<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های الیاس تقوی رشیدی زاده</title><link>https://virgool.ir/feed/@elias.taghavi.rz</link><description>بنویسم شاید کسی دوست داشته باشد.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 15:46:50</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/49662/avatar/COh5E3.png</url><title>الیاس تقوی رشیدی زاده</title><link>https://virgool.ir/@elias.taghavi.rz</link></image><item><title>من، الیاس در 28 سالگی</title><link>https://virgool.ir/@elias.taghavi.rz/من-الیاس-در-28-سالگی-efnyfktykzao</link><description>برنامه‌نویسمن الیاس ، یک کارشناس مهندسی کامپیوتر گرایش نرم‌افزار هستم.حرفه اصلی من برنامه‌نویسی هست، البته باید بگویم با وجود تلاش‌های زیادی که انجام داده‌ام نتوانستم شغل مناسب خودم را پیدا کنم. چند دلیل برای این اتفاق وجود دارد که مهمترین‌های آنها این است که میزان تسلط من روی مباحث فنی بالا نیست و علت دیگر آنکه در شهر کوچک محل سکونت من تعداد بسیار کمی شرکت وجود دارد که روی پروژه‌های نرم‌افزاری کار می‌کنند در نتیجه موقعیت شغلی زیادی برای برنامه‌نویسی وجود ندارد.تسلط فنی پایین: احساس می‌کنم دلیل اصلی اینکه من در مصاحبه‌های استخدامی نظر شرکت‌ها را به خودم جلب نمی‌کنم این است.موقعیت جغرافیایی نامناسب: شاید این مسئله بیشتر شبیه به یک بهانه باشد اما فکر می‌کنم چه بخواهم و چه نخواهم این نکته که در شهر ما موقعیت شغلی کمی وجود دارد غیر قابل انکار هست.به نظر شما راه حل چیست؟من فکر می‌کنم باید برای رفع مشکلاتی که گفتم چاره‌ای پیدا کنم. اول از همه باید توانایی‌های خودم را افزایش دهم تا بتوانم مسلط‌تر در این حوزه حضور پیدا کنم، من شاید خوب باشم اما به اندازه کافی خوب نیستم. دوم اینکه مهاجرت کنم یعنی از شهر خودم به جایی نقل مکان کنم که موقعیت‌های شغلی بیشتری وجود دارد یا اینکه یک فرصت شغلی که قابلیت دورکاری هم داشته باشد، پیدا کنم که با توجه به همه گیری ویروس کرونا این روزها تعدادشان هم کم نیست.در این نوشته کوتاه خواستم دغدغه‌های شغلی خودم را در این زمان و مکانی که هستم بیان کنم.تصمیم دارم که در ویرگول بیشتر بنویسم تا تجربه‌های شخصی خودم را در حوزه برنامه‌نویسی با دیگران به اشتراک بگذارم.به امید روزهای بهتر</description><category>الیاس تقوی رشیدی زاده</category><author>الیاس تقوی رشیدی زاده</author><pubDate>Thu, 04 Feb 2021 14:06:03 +0330</pubDate></item><item><title>لبخند کج</title><link>https://virgool.ir/@elias.taghavi.rz/لبخند-کج-zwnzx16dynyw</link><description>لبخندبی­‌شک ادیبان ایرانی ید­طولایی در توصیف و تصویر­سازی از ظاهر و باطن زیبای معشوق خود دارند. فی المثل: عقرب زلف کجت با قمر قرینه - تا قمر در عقرب حال ما چنینهبله یکی از دوستان اشاره می‌­کنند که این شعر ربط چندانی با توصیف یار ندارد مخصوصاً که در فراز بعدی شعر انگار که شاعر یا شاعره در خلوت خود شعر می­‌سروده که فردی دق­‌الباب کرده است، ایشان به سبب اینکه تنها بوده‌­اند به شدت تن و دلشان لرزیده است. بنابراین از خیر این شعر می‌­گذریم.حضرت مولانا در جایی می‌­فرمایند:بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست – بگشای لب که قند فراوانم آرزوستهمانطور که مشاهده می‌­فرمایید مولوی رخ یار را به باغ و گلستان تشبیه کرده است و خواهان شنید صحبت­های یار خود است که به اعتقاد او مثل قند شیرین است. در همین راستا و در تمجید از خصایص آن دلبر شیرین خواجه شیراز اینگونه دُر فشانی می‌­کنند که:می‌­کند حافظ دعایی و آمینی بگو – روزی ما باد لعل شکرافشان شمالعللعل به معنی لاله سرخ است و در ادبیات فارسی لعل همان لب و دهان یار است و با لب و دهان یار چه کار دارد لسان الغیب بماند. القصه سرتاسر ادبیات را گشته ایم و همه از موزون بودن سر و تن یار صحبت کرده‌­اند؛ از عقرب کج ابروان و جعد چون شب سیاه و چشم دریایی و از این دست توصیفات. نزدیک­تر که می­‌آییم در ادبیات معاصر و شاید ادبیات روزمره این روزگاران صحبت­‌ها بیشتر حول محور چال گونه و چال چونه و لبخند زیبا و مو­های شینیون شده و لباس‌­های مارک و لنز رنگی و بوگاتی و قص الهذاست. بررسی‌­های بنده نشان می­دهد پای چند میوه از جمله لیمو و انار و چند شهر مثل لندن و پاریس به توصیف اقصا نقاط پر و بال قشنگ یار باز شده است. زمانی که معشوق چون کبوتری از بالا دست می‌­آیند و در خط افق پدیدار می­شود، عاشق می­گوید لیمویه رفیقش به اصرار انکار می­‌کند و می­‌گوید اناریه. از این که بگذریم قضیه لندن و پاریس را هیچ جور نمی‌­فهمم، با توجه به تذکر کتبی معشوق که بر جامه‌­اش با حروف درشت نوشته است مبنی بر اینکه آروم باش I&#39;m queen نحوی استفاده­‌اش اینگونه است که عاشق پشت سر معشوق خود راه می­‌افتد. خیلی آرام و با تُن صدای پایین در حین همین تعقب و گریز، با ضرب آهنگ خاصی تکرار می کند: لندن پاریس لندن پاریس که من اصلا معنیش را نمی‌­دانم.همانطور که مشاهده می‌­کنید در ادبیات فارسی تا به امروز کسی در باب لبخند کج صحبتی به میان نیاورده است یا دست کم من ندیده‌­ام.اما من عاشق شدم به لبخند کجت و هزار خصلت خوبت؛ به قول شعار که می­گوید:دلت تهرون چشات شیراز لبت ساوه هوات بندر ...تو مثل سرزمین مادری من هستی، تو مفهوم جدید از خانه برای من هستیسلام خانم من و سلام خانه مناینجا که می­‌رسم آرزو می‌­کنم که ای کاش زندگی گاهی موسیقی پس زمینه داشت:اومد که پس بگیرم تو رو از چنگال تقدیر اومدم که مال من شی اومدم اما چقدر دیر.اما چقدر دیر...</description><category>الیاس تقوی رشیدی زاده</category><author>الیاس تقوی رشیدی زاده</author><pubDate>Sun, 02 Jun 2019 10:34:10 +0430</pubDate></item><item><title>من و حافظ</title><link>https://virgool.ir/@elias.taghavi.rz/من-و-حافظ-v8niu3frgrzg</link><description>حافظ شیرازی زمانی دارم این متن را به رشته تحریر می‌­آورم که مدت کوتاهی از آشنایی بنده حقیر با حضرت حافظ نمی­گذرد، بنده معتقد هستم که لسان الغیب را نباید به جان شاخ نبات قسم داد زیرا نحسی دارد افراد را به جان عزیزان قسم دادن.به هر حال ...بنده هر از گاهی برای کسب تکلیف در باب آن عزیز سفر کرده که من هرگز ایشان را از نزدیک زیارت نکردم، آن یار غار و دوست زیبا­رو که در کودکی هر پسری به او وعده می­‌دهند و قرار است دل در گرو ایشان ببندم تفعلی به دیوان غزلیات آن حافظ قرآن می­‌زنم.تا در غربت مشغول تحصیل بودیم می­فرمودند که :ما آزموده­ایم در این شهر بخت خویش - بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویشو البته در ادامه می­فرمودند:غم غریبی و غربت چو برنمی­‌تابم - به شهر خود روم و شهریار خود باشمپس از رجعت به دیار خود جهت شهریاری باز هم خبری نشد، زین سبب باز بدون قسم دادن به جان شاخ نبات این گونه فرمایش فرمودند که :دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم - وندر این کار دل خویش به دریا فکنمدریا کجا، صحرا کجاآخر خواجه جان اولاً دریا کجاست در این بی آبی دیار ما که دل به دریا بزنم، ثانیاً من کمترین چگونه دیده دریا کنم و صبر کنم آن هم به وسعت صحراچون کارد به استخوان رسید، در حال LsatStand بودم که حافظ را به جان شاخ نبات قسم دادم اما در جواب حضرتش تیر خلاص را به تن نیمه جان من شلیک کرد و این چنین بیان کردند احوال مرا که :به خواب نیز نمی­بینمش چه جای وصال ...از مصرع اول برمی­‌آید که به خاک سیاه نشسته­‌ام و خود خبر ندارم چون دیدم هوا در محضر خواجه شیراز شدیداً طوفانی­ست بساط خود را جمع و جور کردم و دیوان را با عزت در قفسه گذاشتم اما قبل از پایان این مکالمه ی پر از کش و قوس به عنوان حسن ختام استاد فرمودند:میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست - تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیزوسلام</description><category>الیاس تقوی رشیدی زاده</category><author>الیاس تقوی رشیدی زاده</author><pubDate>Tue, 28 May 2019 23:47:48 +0430</pubDate></item></channel></rss>