https://virgool.ir/feed/@elyasrajolfa2026-11-11 21:56:11https://files.virgool.ir/upload/users/431045/avatar/QVPPYz.jpeghttps://virgool.ir/@elyasrajolhttps://virgool.ir/@elyasrajol/جای-آدم-بزرگ-ها-cwvyjhvxrtgiالآن که دستمال را از جعبه پلاستیکی عینکم بیرون می آورم تا شیشه کوچک عینکم را تمیز کنم تمام زندگی ام جلوی چشمم می آید.چه روز هایی که شب شد در آرزوی این روزهایی که شب می شود و چه شب هایی صبح...روز ها و شب هایی که کوتاهی من آرزوی بلندی را،کلاس های دبستان کلاس های دانشگاه را و نه سالگی ام آرزوی نوزده سالگی را آه می کشید...بعضی وقت ها باورم نمی شود این منم در دانشگاه همان جایی که آمال ها برایش ساخته و پرداخته بودم همان جایی که فکر می کردم بزرگ می شوم،کوچکتر ها از من حساب میبرند و با دیدن من حسابی کیف می کنند.شیشه ها چه اندازه حرف دارند...یادش بخیر قبل از نوروز برای پاک کردن شیشه های اتاقمان دستمال را از هم می گرفتیم حتی شیشه های بزرگ خانه پدربزرگ هایمان هم محل دعوایمان بود.با شور و هیجانی مثال زدنی آرزویمان این بود بتوانیم بالاترین شیشه را هم پاک کنیم.اما امروز هیچ کاری بیشتر از تمیز کردن شیشه ی عینکم مرا خوشحال نمی کند.کوچک شدن شیشه هایمان نشانه ای از کوچک شدن همت مان دارد.خیلی بهتر بود اگر به ده یا حداقل پنج سال پیش برمیگشتیم آن روزهایی که بی تکلف،بی ادعای بزرگتری،بی ادعا،خودم می شدم.پا در جوی های آب خنک می گذاشتم در کوچه های شهرم می‌گشتم.دور از هیاهو ی آدم بزرگ ها دور از صدای زندگی های مصنوعی.دلم کوچه ای از سادگی از بوی نمناک کاه گل از دوچرخه هایی که بدون سوار تنهای تنها به دیواز تکیه داده اند تا بار خستگی همراهی با دیگری را زمین بگذارند.یادم می آید روزی که عینکی شدن برایم خوشایند بود،یواشکی عینک آدم بزرگ ها را به چشم میزدم تا شاید کمی شبیه آنها شوم تا وقتی کتاب های قطور را می خوانم آن را سر دماغم بگذارم.چه زود گذشت هم نشینی با پدر بزرگ ها و مادر بزرگ هایی که مثل خودم بودند بیزار از زندگی ماشینیِ خالی از محبت ،خالی از عشق اما با این تفاوت که آنها بیزار از بزرگ شدن و من عاشقش....حالا که از احوالم می نویسم حالا که عینکی بر چشم روی صندلی کتابخانه همان دانشگاه در جایی پر از کتاب های قطور، همان جایی که نه بویی از کاه گل می آید و نه هیاهوی کودکی،همان جا دور از خانه ی پدربزرگ،دور از کوچه پس کوچه های شهر،همه ساکت و عینکی بر چشم،خلاصه جای آدم بزرگ هاست.به این فکر می کنم چه زود متوجه شدم؛هنوز زیاد نگذشتهاما چرا گذشته،از دست رفته آن ایام که عینکی نبود تا با تمیز کردنش آه حسرتی به درازای یک عمر بکشم.«با به دست آوردن و از دست دادن خو بگیر/رود ها هر لحظه می آیند و هر آن می روند»Elyas rajolElyas rajolSun, 20 Dec 2020 17:32:23 +0330