https://virgool.ir/feed/@elnaz__jabbariContent Generation Expert & Copy writer ...از هرچیزی می نویسمfa2026-11-11 23:40:41https://files.virgool.ir/upload/users/112672/avatar/8lDJXY.pnghttps://virgool.ir/@elnaz__jabbarihttps://virgool.ir/@elnaz__jabbari/نسل-جدید-گوشیهای-سامسونگ-با-قابلیتهای-فوق-العاده-geoha04agaiaاگر شما هم دارنده یکی از مدل‌های گوشی‌های هوشمند سامسونگ هستید، احتمالا به تازگی با به روزرسانی نرم افزارهای داخلی این نوع گوشی‌ها برخورد کرده‌اید. شرکت سامسونگ که هر از گاهی مدل جدیدی از موبایل‌ها را با قابلیت‌های تازه‌تری نسبت به نسخه‌های قبلی ارائه و به بازار عرضه می‌کند، در آپدیت جدید نرم افزارهای داخلی گوشی‌های موبایلش نیاز کاربران به اپلیکیشن‌های خارجی دیگر را تا حدی کم و از طرفی سعی کرده بیشتر از قبل دستگاه‌هایش را به علایق کاربر نزدیک و به نوعی شخصی‌سازی کند.یکی از این قابلیت‌ها، تنظیم زمان برای استفاده از اپلیکیشن‌هایی است که ممکن است بیشتر از بقیه درگیر آن‌ها باشید. با فعال کردن این ویژگی زمان استفاده از برنامه‌ها و بازی‌های گوشی‌تان را مدیریت می‌کنید و می‌توانید به راحتی از شر اعتیادی که به بعضی از برنامه‌های گوشی‌تان دارید خلاص شوید.این قابلیت را می‌توانید از این طریق فعال کنید: در منوی setting گوشی، وارد قسمت Digital wellbeing and parental controls شوید، در دومین عنوان (به نام Your Goals) روی گزینه App timers بزنید و برای هرکدام از اپلیکیشن‌هایی که می‌خواهید زمان استفاده دلخواه تعیین کنید.یادم هست که زمانی برای انجام اینکار مجبور بودیم اپلیکیشن‌های مختلفی مثل QualityTime و OffTime و مانند اینها را دانلود و بر روی گوشی نصب کنیم.Elnaz jabbariElnaz jabbariThu, 16 Apr 2020 02:24:11 +0430https://virgool.ir/@elnaz__jabbari/قطار-ابدیت-ky6nvcehso5hعصر یک روز بهاری بود. باران می‌آمد و هوا از صبح گرفته و سنگین بود. انگار که کسی چاقو را در قلب آسمان فرو کرده و از پا درش آورده باشد. هم دلش می‌خواست سرش را بالا بگیرد و عظمتش را حفظ کند هم گریه امانش نمی‌داد.مثل هر روز از راه همیشگی به طرف خانه حرکت کرد. تکرار ناشیانه این اتفاقات آن قدر برایش عادی شده بود که دیگر حسش نمی‌کرد. همه چیز مثل یک فیلمِ از پیش ضبط شده که هرروز ساعت ۶ عصر پخش می‌شود از سر گرفته شد؛ دسته کلید چاق و چله‌ای را از جیبش بیرون آورد و مثل زندانبان‌ها دنبال کلید زنگ زده سوله‌اش گشت تا بالاخره بعد از دقایقی از بین انواع کلیدهای کوچک و بزرگی که خیلی‌هایشان دیگر هیچ قفلی را باز نمی‌کردند پیدایش کرد. هر بار که به خانه وارد می‌شد و دسته کلید را پشت در آویزان می‌کرد، چند ثانیه‌ای را می‌ایستاد و با حالت مطمئنی به آن نگاه می‌کرد و به خودش می‌گفت: امروز دیگر کلید خانه را از بقیه جدا می‌کنم تا هر روز پشت در معطل نمانم. بعد بلافاصله ایده‌اش را نقض می‌کند که اصلا چه کاری است؟ کلیدهای اضافه را دور می‌اندازم تا دیگر مجبور نباشم از میان آن همه، یکی را پیدا کنم. اما این جدال بین خود و خویشتن همین جا تمام می‌شود و می‌رود تا فردا ساعت ۶ و ۱۵ دقیقه عصر.همین که پایش به آشپزخانه باز می‌شود، کتری را روی آتش می‌گذارد و روی صندلی چوبی داخل آشپزخانه می‌نشیند تا آب به جوش بیاید، همه چیز یادش می‌رود. تیتر صفحه اول روزنامه‌ای که روی میز ناهار خوری است سکوت فکری او را به هم می‌زند: "قطاری به سوی ابدیت". ماجرا آن است که قطار ملبورن در حال حرکت است و لیزی ساعتی پیش از طریق یک تلگراف با خبر شده است که ریل‌های قطار ملبورن در نیمه‌ی راه جا به جا شده‌اند و این یعنی ممکن است قطار به جای ملبورن به جایی برود که کسی تا به حال از آن برنگشته است؛ جایی به نام "ابدیت". لیزی نتوانست این خبر را به موقع به کارکنان قطار ملبورن برساند و هیچوقت سلام دیگری از سوی همسرش آرتور دریافت نکرد.هنوز هم بوی دود ناشی از آتش سوزی بزرگ قطار ملبورن را حس می‌کند. بویی که با دود ناشی از ته کشیدن آب کتری روی شعله زنده می‌شود و آشپزخانه را پر می‌کند. آری، لیزی هر روز کتری را پر می‌کند و می‌گذارد روی آتش اما سرگرم روزنامه‌ای می‌شود که ۱۸ سال پیش منتشر شده است و حسرتِ خوردن یک فنجان چای تازه دم دو نفره عاشقانه، در یک عصر بهاری بارانی را در دل می‌پروراند.Elnaz jabbariElnaz jabbariThu, 02 Apr 2020 21:04:02 +0430https://virgool.ir/@elnaz__jabbari/کتابها-را-چطور-میخوانیم-و-فیلمها-را-چطور-میبینیم-vvuuvieuki3fمن قبلا زیاد اهل کتاب خواندن نبودم و اگر کتابی را انتخاب می‌کردم برای خواندن، اولا کتاب‌های سبک رمان مثل نمایشنامه و غیره نبود (دلیلش را خواهم گفت) و دوم، آن قدر طولش می‌دادم و مو شکافانه تجزیه و تحلیلش می‌کردم که از خواندنش خسته می‌شدم. این باعث می‌شد کتاب خواندن را دوست نداشته باشم. اما حداقل خیالم راحت بود از اینکه هرچه خواندم را خیلی خوب فهمیده‌ام و اگر جایی در حال بحث با کسی باشم می‌توانم با استناد به کتاب‌هایی که خوانده‌ام برای حرف‌هایم دلیل و مدرک بیاورم و به خیال خودم طرف مقابل را مغلوب کنم! و از یک سو، همیشه سراغ کتاب‌هایی از فلاسفه و دانشمندان و با موضوعاتی درباره حقایق، تاریخ و اتفاقات افتاده در آن با منابعی معتبر می‌رفتم. رمان نمی‌خواندم چون اعتقاد داشتم رمان خواندن با این وضعِ خواندنِ من فقط وقت تلف کردن است و تو این همه زمان می‌گذاری برای خواندن داستان 400 صفحه‌ای زندگی یک نفر (خواه قصه ای بر اساس واقعیت باشد، خواه خیالی) که چه؟! کجا به کارت می‌آید؟ من دوست داشتم چیزی را بخوانم که به طور مستقیم حرفش را به من بزند.یک روز که با یکی از همکلاسی‌های دانشگاهم درباره این موضوع صحبت می‌کردیم از او جمله‌ای را شنیدم. او گفت بعضی وقت‌ها تو در رمان ها به چیزهایی پی می‌بری که در کتاب‌های علمی و فلسفی پیدایش نمی‌کنی و در داستان‌ها هم می‌توانی جواب سوال‌هایت را بگیری. آن زمان برایم این حرف بی معنا بود. بعدا تصمیم گرفتم بیشتر و بیشتر بخوانم؛ حتی رمان. هرچقدر هم می‌خواهد طول بکشد اما خواندن را متوقف نکردم. الان از مقاومتم نسبت به خواندن رمان‌ها کمتر شده! اما هنوز این سوال را دارم که: «کتاب‌ها را می‌خوانید که چیزی به دانسته‌هایتان اضافه شود و احیانا به سوالات ذهنی تان پاسخ داده شود، یا می‌خوانید که سرگرم شده و صرفا مدتی را با جریان داستان آن همراه و در خیالات خود غوطه‌ور شوید؟» فیلم‌ها را چطور؟ شاید مسخره به نظر برسد اما نت برداری از یک فیلم و استفاده از نکته‌هایی که از آن فیلم به ظاهر معمولی برخواسته‌اند ایده بدی نیست. وگرنه فیلم دیدن و به به و چه چه کردن و بعد، کنار گذاشتنش تا سالها بعد که قدیمی و به اصطلاح از مد افتاده شد چه فایده‌ای دارد جز اینکه فقط نیاز آنی شما به سرگرمی را تامین کرده باشد؟ پس فرهنگ کی به کمک جامعه خواهد آمد؟ فرهنگ، سرانه بالای مطالعه و تماشای زیادِ فیلم‌ها توسط مردم یک جامعه نیست. فرهنگ قدرت تجزیه و تحلیل و به کار بستن یا نبستن نکات نهفته محصولات فرهنگی است. نکاتی مثل آشنایی با طرز تفکرهای مختلف موجود در جهان و نحوه مواجه ما با آن‌ها – مسیری که در حال پیمودن آن هستیم و پیش بینی آینده – تاثیری که عقاید بر رفتارهای انسان می‌گذارد و ... .آخرش خیلی علمی شد! ولی ممنون که خواندید.Elnaz jabbariElnaz jabbariThu, 19 Mar 2020 13:20:31 +0330https://virgool.ir/@elnaz__jabbari/کتابها-را-چطور-میخوانیم-و-فیلمها-را-چطور-میبینیم-n8fgcj3xgacaچیزی که باعث شد تا این مطلب را بنویسم یک سوال بود و این سوال آن قدر طولانی بود و کلمات زیادی را برای ادای حقش می‌طلبید که انتخابش برای عنوان این نوشته را مناسب ندانستم. از شما می‌خواهم بعد از خواندن مطلب جواب‌هایتان به این سوال را برایم بنویسید.سوال این است: شما کتاب‌ها را می‌خوانید که چیزی به دانسته‌هایتان اضافه شود و احیانا به سوالات ذهنی‌تان پاسخ داده شود، یا می‌خوانید که سرگرم شده و صرفا مدتی را با جریان داستان آن همراه و در خیالات خود غوطه‌ور شوید؟ (این را به منزله شوخی یا یک سوال مسخره آمیز درنظر نگیرید چرا که بعضی آدم‌ها نیازهای ذهنی‌شان از این راه تامین شده و به آرامش می‌رسند و من این را خودم به چشم دیده‌ام). همینطور فیلم‌ها را؛ قطعا هیچ فیلمی فقط برای اینکه مدتی بیننده را سرگرم کند ساخته نمی‌شود و در پس ذهن نویسنده و کارگردان آن اثر حرفی وجود دارد که می‌خواهد به بیننده القا کند و او در آخر داستان این را متوجه شود. این حرف می‌تواند یک نکته اخلاقی، معضل اجتماعی، تبلیغ یک برند یا محصول و ... باشد. فرقی هم نمی‌کند که مخاطب شما کودک است، جوان است، پیر است، زن است یا مرد. اما اینجا باز هم همان سوال مطرح می‌شود؛ فیلم‌ها را که میبینید، غرق در قصه و فضای داستانی آن می‌شوید یا سعی می‌کنید بفهمید نویسنده چه چیزی را می‌خواهد به شما بگوید؟Elnaz jabbariElnaz jabbariWed, 18 Mar 2020 14:10:00 +0330https://virgool.ir/@elnaz__jabbari/مادر-مشاغل-ja3yahx0bilbوقتی حرف از "مادر" یا "پدر" یک موضوع می‌شود فوری ذهنمان می‌رود سمت دکتر حسابی که پدر علم فیزیک ایران بودند و امثال ایشان، آدم‌های بزرگی که کارهای بزرگی هم کرده‌اند. اما من اینجا درباره یک کلمه حرف می‌زنم؛ یک مضاف و مضافٌ الیه که اگر بشکافیمش جهانی درش کشف می‌کنیم که آن سرش ناپیداست! و اگر شغل بدانیمش الحق و الانصاف که مادر مشاغل است. چرایش را می‌گویم اما اول ببینیم این مادر مشاغل کیست؟! نامش هست: «تولید محتوا». بله! همان تولید محتوایی که خیلی‌ها با آن به دیگران پز می‌دهند و از راهش کاسبی می‌کنند و پول‌های هنگفتی به جیب می‌زنند. البته نمی‌خواهم ارزش این کار را پایین بیاورم چون اولا کسی که بتواند مادر مشاغل را یک تنه به عهده بگیرد خدای مشاغل است و به واقع باید به احترام این سوپر انسان ایستاده تشویقش کنیم! و دوما خوشبختانه یا متاسفانه خودم هم درگیر این مساله‌ام و نمی‌توانم خودم را تخطئه کنم! با اینکه نه با آن به دیگران پز می‌دهم و نه از راهش پول‌های هنگفت به جیب می‌زنم!خب؛ تولید محتوا را مادر مشاغل نامیدم، به دو دلیل:1. لازم است چندین مهارت را یکجا داشته باشید؛ آن هم به صورت حرفه‌ای. مهارت‌هایی مثل نویسندگی – بازاریابی –دیجیتال مارکتینگ – عکاسی و فیلمبرداری – روابط عمومی –تدوین برنامه و استراتژی – کار با نرم افزارهای طراحی گرافیک و... . چرا می‌گویم به صورت حرفه‌ای؟ چون اگر یکی از این‌ها بلنگد بقیه را هم با خود به پایین می‌کشد. مثال می‌زنم؛ شما فرض کنید یک عکس خوب و حرفه‌ای از محصولتان گرفته‌اید، اگر آن را در زمان مناسب و در رسانه درستی منتشر نکنید هیچگاه دیده نمی‌شود و تمام زحماتتان به فنا می‌رود. یا به فرض عکس خوبی را در قالبی زیبا، زمانی مناسب و رسانه درستی منتشر کرده‌اید اما دریغ از یک خط توضیح که این چیست؟! خریدنی است؟ خوردنی است؟ پوشیدنی است؟ کجا چی چطور؟؟؟ یا اینکه یک خط نوشتید اما چرند و پرند، گمراه کننده و گنگ.هر زمان محتوایی تولید کردید که در آن همه این مهارت‌ها را (که تازه نصفش را هم نگفتم!) به کار بستید و نتیجه هم گرفتید اسمتان می‌شود تولیدکننده محتوا.2. اگر نخواهید یا نتوانید همه این کارها را خودتان به تنهایی انجام دهید و قصد برون سپاری داشته باشید، گروهی از انسان‌ها درگیر تولید محتوای شما می‌شوند. چرا که به فرض مثال کسی که کارش طراحی است، نسبت به دیگری کمتر می‌تواند متون تاثیر گذار و درست بنویسد. این را می‌توانید از دوستان طراحتان بپرسید و دلیلش هم این است که ذهن طراحان به تناسب کاری که انجام می‌دهند کلیات و مفهوم موضوعات را بیشتر درک می‌کنند و این ممکن است باعث شود که خیلی از ایرادات نگارشی و املایی را متوجه نشوند چون به جنبه زیبایی شناسی آن توجه بیشتری می‌کنند.یا کسی که نویسنده است طبیعتا کمتر می‌تواند به صورت دائم با سازمان‌ها و افراد دیگر که امکان دارد از مشتریان شما یا هم صنفانتان باشند برای همکاری و توسعه روابط در تعامل باشد. چون نویسنده به طور طبیعی فردی درونگراست و سپردن کار روابط عمومی به فردی درونگرا درست نیست. به علاوه اگر درونگرا هم نباشد وقتی برای این کارها ندارد. نویسنده باید فکر کند، زمان بگذارد، متنی بنویسد درست، تاثیرگذار و مطابق با رسانه‌ای که در آن قرار است منتشر شود.البته ممکن است در تمام این مثال‌ها و مثال‌های دیگری که به ذهنتان می‌رسد استثناهایی پیدا شود که عجیب و بعید هم نیست. اما به طور کلی من همیشه گفته‌ام که تولید محتوا کاری تیمی است؛ حتی نه گروهی، بلکه تیمی (تفاوت دارد تیم با گروه) و طبیعی است که سازمان‌ها هزینه بیشتری هم برای واحد تولید محتوا (چه می‌خواهد یک فرد باشد چه تیم) پرداخت کنند. همین اهمیت موضوع محتواست که عده زیادی را به کار می‌طلبد و یا اگر یک نفر عهده‌دارش باشد سوپر انسانی قابل احترام است! و به خاطر همین است که می‌گویند در دنیای امروز «محتوا» پادشاه است. محتوا پادشاه است چون باید برایش همت بگذاری، وقت بگذاری و هزینه کنی. و بعد خواهی دید که پادشاه چطور برایت دانه دانه اهدافت را محقق می‌کند.دانه دانه اهدافتان محقق!نظرات شما را پذیرا هستم :)Elnaz jabbariElnaz jabbariWed, 29 Jan 2020 15:07:22 +0330https://virgool.ir/@elnaz__jabbari/بنویسیم-که-چی-بشه-fbeeqk8z1ncaسلام. همه ما در زندگی‌هایمان حداقل یکبار چیزی را نوشته و به معرض نمایش گذاشته‌ایم. این نوشته حتما و همیشه که مقاله علمی - تخصصی و شعر و فیلمنامه بلند نیست؛ شمایی که الان این متن را در ویرگول می‌خوانید پس به احتمال خیلی زیاد یک پیج (یا چند پیج!) در اینستاگرام دارید و حداقل یک پست در آن (یا آن‌ها) گذاشته‌اید. کپشن آن پست‌ها حتی اگر کپی پِیستِ یک متن از سایت یا کانالی باشد که اخیرا آن را خوانده‌اید (یعنی خودتان ننوشته باشیدش) مصداق جمله اول من است! اولا همیشه سعی کنید خودتان بنویسید و کپی پیست (copy - paste) نکنید، دوما نکته اول را جدی بگیرید! فرض می‌کنیم که شما اصلا اهل اینستاگرام و دیگر شبکه‌های اجتماعی نیستید؛ لیست خرید که نوشته‌اید! حداقل یکبار در زندگی. می‌خواهم بگویم هر نوشته‌ای هدفی دارد. لیست خرید می‌نویسید که یادتان باشد چه چیزهایی می‌خواهید بخرید، کپشن می‌نویسید که پیامی را به دیگران منتقل کنید، مقاله می‌نویسید که مسئله‌ای را برای علاقه‌مندان آن موضوع روشن یا آن‌ها را آگاه کنید و ... . اصل کلام اینجاست: هرجا و به هر منظوری که می‌نویسیم ناچاریم از درست‌نویسی.درست‌نویسی حالا یعنی چه؟درست‌نویسی یعنی هم متنت خوانده شود و هم منظورت را درست برسانی. بخش اول همان چیزی است که همه می‌دانیم؛ نداشتن غلط املایی و رعایت نکات نگارشی که من قصد ندارم این‌ها را توضیح بدهم، حداقل الان. اما منظور از بخش دوم این است که هدفت با نوشتنت محقق شود. می‌خواهد کپشن اینستاگرام باشد یا گزارشی در یک نشریه (روزنامه - هفته نامه - ماهنامه و...).کپی رایترها در این میان کار بسیار سختی پیش رویشان است. اینکه کپی رایترها دقیقا چه کسانی هستند و چرا می‌گویم کارشان سخت است را خواهم گفت. فعلا اگر دوست داشتید بگویید شما چرا می‌نویسید؟ کجا می‌نویسید؟ هدفتان آیا با نوشتن محقق می‌شود؟Elnaz jabbariElnaz jabbariMon, 06 Jan 2020 22:01:21 +0330