوزن و سرُم سوراخ سوراخ شده بود و حس می‌کرد اگر آبی چیزی بنوشد، از آن سوراخ ها می‌زند بیرون!!خلاصه که می‌گفت به خیر گذشت. من هم در اولین فرصت به دوستم پیام دادم و اوضاع را برایش گفتم که تا هم از او به خاطر ادای دین به وجدان و مسئولیت پزشکی اش، تشکر کنم و هم اینکه تلویحاً پیشش روسفید باشم که قضیه، کلک نبوده!هرچه که بود، تو این دوران کرخت کرونایی، این یک اتفاق، اوج هیجانات نداشته من بود و اندکی حس کردم که خون در این رگ‌هایم می‌تواند سریعتر جریان پیدا کند!احسان غلامی متکیاحسان غلامی متکیSun, 14 Mar 2021 18:49:03 +0330https://virgool.ir/@eqm.again/عسل-xkh61467kplsاز دانشگاه علوم‌پزشکی [بابل] که اندکی پایین‌تر بیایید و خیابان گنج‌افروز را قدم بزنید، یک محلّه‌ای هست به نام محله‌ی "حسینی‌ها" که البته اسم اصلی‌اش جوکّی محلّه هست، یعنی به واقعیت هم این اسم، اسم آن‌جا ست؛اطراق‌گاه و محل زندگی قشر فقیرتر جامعه؛طوری بوده که من به چشم دیدم کودک چهار و پنج ساله‌اش لختِ مادرزاد از آن‌جا می گذشت و... و طبیعی هم بود.ما چند متری جلوتر در شهرک امام رضا خانه‌ای اجاره داشتیم _بعد محلّه ی پاسداران_؛همان‌جایی که خانه‌ها اکثراً بیشتر از یک طبقه نبودند و می‌توانستی آسمان را از نزدیک لمس کنی...خانه ای اجاره کردیم برای من خیرندیده؛بعد اینکه نتیجه‌ی باب طبعی از کنکور۹۶ ندیدم، پدرم که اصرار داشت یک رشته‌ای هم که شده انتخاب کنم و بروم و چون اصرار من را بر نشستن پسِ سر این غول بی‌شاخ و دُمدید، تغییر رویه داد و بی‌رویه اصرار بر استیجار خانه ای کرد؛ولو شده ای هم بوده، باشد.[گرچه این حقیر خرابخیرندیده تمام آرزوهای پدر را بر باد دادم]از این‌ها که بگذریم، داشتم آن محلّه را می گفتم؛اکثر مواقعی که پیاده می‌آمدم، آن‌جا را بی‌هیچ قصد و غرضی می‌پاییدم. اصلاً یک جاذبه‌ی خاصی داشت که هر رهگذری خواه ناخواه، نگاهش سمت آن‌جا می‌رفت...زمان گذشت و گذشت و رسید به ماه رمضان ۱۴۳۹،در توان شاید می‌دیدم روزه بگیرم ولی خب، خودتان حدس بزنید که خانواده چه انتظاری داشتند از این تک کاکل به سر خیر ندیده‌شان.به هر وجه‌ای که بود چند روزی، روزه گرفتمو دیدم برای خودشیرینی پیش خدا هم که شده و برای ترغیب نظرش برای موفّقیّت در آن روز عزیز (!)، بیایم کفّاره روزه‌هایی را که نگرفته ام را الآن بدهم.علی الحساب، حس شیرینی بود. یکی دوتا حساب سرانگشتی می کردی و آخر سر می‌دیدی چندتا بسته ماکارونی کسی را فقیر نمی کند.از همان فروشگاه تخفیفی[اسمش را نمی گویم ولی اگر خودتان یکبار ببینیدش می‌شناسید] نزدیک محله‌شان، چند بسته گرفتم...؛بار اوّل، به دو تا دخترک دادم، ذوق‌مرگی در هر جفت چشمهایمان موج می‌زد. آن حس شیرین، مضاعف شد و شد عین عسل!روز دیگر دوتا پسرک[این تفاوت ها برایم عجیب بود که عرض می‌کنم]چنان خوشحال و راضی، فریاد زنان می گفتند «ماکارونی، ماکارونی!»، که خود من هم مسیر برگشت، _انگار که قند در دلم آب شده باشد_ مفتخر و خندان برمی‌گشتم...:)هرچه که بود، حس جدید شیرینی بود در آن روزهای گرم؛گرچه چندماه بعد و پس آن روز کذایی[اعلام نتایج]، نزدیک بود کفر بگویم به همه چیز... .احسان غلامی متکیاحسان غلامی متکیTue, 05 May 2020 18:13:47 +0430https://virgool.ir/@eqm.again/تهِ-تهی-شدنم-اکنون-m5vcrk8ex7s1نمی‌دانم که چندروز شده ولی امروز، قویّاً و شاید برای اوّلین بار، احساس گیجی مطلق و گُنگ‌بودن می‌کنم. هیچ حس و حالی در خود نمی‌بینم: نه خوشی و سرمستی‌ای، نه درد و رنج و المی. هیچ.در اجاق درون ذهنم، طمع شعله نمی‌بندم؛ خُردک شرری نیست مرا¹، مغز تهی از امید و آرزو شده‌است.شده‌ام یک توده گوشت و چربی و استخوان متحرک و بی‌جانی که نمی داند که چه می‌خواهد و تا چقدر و برای چه زنده هست.درون دارد می‌پوسد و امّا بیرون آن‌طرف‌تر، اردی‌بهشت برای خودش پادشاهی می‌کند و ذره ذره دارد از من دور‌تر می‌شود؛ می‌رود و من غرولندکنان نظاره‌گر رفتنش‌ام.نه، شاید این منم که دارم می‌روم به ناکجاآباد و نیستی؛بهار سرجای خودش هست.نیستی و پوچی امّا خوشی بی‌پایان دیگری دارد. نه آرزویی، نه سختی‌ای. هیچِ هیچ!من حتیٰ هیچ هیچ هم نیستم... چه حیف!بغل دستم، چهار و پنج کتاب دراز و کوچک بی‌قواره‌ای جمع شده‌اند که تکلیف خودشان هم با خودشان معلوم نیست، چه رسد که من بخواهم برایشان تکلیف معیّن کنم و بخوانم‌شان. نه! بی خودی به خودتان زحمت ندهید ای «رذل»ها!ده سال پیش، شاید هیچ‌وقت چنین آینده‌ی سوت‌وکور و بی‌رمقی برای خودم متصوّر نبودم. شور و شوقم شدیداً بیشتر از این بود و شراره‌های امید، درونم را داغ و زنده نگاه می‌داشت و نهال رؤیا را سرزنده‌تر از قبل می کرد.نمی‌دانم به کدامین گناه، می‌بایست به چنین سرنوشتی مقیّد می‌شدم. هزاران انتظار امّا، هم‌چنان از من می‌رود و هزاران نگاه، عجیب می‌پایدَم. گرچه این نگاه‌های دیگران اذیتم نمی‌کند، به هیچ وجه.خود من هم مشتاقم که از این چنین بودنم رهایی پیدا کنم و مثل آن دوران خوش قبلی، باروحیّه‌تر ادامه یابم، ولی چه دانم‌های بسیار است لیکن من نمی‌دانم².این ندانم‌ها دارد کلافه‌ام می‌کند و نه خود می‌دانم و نه کس دیگری می‌تواند به دادم برسد.مانده‌ام زمان یاری دهد، شاید این‌بار بهتر، دگرگونم نماید و تحفه‌ی آینده‌ی دیگرش، این‌بار شیرین‌کام کندم.شاید به همین امید، آتشک زیر خاکسترم زنده بماند.شاید.پی‌نوشت‌ها:۱.قاصدک، مهدی اخوان‌ثالث [با اندکی تغییر]۲.غزل ۱۸۵۵ام، دیوان‌ شمس، مولانااحسان غلامی متکیاحسان غلامی متکیTue, 28 Apr 2020 02:58:25 +0430https://virgool.ir/@eqm.again/یعنی-تا-همینقدر-vozauza1ipf4آنقدر خشمگین‌ام از خدا که می خواهم به یک باره پا بشوم، بروم سر درگاه خداوندگاری ‌اش، داد بزنم، هوار بکشم جلوی ملَک و در و همسایه اش.اینجا که نمی‌شنود و سمعک‌لازم است؛لااقل آنجا تشریف بیاورد، اگر پاسخ داد که هیچ،وگرنه خداشاهده تا یقه اش را خرکش کنان به دیوار کرسی سماواتی اش آویزان نکنم، بی‌خیالش نمی‌شوم.احسان غلامی متکیاحسان غلامی متکیTue, 28 Apr 2020 02:55:46 +0430https://virgool.ir/@eqm.again/عادت-کردم-نمی-تونم-efbmch3azfda”قبل از اینکه در این مورد نظری بدهم، یه جوالدوز به خودم می زنم؛ من در داشتن عادت _چه خوب و بد_ از همه‌تان بدتر ام. چنان منفعل و عادت‌پذیر که ترک کردنش به مثابه همان «سبب مرض است» می‌شود. نمونه هم زیاد دارم: همین اخلاق بدم در وسواس، اصلش بر می گردد به...“نه، گویا هر چه تلاش می کنم ریشه‌ی عادات را بیابم، نمی توانم هیچ سرنخی پیدا کنم. گویا «نمی گذارند»...؛راستش را بخواهید وقتی این دو برادر خلافکار «عادت و تکرار»، قاچاقی یک خصلتی را در وجودتان می کارند، دیگر بعید بدانید به همین سادگی ها دستگیر شوند.طبیعی هم هست، وقتی سردسته‌ی این مافیا، یک «عقیده» یا یک «فکر» کژ رفته باشد، معلوم ست که شما با یک جرقه‌ی «تحوّل» نمی‌توانید این روند ناخواسته را متوقف کنید.خب، می گویید چه کنیم پس؟ من می گویم این آل کاپون وجود را می‌شود در جایی در نطفه خفه کرد؛ تمام چشم امیدش همان تکرار ست و تکرار هم بد آدم گردن کلفتی ست! نیاز به یک ذهن هوشیار دارد تا لااقل به بار سوم و چهارم که رسید، جلویش را گرفت.بر می گردیم به همان عادت خودم؛ هسته اش همان «کمال‌گرایی» ست که دوستان روانکاو می گویند، زمانی هم قدرت‌مند می‌شود که به آن بها بدهید، وگرنه تا خودتان هم نخواهید از این عقیده دل بکّنید، این همچنان باندش گسترده تر و مخوف‌تر می‌شود. آن وقت ما می مانیم و خاربُنی که از ما قوی‌ترست؛«خاربن دان هر یکی خوی بدتبارها در پای خار آخر زدت»¹نه، نفرمایید! قصد تضعیف روحیه ندارم، بالأخره هر چه قدر هم این ریشه‌اش صعب‌الوصول باشد، روزی آخر این شمشیر پولادین «اراده» از پای در می‌آوردش.شاید زمان بسیار صرف کند، ولی مطمئن باشید شدنی‌ست. اصلاً هیچ کاری نشد ندارد!مهم آن ست ما کِی بخواهیم... .[شعاری شد باز ?]¹مولوی، مثنوی معنوی، دفتر دوم، بخش بیست و ششماحسان غلامی متکیاحسان غلامی متکیTue, 28 Apr 2020 02:54:31 +0430https://virgool.ir/@eqm.again/سکوت-یک-دغدغه-woicqkuuii7pآقا «دغدغه» از کجا می آید؟ واقعی ست؟ چقدر مال خودمان هست؟ به خصوص در این زمانه‌ی ما که بنی آدم عذاب یک‌دیگر شدند؛ چقدر برای «دیگری» دردمند یم؟ آیا دیگری واقعاً برای ما مهم است؟ گهگداری از خودم می پرسم که این بشر که آن‌ور دیگر مادر و پدر و فرزند و... نمی‌شناسد و در به در دنبال رهایی و رستگاری خودش هست، آیا این‌ور هم دلش واقعاً برای فرد دیگری می‌سوزد؟ در نگاهش جز برای خود، دیگری را هم می بیند... یا نه؟چنان می نویسند که ”دلم برای پرستاری که سی روز خانواده‌اش را ندیده، درد می گیرد“ که گویا دغدغه‌ی اوّلش که خلاصی خودش از این مهلکه ست، اصلاً برایش مهم نیست.نه، انسان _اگر دردمندی های متعالی نداشته باشد_ به ذاته جز برای خود خودش، برای چیز یا کس دیگری دغدغه ندارد؛ پدری برای قبولی پسرش در آزمون تیزهوشان دل‌شوره دارد، چون حس پدری و مثمر ثمر بودن زندگی و آبرویش او را این‌چنین وا می دارد. کسی «عاشق» شخصی می شود، چون خود نیاز دارد عشق بورزد و کسی او را دوست بدارد. این مازوخیسم «تو که از محنت دیگران بی غمی» معنی ندارد؛ لااقل کنون بی‌معنی و بی فایده ست.از که نالیم؟! چندی قبل فیلم سکوت اسکورسیزی را دیده بودم و با سکانسی عجیبْ هم‌ذات‌پنداری کردم، [شبیه اش را هم همین یک ماه پیش در فیلم دو پاپ فرناندو میرلس دیدم]؛ بازیگر فریاد می زند که خدا! تو ساکتی!! چطور بدانم که هستی و می شنوی‌ام؟! این خدا هم گهگاهی بی دغدغه ما را می پاید و در سکوتی خونسردانه نظاره‌گر احوال آدمی‌ست؛ نه اینکه جواب ندهد، نه! به هرحال خودش گفته که ما انسان را لحظه ای رها نمی کنیم و او را جواب می دهیم ولی گویا آنقدر آرام و بی سروصدا پاسخ می دهد که بشر به بی اعتنایی او به مشکلاتش شک می برد. آیا به راستی او دغدغه ی ما را دارد یا رهایمان کرده در مصاعب و مصیبت ها؟بگذریم، صحبت از او خطریست! فعلاً آنچه که مهم می‌نمایاند آن است که ما خود به داد خودمان برسیم و برای «کسی» دغدغه داشته باشیم، آن هم صرفاً و فقط برای خود شخص دیگری؛آن زمان ست که مشکلات رنگ دیگری دارند و اینبار راحت‌تر دیده می شوند؛ آن وقت ست که مثلاً دغدغه ی معلّم بازنشسته ای که پشت فرمان ماشین آژانس از بی فرهنگی راننده ی جلویی اش می نالد، گویاتر می شود و دیگر بعدش خود نمی آید از چراغ قرمز رد شود تا زودتر به بانک و اقساط عقب افتاده ی وامش برسد؛ چون این‌بار دیگری برایش «مهم» شده است. احسان غلامی متکیاحسان غلامی متکیTue, 28 Apr 2020 02:48:54 +0430https://virgool.ir/@eqm.again/احساس-yuqkudnvvzxd-نمی دانم با کلمات بیان کنم، یا اصلاً می شود که با کلمات بیانشان کرد؟ این دو آیا مگر از یک دنیا اند که حال یکی شان بخواهد دیگری را توصیف کند؟احساسبه همین سادگی بیان شد...؛ دریغ از اینکه لطف کند ذرّه ای از آن حس را بهتان منتقل کند، در پنج حرف و یک کلمه می گوید و کلک اش را می کند.امّا آیا خود احساس به همین راحتی ها ول می کندت؟مگر یک موسیقی که با روح و روان ات بازی می کند [البتّه اگر اعتقادی به روح وجود داشته باشد :) ] ، فقط با همان یک بار شیفته شدنش، رها می شود؟یا آن بوی خوشی که تو را یاد مادرت [خواه وطن ات باشد، خواه آن گران مایه جانی که تو را زاد] میندازد، مگر برای چند ثانیه است که بیاید تو را مغروق آن همه افکار و خاطرات تلخ و شیرین کند و برود پی کارش؟!یا آن آغوش گرمو یا این غذای محبوب؟از احساس بد نمی گویم که خاطرتان را بخراشد [گرچه احساس بد هم خوب است...]کلمات نقش کدام یکی از این ها رو خوب بلد است درآورد؟!شاید هم من دارم سخت می گیرم، نمی دانم؛همین که آمده ام چنین اراجیفی گفتم از او و در عین حال، تک تک واج هایش را برای طنّازی احساس نیاز داشتم، خودش کم لطفی ای بوده در حقّش،نمی دانم.https://youtu.be/rVN1B-tUpgsاحسان غلامی متکیاحسان غلامی متکیTue, 28 Apr 2020 02:42:31 +0430https://virgool.ir/@eqm.again/دو-راهی-ماندن-و-شدن-jvk6yxfnsi4v https://soundcloud.com/miimof/atashgah هی می گویند که فلانی شو، یا اگر هستی بهمانی باش؛خب بله اگر تصمیم درست بوده باشد، شدن و به تبع پسِ آن، ماندن در یک راه و یک اندیشه، خیلی خوب است و به جا؛ولی کمی غوطه بخوریم و عمقی تر ببینیم_اگر شایسته می دانید_ این تعلّقات و برچسب خوردگی ها تا کی ماندنی اند؟"حزب اللّٰهی و انقلابی"، "کافر و منکر"، "منافق و پست"، "روشنفکر اسلام گرا و یا روشنفکر غرب زده[طوری می گویند که انگار شرق زده اش،بهتر ست!] " ، "انواع «ایسم»دچارشدگان" و إلی ماشاءاللهِ دیگر که به لطف گذر روزگار، تصاعدی در حال زیاد شدن اند...امّا بگذارید یک اصل فراموش شده که لسان الغیب پیشتر فرموده بود[و کو گوش شنوا که گوش دهد]، را بنده دوباره عرض کنم کهغلام همت آنم که زیر چرخ کبودز هر چه رنگ تعلّق پذیرد آزادستببینید! زیبا نگفته انصافاً؟ البتّه به قول یک عزیزی یک وقت تصوّر نکنید که بنده با این استناد، نگاه از بالا به پایینی داشتم و خدایی نکرده...، نه بنده هم مانند شما!حافظ هم مانند شما! غلام شما هم هست!!از موضوع منحرف نشویم، مخلَص آن کلام، آن بوده است که این وصله ها به روح آدمی نمی چسبد،یکی بودیم ومنبسط بودیم یک جوهر همهبی‌سر و بی پا بُدیم آن سر همه*این تصورات که _بهتر عرض کنم توهّمات_ دیگر از کجا سردرآورد؟من آن طرفیم و تو آن طرف دیگر چه سبک و سیاقی شده است؟!انسان بودن خودش لکّه ی بزرگی ست، بس مان نیست که باز بخواهیم یک لکّه[ی به قول خودمان خوش رنگ و لعاب] دیگر بر پیکره ی مان بزنیم؟این آدمیزاده هر چه این پلّه های خیالی ترّقی را بالا می رود بیشتر نیاز به قی کردن دارد [گلاب به رویتان البتّه :)]و عمق فاجعه هم آنجاست که این مترقّی های برچسب به سر، گرد هم جمع می آیند و بنیان می زنند و آتش به همه عالم نیز هم...[مگر آن که آن اصل را همچون عینکی بر چشم زده، سیستماتیک به کار برده باشند و سره از ناسره و خاکی از آسمانی جدا کرده باشند]دنبال نتیجه از متنم نباشید، چون این متن[الکترونیکی که خودش هم متعلَق هست] هم ته ش باید باز باشد که جرقّه در وجودتان بزند؛ وگرنه مثل همان بروشور یا کتاب خوش رنگ و لعابی می‌شود که قبلاً خوانده بودید و حظ کرده فراموشش کردید، ولیهمین الآن هم شده، بدون هیچ تعصّب به قشر و تفکّر خاصی، رها باشید و بی برچسب![به خودم هم می گویم، یه وقت خرده به شناسه ی فعل بالا نگیرید]*پی نوشت: مولوی- مثنوی معنوی- دفتر نخستاحسان غلامی متکیاحسان غلامی متکیTue, 28 Apr 2020 02:35:15 +0430https://virgool.ir/@eqm.again/درد-imhyeaey5vbxپیشتر با دوستی قدیمی هم صحبت شدم که چندی بود ازش بی خبر بودم و این دیدار دوباره، هیجانی در هردویمان به وجود آورد که تا چند روزی موضوعات متنوعی ای را مشتاقانه با هم به گفت و گو می‌پرداختیم...یکی از همان موضوعات، انسان و هستی اش بوداینکه چه ایم؟ و برای چه ایم؟گرچه قبل آن موضوع ، بحث های مهم بسیار کردیم ولی این بحث، از همه مهمتر بوده و هست.من پیش قدمی کردم و گفتم، محبّتآری، غیر آن همه پوچ و بی معنایند، اگر هدف آفرینش غیر محبّت آفریننده به آفریده اش و آفریده به آفریده اش باشد، هستی به ذات باطل است...امّا در ما لیاقت این محبّت بوده؟ این بار امانت در قامت ما زیبنده تر بوده یا سایر موجودات؟{چون پرودگارت به فرشتگان گفت: من برآنم تا در زمين، جانشينى قرار دهم؛فرشتگان گفتند: آيا كسى را در زمين قرار می دهى كه در آن فساد كند و خون‏ها بريزد؟ در حالى كه ما با حمد و ستايش تو، ترا تنزيه و تقديس می كنيم. خداوند فرمود: همانا من چيزى می دانم كه شما نمی دانيد.}و حال که به این إِنِّى أَعْلَمُ که رسیدم، شعله ی عقلم بیشتر برافروخته شد و بانگ برآوردم که این چه رازی است که همه را سرگشته و حیران کرده؟؟چه مصلحتی در پیدایش این بشر بوده؟ آخر این بشر را چه به عین الیقین و قربة الی اللّٰه وقتی تا مصیبتی بر او وارد می گردد، چشم رو همه‌ی ارزشهایی که قبلاً به آن ایمان داشته، می بندد و پیشه نسیان گری توشه می گیرد؟حقّا انسان و نسیان شایسته یک دگرند...آری فراموشی و کتمان آن " أ لست بربّکم" ، تیشه می زند به ریشه همان راز مهر و موم گشته...و آنجاست که برمی گردم به خودم می گویم ما غرک بربّک الکریم؟به راستی این اسب لجام گسیخته ی اختیار تا کی می خواهد بتازد و تاوان آن را نه تنها خود بلکه همه‌ی اطرافیان بدهند؟زمین که بماند، دیگر توان ندارد که آهی بکشد، چه برسد به عزیزان عزیز تر از جانمان که با کردار بی محابای مان از خود دور و رنجور می کنیم و دل شکسته و بدا به حال ما که دل را بشکنیمدل عزیز است و منزل آن دلدارحال که بشکند گرچه عزیزتر می شود ولی درد را هم مونس دل می کند...اِنَّ اللهَ فِی قُلُوبِ المُنکَسرَهآه بلی، درد !لیاقت ما همان داشتن درد است...درد تلخی دارد لیک تلنگری است که به آدمی می گوید که خود را دوباره دریاب.. چه را فراموش کردی ای والا نشین عرش ملکوت ؟!بلی درد دوری، همان راز ست و گرچه رنجی ست همیشگی بر دوشمان ولی هماره به یادمان می آورد که که بودیم و به کجا می رویم، آنوقت است که اگر متذکر شویم، مشتاق تر نیز هم، و چه اشتیاقی زیباتر از دیدار دوباره سرچشمه ی دردمان؟و آن وقت است که آفرینش معنا دار خواهد شد.احسان غلامی متکیاحسان غلامی متکیTue, 28 Apr 2020 02:30:48 +0430https://virgool.ir/@eqm.again/نان-صفهایش-و-من-txc935bklv6pخوب، به این عکس نگاه کنید؛نه، فقط نان بربری و میزی که با چند تخته ی چوبی به یک اندازه [ولی با پهناهای متفاوت] ساخته اند ویک بُرس مخصوص فرش شُستن [آنهم زمانی که بخواهی با مادر یا پدر یا هردویشان، نشسته بر روی برف و آب سرد بشوری اش] نیست؛ این نان، وامدار دنیایی از خاطرهبرای من [و یا شاید تویی که این متن را می خوانی] هست؛نماد و یادآور تمام دورانی است که در کودکی و نوجوانی، مشتاقانه یا به اجبار [ که آن هم، باز، حس دلپسندی داشت] در صف های سوا شده ای کوتاه و یا طویل، بی دغدغه و بی آنکه بی دلیل مشغول فکری باشم، [مثل کاری که بزرگترها می کنند و خود عجیب از آن کار بیزار اند] منتظر می بودم و در تمامی زمانی که در صف بودم متعجّبانه و موشکافانه عکس پدر نانوا [با آن سری طاس و چهره ی مهربان] را که بر سر تنور فلزی اتوماتیک اش گذاشته بود، نگاه می کردم و برایم همیشه این سؤال تکرار می‌شد که چرا فامیلی این نانوا، «آقالَری» هست؛خوب به این عکس نگاه کنید...تا اینکه سرآخر، چهره ی دوست داشتنی و خسته ی شاطر، [با آن موهای لَخت خاکستری و چشم های آبی اش (!)که برایم عجیب بودند] را ببینم و بهم با آن لحنی گیرا و دوست داشتنی بگوید«چندتا نون می خوای؟» و من هم بر حسب وجه رایج آن زمان، نان گرم و خوش عطر بگیرم.این ها، همه شان، مبالغه نیست.بی هیچ وجه[گرچه بر فرض مُحال هم باشد، بیان کردنش، خوشایند است!]...اخیراً متوجّه شدم که نانوا، در دکّانش را برای همیشه بسته است، درست یک روز بعد از اینکه من این عکس را گرفتم...نه، اشتباه دریافت نکنید!نمی خواهم ناله کنم و افسوس بخورم؛این ها همه شان «خاطره» اند و خاطره ها هرچند هم که ماندگار باشند، سرانجام روزی از ما دل می کَنند.و مهم آن است ما همیشه «خالص» و «پاک» [ مثل آن رودخانه ی خروشانی که هر چند یک بار سنگ و کلوخ های دلش را لب جلگه رها می کند] بمانیم و همیشه ی خدا آغوش مان را برای تجربه ی مجدد این چنین خاطرات گرم، باز کنیم و پناهگاهی برای این دلنشین های دلبستنی باشیم.همین را خواستم بگویم.[نه خب، اوّلش خواستم با گفتن خاطره ای سرتان را گرم و دلتان مشغول کنمولی خب،خاطرات هرچند هم که دلپذیر باشند،شخصی اند :) ]احسان غلامی متکیاحسان غلامی متکیTue, 28 Apr 2020 02:28:17 +0430https://virgool.ir/@eqm.again/مقدّمه-چینی-اساس-وبلاگ-نویسی-یا-همان-ببینم-چی-داری-میگی-zyifgbqvfwp1سلامیا درود [نمی دونم هر کدوم که صلاح می دونید :) ]برعکس دیگران نمی خوام زیاد مقدّمه رو کشش بدم [یا به قول دوستان ادبیاتی، اطناب کلام نمایم!] فعلاً هم نمی خوام لفظ قلم صحبت کنم، گرچه بعداً شاید ازش برای تفت دادن ذرّه احساساتی که غلیان کرده و کلمات یاریم نکرد، استفاده کنم...!من، احسان غلامی ام؛ یه دانشجویی که بعد هزاران فراز و نشیب شده دانشجو از نوع دانشجومعلّم...[ باشد که آموزگاری خوبی شوم و خداوندگار مرا یاری دهد!?]-هدفم از وبلاگ نویسی چی بوده؟؟نمی دونم، شاید فک کردم بتونم بعد چند سالی که می نوشتم و شاید هم از ذوق بوده یا ذوق مرگی، بیام یه مشت حرف و اراجیفی که به خیال خودم "هنر ادیبانه سخن پراکنی" است براتون بنویسم...شاید هم مفید باشه، شاید هم نهالبته فعلاً که چیزی این بالا Load نمیشه، زور زدن هم فایده ای نداره؛ به احساسات باید فرصت جان گرفتن داد، اون وقتی که پر و بال گرفتند و روح و جان آدمی رو رنگی کردند، می‌شه همون موقع اونا رو اسیر کلمات کرد تا با بال بال زدن در قامت قفس کلام برای دیگران نشاط مصنوعی فراهم کنه، همانند آن قناری فسرده جانی که گهگداری برای صاحبش یا آدمیانی که بر فرض مثال مهمان صاحب خانه شدند، آواز می خونه.. .ولی حالا که چی؟ تمام زورم همین بود؟؟ شاید... گرچه این ویدیویی که ضمیمه این متن کردم بتونه تقلید خوبی باشه برا یه شروع خوب [اگه سلیقه تون گرفت، ببینید :)) ]https://youtu.be/BBEjLKG1tt4...فک کنم زمان دیگه ای بشه یه متن قوی ای تری بنویسم، ولی خب who knows ...!احسان غلامی متکیاحسان غلامی متکیTue, 28 Apr 2020 02:23:02 +0430