https://virgool.ir/feed/@eng.f.mesbahifa2026-11-13 00:40:37https://files.virgool.ir/upload/users/115344/avatar/MFfZB0.pnghttps://virgool.ir/@eng.f.mesbahihttps://virgool.ir/@eng.f.mesbahi/داستانک-orwyyv1nsb1fچه خداحافظی قشنگی بود. تازه پانسمانمو عوض کرده بودم از سوزش جای زخم و دردی که تا ته قلبم تیر میکشید دراز کشیده بودمو تو پای تلویزیون بودی، نفهمیدم کی خواب برد که از گرمی دستات که داشتی پیشونیمو نوازش میکردی بیدار شدم، چقدر بیچاره بودم اون موقع که برای بوی دستت میتونستم جونمم بدم، چشامو باز کردم بهم خندیدی و گفتی باز تو خواب حرف زدی، خندیدمو گفتم مامانمو صدا کردم طبق معمول؟ گفتی نه، این دفعه باباتو صدا میکردی... باز خندیدم، با دستت، با خنده‌ات، با همین دو کلمه حرف دلخوش شده بودم که از کنارم بلند شدی و رفتی دم در اتاق، تازه اونجا چشمم افتاد به ساکی که بسته بودی، به سختی نیم خیز شدم که گفتی دارم میرم، اومدن دنبالم، دارم میرم که دیگه اینقدر اذیتت نکنم، که تو خواب کابوس نبینی، که تو خواب گریه نکنی... خشکم زده بود که با صدای بسته شدن در خونه به خودم اومدم. نفهمیدم چجوری خودمو رسوندم لب پنجره که دیدم سوار ماشینش شدی و رفتی، همون ماشین قرمز که روزای اولی که استخدامش کرده بودی برام تعریف میکردی که چندبار نتونسته بود تو پارکینگ شرکت پارک کنه و مجبور شده بودی بری کمکش... درد تا مغز استخونم‌و میسوزوند و پانسمانم به چرک و خون افتاده بود که خودمو رسوندم به تخت تا از پا نیفتم صدات تو سرم میچرخید، دارم میرم که دیگه اینقدر اذیتت نکنم.... که تو خواب کابوس نبینی، که تو خواب گریه نکنی دارم میرم که تو خواب گریه نکنی....faezemesbahifaezemesbahiFri, 03 Jan 2020 00:29:56 +0330https://virgool.ir/@eng.f.mesbahi/داستانک-aerf0d7ppotaدستش رو دستگیره در بود. حالم از اون همه ضعفی که تو پاهام بود بهم میخورد، دستام مشت شده بودنو توان نداشتم آب دهنمو قورت بدم، فکر میکردم اینقدر قوی هستم که گریه نکنم اما گرمیِ اشکِ رو گونه هام که تا زیر چونم رو میسوزوند چیز دیگه‌ای میگفت، خودمو جمع کردم که بتونم از رو زمین بلند شم و با صدایی که شبیه صدای من نبود و انگار یکی از تو یه چاه عمیق نعره میزد گفتم "نرو...." برگشت نگام کرد، گفت استراحت کن زود برمیگردم.... چشامو بستم....گفته بود استراحت کن، پس هنوز دوسم داره، هنوزم حواسش بهم هست... استراحت کن یعنی دوست دارم دیگه، مگه نه؟ پس نمیره، نمیره نمیره... که صدای بسته شدن در اومد میدونستم ساعت ۱۱ قرار گذاشته، تو یکی از خونه های اتوبان نواب.... ۱۱،۰۵ دقیقه بود که چمبره زده بودم رو تختِ دونفرمون‌و بیقرار بودم که دستم رفت به گوشی و شمارشو گرفتم... بوق اول که خورد قلبم اومد تو دهنم، نفهمیدم چقدر منتظر شدم تا جواب تلفنمو بده که با افتادن گوشی به خودم اومدم.... رفته بود، عین همیشه و من عین همیشه حتی به روش نیاواردم که میدونم کجا میره.... چند سال گذشت، ساعت ۲ نصفه شب بی حوصله رو کاناپه ولو شده بودم‌و کانال تلویزیونو عوض میکردم و میدونستم اونجاست... دیگه نه اشکی میومد، نه قرار بود ضعفی نشون بدم، نه دست‌و پایی میلرزید... اون حالش با من خوب نبود‌و من راضی بودم به حالِ خوبش... چون مطمئن بودم یه روزی بالاخره کسی میاد که حالش با من خوب باشه‌‌و من....faezemesbahifaezemesbahiFri, 03 Jan 2020 00:28:47 +0330https://virgool.ir/@eng.f.mesbahi/داستانک-qmnindlx2ugfیادته من بودمو تو‌و یه اتاق سفید که هر صبحش خورشید بیدارمون میکرد؟ من بودمو‌ تو‌و یه اتاق که از پنجره‌اش تمام شهر معلوم بود‌و غروبای جمعه دوربینو برمیداشتیم‌و زوم میکردیم روش تا تنهایی و بی‌کسی دلمونو نپوکونه؟ حالا منم‌و یه اتاق که فقط سقفش سفیده‌و خورشید بهش راهی نداره، از همون صبح که بیدار میشی‌و میدونی باز روز شده‌و باز معلوم نیست کی نور تابیده رو زمین، باید چراغا رو روشن کرد، از همون اتاقا که دیگه نه ترس توشه نه دلهره‌و میدونی هر گوشه‌اش مال خودته‌و خیالت جمعِ که هرچی داری مال خودته، اما اینبار تو نیستی‌و من هر صبح که بیدار میشم نگام خیره میمونه به همین سقف سفید، به همین دیوارایی که قرار نیست هیچ وقت خورشید بهش راه پیدا کنه...faezemesbahifaezemesbahiFri, 03 Jan 2020 00:26:09 +0330https://virgool.ir/@eng.f.mesbahi/داستانک-ucfalrqvif2dدو سه تا صف جلوتر درگیری شدو باتوم گارد تو هوا میرقصید که یهو دیدم رو هوام، چادرم تو دستات بودو بازومو گرفته بودی‌‌و منو میکشیدی که گفتی فقط بدو، پشتتو نگاه نکن.... خون تو دهنم جمع شده بود و صدای جیغ از پشت سرمون میومدو هر لحظه منتظر بودم یه چیزی رو سرمون نازل شه، رسیدیم سر ۱۶ آذر که یهو داد زدی‌و گفتی وایسا، اونجا رو ببین، تو شیشه های یه مغازه عکسمون افتاده بود، مات مونده بودم که بهم گفتی ببین چقدر بهم میایم؟؟؟ من نفر اول، تو نفر دوم، تو دوم باش چون خیلی کوچیکی، تا من اول باشمو سپرِ بلات.... چند سال گذشت،تو افتتاحیه گالری گفتی بیا جلو آینه، دوربینو دراواردی‌و یه عکس از تو آینه گرفتی، من پالتوی زرد رنگم تنم بود با همون شال چند صد تومنی مارکدار که خودت برام خریدی. گفتی میبینی چقدر بهم میایم؟ ... اما اینبار تو اول بودی‌و اون دوم و من شده بودم نفر سوم.... شلوغ بود آینه.... عین همون روزای شلوغی تابستونِ آشوب....faezemesbahifaezemesbahiFri, 03 Jan 2020 00:23:56 +0330