https://virgool.ir/feed/@elhamjalili1369fa2026-11-12 15:45:19https://files.virgool.ir/upload/users/1278526/avatar/gE5nAg.jpeghttps://virgool.ir/@elhamjalili1369https://virgool.ir/@elhamjalili1369/نیمه-ای-از-من-خالیست-mmbxadnzqt2qکودکی ام را به من برگردانید.جای من بر روی زمین درون یک نیمکت میباشد.شاید این بار دیکته ام را کم نشوم.دفترخاطراتم تماما این بود،نمره ات بیست خواهدشد.من صدای دیکته را میشنوم اما،فکر من اینجا نیست.دوستانم میگویند اسم من در لیست نیست.پس چطور اسم مرا میخوانند،لوح را بر دستان من میدهند و میگویند که به تکلیف رسیدی امروز.نیمه ای از من پر شد،نور ایمان درونم جاریست و سوالی که در ذهنم کماکا مبهم،نقش من چیست بر این عرصه خاکی.از میان دفترم کاغذی خواهم کند و به تو خواهم داد،شاید این بار کمکی خواهی کرد.باز این بار هم کاغذ دیکته من خاک خواهد شد،زیر آن تاب بلند،آن درخت سحرآمیز که شده مخفی گاهم.این دفعه فکری خواهم کرد.برگه ای خواهم کند و در آن دیکته را با خود زیرمیز خواهم برد.جای من این بار هم بر روی زمین درون نیمکت میباشد.دوستانم به من میخندن،ولی این بار فکر من فکر خوبیست،نمره ام بیست خواهد شد.من صدای دیکته را میشنوم اما فکر من اینجا نیست.من تو را میطلبم،آن طبیعت،آن درختان پر از پروانه.فصل پاییز است و در کیف همه میوه بَکرایی است.میوه ام را با تو قسمت خواهم کرد،شاید این بار کمکی خواهی کرد.گوش من منتظر زنگ آخر میماند و شتابان به سوی درختان کَهور.ای درخت سحرآمیز پیله پروانه را در خودت جادادی،شاخه ات منزل پروانه هاست،میوه ات شهد زنبورهاست،سایه ات خوش ترین نشیمن گاست.تو چطور این همه را میبخشی و سوالی که کماکا در من مبهم،نقش من چیست بر این عرصه خاکی.من تمام کودکی ام را به تو میسپارم،ای درخت همیشه سبز،خاطراتم نزد تو سبز خواهد ماند.elham jalilielham jaliliMon, 25 Oct 2021 18:22:22 +0330https://virgool.ir/@elhamjalili1369/کجایی-دوست-کودکی-من-ukdpohflnjdqوقتی به کودکی ام برمیگردم تمام کودکی من زیر این درخت ها سپری شدن.درخت کناری که تاب و گاهی دار بازی من و خواهرم بود،گاهی بزرگترین کنار رو برای دخترک پلاستیکی دوران کودکی ام میچیدم و خواهر شیطانم اون رو میخورد و من خوشحال که عروسکم بزرگترین و شیرین ترین کنار رو خورده.درخت جم که پر از کندوهای عسل بود و سرگرمی فامیل برای کندن کندوی عسل.درخت زیتون گلابی همسایه که سالی یبار برامون تو پیاله میاوردن و من از خوشحالی جیغ میکشیدم،آخه انقدر عطر داشت که تمام وجودم پر از عطر زیتون گلابی میشد.خیار چمبری که میشد زمان دوچرخه سواری من و خواهرم، تا وقتی که تموم میشد نوبت چرخ خوردن نفر بعد میشد.وای که همیشه به دنبال بزرگترین بودیم که بتونم از بین درختان کوچه جهنم تا کوچه بهشت رکاب بزنیم.چه افتخاری بود که تا بهشت رکاب بزنم.ایکاش هربار پدر بلندترین خیار چمبر هارو بخره تا زیر این درخت ها بشه رکاب زد و خواهرم تا کوچه بهشت با سرعت دنبالم بدود و مراقب که کی خیارچمبر من تمام میشود.باورم نمیشه هنوز از روی هسته گارامزنگی میتونم تشخیص بدم،ساعت ها پیاده روی درمیان درختان تا شاید گارامزنگی بر زمین افتاده باشد،درختی بلند که همیشه برای ما کودکان چیزی برای بخشیدن داشت.واااای پریسا من یک گارامزنگی پیدا کردم...کجایی دوست کودکی من.آه کودکی من کجایی.elham jalilielham jaliliSat, 23 Oct 2021 21:00:33 +0330