<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Emad</title><link>https://virgool.ir/feed/@emadghasempour</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 18:48:08</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/13229/avatar/yc3mlh.png</url><title>Emad</title><link>https://virgool.ir/@emadghasempour</link></image><item><title>خداحافظ شوالیه ی پیروزِ گم شونده در کتاب تاریخ فوتبال</title><link>https://virgool.ir/@emadghasempour/خداحافظ-شوالیه-ی-پیروزِ-گم-شونده-در-کتاب-تازیخ-فوتبال-x4urag4jt7ap</link><description>این آخرین ضربه دوران بازی اش بود. بعد از هجده سال فرش تا عرش داستان فوتبال را دیدن این ضربه را که روانه دروازه میکرد سوت منقطع پایان ایسگاه آخر را نشانش میداد و ... تمام. پایان یک قهرمان که جام جهانی و هزار و یک افتخار دیگر را برده و برایش وقت زندگی به عنوان یک قهرمان پیشین است.تا اینجا همه چیز دلپذیر و خوشایند بود،  اما برای او اینطور نبود. به این سادگی ها این قصه توپ و دروازه دست از سرش برنمیداشت. آخر داستان او را یک ایسگاهی گوشه چپ محوطه جریمه مینوشت. یا گل میشد و انها بازی را مساوی میکردند و او در آخرین لحظه فرشته نجات میلیون ها هوادار متعصب المانی در یورو بود که او تا آخر داستان فوتبال با پرستشش نامش را به پرواز در میاورند و یا آن ضربه از دست میرفت و باخت نصیبشان میشد و در کسری از ثانیه در کتاب قطور تاریخ گم میشد و اصلا هیچ کس یادش نمی آمد که این آخرین حضور شوالیه سفید پوش در میدان بوده. اینکه هجده سال درخششت را، بی خوابی هایت، دوری هایت را، ساعت ها عرق ریختنت را یک ایستگاهی همه یا هیچ کند برایش تحمل ناپذیر بود.</description><category>Emad</category><author>Emad</author><pubDate>Mon, 04 Nov 2024 21:25:07 +0330</pubDate></item><item><title>اکورد ( داستان کوتاه )</title><link>https://virgool.ir/@emadghasempour/chord-story-o0mb8nw5bauj</link><description>گیتار نواز خوبی نیستم و تنها اهنگهای با اکوردهای ساده میتونم بزنم. آهنگهای سخت با آن اکوردهای پیچیده برایم ملال اور است و لذت خواندن شعر همراه با موسیقی را از بین میبرد، اینکه هی بخواهی اکوردهای سختی روی گیتارت اجرا کنی و عین حال درست هم آهنگ را بخوانی، صبر و تحملی برای تمرین میخواهد که از میزان اشتیاق من برای گیتار خارج است. من مثل دونده های ماراتنی هستم که با اشتیاق برای مسابقه ثبت نام میکنند، کفش مناسب میخرند، دو هفته مانده به ماراتن دو روزی در هفته را صرف دویدن میکنند و روز مسابقه هم سر موقع حاضر میشوند ولی پس از شروع، در همان چند کیلومتر ابتدایی مسابقه را رها میکنند، یعنی تنها همین شرکت در ماراتن ارضاعشان میکند. من را هم تنها همین همراه کردن چیزی شبیه به موسیقی با صدای خودم ارضاع میکند.گیتارم سالهاست که سیم ششم را ندارد و همین میتواند نشانه خوبی از میزان اشتیاق من هم باشد هر چند فقدان این سیم ضخیم بالای گیتار چندان مانع نواختن اکوردهایی که من باهاشان سروکار دارم نیست. البته این به این معنی نیست که از این کار لذت نمیبرم اتفاقا برعکس بسیار برایم لذت بخش است، نوازش سیم های کشیده ای که صدای عموما گوشنوازی تولید میکنند کار بسیار باحالی است اما جلوتر رفتن و به چیره دستی نوازندگان فلامینکوی درنده ای رسیدن که سیم ها را بی محابا با انگشتانشان سیلی میزنند بیشتر از توقع من در مقوله نوازندگی است ولی این را هم اضافه کنم که این اصلا برایم ناراحت کننده نیست و کاملا با این موضوع کنار امده ا‌مسرگرمی دیگرم در زمینه موسیقی دیدن کلیپ نوازندگان و خوانندگانی است که پستی در اینستاگرام منتشر کرده اند. دریای بیکرانی از صداها و ادم های مختلف که گاهی اگر صدای یکیشان چشمم را بگیرد پستش را save هم میکنم تا بعدا دوباره ببینم و اگر زیادی سخت نبود از رویش تمرین کنم اما خیلی هاشان صدای غراضه ای دارند و فقط خودشان را جلوی دوربین بیچاره میکنند.یکبار یک خوش صدایشان را پیدا کرده بودم که ازقضا نوازنده خوبی هم بود و دستهای ماهری داشت. چندباری اهنگش را نگاه کردم و بعد شروع کردم به نواختن، زیاد اسان نبود و ریتمهای زیادی پیچیده ای داشت اما حداقل میتوانستم شبیه اش بزنم. همین را خیلی تمرین کردم و بمرور داشتم بهتر میشدم اما یکبار که خواستم پستش را ببینم ان را خذف کرده بود، احتمالا زیاد برای خودش راضی کننده نبوده بی ناموس. کاش حداقل ویدیو اش را دانلود کرده بودم.</description><category>Emad</category><author>Emad</author><pubDate>Sat, 30 Jul 2022 15:26:58 +0430</pubDate></item></channel></rss>