https://virgool.ir/feed/@emad.ajfa2026-11-12 04:55:33https://files.virgool.ir/upload/users/22436/avatar/wWzOo6.pnghttps://virgool.ir/@emad.ajhttps://virgool.ir/@emad.aj/طنز-سیاسی-و-کمدی-ajy3m9ikzg3rبهترین حس دنیاست وقتی شوخیت میگیره. وقتی همه می خندن و تو همون ثانیه که طنز ماجرا رو فهمیدن یهو متوجه میشن که اصلاً شوخی کجا رو هدف گرفته. وسط خنده هاشون می تونی بفهمی که شُکه شدن اما چون همه دارن می خندن، خنده ها ادامه پیدا می کنه. اما درک کُمدی برای همه ممکن نیست. شاهکار کمدی و بازی با حس های مختلف رو همه متوجه نمی شن. چند روز پیش معلم زبانم داشت در مورد فرق کمدین ها و اونهایی که «طنز سیاسی*» اجرا می کنن صحبت میکرد. تا می تونست کمدین ها رو زد و بهشون گفت دلقک. بعد هم با دماغ بالاگرفته از چندتا طنزسیاسی گفت که چقدر عمیقن و چقدر بهترن. برای من مسجّله که اصلاً کمدی رو نفهمیده. متوجه نشده که چطور میشه مخاطب رو وادار کرد که به خودش بخنده. کاری کرد که وقتی طرف رفت خونه تازه متوجه بشه از کجا خورده. کمدی درگیر دادن پیغام نیست. پیغام دادن فرعه براش. مهم اینه که مخاطبت بخنده. طنزسیاسی «وظیفه» داره که مخاطبش رو «مطلع» کنه. به خاطر همین خیلی از طنزهای سیاسی آبدوخیاری میشن، چون باید پیغام چپوند لاش. کمدی اما در مقابل هیچ وظیفه ای جز سرگرمی به گردنش نیست. با هرچی دستش میرسه شوخی میکنه. اگر پیغامی بده، اینقدر با فرمش تناسب داره که مخاطب با پوست و استخونش حس می کنه.توی «طنزسیاسی» اگر مخاطبت نخندید، می تونی خودت رو به نحوی توجیه کنی. میگی من هدف مطلع کردن مخاطبم از اوضاع سیاسیه، طنز دست مایه اس. اما کمدی وحشتناک بی رحمه. وقتی میری بالای صحنه، خودت رو در معرض تحقیر شدن قرار میدی. ممکنه دو تا اتفاق بیافته: یا بهترین اتفاق دنیا که خندیدن مخاطبه یا بدترینش که کسی به جوکهات نمی خنده. بالای صحنه باید خودت باشی چون مخاطب به کسی که خودش نیست یا وانمود می کنه، نمی خنده. باید عمیق و عمیقتر به خودت برگردی و خودت رو بازتاب بدی. باید چیزهایی رو بگی که همه یه جورایی بهش فکر کردن اما نتونستن بیان کنن. بهترین لحظات زندگی زمانیه که اون بالایی. جایی که می تونی خودت باشی و هرچی دلت خواست بگی.*طنزسیاسی: منظور Kabarett هستش. https://en.wikipedia.org/wiki/KabarettعمادعمادFri, 30 Nov 2018 18:31:04 +0330https://virgool.ir/@emad.aj/تفاوت-در-کجاست-alnatbt4yzoxسخنرانی نامجو در جمع ایرانیان کانادا بهانه ای شد تا موضوعی که مدت هاست درگیرش هستم رو از روایت دیگه بشنوم. چیزی که از موقعی که مهاجرت کردم دنبال فهم و پیدا کردنش بودم، تفاوت های بین «ما» و «اونها» بود. در ابتدا دنبال این تفاوتها تو سیستم حمل و نقل شهری، تأسیسات ساختمانی، و... بودم و خیلی زود متوجه شدم که فرق عجیب و غریبی بین ایران و آلمان علارغم تصور اولیه هم وجود نداشت. با وجود گسترده بودن شبکه ی ریلی خیلی پیش می یاد که قطارها دیر کنن یا اصلاً به مقصد نرسن. خیلی از ساختمان های شهر قدیمی هستن و گرمایش اونها کار آسونی نیست. اینجا هم صبح ها ترافیک نسبتاً سنگینی وجود داره و خیلی از مردم از ماشین برای رفت و آمد استفاده می کنن. خوب اینها که خیلی با کشور خودمون فرق نداره، پس فرق اصلی کجاست؟ در چند ماه اول در این فکر بودم که شاید عقب ماندگی ما از کشورهای اروپایی یا آمریکای شمالی به خاطر عدم اتصال اقتصاد ما به اقتصاد جهانی و تحریم های همیشگی و عذاب آوره. اما کمی که از ماندنم در آلمان گذشت، نقش تحریم و سیاست در ذهنم کمرنگ تر شد و بیشتر حواسم به خودم متوجه شد. در محیط کار یا تحصیل پایه ای ترین آداب و اصول اجتماعی رو رعایت نمی کردم. زمان بندی عجیب و غریبی داشتم. خیلی وقت ها دیر به قرارها می رسیدم. قول هایی می دادم که عمل نمی کردم. وظایفی که بهم واگذار می شد رو دقیق انجام نمی دادم، سمبل می کردم و هزارجور چیز دیگه شبیه این. متوجه شدم دچار تنبلی ذهنی و جسمی عجیب و غریبی هستم. در محل کار از تمرکز فولادی هشت ساعته همکارانم بر کار متعجب می شدم. اوایل این تفاوت ها رو انکار می کردم. میگفتم خوب اینها مثل من هوش و استعداد ندارن، باید اینطوری بشینن پای کار. اما یقیناً به خودم دروغ می گفتم. کاری که اونها تحویل می دادن، با دقت و حوصله انجام شده بود. همه ی جوانب فکر شده بود. حاصل اندیشه بود. کم کاری و تنبلی جزیی از کار نبود. این تلنگر رو در بیست و چهار سالگی خوردن واقعاً دردناک است. کنار گذاشتن عادت مرض است: تصمیم گرفتم از بند تنبلی ذهنی و جسمی بیام بیرون. یک قانون ساده برای خودم تعریف کردم که نتیجه خیلی بزرگتری از توقعم داشت. برای هر کاری زمان مناسب بگذار. مثال میزنم: اگر دوستی تو رو به تولد دعوت کرده، از همون موقعی که به تولد دعوت شدی به خرید کادوی مناسب فکر کن. ببین چی دوست داره، قبلاً لای صحبت هاش چی اشاره کرده. شاید سفارش دادن چیزی که دوست داره طول بکشه. نتیجه ی اینکه یه کادوی الکی برای دوست صمیمی در آلمان بخری چیه: طرف فکر می کنه هیچ ارزشی براش قائل نیستی. آیا اینطوریه؟ نه. پس براش زمان بگذار.رئیست ازت خواسته نموداری آماده کنی تا نحوه ی تعامل و کار با یک مشتری استراتژیک رو مشخص کنیم. اول کامل به حرفاش گوش بده ببین چی می خواد. برو در اینترنت دنبال نمونه های مشابه بگرد. بهترین راه ارائه این رابطه ی کاری چه نوع نموداری هست؟ آیا این نمودار همه چیز رو نشون میده؟ انگار نه، پس باید دو تا نمودار درست کنی. به قضیه مثل پروسه نگاه کن. تک تک پروسه ها رو دقیق بررسی کن. سوال در مورد بخشی از پروسه ها داری؟ افراد مطلع رو پیدا کن باهاشون صحبت کن. تمام مدتی که سر کار هستی رو به این تخصیص بده که بهترین نمودار ممکن رو آماده کنی. دوستی می خواد بیاد یک شب در اتاق تو بخوابه: اول، کل اتاق رو مرتب کن. رو تختی و ملحفه ها عوض کن. به فکر صبحونه فرداش باش. حوله هات رو بشور و یه حوله تمیز کنار بذار. اگر این کار هارو نکنی؟ طرف ازت وحشت میکنه، حالش بد میشه. فکر می کنه تو دیگه کی هستی که این پایه ای ترین مسائل رو نمی فهمی !عمادعمادMon, 26 Nov 2018 00:25:22 +0330