https://virgool.ir/feed/@elhamsafari412fa2026-11-11 08:45:34https://files.virgool.ir/upload/users/475827/avatar/rk1zZo.jpeghttps://virgool.ir/@elhamsafari412https://virgool.ir/@elhamsafari412/من-و-گوشی-از-گذشته-تا-حال-jbzspd4v1osk#روایتگر باشمن نیمی از عمرم را بدون گوشی و تکنولوژی گذراندم. همیشه دوست داشتم هر وقت بی‌کارم کتاب بخوانم. مثلا وقتی توی اتوبوس نشستم یا وقتی که توی رستوران منتظر غذا هستم. یا حتا وقتی که منتظرم پیاز کمی رنگش عوض شود. خلاصه این که وقت‌های مرده‌ای که چاره‌ای جز گذراندنش نداری اما نمی‌توانی کتاب دست بگیری. یا کتابت سنگین است و همراه بردنش سخت یا توی آشپزخانه کثیف می‌شود. این آرزو با من بود تا گوشی‌ها هوشمند شدند. حالا می‌توانم در حالی که با آپ سامسونگ موزیک؛ موزیک گوش می‌دهم؛ کتاب در اپ فیدیبو هم بخوانم. بالای صفحه هم اعلان پیام جدید از پیام‌رسان‌های تلگرام یا واتس‌اپ را هم ببینم و اگر لازم شد جواب بدهم و دوباره برگردم به کتابم. حالا من یک زن پنجاه ساله‌ام. سعی می‌کنم از گوشی هوشمند بهترین استفاده را کنم. رویاهای من به واقعیت تبدیل شده‌اند. هر زمان اراده کنم کتاب می‌خوانم و از دوستانم با یک پیام خبر می‌گیرم. راحت و بدون دردسر با برنامه‌ی اسکایپ با پسرم در کشوری دیگر حرف می‌زنم. به زمانی فکر می‌کنم که برای احوالپرسی نامه‌نگاری می‌کردیم و حرف‌های امروز را دو ماه بعد می‌خواندیم. فکر می‌کنم کسانی مثل من قدر گوشی هوشمند را بهتر بدانند. نوت گوشی باعث شد به فکر نوشتن بیفتم. می‌نویسم و در کانالی تلگرامی به اشتراک می‌گذارم. از وقتی کرونا آمده و قرنطینه را باید رعایت کنیم؛ وظیفه‌ی جدیدی به وظایف گوشی سامسونگم اضافه شده. وظیفه‌ی همراهی ورزش آنلاین. باشگاه‌ها تعطیل اما ورزش تعطیل نشده است. از برنامه due برای کلاس ورزشم استفاده می‌کنم. گاهی فکر می‌کنم که کاش برنامه‌ای بود که حداقل مصرف اینترنت را داشت و کیفیت تصویر و صدایی بالا. گاهی به گذشته‌ی بدون گوشی هوشمند برمی‌گردم و خوشحال می‌شوم که در این زمان هستم و گوشی یار همیشگی من است. الف.صادالف.صادThu, 24 Dec 2020 16:13:49 +0330