https://virgool.ir/feed/@elrazi78دانشجوی کامپیوتر در امیرکبیر. 21 سالهfa2026-11-11 21:32:14https://files.virgool.ir/upload/users/979222/avatar/8fngZy.jpeghttps://virgool.ir/@elrazi78https://virgool.ir/@elrazi78/چه-خبر-dsigi2wdubnaخیلی جالب است. الان 4 سال از وقتی که میخواستم هرروز بنویسم گذشته. واو! چهارسال عجیبی بود! واقعا عجیب. همینقدر بگویم که الان در خانه‌ی کوچکم در تورنتو دارم این را مینویسم. در این 4 سال، کارشناسی را تمام کردم، سر کار رفتم، وارد رابطه و از آن خارج شدم و الان 9 ماه است که مهاجرت کرده‌ام. چه حسی دارم؟ خیلی خسته‌ام. من واقعا خسته‌ام. جسمی نه. حس میکنم این چهارسال واقعا جانم را کشیده‌اند. انگار که مغزم زیر مشت و لگد مانده و الان کاملا فلج شده. نمیتوانم فکر کنم. نمیتوانم برای خودم آینده را متصور بشوم. از تلاشهای نصفه و نیمه خسته ام. میدانم که جایی که هستم احتمالا آرزوی خیلی‌هاست، اما من واقعا خیلی خیلی خسته‌ام. اما خب، خستگی دلیلی نیست که از کارهایم سر باز بزنم.الان ساعت 11 و نیم شب است. قهوه‌ی فوری‌ام را باید بنوشم و مقاله‌ای که قول دادم را باید تا صبح درست کنم. اشکالی ندارد. فقط یک سال دیگر از ارشدم مانده. بعدش برمیگردم خانه.دلم برای مامانم خیلی تنگ شده و دلم خانه‌مان را می‌خواهد. خانه کوچک تورنتوی من! کمکم کن تا این یک سال بتوانم کمی آرامش خاطر در تو پیدا کنم.سوم ژون - 2025 - تورنتوالهامالهامWed, 04 Jun 2025 06:57:12 +0330https://virgool.ir/@elrazi78/چالش-نوشتن-سی-روزه-re8pz3mwf31iدو روز پیش چیزی را در توییتر دیدم که نظرم را جلب کرد؛ چالش سی روزه‌ی نوشتن. هرروز در مورد چیز جدید بنویسی. به نظرم جالب آمد. این که سعی کنم هرروز روی مساله‌ای تمرکز کنم و در موردش بنویسم. مدتی است که از مشکل تمرکز رنج می‌برم. افکارم بین مسائل مختلف جا به جا می‌شوند و نمی‌توانم روی درس خواندن یا کارهای دیگر به خوبی تمرکز کنم. حس کردم که این چالش می‌تواند به کمک من بیاید و حتی برای سلامت فکر و روانم هم مفید واقع شود.بنابراین، از امروز یعنی 20 آبان 1400 شروع می‌کنیم و هر روز یک پست جدید را خواهیم داشت. می‌دانم که قرار نیست کسی این نوشته‌ها را بخواند ولی به طور کلی دوست دارم که این‌ها در اینترنت بمانند و از دفتر و کاغذ حس ماندگاری بیشتری را به من میدهد. خب، پس شروع کنیم!الهامالهامThu, 11 Nov 2021 13:09:32 +0330https://virgool.ir/@elrazi78/دوست-داشتن-ycfxvoirkxklهیممم، عجیبه.. تقریبا تصوری از دوست داشتن ندارم. یعنی میدونم که این حس از سمت دیگران، مثل دوستام یا خانوادم نسبت به من وجود داره و من هم حسی مشابه رو به نسبت اونا دارم. اما، تصورش سخته. یعنی همیشه پیداش نمیکنم. میدونم که دوست داشته میشم، ولی فکر نمیکنم لیاقتش رو داشته باشم. لیاقت این که بقیه به خوبی از من یاد کنن، برای من کاری کنن، من رو یکی از اولویت‌های زندگی بدونن و .. .دلیلش رو هم میدونم. چون من خودمو دوست ندارم. نمیدونم از کی شروع شد که از خودم متنفر شدم ولی به هر جهت، here we are.. شاید فکر کنین که نه، همه خودشونو دوست دارن، هر کی بگه که نه دروغ میگه.. ولی من از اینجا میدونم که دیگه تلاش نمیکنم. برای بهتر شدن، برای پیشرفت، یعنی مینیمم کاری رو که بقیه رو بشه راضی نگه داشت رو انجام میدم و that's it.من دوست ندارم به خودم نگاه کنم، دوست ندارم فکر کنم که من میتونم خوشحال باشم، یا مثلا اون چیز خوبه برای من باشه. من خودمو دوست ندارم، من نمیخوام که خوب باشم، من نمیخوام دوست داشته بشم، نمیتونم هم کسی رو هم دوست داشته باشم، کسی هم نمیتونه منو دوست داشته باشه. نمیدونم این موضوع تا کی قراره به این صورت باشه، ولی خب الان اینجوریه به هر جهت.خب، همین دیگه، فعلا خداحافظ!الهامالهامMon, 25 Oct 2021 00:34:47 +0330https://virgool.ir/@elrazi78/اولین-b5pixy1g16wzتمام عمرم با نوشتن مشکل داشتم، بر خلاف خواندن که همیشه برایم لذت بخش بوده و هست. نمیدانم که چرا امشب، یعنی 28 ام خرداد 1400 تصمیم به نوشتن گرفته ام. برایم اهمیتی هم ندارد که کسی آن را ببیند و بخواند. صرفا می خواهم جایی چند کلمه حتی به درد نخور هم از خود باقی بگذارم.از بچگی از عکس گرفتن فراری بودم. در دوران نوجوانی هم این موضوع پررنگ تر شد. به نظرم زیبا نبودم و حتی عکس بقیه را هم خراب می کردم. حتی در آینه هم تا مدتها به خودم نگاه نمی کردم. الان هم عکس های زیادی از من نیست؛ حتی آواتار در شبکه های اجتماعی. نوشتن هم برای من همین است. همان طور که از دیدن انعکاس چهره و بدن خودم متنفرم، از دیدن افکار خودم بر کاغذ یا صفحه مانیتور هم نفرت دارم. این که من هم وجود دارم و بقیه من را میبینند اضطراب آور است. ولی حس میکنم که دیگر نمیتوانم خود را به تنهایی تحمل کنم؛ بنابراین به صفحه خالی پناه می آورم.خیلی وقت است که از لحاظ روانی حس سلامت ندارم. روی خودم برچسب افسردگی یا هیچ چیز دیگری نمیزنم اما میدانم که مشکل دارم. حسادت، مقایسه، نداشتن اعتماد به نفس، اضطراب از مشکلاتی هستند که هرروزه با آن ها دست و پنجه نرم می کنم. نمیتوانم به والدینم هم بگویم. همین مسایل فشار زیادی را به من وارد میکنند. خیلی وقت ها خودم را محکم میزنم؛ چون نمیتوانم فشار و اضطرابم را کنترل کنم. مدام واگویه های منفی دارم. فشار درسی هم خیلی زیاد است. این که تا به حال رابطه ای نداشتم و تا به حال کسی از من خوشش نیامده است هم حس بازنده بودن را در من بیشتر میکند. حس ناکافی بودن و تنفر از خودم، واقعا عذابم میدهد و تمرکز و کیفیت کارم را تحت تاثیر قرار میدهد.دیگر خودم را لایق هیچ چیز نمیدانم. لایق خوشبختی، زیبایی و محبت. چون من یک تکه زباله ام. باید بمیرم. خیلی خیلی زود.حس میکنم این حرف ها از زبان هیولایی است که در من زندگی میکند. حتی زمان هایی که خوبم هم این حرف ها را به جای من به زبان می آورد و اذیتم میکند.واقعا در نوشتن ضعیفم، اما سعیم را میکنم تا به جای بریدع بریده نوشتن و از این شاخه به شاخه دیگری پریدن، منسجم بنویسم؛ اما امشب باید بروم و ادامه تکالیفم را انجام دهم.فعلا!^_^الهامالهامSat, 19 Jun 2021 00:28:38 +0430