https://virgool.ir/feed/@emmawatson6451fa2026-11-11 13:41:57https://files.virgool.ir/upload/users/68946/avatar/XZ0zkb.pnghttps://virgool.ir/@emmawatson6451https://virgool.ir/@emmawatson6451/قلب-متروکمنطق-معیوب-wjmodtek2bzmاین درست مثل یک رویا نیست؟!.. آیا این به اندازه‌ی کافی برای مورد الهام واقع شدن کافی نیست؟!.. و آیا به همان اندازه که الهام بخش است؛ یادآوری اش مضحکه ای بی معنا نیست؟!حتما تلفن توی باجه کار نمی‌کرد... اگر کار می‌کرد که باجه‌ی تلفن متروک نمی‌شد..مرد ایستاده بود توی باجه‌ی تلفن..‌ یک باجه‌ی متروک.‌.. و چه مرد نادان_ای.حیران بود و نادان بود.. نمی‌دانست کجا ایستاده.. کجای زمین خدا؟!گیج و منگ بود... و گویی پتکی بر سرش کوفته بودند.در حال سقوط بود... تلو تلو می‌خورد انگار.. از «نادان» خطاب شدن.حیران و گم گشته، هی تلاش می‌کرد امید_اش به تلفن معیوب توی باجه را از دست ندهد.و تنها خصلت «امیدِ واهی» همین است؛ زنده نگه_ات می‌دارد.. البته فقط کمی بیشتر!چه زمانِ کوتاهی بود.. اگر می‌دانستم این «فقط کمی بیشتر» ؛ بیشتر از یک هفته طول نخواهد کشید؛ همان یک هفته پیش جلوی پا_ش زانو می‌زدم و بدون واهمه‌ای نسبت به «بدل یک بت» بهش می‌گفتم:«مرا در آغوش_ات بگیر.. مرا به بطن خودت باز گردان. »_«معشوقِ بهترین دوست_ات نمی‌تواند معشوق تو باشد... سعی کن بفهمی! »خب.. به من چه دخلی دارد که بهترین دوست_ام بدلی از یک معشوق بت شأن است؟!.. به من چه مربوط که او شبیه ترین فرد به یک مردِ سیگاری و مغرور است؟!.. چرا من نمی‌توانم شبیه آن مردِ لعنتی باشم؟.. اصلا چرا مردی که نه سیگاری بود و نه مغرور، باید این چنین با من ابراز دوستی می‌کرد؟!_«رفیقِ نیمه راه نباش، رفیق جان! »_«کارهای زیادی دارم برای انجام دادن.. » و ای کاش بر خلوت_شان تاکید نکرده بودم منِ ملعون.داستانِ خنده های دخترانه ی هفته‌ی پیش_اش حس عجیبی داشت؛ ترس_ای بود لذت بخش، که نمی‌دانست توجه اش را به چی معطوف کند:«الان است که مژه_هاش برود توی فنجان! »فنجان قهوه را روی میز گذاشت.افسانه ها را می‌مانست بارانِ اشک ها و تلخی زنانه‌ی لبخند های امروزش.اسطوره وار بر هر سخن_ای، به تمسخر می‌خندید.. آنگونه که «الهام» بی معنا می‌شد.و من رویایم را به زبان نمی‌آوردم تا بی معنا و مضحکه آمیز نشود.. دیدنِ یک مردِ منگ، در رویا مضحکه آلود هم هست.در جایی نا معلوم از زندگانی به مردِ نادان و منگ_ای فکر می‌کردم که «سکون» را برگزیده بود؛ چون... نادان بود و منگ.هیچ چیز نیست که به طور صرف عیان شود و هیچ چیز نیست که به طور صرف نهان بماند؛ من در وهمِ «منطق» سکنی گزیده بودم؛ او در حقیقتِ «اندوه» مخفی شده بود.به راستی کتمان شدنِ زنی در خودش، در مقابل مردی که در آرزوی او می‌سوزد؛ نشان دهنده ی پایان کار مرد نیست؟!.. آیا چنین مردی، به راستی بی عرضه و نادان نیست؟!می‌خواستم دستانش را لمس کنم:«.. بوسه ها که قرارداد نیستند نازنین! »ای کاش، مرد دستانش را عقب نکشیده بود.. کاش گوشی تلفن را برداشته بود تا بفهمد به یک وسیله ی ارتباطی معیوب امید بسته.. کاش می‌فهمید یک بی عرضه ی گیج است.مرد، به رهگذر ها نگاه می‌کرد و من به او و بدلِ آن بت.لبخند_اش میان مصراع ها خود را جا می‌کرد.. مصراعی را با غرور می‌خواند و مصراعی را با پاکبازی.. خب.. اصلا مناظره‌ی «خسرو و فرهاد» را باید این شکلی خواند.لبخند_اش دخترانه بود.. آزاد و رها:«.. حدس می‌زدم اسمت «فرهاد» باشد. »بغض خنده ی «بدل آن بت» ترکید:«فرهاد؟! »با همان حماقتِ تمسخر آمیز_ای این را گفت؛ که گفته بود:«سیگار؟!.. »او هم که نمی‌خواست افکارِ جار زده_اش را فاش کند؛ لبخندی ساختگی زد، به خودش مسلط شد و دست بر دیوان نظامی گذاشت:«سیگار کشیدن، جنبه‌ی جالبی از مردانگی ست! »ما مردان، موجودات پر توقعی هستیم؛ که از معشوق انتظار داریم «تمام و کمال» باشد.ما خودخواه_ایم که با عاشقی بر یک زن به خود اجازه می‌دهیم هر آنچه در یک زن، از احساس تا جسم را تمام و کمال طلب کنیم و باب میل خویش.و زنانِ خفقان زده، همه معشوقانِ مردان خودخواه روزگار بوده اند.و مردان را خفقان خواهد گرفت زمانی که «وسیله ی زندگی»_شان ادعا می‌کند به آنها تعلق ندارد.خفقانِ مردانه ای بود، دزدیدنِ نگاه هایش از او و ادعای بی تفاوتی اش نسبت به او؛ زمانی که بر واقعیت_ای که من می‌دانستم، دانا گشت:«باید چه کسی می‌بودم که دوست_ام می‌داشتی؟! »نظاره گر طغیان رودخانه بودم، در آتشی که خاموش شدنی نبود:«شکی در ارزش زیستن زندگانی نیست.. چشم به قله را، هولناکیِ پرتگاه دور از انتظار نیست! »نگاه_اش خیس شده بود، زل زد توی چشمهای من:«نگاه_ت آبی آسمانی شده چشم آبی!.. آدم را پرواز می‌دهد! » و سعی کرد تلخی لبخندش به چشم نیاید._«وقتی می‌خندی هوس می‌کنم... » بقیه ی حرف_م را خوردم.مرد، از عابران ناامید شده بود، و از تلفن توی باجه.. دیگر به اطراف نگاه نمی‌کرد.دانسته بود که با این نادانی و منگی و بزدلی، اصلا نمی‌تواند «کسی» باشد؛ چه رسد به اینکه بخواهد با شجاعت مردی باشد دور از خودخواهی.چه چیز برای مردی که هدفی ندارد، می‌تواند به عنوان محرک_ای برای تلاش کردن عمل کند؛ بجز نگرانی از «نرسیدن» ؟!.. و من حتی نمی‌توانستم خواب_اش را ببینم!این یک رویا بود.. درست به اندازه‌ی یک رویا، محال بود و الهام بخش... و به همان اندازه که مُلهم کننده بود؛ بزدلی و مصلحت اندیشی ام را بر سرم کوفته بود.. با پتکی به نام «منطق» .یک گیج و منگ و یک بزدل چطور می‌تواند در مقابل یک اسطوره، با منطق رویا سخن بگوید و سخن_اش مضحکه آلود نباشد؟!چه هدفی هست جز «بی هدفی» و چه مقصدی هست جز «ناکجا آباد» ؟!نه می‌توانستم با جایی تماس بگیرم و نه می‌توانستم این سکونِ پر منطق را رها کنم.. هیچ راه حل_ای برای من وجود نداشت.. مرد، تنها کاری که می‌توانست را انجام داد؛ از باجه‌ی متروک بیرون آمد..#فاطمه_اسمعیل_زادهنهم آبان ماه نود و هشتemmawatson6451emmawatson6451Fri, 01 Nov 2019 20:55:22 +0330https://virgool.ir/@emmawatson6451/حمام-آقای-فیلسوف-tdtbw3slwdetلحن صدا_ش پر بود از بی مسئولیتی و تنبلی؛ احتمالا کمی هم چاشنی بزدلی داشت:«استاد!..این سخت گیرانه نیست؟!»بدون اینکه نگاه_اش کنم جواب دادم:«من بهش می‌گویم «سازندگی». »و روی وایت برد نوشتم:«خودسازی»در لغت نامه ی «نیما» بهش می‌گویند «فرار از متلاشی شدن اندیشه! »کامران، در ردیف پنجم نشسته بود. نگاه_اش که کردم لبخند زد. من هم لبخند زدم...خنده روی لب_اش ماسید، احتمالا در سر_ام لبخند زده بودم.سهراب دست چپ_اش را باند پیچی کرده بود. سخت می‌شد دلیل_اش را دانست._«صفحه ی ده کتاب را باز کنید‌. »به سهراب نگاه کردم و به دست_اش:«دست_ات چی شده؟! »خواست جواب بدهد و من جواب سوال_ام را نمی‌خواستم.از گفت‌وگو گریزان بودم آن لحظه:«سهراب!..بخوان. »و سهراب شروع کرد به خواندن:«تا قرن هجدهم؛ یعنی تا قبل از هیوم هیچ فیلسوفی...»_«مواظب باش باند دست_ات خیس نشود؛ باند خیس خیلی چندش آور است. »اصلا نگاه_اش نمی‌کردم._«داری اندیشه_‌ات را ویران می‌کنی! »بی قید و ملاحظه گفتم:«بس کن نیما! »_«می‌خواهی «حقیقت» به کشتن_ات دهد؟! »_«می‌خواهم جلوی کشتار را بگیرم. »_«تو فقط می‌توانی جلوی خونریزی را بگیری! »نفس عمیقی کشیدم:«جلوی خونریزی را گرفتم...بیا صبحانه بخور. »_«کاش می‌توانستی زمان را هم باند پیچی کنی! »یک قاشق شکر در چای_اش حل کردم و به دست راست_اش دادم:«آنچه ما را می کشد «حقیقت» نیست؛ «واقعیت» است. »روزنامه_ی کنار دستش را جمع کرد:«پس کاری کن! »موها_م را جمع کردم یک طرف سر_ام:«چی کار کنم؟!..اصلا چی کار می‌توانم بکنم با این تحمیلی؟! »با دست طره‌ی موهای روی پیشانی_اش را کنار زد:«بد کردم تردید ها_ت را ریختم دور؟! »کمی از فنجان قهوه نوشیدم:«زخم دست_ات هنوز می‌سوزد؟! »سرش را خم کرد و لبخند_اش محو بود:« «غم» منفور نیست....بیگانه است گاهی! »..صدای سهراب خش دار بود:«,تا قبل از او فیلسوفان با تراژدی بیگانه بودند. »روی وایت برد نوشتم:«هم ذات پنداری! »_«مردِ اهل تفکر_ای را فرض کنید. ایستاده زیر دوش !... »صدای خنده‌ها در آمیخت.‌‌.. :«کجاش انقدر خنده دارد؟! »خنده ها از هم منفک شد و به جای خود برگشت._«مرد می‌گوید «دارم یخ می‌زنم! ». »نگاه_اش با یک قطره خون می‌افتد روی کاشی سفید حمام.... حتما زخم_اش می‌سوزد... این راهنمایی بزرگی بود.احساس غالب بر مرد در لحظه؟! »همه ساکت بودند و حیران... همه فکر می‌کردند و هیچ کس به نتیجه نمی‌رسید... هیچ کس درک نمی‌کرد و همه وامانده بودند.نا امید و قاطع بود لحن_ام:«خداوند ما را ناطق آفرید که انسان باشیم. »سکوت بود که حکم می‌راند و قطعیت بر صدا_م سایه افکنده بود:««تردید»... احساس غالب بر مرد تردید است. تن_ای که می‌سوزد در تب... زخم_ای که می‌سوزد در عمق... خونریزی... کدام را باید نجات داد؟!.. »کلاس تا زمانی که به آخر برسد جز صدای مرا نشنید.کلاس خالی شده بود. میز را جمع می‌کردم.کامران گفت:«مثال_ات سخت گیرانه بود. »_«فکر کردم اسمش را «استمرار کار برای فراموشی» می‌گذاری.. من بهش می‌گویم «تمرین درک».. «انسانیت».. »چند لحظه در سکوت نگاه_م کرد:«چی انقدر دلخور_ات کرده؟! »_«عجز در فهماندن. »_«به هر حال.. »خنده و شیطنت در صدا_ش هویدا بود:«ما دروغ شاخدار_ات را باور کرده‌ایم. »بی‌حوصله گفتم:«کدام دروغ؟! »سه تا کتابِ توی دست_م را از_م گرفت:«تو داستان پرداز به دنیا آمده_‌ای نیلا! »_«من داستان نویس نیستم. »_«چرا کتمان_اش می‌کنی؟! »_«می‌پردازم... نمی‌نویسم. »_«مگر بین «پرداختن» تا «نوشتن» چه قدر فاصله هست؟ »_«فاصله_ای به اندازه‌ی «حفظ خود» تا «عشق بشر» . »_«کسی داستان نویس را بازخواست نمی‌کند. »_«اگر بنویسم، می‌شود سند اثبات عقیده. »_«قصد اثبات عقیده_‌ات را نداری؟ »_««یقین» نیازی به اثبات ندارد؛ چون «یقین» است. »ورق هایی را که جمع کرده بود، به طرف_ام گرفت:«داری طفره می‌روی... غرور_ای پلنگی تر از غرور تو ندیدم. »_«هر اسم_ای دوست داری رو_ش بگذار. »از کلاس زدم بیرون. دنبالم آمد:«شبیه آدم های خودخواه شده_ای. »کتاب ها_م را از_ش گرفتم:«کار افکار من؛ نجات این مردم نیست. »_«من به افکار_ت نیاز دارم. »_«افکار آن که بر فیلسوفی عاشق گشته به درد کسی نمی‌خورد. »_«چه ربطی دارد؟! »_«ربط_اش ربطِ «بوسه» و «تردید»است. »_«پس چطور می‌گویی بر بشر عاشق_ای؟ »_«با آن قسمت از وجود_م که هنوز مال خودم است، بر بشر عاشق_ام. »مهربانانه گفت:«انقدر به خودت سخت نگیر. »و مهربانانه و پدرانه لبخند زد.‌.. پدر_ای سی ساله شاید.. در عمق چشمان_ش اما، شیطنت یک پسر بچه‌ ی چهارده ساله بود... عین استاد لبخند زد:«شنیده‌_ام بر ارسطو ی فیلسوف عاشق گشته_ای! »... «تو بلد بودی دخترانه بخندی و من نمی‌دانستم؟! »این بار کنترل شده و با مراعات خندیدم و به موهای مجعد نسبتا بلند و بلوطی رنگ استاد چشم دوختم.دست_ای به صورت بی ریش_ش کشید:«با خودت مهربان باش! »_«همه چیز مرتب است استاد جان، من خوب_م. »_«آدم گاهی با خودش می‌جنگد؛ بی آنکه بر «خودِ» درون آینه_اش حمله ببرد. »_«اگر «خود» ام را دیدم، با مهربانی باهاش رفتار می‌کنم. »_«عشق_اش عجیب عقلانی بود؛ شاید چون تفاوت_ای وجود نداشت بین او و عشق_ش. »_«عشق کی استاد؟ »آرام زیر گوش_م گفت:«ارسطو»کاش رئیس دانشگاهِ نیما هم کمی شبیه استاد بود. کاش کمی درک داشت.داشت دکمه های پیراهن_اش را باز می‌کرد:«امروز رئیس دانشگاه مرا خواست. »گوش می‌دادم و نمی‌شنیدم:«ناطقانِ درخورِ ترحم! »_«چطور می‌شود فلسفه و الهیات درس داد و خلاف عرف حرف نزد؟! »پوزخندی زدم... خیلی تلخ:«هنرجو های نافهم! »با باند دست_اش کلنجار می‌رفت:«مردک بی سواد! »به خودم آمدم:«چی؟ »لب_ش به خنده باز شد:«تو نابغه_ای! »پیراهن_ش را آویختم..دخترانه خندیدم:«فرق من و تو این است که تو مرد_ای و من زن. »#فاطمه_اسمعیل_زادهبیست و یکمِ مرداد ماهِ نود و هشتemmawatson6451emmawatson6451Mon, 28 Oct 2019 15:08:37 +0330https://virgool.ir/@emmawatson6451/کابوس؛-رویاای-شدیداً-محقق-شده-yuxizpnhoaovNightmare... Henry Fuseli Style: Romanticism Lived: February 7, 1741 - April 16, 1825 (18th - 19th century) Nationality: United Kingdom کابوس – The Nightmare نقاش: یوهان هاینریش فوسلی –  Johhan Heinrich Füssli سبک: رنگ روغن روی بوم سال: ۱۷۸۱شاید بازوها_م را قطع کرده بودند که انقدر عاجز بودم در تکان دادن دست_هام؛ شاید هم تمام تنم بود که تبدیل به مه ای غلیظ شده بود و از همه چیز عبور می‌کرد.پس این سنگینی که روی سینه ام حس می‌کردم، از چی بود؟!بی حرکت تر از سکوت شب، در محنت_ای عجیب، غوطه می‌خوردم.حیرت آور است که زن_ای در «عصرِ خرد» ؛ این چنین به دام خرافه ای بیوفتد که دنیا، اراده به تجربه_اش کرده.یک نگاه به این صحنه‌ی پر از تناقض_صحنه‌ای که مرد از «کابوس» تصویر کرده بود_ کافی ست تا گمان_ام را مرتفع شده تصور کنم و منظورم را رسانده شده.ترسناک و دلهره آور است... احساسات_ام به شکلی ناقص خودشان را سر و شکل داده بودند.تاریکی احاطه_ام کرده بود و حاضر بود تا رویای وحشتناک_ام را بازگو کنم؛ تا از معنا و شکل بیوفتد.چشمان_ای درخشان، در پسِ تاریکی نمایان بود و بینیِ روشن_اش بود که تصویر عجیب یک اسب را تعریف می‌کرد.اسب در تاریکی می‌خندید... شیهه می‌کشید و می‌خندید.پیکر_ای میمون مانند روی سینه_ام؛ انتقال_ای پر از درد را برای افکارم رقم می‌زد... افکاری که از احساسات سانسور شده‌ی روز، راه می‌افتادند و به ناخودآگاه می‌رفتند.اینکوبوس بر سینه‌ها_م دست می‌مالید؛ چنان که گویی بر جسمی مقدس دست می‌کشد.ترکیب عجیبی بود... معجون ای بود گس... نجوایی مرا به خود می‌خواند و جنون_ای به در و دیوار_ام می‌کوبید؛ بدون اینکه از جا_م تکان بخورم.اینکوبوس گفت:«انقدر حرکت نکن! » و من پا ها_م را دیدم که تبدیل به ریشه‌ی درخت شده بود.اگر تکان می‌خوردم، دیگر پا_ای نمی‌داشتم که فرار کنم... شاید، باید می‌مُردم... خیلی زود.ترس و شهوت به تقلایم انداخته بود و راهی جز تکان نخورده و بی صدا جیغ زدن نداشتم.نکند خورشید به سمت غروبِ من چرخیده باشد؛ و نکند «مرگ» یگانه راه رهایی_ام شده باشد.در رویایی هولناک غرق شده بودم.چه چیز را گم کرده بودم که چنین وحشتناک خود را به من می‌نمایاند؟!زن_ای جیغ میکشید؛ و من داشتم فکر می‌کردم که دمِ غروب، مردگان می‌سوزند و محو می‌شوند.... گویی برزخ، از صبح است تا غروب.چیزی توی شکم_ام وول می‌خورد... حالت تهوع داشتم.. بر زمین نشستم و استفراغ کردم.و آیا معده‌_ام خونریزی کرده بود؟!.. اگر این حالت تهوع از خونِ درون معده_ام بود پس چرا برطرف نمی‌شد؟!... زن گفت:«چیزی در تو نفس می‌کشد... »رودخانه ای از خون را نظاره می‌کردم که آزاد و رها می‌رفت و راه خودش را باز می‌کرد.چطور می‌توانستم موجودی را تغذیه کنم وقتی چنین خون آلود و پوک بودم؟!گفتم:«چیزی؟!.. ».... و اسب، باز هم با شیهه خندید.اینکوبوس با شرارت یک شیطان گفت:«شاید هم کسی!... »و این بار زن بود که شبیه یک اسب عجیب می‌خندید.و زنده بودنم متمایزم ساخت.. «عصر روشنگری» در ناخودآگاه من چنان ایستاده بود که اجازه نمی‌داد خواب، مرا دورتر از ناخودآگاهم ببرد.... و کاش می‌فهمیدم آن سوی «مرگ» چیست؟!«مرگ» که از ذهنم گذشت؛ زن رشک آلود خندید... خلسه‌ ی وهم آلود_ام از تحقق یافتن، فاصله گرفت.مه ای که من بودم هی غلیظ تر می‌شد... دست ها و پا ها_م را حس می‌کردم.زن_ای با صدای من جیغ کشید و روح یک زن جسم مرا با رعشه تکان داد.حالا از سکوتِ شب پر خروش تر بودم.. اسب ها باید موهایم شیهه کشیدند، بدون اینکه بخندند و چشمانشان درخشان باشد.لبان اینکوبوس به لبخند باز شد:«جَستی!»«گذشته» خود را تخلیه کرده بود؛ تقلای ارگان های تنم، منسجم گشته بود پرده ای که کنار رفته بود، بار دیگر کشیده شد.... «ترس» تشریح شده بود و من در «عصر خرد» ، همچنان نفس می‌کشیدم.رویا ها تحقق آرزوهایند؛ چه زیبا باشند و چه کابوس گون..#فاطمه_اسمعیل_زادهemmawatson6451emmawatson6451Sun, 06 Oct 2019 18:47:27 +0330https://virgool.ir/@emmawatson6451/حکمتِ-عامیانه-lx9rxkvjpxen_وقتی می‌خواهم برات بمیرم،مقاومت نکن...مادربزرگ می گفت:«سعی نکن همه چیز را تماماً درک کنی؛این طوری خودت را به کشتن می‌دهی!»حرف عجیبی بود.حکمتی بود که عامیانه به زبانش آورده بود.پندی بود که بوی نصیحت نمی‌داد.و چه قدر این شکل حرف زدن اش شیرین و جذاب بود.نگاهش کرده بودم و بدون اینکه حرفش را فهمیده باشم،به نشانه‌ی تایید لبخند زده بودم...نگاهش می کردم و هر چه فکر می‌کردم نمی‌توانستم حرفش را درست و بدون سوء برداشت هضم کنم.نمی‌توانستم سوال های بی‌شمار توی سرم را نادیده بگیرم و همچنان نزدیکش باشم.فقط از روی درماندگی آغشته به تفکر به نظاره‌ی کارهایش نشسته بودم‌.نشسته بود روی کاناپه و توی افکار خودش بود؛ولی نه آنقدر که "غریق" بتوان نامیدش.شاید توی افکارش همه چیز بود جز غافلگیری توسط دختری با موهای مجعد‌.اصلا بخاطر همین بود که از آمدنش غافلگیر شد.غافلگیری اش،لبخندِ محو و آشکاری شد گوشه‌ی لبانش و گوشه‌ی لبانش خاتمه دهنده‌ی بوسه ای شد که میان جعد موهای دخترک گم شد.به دخترک یاد داده بودند بهم بگوید:«خواهر»...او هم خوب یاد گرفته بود.ولی تا زمانی که "مادربزرگ" بود،دخترک را با "خواهر" کاری نبود.دخترک به مادربزرگ نزدیک بود....چه قدر متعجب شده بودم از این فاصله‌ی اندک.‌.دخترک تبلت را داد دست مادربزرگ و یک لحظه انگار کلاسیک و مدرنیسم را در هم آمیخته باشند.آدم خیلی چیزها می‌توانست ببیند؛مثل شکوه،مثل وصله‌ی ناجور بودن،مثل فطرت تغییر ناپذیر انسان،مثل جاودانگی مهربانی میان نسل‌ها،.....شاید هم چیزی مثل تمسخر.دنیا به سخره گرفته می‌شد وقتی مادربزرگ دستان سفید و چروک‌اش را روی صفحه ی تبلت جابه‌جا می‌کرد..دنیا ابلهانه می‌ایستاد زمانی که مادربزرگ به همان چیزهایی می‌خندید که نوه‌اش به آنها می‌خندد.و من احساس می‌کردم که چه کار ابلهانه ایست باور این پرده از نمایش روزگار؛پر شدن شیار عمیقی که میان نسل هاست و پرشدنی نیست،اینکه ما چه قدر خوش خیالیم که این مهمل را باور می‌کنیم.حقا که مادربزرگ یک "ستاره" بود؛نادر و جذاب.مثل ستاره‌ای بود در آسمان بیکران گیتی؛همان قدر عاشق،همان قدر درخشان،همان قدر دور....#فاطمه_اسمعیل_زادهemmawatson6451emmawatson6451Mon, 30 Sep 2019 00:02:40 +0330https://virgool.ir/@emmawatson6451/بوی-نانرنگ-نفت-gedzwo23mebwرشک ما همواره بر چیزی ست که بر آن عشق می‌ورزیم و همواره عشق می‌ورزیم بر چیزی که رشک_مان را برمی‌انگیزد.آدمی همواره بر زخم هایش جوری عاشق می‌شود که دیگر نمی‌تواند بدون آنها زندگی کند؛و اولین ناامیدی به اولین شکست بدل خواهد شد و آدم را به زمین خواهد زد آوار رنج‌هایش.رشک است و حسد؛خودخواهی ست و ضعف.....این نمایش مضحک را مرگی مضحک باید،«خودکشی» نام.آدم ها در برابر پذیرش «خودِ» خویش_شان و سرنوشت زنجیر شده به دنیاشان بزدل اند و بی‌فکر.بزدلان_ای که ظلمِ «سانسور» را چشیده اند،مهربانی را و لبخند را آموخته اند بدون اینکه «درد» را کشیده باشند و «زخم» را دیده باشند.همین شد که «انسانیت» را ستایش کردند،بی آنکه مردم را دوست بدارند و شعار مهربانی سر دادند،بی آنکه معنای «هم نوع» را درک کرده باشند.«انسانیت»،«درک» است؛درکِ دستان از سرما یخ زده‌ی پسرک دست فروش،درک پاهای آشنا تر به باران تا به کفشِ بیوه زن چهار راه دوم،درک بوی خون است در اعماق بوی خاک،درک شرافت است در بوی نان که جدا شده از رنگ نفت..گلو ها دریده شد بهر تکه نان ای سیاه.فریادِ آزادی ست معنای شرافت.آن را که قدرت پذیرش «آزادی» نیست؛چه می‌فهمد از معنای «شرافت»؟!آزاد و سبک بال بودن را،«خود» بودن را،و مطالبه‌ی مرهم را از ما گرفتند و گفتند:«زخم دوست بِه است.»...و کسی نپرسید که مگر «دوست» زخم می‌زند؟!بشر،چه بی معنا،مفتخر گشته به بودن در قفسی در بسته؛چه مضحک به زخم هایش چسبیده؛در انتظار لذت_ای و شعف_ای.عرفان را راه کجاست زمانی که بشر درِ قفس آهنی اش را باز نکرده؟!بشر چگونه تواند شوق پرواز داشت زمانی که «مرگ» را این چنین بدنام ساخته و «زندگی» را چنین تباه؟!و همه اش از روی خودخواهی کاذب است و از بزدلی و ضعف در برابر تغییر.این تناقضات،این تباهی ها پشت تباهی،این درد های مزمن و بی معنی،این درک ناقص از «رنج» و «زجر»،این رنگ به رنگ شدن های روزانه،این بالا آوردن های احساسات شبانه،این صغارت های ویران کننده‌ و بی امان بشر؛خواب شب را از چشم جغدان دزدید و نور آفتاب را بر خفاشان حرام کرد....که مرده را چه سود است سّرِ زندگانی آموختن؟!...#فاطمه_اسمعیل_زاده #در_ستایش_آزادی#در_نکوداشت_بصیرتemmawatson6451emmawatson6451Sun, 29 Sep 2019 23:53:00 +0330https://virgool.ir/@emmawatson6451/فلسفه-ی-تنهایی-hd7bcl1pluqeکه زلالی چیست پس،گر نیست تنهایی؟!نقیض ترین لغت دنیا بود..... بلاتکلیفم کرده بود.استادی داشتم،هم نام «او»؛می گفت «واژه ها ابله‌اند»مشتی ابله وسیله‌ی کار ما شده اند تا تکلیفمان را با دنیا مشخص کنیم....چه سبک سرانه(!)«تنهایی» ولی....واژه‌ای ست متضاد.ارزش آفرین‌ای ست خورد کننده؛بشر ساز ای ست عارفانه؛معاشرت طلبی ای ست غیر اجتماعی.ما،عاشقان بر «تنهایی» نمی‌دانیم چطور نفرتمان نسبت به «تنهایی» را پنهان کنیم(!)«تنهایی» برای هر فرد زمانی به واقع آغاز می‌شود که ارزشهایش از واقعیت زندگی اش منفک شود؛یا دست کم از هم فاصله گیرند؛فاصله‌ای به نام «دلتنگی».«بلند پروازی» نوع مبتذلی از تنهایی ست.بلند پروازی؛قبول شکست است قبل از تلاش و قبل از به وقوع پیوستن شکست.فرا خواندن «درک ناشدگی» ست‌،و متفاوت پنداشتن‌ای ست وهم آلود.اهداف بلند پروازان به شکلی غیر معقول رشد می‌کند و «تنهایی» را مطالبه می‌کند.دست آخر هم با ابتذالی تمام و مسئولیتی ساقط شده از فرد بلند پرواز،او را به قعر یک تنهایی مبتذل می‌کشاند و آنقدر درخود حل می‌کند که هیچ ریسمانی را قدرت نجات او نیست.بلندپروازان یا زیادی خردمندی مفرط پیشه می‌سازند،و به عاقلان‌ای فسرده تبدیل می‌شوند؛یا به طرز وحشتناکی جنونی کاذب را ارج می‌نهند و تبدیل می‌شوند به عاشقان‌ای مضحک.و تمام این ها از فهم غلط همین واژه‌ی «تنهایی» می‌آید.ولی...تا چیزی به فعلیت نرسیده باشد و کامل نشده باشد،نمی‌توان به درستی ازش دفاع کرد یا نقدی بهش وارد ساخت.ما زمانی می‌توانیم «تنهایی» را نقد کنیم و بفهمیم که کامل شده باشد.«تنهایی کامل» همان است که آدمی را وادار می‌کند برای دومین بار دست از متفاوت بودن بردارد؛بعد از اولین شکست بزرگ در معرفی خویشتن؛که آن زمان آدم در جمع هم تنهاست.راست می‌گفتی حماسه‌ی مجسم روزگارم...«تنهایی» هیچ نیست جز تطهیر کننده‌ی روح های مقلد،و زلال کننده‌ی آنانی که می‌خواهند شبیه دیگران باشند.چه هنرمندانه زلالی را بهمان آموختی تا خود را بشناسیم.#فاطمه_اسمعیل_زاده #برداشت_آزاد #مهدی_اخوان_ثالث #برداشت_آزادemmawatson6451emmawatson6451Thu, 19 Sep 2019 00:32:38 +0430https://virgool.ir/@emmawatson6451/عاشقانه-ای-به-سقراط-x5htfiizm1udلوئی داوید تابلوی مرگ سقراط را در سبک نئوکلاسیک و با استفاده از رنگ روغن دو. تابلو به ابعاد ۱۲۹٫۵ در ۱۹۶٫۲ سانتی‌متر است.می‌خواستی مضحکه‌ی دنیا_م کنی؟!می‌خواستی به ریشخند_م بگیری؟!می‌خواستی چه پاسخی در برابر این قاطعیت و شجاعت داشته باشم؟!مقصودت چی بود از این صراحت؟!شاید برای فرزندان_ت که بهت زل زده بودند؛ انگشت اشاره‌ی رو به آسمان_ت حجت_ای بود، تمام گشته.ولی برای من چی؟!انتظار داشتی انگشت رو به آسمان_ت را تا خودِ خداوند دنبال کنم و ذکر‍‌ِ نامِ تو گویم؟! .. همین کارها را کردی که سر از خوابِ سهروردی در آوردم.. همین انتظارات تو بود که مجاب_ام کرد خودم را به خواب فیلسوف ایرانی بیندازم.تنهایی_ت اصلا متزلزل نبود؛ فقط طعنه آمیز بود.داشتی با طعنه بهم یادآوری می‌کردی تمام آن تفکرات، دامن زدن به بزدلی و بی‌عرضه‌گیِ علم بود و نه رو به رو شدن با حقیقت زندگانی.نمی‌توانستم مثل «کریتون»، بزدلانه خودم را از نظاره‌گری منع کنم.. نمی‌توانستم مثل بدبخت های بزدل_ای که «نیک» و «بد» را نمی‌دانند؛ طعنه‌ی تنهایی_ت را به نظاره ننشینم.تمام عالم، شوکران_ام می‌نوشاندند اگر از تو تبعیت نمی‌کردم.از افکارِ تو تبعیت کردم زمانی که داشتم احساس را از «جمهوری» حذف می‌کردم.تمامِ عمرم داشتم برای زنده نگه داشتن افکار تو می‌جنگیدم.. برای افکاری که به کشتن_ات داده بود.تمام عمر داشتم انتقام تو را از «غیر» می‌گرفتم.همچنان باز_ام می‌داشتی از جدی گرفتن احساس اگر به دنبال منتقمِ خود نبودی؟!استادِ محبوب من!نگو که این ها همه، دفاعِ زیرکانه‌ی تو بود از من در برابر «حقیقت» ؛ که من نمی‌دانم دریغ داشتنِ ناجیِ تازه مکشوف_ات انقدر دلاورانه بود؟!آکادمی را به من سپردی تا عالم و آدم را نقّاد_ام سازی؟!سپردن آکادمیِ آتن به شاگردِ خموش_ات، آیا انتقال غرور و ضابطه‌ ، به شاگردِ چموشِ من نبود؟!.. چطور این چنین خردمندانه طوفان را پیش‌بینی کرده بودی؟!.. شاید تبعاتِ تحقیر «فهم هنر» بود.من بر تفکرات و جهان‌بینی تو عاشق گشته بودم؛ و آن زمان که شاگرد با استعداد و نسبتا چموش_ام با لحن و کلمات خودم بر من تاخت؛ دانستم که «عشق» _این حقیقی ترین جنون و جنون آمیز ترین حقیقت عالم_ کار خودش را کرده.دانسته بودم معنای «جنون» را؛ و دریافته بودم معنای «حقیقت» را.... و تو سالها بود که مرده بودی..بزرگترین استادِ بزرگترین شاگرد!تو بر حقیقت خویشتن عاشق گشته بودی... مثل تمام فیلسوفانِ دنیا.ندانستی که «عقلانیت» و « واقعیت»، هیچ مرا ارضا نکرده بود؛ بیم انحطاط «انسانیت» و «اخلاق» داشتم و هراس از بازیِ «واقعیت» و بلایِ «حقیقت» ؛ زمانی که داشتی چشمانت را می‌بستی.سقراط گرایی پیشه ساختم تا بر عشق معترف باشم؛ و «افلاطون» گشتم تا جام شوکران بشکنم.به خدا قسم که من خودِ افلاطون_ام زمانی که تو سقراط وار شوکران را سر می‌کشی..#فاطمه_اسمعیل_زادهemmawatson6451emmawatson6451Wed, 18 Sep 2019 23:27:12 +0430https://virgool.ir/@emmawatson6451/تلاشی-برای-نقد-afrbuz1crr1e؛۱شجاعت_ای عظیم و تردید_ای عظیم تر... چه نتیجه‌ای عاید آدمی می‌شود جز «عشق» ؟!شجاعت در عشق بود که وسوسه_ام کرد تردید عظیم_ام را با دست اندازی در تاریخِ مملوء از تردید، جبران کنم؛ که آتش را آتش خاموش می‌کند.قلم، بر روی کاغذ چنان رقص آغاز کرد که روایت_ای واقعی آنچنان مورد دستبرد قرار گیرد که «عشق» ایجاب می‌کرد اتفاق بیفتد.«تاریخ» قابل دستبرد است چون پر از تردید است. اتفاقات لعنتی پشت اتفاقات لعنتی دیگر قطار می‌شوند و تاریخ تکرار می‌شود فقط به این دلیل که «ماوراء» برای بشر امری محرز شمرده شده و بشر همیشه بر این عقیده بوده که دنیا_اش بازنمود_ای ست از دنیایی حقیقی.کیست که منشور «هنر» در دست گیرد و «علم» را از پس آن بنگرد.؛۲شجاعت، بر جزئیات «تاریخ» فائق آمد و «اختیار»_ای تمام عیار چنان بر من چیره گشت که ماهیت افکارم تغییر کرد.در قلمرو «اختیار» هیچ انسان_ای نیست که ضعیف النفس باشد.اصلا انسان ضعیف النفس وجود ندارد. زمانی که ما به شکلی دهشتناک مسئول تصمیماتی هستیم که در باب «چگونه زیستن» اخذ می‌کنیم، چگونه می‌شود بر ضعیف النفس بودن آدمی صحه گذاشت؟!؛۳میان کوهستان.. در بلندی قله ها.. نفسم بالا نمی‌آمد.از رقّتِ اکسیژن هوا بود یا وجد فهمیده شدن؟..کوهستان هوایی داشت بس رقیق و سرد.استاد گفته بود:«فردا می‌رویم کوه.. »در کوهستان است که می‌توان تنفس کرد؛ هر چند به سختی.. می‌شود بر پائین دستی ها نگریست؛ با بی‌اعتنایی.. می‌شود از یخ زدگی و نمردن لذت برد؛ هر چند استوار و بی حس._«فردا روسری زرشکی_ات را سر کن. »از آن روز بود که «وجد فهمیده شدن» برای من زرشکی رنگ شد.؛۴شناخت ذات هر آنچه با آدمی در ارتباط است، و اعتدال در احتیاط و بیان فضیلت مرا از شایستگی عضویت در گروه و حزب ساقط کرد.هیچ کس در راه میل به اهدافمان با ما هم صدا و همراه نخواهد بود، زمانی که «خود» معنا می‌یابد.کسی «نیک» و «بد» را به من نیاموخت آنچنان که خود آن را ستاندم؛ بی آنکه از آسمان ندایی آسمانی فرود آید.و من همچنان با مردمان آنگونه سخن می‌گفتم که بفهمند، هر چند صدا_م را نشنوند؛ و قدم می‌زدم هر چند کندرو به نظر آیم؛ که می‌خواستم پاهایم را فراموش نکنم.؛۵زانوهای رنجورمان را و چشمان اشک آلودمان را از مادرانمان به ارث برده_ایم.«علامت سوال» را برداشتم و بر سر زنجیر جنسیت_ام گذاشتم.. زن_ای اختیار پیشه کرد که «زن» باشد و نه «زن». گاهی زن بودن سعادت_ای ست بادآورده و گاه جواهری ست که در بیابان به دست آدم داده‌اند.گاهی زن بودن آغاز مرگی ست بسیار آرام و گاه بلایی ست که بر سر آدم نازل می‌شود.همه چیز با وظیفه ی بغرنج_ای که تعریف کرده بودم منافات داشت؛ «جوانی».. «اختیار_ای به حد کمال».. «شجاعت_ای از حد گذشته»..و احتمالا «زن بودن»، ناسازگار ترین مسئله_ای ست که می‌تواند در مقابل وظیفه‌ای بغرنج از حیات واقع شود.ناخشنود و دلتنگ می‌شوم گاهی، زمانی که محدودیت طبیعت را به خورد زیاده خواهِ عزیز_ام می‌دهم، زمانی که «واقعیت» را به روح_ام معرفی می‌کنم.ای کاش «واقعیت» ماهیت خود را حفظ می‌کرد و تبدیل به دروغ_ای نمی‌شد که به خورد بشر می‌دهند و برای توجیه_اش به «ماوراء» دامن می‌زنند.ترجیح میدهم سعادت دردآلود_ای را به مقصدی برسانم که بشر «خوشبختی» نمی‌نامد؛ تا اینکه بخواهم آوازی سر دهم پر از امنیت و عاری از آزادی.؛۶«امید» است و «ناامیدی» ؛ «صبر» است و «تعجیل»؛ «گفتار» است و «نوشتار»؛ «خامی» ست و «سوختگی»..کجاست جسم_ای که ما را عینیت بخشد؟!.. کجاست «واقعیت»_ای که «حقیقت» را بنمایاند؟!..چه انتظاری میتوان از «حقیقت» این عالم داشت زمانی که «واقعیت» هویت خود را از دست داده؟!چگونه می‌توان آواز آزادی عالمیان را سر داد زمانی که آزادی خواهان عاشق را در قطعه ی هنرمندان دفن نمی‌کنند؟!#فاطمه_اسمعیل_زاده #در_نقد_خودemmawatson6451emmawatson6451Sat, 07 Sep 2019 14:42:23 +0430https://virgool.ir/@emmawatson6451/محبت-ضد-اخلاقای-آرام-عشق-اخلاقای-وحشی-tuuh6hdsyq1hخواب، شالوده ی اسرار آمیز وجود مازمانی که زیر پوستین سنگی شهر استخوان ها می‌پوسند و موش ها می‌لولند، سگ ها دنبال استخوان های زیر خاک اند و موش ها اما.. به دنبال چیزی اند پست تر از «زیر زمین»؛ لبخندی از روی آسودگی چه معنایی دارد؟چرخِ زندگی، نه چندان تند، و خون، نه چندان پر حرارت در رگ_هام، می‌چرخید.آسوده بودم و لبخند می‌زدم..‌ چشمانم را بسته بودم و به آسودگی لبخند می‌زدم.زندگی به دنبال من می‌گشت و خونِ رگ_هام، «حیات» را درون پوستین تنم جستوجو می‌کرد.«آسودگی» در پس لبخند پنهان و در لبخند آشکار شده بود و من دنبال هیچ چیز جدیدی نبودم جز آنچه روزی برایش جنگیده بودم؛ بی شباهت به سگی که نهایت لذت_اش استخوان است و مرگ؛ به موشی که سعادت_اش عمقی ست نکبت بار.هدر دادن رویاهایم در خواب احمقانه‌ می‌نمود.مرا چه حاجت به خواب دیدن، زمانی که «یقین» و «تردید» ، شجاعانه بر من مستولی گشته و روح و ذهن معاف شده بود از زحمت رویا بافتن؛ که «خواب» را ترادف گرفتن با «رویا» احمقانه است.مفتخر بودم که «پرده ی مایا» را شرحه شرحه ساخته‌ام. «هنر» را چنان گرامی داشته‌ام که مستی و مفهوم «تصاویر» را، وهم می‌نمایاند و محو.بر «عقل و منطق» چنان تاکید ورزیده‌ام که دیگر «آینده» و «گذشته» معنای پیشین را ندارد؛ آنچه با معناست واقعیت لحظه است.«لحظه»؛ دروازه ای فتح گشته به دستانِ آن که کفر می ورزد بر «معجزه».«معجزه» به واقع کفر ورزیدنی ست زمانی که یقین حاصل شده، بر بی پاسخ ماندن عشق؛ زمانی که دروغِ «معشوقِ معشوق بودن» ، محرز گشته است._«ببخشید خانوم!.. شما زندگی را چطور توصیف می‌کنید؟! »مردی بود چهل ساله با موهای بلوطی رنگ. چشمانی داشت به رنگ عسل. مرد سیبیلو_ای که ریش_اش را تماما تراشیده بود.عجب خوابِ شیرین_ای بود چشمان این مرد فرهیخته._«زندگی، خواب_ای ست مضحک. »لبخند_اش شجاعت_ای بود تعدیل یافته و تردید_ای بود پنهان در پسِ رنگ ها و اوهام:«شرم دارم که خواب ببینم. »_«خواب دیدن در منتهای نبوغ شرم آور است. »در چشمانش چیزی درخشید؛ احتمالا استعدادِ نبوغ آمیز_اش بود... اگر نبوغِ استعداد آمیز من نبود.این دیگر «وهم» نبود و «خواب» نبود و احتمالا کمی «رویا» بود فقط.محبوب_ای یافته بودم که به طرزی وحشتناک باور_اش کرده بودم... مرا واضح تر از تصویر_ام در آیینه بر خودم تجلی می‌داد.متفاوت از سایرین «خوشبخت» گشته بودم؛ دور از تعاریف عام از «خوشبختی» .و چه اهمیتی داشت که، هیچ کس خوشبخت نیست؛ چون اصلِ طبیعت بر خوشبختی آدم بنا نشده و اگر تا کف اقیانوس و تا ته کهکشان هم پیش برویم، باز هم یک بدبختی پیدا می‌شود که روی یک بدبختی دیگر سوار شده.شبی از شب‌های شهریور ماه، نمایشِ هنرمندانه_اش به پایان رسید و در پشتِ «پرده ی مایا» برای همیشه پنهان گشت و افتخار_ام را به هیچ بدل کرد.چهل روز گذشت و سیاه از آن به در شد و روزی به شب نرسید که همان طور که التماسم می‌کرد لبخند بزنم و آسوده باشم؛ به خداوند التماس نکنم که اجازه بدهد خواب_اش را ببینم.خواب دیدن پاسخِ چگونه زیستن است.خواب دیدن اهمیت دارد چون به ما نشان خواهد داد حول کدام محور از ترجمانِ آفرینش می‌چرخیم؛ و این گردش آنقدری گرم و پر حرارت هست که دویدن خون در رگ_هامان؟!باورمندان به خواب های نبوغ آمیز از خواب دیدن محروم می‌شوند. درست مثل آن لحظه که از خودمان می‌پرسیم:«من شاد هستم؟! »و در همان لحظه است که دیگر «شاد» نخواهیم بود.هیچ کس غمگین تر از فیلسوف_ای نیست که جز خواب دستاویز دیگری برای دیدارِ محبوبِ از هستی ساقط_اش ندارد؛ و احتمالا زود مُردن برای ما بهتر است از خودِ مُردن.چشمان مرد به رنگ عسل وحشی بود:«مشکل تو این است که زیادی خود خواه_ای. »پوزخند_م شیرین می‌نمود و لطیف:«و مشکل تو این است که زیادی انسان_ای.. و انسان وهم ای ست ناطق. »خب.. شاید محبت کردن به بشر ضد اخلاق_ای باشد بسیار آرام؛ چون هیچ گاه نمی‌شود «بشر» را باور کرد. و آن را که باور نکنی تنها از سر ترحم به روی_ش لبخند خواهی زد.تقصیر بشر نیست که شرارت را نسنجیده محکوم می‌کند و حرفی در باب ستایش آن نمی‌زند.تقصیر بشر نیست که چشم می‌پوشد از زشتی ها و دوست دارد خودش را معصوم نشان دهد.تقصیر بشر نیست که دوست دارد خوش بین باشد و رویا ببافد و خواب ببیند؛ که تابِ خواب ندیدن ندارد.بشر مقصر نیست اگر خیال می‌کند «خوشبختی» عین اخلاق است و هر محبت_ای که عرضه می‌شود باید پاسخی بگیرد؛ گویی تابعان اخلاق خوشبخت اند.بشر مقصر نیست اگر به معجزه ایمان دارد و دوست دارد خودش را به معشوق_ش معرفی کند؛ که لحظه را نمی‌فهمد و وهم را.قصور از ما ست.. از ما که خیال می‌کنیم خواب یک مرد فرهیخته نمی‌تواند با خواب مردی بیگانه با تمدن یکسان باشد.قصور از ما ست که نمی‌توانیم کسی را دوست داشته باشیم قبل از اینکه باور_اش کنیم و نمی‌توانیم کسی را باور کنیم قبل از اینکه دوست_اش بداریم؛ که این درندگیِ اخلاقی ِ عشق است.ضد اخلاق محبت می‌کنند که «مهربان» صدا_شان بزنند و اخلاقی عشق نمی‌ورزند تا «مجنون» شناخته نشوند.#فاطمه_اسمعیل_زادهemmawatson6451emmawatson6451Sat, 07 Sep 2019 13:34:33 +0430https://virgool.ir/@emmawatson6451/جنگی-خوش-خوشک-n5g10p6dh6fxعصر تنگی بود،و مرا با خویشتن گوییخوش خوشک آهنگِ جنگی بود.حماسه‌ی مجسم روزگارم از خیابان که می‌گذشتم می‌رسیدم به کتاب فروشی؛ولی نه قصد گذشتن از خیابان را داشتم و نه جرئت اش را...خب...ما زن ها وقتی به واقع عاشق نباشیم؛خیلی هم شجاع نیستیم.دیگر چه اهمیتی دارد که پسر کتاب فروش،ساعت چهار بعد از ظهر به قصد دود کردن سیگارش توی تراس کتاب فروشی می‌ایستد؟!واقعا چه اهمیتی دارد که عصرها بدون اینکه قصدِ برهم زدنِ زلالیِ برخواسته از تنهاییِ هوا را داشته باشد؛عود روشن می‌کند؟!فقط می‌خواستم بوی عود را به ریه‌هام بکشم.می‌خواستم هر روز ساعت چهار بعد از ظهر،چهار تا کتاب ازش بخرم.می‌خواستم «مردِ بی ریش و باریشه‌ی من»خطاب اش کنم.می‌خواستم بهش بگویم انقدر سخنانم را جدی نمی‌گیرند احساس می‌کنم دنباله‌ی دودمان‌ای هستم در حال انقراض.می‌خواستم حرف پیرمرد را بهش بگویم «تو از آن نسل‌ای».حتما او هم موهای بلند و پریشان‌اش را مرتب می‌کرد،با وقار و متانت یک شاعر لبخند می‌زد و می‌گفت:«آن که گناه نکرده،بادافره_اش نمی‌گیرند»....ولی خودش «گنه ناکرده»،«بادافره می‌کشید».عصرِ تنگی بود....شجاعت و مضحکه به تنگ‌اش آورده بود.به صدای نفس‌هام گوش می‌کردم؛به کشاکش و گرفت و گیرِ جان کاهِ زندگی....«مرگ»غایتی ست به غایت جنگ گونه.هر روز قاضیِ درون من،خویشتنِ خویشِ مرا موأخذه می‌کند؛به امید روزی که معنای «مرگ» ساقط شود...انکارِ«مرگ» کار عشق نیست.پسر کتاب فروش لبخند می‌زد و خنده‌ام می‌گرفت...خوش خوشک با خودم می‌جنگیدم#فاطمه_اسمعیل_زاده#برداشت_آزاد#مهدی_اخوان_ثالث#آخر_شاهنامهemmawatson6451emmawatson6451Mon, 02 Sep 2019 19:06:44 +0430https://virgool.ir/@emmawatson6451/رنجورِ-ظالم-m1temmbmdissتمام ما مدیون مادرانمان هستیم؛نه به این دلیل که نُه ماهِ تمام سنگینی‌مان را به شکم کشیدند،نه به این خاطر که ما را بزرگ کردند و بعد تعلیممان دادند،نه از حیث اینکه روزها نگرانمان بودند و شب ها خواب_هامان را رنگ می‌زدند.تمام ما مدیون مادرانمان هستیم؛فقط و فقط به این دلیل که پذیرفتند آغازگرِ بدبختی نوع بشر باشند؛نوعی خودخواه و بی‌رحم.نوع بشر خودخواه است و در تمام موارد با تمام افراد،از جمله خودش،بی‌رحم.که اگر بی‌رحم نبود زمان و مکان زندگی اش را اینگونه دستخوش زخم و تباهی نمی‌ساخت و بعد به مغز خود این چنین حمله نمی‌برد که کاستی هایش خونریزی کند و عمرش به باد رود.تمام ما مدیون مادرانمان هستیم؛که برای ما آواز خواندند و رنگ سیب را به ما شناساندن و رادیو را برایمان روشن کردند.و ما چه کوچک بودیم و چه خوار.چه خرده ها گرفتیم بر صفات تاریخ‌مان:«انسانِ ظلوم و جهول».شاید آوازهای مادرانمان،آغوش های گرمشان،جانبداری های از سرِ عشقشان و شاید حمایت های گاه بی‌موردشان به ما آموخت که «بچه» باشیم.و ما فقط یاد گرفتیم «بچه» باشیم و «صغیر».ما یاد گرفتیم که صغارت را نقد_ای نیست؛یاد گرفتیم که صغارت اصلا نقص و کاستی نیست که بخواهیم نقدی به آن وارد کنیم.یاد گرفتیم که میتوانیم بزدل باشیم و تنبل،میتوانیم بگوییم«ناتوانیم» و «سفیه» نه!نوع بشر یاد گرفت خودش را به کوری و کری بزند.یاد گرفت در آینه جز خودش هیچ نبیند.یاد گرفت به بدترین راهِ گذرانِ عمر دامن بزند و تن پروری پیشه کند در راهِ میل به مرگ!یاد گرفت می‌شود «کشیک» را جای «وجدان» نشاند؛می‌شود مکتوبات کتاب مقدس را عملی کرد و بدون ذره‌ای تفکر همه چیز را به گردنِ خدا و شیطان و زمانه و اشخاص انداخت.یوغِ آویخته شده به گردن بشر،او را متقاعد ساخته که راهی نیست جز حرکت کردن به سوی کشش این کمند.«زمین خواهی خورد.....شکست خواهی خورد....زمانه تو را له خواهد کرد...در دام شیطان خواهی افتاد....خداوند مجازاتت خواهد کرد... اشخاص تو را خفیف خواهند شمرد.»عجب یوغ های محکمی بشر را در بند ساخته تا مسئولیت کارهایش را با بزدلی و تنبلی و ایقاح تمام نپذیرد.قوانین و مقررات جزمی،چنان دست و پای بشر را بست که او،قانع شد به در جا زدن.«بردگی» پیشه ساخت چون هولناکیِ تنها ماندن با قاضیِ خویشتن خویش را برنمی‌تافت.چه فرمان عجیبی بود....«نماز را می‌توان قضا کرد.»....و بردگان را خم و راست شدن رو به سوی خانه ای مکعب شکل،واجب گشت،آن هم بدون ذره ای تعقل......کعبه ی سنگی شما کجا و خانه ی امن خداوند کجا؟!....عشق را و ایمان را راه جبران کجاست بدون حضور در محضر معبود؟!شمس الحق تبریز ما گفت:«نماز را قضا می‌کنید...حضور را چه خواهید کرد؟!»«حضور» که قضا شدنی نیست!دین،آمد و راه‌ای نمایاند.بعضی پذیرفتند و بعضی نه...فلسفه،آمد و جدال کرد و در نهایت پیروز شد ولی......فلاسفه‌ی ما کجایند؟!کجاست فیلسوف بزرگ ما که بگوید«با شهامت انتخاب کنید».. کجاست فیلسوف بزرگ ما که «وحدت وجود» را با «وحدت شهود» تاویل کند..کجاست « آزادی»،که همه اسمش را شنیده‌اند و ناآشنای همه است.نوع بشر در بازی نامفهوم خود،در مقابل خودش و یا شاید در مقابل وهمی خودپرداخته،مغلوب گشت؛بدون اینکه به افکار ویتگنشتاین ذره‌ای بها داده باشد و زندگی را مطلقا بازی و مطلقا جنگ نبیند.بشر آنقدر کوچک شد که حتی نتوانست مثل رادیو از آزادی حرف بزند.بشر از صدای صرف و مبهم رادیو هم کوچک تر شد.نوع بشر در مقابل صغارت خود سر فرود آورد تا خودخواهی و دنیا دوستی_اش زنجیر گونه،او را به بردگی گیرد و شهامت اش را بکشد.این شد که ما فقط یاد گرفتیم «بچه» باشیم،کوچک و صغیر باشیم..و مدیونانه و بدون رویا و ذره ای حرکت در آواز های مادرانمان چنان پنهان شویم که حتی رنگ سیب هم از ما بزرگ تر باشد..آه آزادی.....#جستار_در_ستایش_آزادی#فاطمه_اسمعیل_زادهemmawatson6451emmawatson6451Mon, 02 Sep 2019 18:58:52 +0430https://virgool.ir/@emmawatson6451/روح-سالمروح-مختار-ahdc10stx2kbتمثیل کوران – The parable of the blind نقاش: پیتر بروگل پدر – Pieter Bruegel the Elder سبک: چسب رنگ روی بوم سال: ۱۵۶۸ .. «.. اگر کور_ای هدایتگرِ کور_ای شود؛ هر دو به چاه خواهند افتاد.. » #عیسی_مسیحسلب اختیار از یک روح به اندازه ی انتظارِ مادی از یک استعداد، ظالمانه است.یک روحِ مسلوب از اختیار چطور می‌تواند چیزی بخواهد؟!یک استعدادِ تحت فشار چطور می‌تواند همچنان خلاقانه رفتار کند؟!به واقع زمانی می‌توان اختیار را سلب شده فرض کرد که روح در پیِ چیزی هست که نمی‌داند چیست!.. که به چیزی می‌رسد و نمی‌تواند ماهیت آن را درست تشخیص دهد... که چیزی را لمس می‌کند ولی نمی‌تواند به درستی پالایش_اش کند... که زندگانی را همگام با «زمان» زندگی می‌کند!.. که ثانیه ها شکل دارند و عمق نه..!هیچ روحِ مختار_ای نیست که سالم نباشد و روح های سالم اما، تماما مختار نیستند‌.«سلامت» شرطِ لازم برای یک روح است و «اختیار» شرطِ کافی برای یک روح برای یافتنِ معنای خود.. و روح چیست جز فضائلِ رقیق شده ی ما؟!سلب اختیار از یک روح مثل درآوردن چشم یک نوزاد است؛همان قدر ظالمانه، همان قدر نفرت انگیز، همان قدر خفه کننده.نوزادی کور با دستانی خون آلود...بوی آهن... این گرم و غلیظ... این خاک آلود.. خون است.مادر می‌گفت خون بوی آهن می‌دهد.. گرم است و غلیظ ولی.. این خاک آلود مال کدام بخت برگشته است؟!نوع بشر را کور کردند و عصایی بی‌جان به دست_اش دادند، که «آتش» را با او عشقی دیرین بود و سوزان.دست ها همه می‌گشت به دنبال چیزی و حذر از آتش نمی‌دانست.دست ها به دنبالِ یک دستاویز بود و دلخوش به عصا_ای اریب شده بر زمین.سر ها نه در گریبان، که رو به آسمان به دنبال خداوند می‌گشت.کجاست خداوند ما؟!.. کجاست آن که ما را رهایی بخشد از رنج زندگانی؟!بشر، بر این کوری صحه گذاشت و محترم_اش شمرد؛ که او را بر این کوری عشق_ای بود رشک آلود.هراسان شد؛ از روحِ بصیر_اش که همه بصر بود.گریزان شد؛ از روحِ فهیم_اش که همه فهم بود.سر ها رو به آسمان بود و در پی خداوند می‌گشت؛ کجایی خداوندگار ما؟!..ساختمان کلیسا همچنان با همان صلابت، مخالف با شیب زمین، ایستاده بود و باک_اش نبود از سقوط کوران.هیچ کس در نخواهد یافت که هدایتگریِ یک کور برای بشر چه قدر ساقط کننده است؛ تا زمانی که کسی جار نزند:«خداوند اینجاست، نه در آسمان! »هیچ کور_ای نتواند دانست که شانه هایی که بر آن دست گذاشته، شانه های یک کور است؛ تا زمانی که کسی مبعوث یافته فریاد نکند:«روح را بهر دنیا ساخته اند در راه عقبی! »بشر نمی‌تواند زندگی را در عمق، و نه صرفا در فرم، زندگی کند تا زمانی که یاد بگیرد به روح_اش اختیار دهد.زمانی که خداوند فرمود:«انسان را موجودی خلق کرده‌_ایم مختار. ».. انسان لبخندی زد.. دنیا لرزید. خنده_اش مو بر تن آدم راست می‌کرد.با خود گفت:«مختار_ام و اشرف مخلوقات.. پس بروم و در زمین فساد کنم و ضعیف را ظلم روا دارم و جهل را مقدم شمارم بر خرد؛ که این آسان است و بسی سهل تر از آنچه روح_ای اهورایی از من خواهد طلبید. »عجب برتریِ خفیف_ای بود!....بشر، خواه یا ناخواه؛ به شکلی اجتناب ناپذیر سقوط خواهد کرد.هر چه قدر سر ها کج باشند و خطوطی مخالف با شیب زمین و موازی با عصای مضحک_اش.هر چه قدر خطوط قطری، موافق او باشند و درخت_ای خشکیده، از شجره‌ای فراموش گشته؛ او را و قدم_هایش را توازن بخشند.بشر سقوط خواهد کرد، اگر مختار بودن_اش را درک نکند.بشر، خواه یا ناخواه؛ به شکلی اجتناب ناپذیر تباه خواهد شد چه بخواهد برده‌ی سنت باشد و گردن نهد و چه بخواهد سر باز زند از سنت و سرکشی کند؛ اگر مختار بودن_اش را دیگرگون در نیابد‌.بشر محکوم به مختار بودن است و محکوم به تباهی و سقوط... هیچ مختار_ای ساقطانه تباه نمی‌شود.بشر مختار است که تصمیم بگیرد چطور بمیرد؛ آزاد شود یا خاک شود.حتی مختار است که انتخاب کند چه چیز را، چه زمان، چه مقدار، و با چه احوال_ای و حتی در راهِ چه چیز قربانی کند؛ برای مشخص شدن کیفیت زندگانی_اش و بُعدِ ثانیه_هایش.انتخاب کن بشر؛ که میخواهی چه کسی باشی؛ حتی یک کور هم می‌تواند تصمیم بگیرد کجا برود.روح ما سالم خواهد ماند اگر مختار باشد و مختار خواهد شد اگر سالم نگه داشته شود.فکر کن؛ تا وجود داشته باشی..فکر کن؛ تا ثانیه ها عمیق باشند....#فاطمه_اسمعیل_زاده #در_ستایش_اختیار#نقد_شعر_نقاشی#در_نکوداشت_بصیرتemmawatson6451emmawatson6451Mon, 02 Sep 2019 18:49:23 +0430https://virgool.ir/@emmawatson6451/پاسبان-ها-همه-عاشقند-s6jixes24bxm«پدرم وقتی مُرد..پاسبان ها همه شاعر بودند.. » برای هیچ کس...مگر برای آن که درون آینه ایستاده.برای هیچ کس...مگر برای آن که بدون قطره‌ای اشک خود را آماج ناسزا کرده.برای هیچ کس...مگر برای آن که درون آینه مجسمه شده.برای هیچ کس...مگر برای آن که در پی اثبات «یقین»_اش است بر خودش.فکور_ای بی اشک.. دهان بسته_ای ناسزا گویان به خود.. نقاد_ای که درد مشترک_ای یافته.ارباب_ای که بردگان_اش خوف زده_اش کرده اند.بردگان؛ بر ارباب شوریدند تا از ارباب_ی ساقط_اش کنند.. و نتوانستند.بردگان؛ مطالبه ی دنیا را از ارباب طلبیدند، واضح و دور از ابهام... گریه کن.. گریه کن که بهت بگوییم ما در غم_ت شریک هستیم... و «ارباب» را چه به شراکت؟!«غم»، یادآور مسئله ی خوفناک_ای شده که به شکلی غیر قابل انکار، غافلگیر_م ساخته.درد های مشترک اند، عبوسانه سد راه جدایی از غیر..مغرورانه بود و خرسندانه.این قسمتی از غرور من است؛ قسمتی از غرور خرسندانه ی من، که مجسمه ی هیولا_وشِ درون آینه را اربابانه نقد کنم و بدون قطره‌ای اشک، آماج ناسزا را، از فلج شدن اندیشه هایش حفظ کنم.می‌توانستم به «عینیت یافته ی زیاده خواه»_ام، لعنت بفرستم؛ می‌توانستم نگاه_اش کنم و در عین عشق ازش متنفر باشم.می‌توانستم خودِ درون آینه_ام را بخاطر بی‌اشک بودن_ش بعد از «غم» سرزنش کنان آماج ناسزا کنم.ولی نمی‌توانستم اجازه دهم «غیر» بر او ظلم روا دارند و واقعیت ناقص توی مغزهاشان را به خورد_ش دهند.مرا، هیچ غم_ای نیست مشترک با «غیر»؛ که زندگی در ژرفنا را ارباب بودن باید.دست شستم از غمگین بودن..دست شستم از ویرانگری اندیشه_م..دست شستم از مردن قبل از عمیق زیستن..و «غیر»، مرا «سنگ» خواند و احتمالا عاری از شفقت..احتمالا پدربزرگ خواب مرا دیده بود که از خواب پریده بود و گفته بود:«از بچه ها کدام مریض است؟! »احتمالاً پدربزرگ بر ماهیت افکار من پی برده بود که می‌گفت:«دختری بهتر از تو نیست در دنیا. »احتمالا پدربزرگ هنر مرا می‌ستود قبل از دیده شدن که لبخند زنان رفاقت می‌کرد با من.احتمالا پدربزرگ با روح من آشنا بود که همچنان لبخند می‌زد زمانی که پاسبان ها از فرط شاعری مرا متعجب ساخته بودند.متعجب و متفکر بودم و غمگین نه...!#فاطمه_اسمعیل_زاده #در_نقد_خود #سهراب_سپهری#برداشت_آزادemmawatson6451emmawatson6451Mon, 02 Sep 2019 18:40:00 +0430