https://virgool.ir/feed/@elahehgeramifa2026-11-10 18:24:28https://files.virgool.ir/upload/users/1129733/avatar/xQUxqP.jpeghttps://virgool.ir/@elahehgeramihttps://virgool.ir/@elahehgerami/علی-کریمیسحر-دولتشاهی-و-دیگران-orml0e7fyhtrیک استوری یا توئیت می‌آید و تمام. چند کلمه روی صفحه‌ی یک گوشی، چند نفر عصبانی می‌شوند، چند نفر فحش می‌دهند، چند نفر هم می‌گویند آزادی بیان است و تمام این کشور دوباره می‌رود وسط همان دعوای همیشگی، دین در یک طرف، ایران در طرف دیگر، آزادی وسط صفحه، و آدم‌هایی که هر کدام خیال می‌کنند طرف مقابلشان دلیل همه‌ی بدبختی‌های این مملکت است. بعد می‌گویند منظورم بی‌احترامی نبود. چه جمله‌ی راحتی. یک جمله‌ی کوچک برای جمع کردن چیزی که دیگر پخش شده، مثل وقتی لیوان شکسته را نگاه می‌کنی و می‌گویی من که قصد نداشتم بشکند.اما مسئله از خود استوری بزرگ‌تر است. مسئله این است که رنج مردم چقدر راحت مصرف می‌شود. معترضی که کتک خورده، کشته شده یا برنگشته خانه، خانواده‌ای که هنوز با عکس عزیزش زندگی می‌کند، مادری که صدای در را می‌شنود و برای یک لحظه خیال می‌کند بچه‌اش برگشته، اینها قرار نیست ابزار تبلیغاتی هیچ‌کس باشند. رنج مردم برای کسی سرمایه‌ی اخلاقی نیست. نمی‌شود خون آدم‌ها را برداشت، آورد وسط یک دعوای فرهنگی، روی آن برچسب آزادی زد و بعد با خیال راحت به سمت دین نشانه رفت.پتک را از همین‌جا می‌سازند. از خشم مردم، از داغ مردم، از حس تحقیرشده‌ی یک نسل، از اسم ایران، از پرچم، از کشته‌شدن، از همه‌ی چیزهایی که مردم با آنها درد دارند. بعد پتک را بلند می‌کنی و می‌زنی به دیوار دین و اسمش را می‌گذاری آزادی. بعد اگر کسی گفت چرا، فوری یک صندلی برای مظلومیت آماده است. من را نمی‌فهمند. به من حمله کردند. من فقط حرف زدم. من آزادی می‌خواهم. و دوباره همان چرخه شروع می‌شود. تحریک، واکنش، مظلومیت، دیده‌شدن.اسلام را می‌شود نقد کرد. اما این با تبدیل کردن یک گروه از مردم به سیاهی‌لشکر یک روایت فرق دارد. آدم مذهبی لزوماً طرف حکومت نیست. آدم غیرمذهبی هم لزوماً دشمن مذهب نیست. آدم معترض لزوماً دشمن دین نیست. آدم مؤمن لزوماً دشمن آزادی نیست. این تقسیم‌بندی‌های تمیز فقط در استوری‌ها جواب می‌دهد، در زندگی واقعی آدم‌ها کثیف‌تر و پیچیده‌تر از این حرف‌ها هستند.بعد یک کلمه‌ی دیگر وارد می‌شود: آزادی. کلمه‌ای که این روزها آن‌قدر خرجش کرده‌اند که تقریباً اسکناس مچاله‌شده شده است. آزادی یعنی من حق دارم حرف بزنم و تو هم حق داری بگویی از حرفت بیزارم. آزادی یعنی می‌توانم دین را نقد کنم و تو می‌توانی از مقدساتت دفاع کنی. آزادی یعنی هیچ‌کس به خاطر عقیده‌اش تهدید نشود، نه اینکه یک نفر هرچه خواست بگوید و هر کس ناراحت شد، متعصب و عقب‌مانده و ضدآزادی اعلام شود. اگر آزادی فقط برای آدمی باشد که جلوی دوربین ایستاده، اسمش آزادی نیست، امتیاز رسانه‌ای است.و بعد می‌رسیم به اشک. مراسم. پرچم. ایران. چهره‌ای که جلوی دوربین گریه می‌کند. ممکن است اشک واقعی باشد. چرا که نه. آدم‌ها واقعاً برای کشورشان گریه می‌کنند. اما اشک هم جادو نیست. نمی‌تواند چیزی را که قبل‌تر گفته شده بشوید و ببرد. نمی‌تواند شکافی را که ایجاد شده پاک کند. نمی‌تواند رنج مردم را از مصرف شدن برگرداند.اگر ایران مهم است، ایرانی مذهبی هم ایران است. آن پیرزنی که اذان را از پشت پنجره گوش می‌دهد هم ایران است. آن دختر جوانی که هیچ اعتقادی ندارد هم ایران است. آن پسری که در خیابان اعتراض کرده هم ایران است. آن خانواده‌ای که از سیاست و مذهب و همه‌ی این دعواها خسته شده هم ایران است.همه‌ی این آدم‌ها را نمی‌شود یک طرف گذاشت و بعد طرف دیگر را با نام آزادی زد و آخر شب پرچم برداشت و برای ایران گریه کرد.این‌جا دقیقاً همان جایی است که نمایش لو می‌رود. رنج ملی تبدیل می‌شود به پتک. دین می‌شود هدف. آزادی می‌شود سپر. واکنش مردم می‌شود مدرک مظلومیت. و در پایان دوربین روشن می‌ماند و اشک می‌آید.بالنبالنSat, 08 Aug 2026 17:45:34 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/از-دین-داری-زورکی-تا-بی-دینی-واکنشی-miqpjly4ec12بزرگ‌ترین شاهکار حکومت فقط این نبود که سیاست را وارد زندگی مردم کرد؛ شاهکارش این بود که کاری کرد مردم، زندگی را هم تبدیل به اسلحه علیه سیاست کنند.کار را به جایی رساند که برای بعضی‌ها، حجاب دیگر فقط حجاب نیست؛ بی‌حجابی هم دیگر فقط انتخاب پوشش نیست، شده پرچم جنگ. روابط عاطفی و جنسی دیگر فقط بخشی از زندگی نیست؛ گاهی تبدیل شده بیانیه سیاسی. لباس پوشیدن، مدل مو، موسیقی، رقص، نوشیدنی، مهمانی، حتی جمله‌ای که در اینستاگرام می‌نویسی، انگار باید اول تکلیفش را با حکومت روشن کند، بعد با خودت.این یعنی فاجعه.وقتی حکومت تا اتاق خواب مردم لشکر می‌کشد، بعضی مردم هم برای تلافی، تمام زندگی‌شان را سنگر می‌کنند. دیگر سؤال این نیست که «من چه چیزی را دوست دارم؟» سؤال این است که «حکومت از چه چیزی بدش می‌آید؟» همان را انتخاب کن!این دیگر آزادی نیست؛ این یعنی هنوز فرمان زندگی‌ات دست همان کسی است که از او متنفری.تلخ‌تر از این هم هست.کم‌کم مخالفت، جای هویت را می‌گیرد. هرچه حکومت گفت سفید، عده‌ای فقط برای لجبازی می‌گویند سیاه. نه چون سیاه را بهتر می‌دانند؛ فقط چون نمی‌خواهند شبیه حکومت باشند. این یعنی حکومت، حتی وقتی از آن فرار می‌کنی، باز دارد مسیرت را تعیین می‌کند.طنز تلخ ماجرا اینجاست؛ بعضی‌ها خیال می‌کنند دارند با حکومت می‌جنگند، اما در عمل، تمام قطب‌نمای زندگی‌شان را حکومت تنظیم کرده است. دشمن، شده طراح سبک زندگی‌شان.نتیجه؟ گاهی در این فرار، چیزهایی هم زیر پا له می‌شود که اصلاً ربطی به حکومت نداشت؛ وقار، تعادل، بخشی از آداب، بخشی از سنت‌ها و حتی بعضی ارزش‌های فرهنگی که قرن‌ها پیش از حکومت فعلی وجود داشتند. چون در این جنگ، فرصت تشخیص از بین می‌رود؛ هرچه آن طرف لمس کرده، این طرف هم می‌خواهد آتش بزند.این یعنی بزرگ‌ترین پیروزی یک قدرت؛ وقتی مخالفانش هم دیگر بر اساس «شناخت» زندگی نمی‌کنند، بلکه فقط بر اساس «مخالفت» نفس می‌کشند.جامعه‌ای که حجابش، رابطه‌اش، پوششش، زبانش، موسیقی‌اش، جشنش و حتی خنده‌اش فقط «واکنش» باشد، کم‌کم دیگر خودش نیست؛ تبدیل می‌شود به تصویری معکوس از همان چیزی که با آن می‌جنگد.و این تلخ‌ترین شکست است؛ وقتی حکومت، حتی در دل مخالفانش هم زندگی می‌کند. نه در خیابان، نه در اداره، نه در تلویزیون؛ بلکه در تصمیم‌های روزمره‌شان. یعنی آن‌قدر به زندگی مردم نفوذ کرده که حتی «نه» گفتن به آن هم با قواعدی انجام می‌شود که خودِ آن نوشته است.وقتی زندگی فقط لجبازی شود، دیگر نه آزادی می‌ماند، نه هویت؛ فقط یک واکنش بی‌پایان می‌ماند. و ملتی که تمام عمرش را صرف واکنش کند، فرصت ساختن خودش را از دست می‌دهد.بالنبالنSun, 19 Jul 2026 17:50:15 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/ما-حرام-زاده-نیستیم-xqi6rvkz2edhاینجا دیگر پای یک گفتگوی ساده در میان نیست؛ این یک بیانیه‌ی رسمیِ جنگِ هویتی است که در لفافه‌ی روشنفکری، به جانِ ۱۴۰۰ سالِ تمدنِ ایران افتاده است.فصلنامه‌ی «فریدون» (ارگانِ فکریِ جریانِ به اصطلاح «نوپهلوی‌گرا») در شماره‌ی ۷ خود، میزبان «محسن بنائی» (نویسنده‌ی کتابِ «مغاک تیره تاریخ») بوده تا با «سعید قاسمی‌نژاد» (مشاورِ ارشدِ «بنیاد دفاع از دمکراسی‌ها» در واشنگتن و عضوِ شورایِ سیاستگذاریِ خودِ «فریدون») به گفتگو بنشیند. آنها در این مصاحبه، با تکرارِ استعاره‌ی شومِ «تجاوز» به «مادرِ ایران»，در صددند تا اسلام را به عنوان یک «جنینِ نامشروع» در تاریخِ این سرزمین معرفی کنند و برای «انحلالِ نهادِ روحانیت» و تبدیلِ ایران به «سکولارترین ملتِ جهان»，برنامه‌ریزی نمایند.جهت آگاهی بیشتر برش هایی از این گفت و گو را برای مخاطبین محترم بازگو میکنم.متنِ کاملِ این اعلامِ جهادِ فرهنگی را در وبسایتِ فصلنامه‌ی «فریدون» به آدرسِ زیر بخوانید و با چشمانِ خود،این روایت را ببینید➡️ https://www.fereydoun.org/Interviews/iranians-and-clergy استعاره‌های بنیادین و هویت‌ساز«اسلام فرزندی است که در جریان یک تجاوز به بدن این مادر راه یافته است.»چه استعاره‌ی شومی! انگار که ۱۴۰۰ سالِ تمدنِ درخشانِ اسلامی-ایرانی، یک «حرام‌زادگیِ جمعی» بوده است. اگر اسلام، «فرزندِ تجاوز» است، پس تکلیفِ ابن‌سینا، مولانا، حافظ، معماریِ اصفهان، فلسفه‌ی ملاصدرا و ... چیست؟ مگر این‌ها، فرزندانِ همین «تجاوز» نبوده‌اند؟ شما با این استعاره، نه تنها به دینِ بیش از نیمی از مردمِ ایران توهین می‌کنید، بلکه به عقلِ جمعیِ یک تمدنِ هزاران ساله، خیانت می‌کنید. آیا ایرانیانِ مسلمانِ امروز، «موجوداتِ دورگه‌یِ نامشروع» هستند که باید از «مادرِ پاکِ خود» (ایرانِ آریاییِ) شرمنده باشند؟ این، اوجِ «نژادپرستیِ فرهنگی» است که با لباسِ «استعاره‌پردازیِ روشنفکری»، به جانِ هویتِ یک ملت افتاده است.«اسلام در بطن ایران پا گرفت و اکنون نسبت این دو، به نسبت مادر و فرزندی می‌ماند که مادر می‌داند او حاصل تجاوز است اما به هر روی او را در دامان خود پرورده است.»چه روایتِ شومِ «عقده‌ی خودکم‌بینیِ تاریخی»! شما می‌خواهید به ایرانیان بگویید که «مادرِ شما، تجاوز شده و شما، فرزندِ آن تجاوز هستید؛ پس تا ابد، مدیونِ این زخمِ کهنه‌اید»؟ این، همان ترفندی است که نازی‌ها برای تحقیرِ یهودیان به کار بردند؛ آن‌ها گفتند: «شما، نژادی پست‌اید که تاریخِ شما، تاریخِ انحطاط است.» حالا شما هم با همین لحن، به ایرانیان می‌گویید: «تاریخِ شما، تاریخِ تجاوز است؛ پس به گذشته‌ی خود افتخار نکنید، بلکه از آن شرمنده باشید.» اما ایرانیان، برخلافِ روایتِ شومِ شما، نه «فرزندانِ تجاوز»، که «وارثانِ یک تمدنِ چندلایه» هستند؛ تمدنی که در آن، «کوروش» در کنار «مولانا»، «تخت‌جمشید» در کنار «مسجدِ شیخ‌لطف الله» معنا پیدا می‌کند.«ما شاهد دو تجاوز دردناک بوده‌ایم: یکی ورود اسلام و دیگری تحمیل تشیع در دوره‌ی صفویه.» خشونت های کم سابقه شاهان صفوی در تاریخ ایران غیر قابل انکار است. اما چرا در همین دوران، ایرانیان، به اوجِ شکوفاییِ علمی، فلسفی، هنری و عرفانی رسیدند؟ چرا در همین دوران، «مکتبِ اصفهان» در فلسفه و «مکتبِ شیراز» در عرفان، جهان را متحیر کردند؟ شما با این ادعا، در واقع، به «عقلِ تاریخیِ ملتِ ایران» توهین می‌کنید و می‌خواهید بگویید که ایرانیانِ مسلمان، «موجوداتی منفعل» بوده‌اند که همواره «قربانیِ تجاوز» بوده‌اند و هرگز «عاملیتِ تاریخی» نداشته‌اند. اما تاریخِ واقعی، خلافِ این را نشان می‌دهد: ایرانیان، اسلام را «ایرانی» کردند و تشیع را با فرهنگِ «عدالت‌خواهیِ عاشورایی» خود، آمیختند و از آن، یک «تمدنِ تازه» ساختند. شما می‌خواهید این «عاملیتِ تاریخی» را از آن‌ها سلب کنید تا آن‌ها را به «برده‌گانیِ فاقدِ اراده» تبدیل کنید که تنها با «بازگشت به ایرانِ پیشااسلامی» می‌توانند نجات یابند.«روحانیت شیعه یک نهاد انگل و تبهکار بوده است که از لحظه‌ای که وارد جامعه ایرانی شده، مانند یک پارازیت فقط از این جامعه تغذیه کرده و هیچ سودی به آن نرسانده است.»علی رغم تمامی انتقاداتی در که دوره فعلی بر نهاد روحانیت وارد است، در طولِ تاریخ، بسیاری از علمایِ شیعه، پرچم‌دارِ «عدالت‌خواهی» و «مبارزه با استبداد» بوده‌اند. آیا نقشِ «آخوند خراسانی» و «نائینی» در انقلابِ مشروطه را فراموش کرده‌اید؟ آیا می‌دانید که «شیخِ اشراق» (سهروردی)، «میرداماد» و «ملاصدرا»، جزوِ بزرگترین فیلسوفانِ تاریخِ بشر بوده‌اند که در دامانِ همین «روحانیتِ انگل» پرورش یافتند؟ شما با یک «برچسبِ کلی»، یک «نهادِ تاریخیِ عظیم» را به «انگل» تشبیه می‌کنید، در حالی که اگر «روحانیت» را از تاریخِ ایران حذف کنید، نیمی از «فرهنگِ ایرانی» (از معماریِ مساجد تا ادبیاتِ عرفانی و فلسفه‌ی اسلامی) نیز حذف خواهد شد. شما به دنبال «نابودیِ یک نهاد» نیستید؛ به دنبال «پاک‌سازیِ فرهنگی» هستید.«ما یک شانس تاریخی داریم که برای همیشه از شر این انگل خلاص شویم.»«شانسِ تاریخی»؟! آری، این دقیقاً همان «شانسِ تاریخیِ شومی» است که نازی‌ها نیز از آن سخن می‌گفتند؛ آن‌ها هم می‌گفتند: «ما یک شانسِ تاریخی داریم که برای همیشه از شرِّ یهودیان خلاص شویم.» شما با این ادبیات، در حالِ طراحیِ یک «هولوکاستِ نهادی» علیه روحانیتِ شیعه هستید. می‌خواهید «نهادِ روحانیت» را ریشه‌کن کنید، اما نمی‌دانید که با این کار، بخشِ عظیمی از «هویتِ تاریخی» و «مرجعیتِ اخلاقی» جامعه‌ی ایران را نیز نابود می‌کنید. شما می‌خواهید «نهادِ دین» را نابود کنید تا «دولت» بتواند به جایِ آن، به «تنها مرجعِ اخلاقی» تبدیل شود. این، نه یک «شانسِ تاریخی»، که یک «نقشه‌ی شومِ قدرت‌طلبی» است.«ما نقد دین می‌کنیم، نقد تاریخ اسلام است، نقد محتوای اسلام است.»«نقدِ دین»؟! شما که از «استعاره‌ی تجاوز» و «تشبیهِ انگل» استفاده می‌کنید، «نقد» نیست؛ «تحقیر» است. نقد، یعنی «موشکافیِ عالمانه»، اما شما در حالِ «توهینِ عاطفی» به باورهایِ ۱.۸ میلیارد مسلمان هستید. آیا می‌توانید یک «نقدِ علمی» از «محتوا و تاریخِ اسلام» ارائه دهید، بدون اینکه از استعاره‌هایِ احساسی و برچسب‌هایِ نژادپرستانه استفاده کنید؟ اگر ادعایِ «نقد» دارید، پس چرا از «زبانِ طنزِ توهین‌آمیز» و «تمثیل‌هایِ تحقیرآمیز» استفاده می‌کنید؟ چون شما به دنبالِ «نقد» نیستید؛ به دنبالِ «تخریبِ احساسیِ هویتِ اسلامیِ ایرانیان» هستید.«ما با ایدئولوژی سرکوبگری به نام اسلام دشمن هستیم نه با افراد مسلمان.»شما می‌گویید با «ایدئولوژیِ اسلام» دشمنید، اما وقتی «پیامبرِ اسلام» را به چالش می‌کشید و «قرآن» را زیر سؤال می‌برید، آیا می‌توانید ادعا کنید که به «مسلمانانِ فرد» توهین نمی‌کنید؟ تحقیرِ «مقدساتِ دینی»، یعنی تحقیرِ «عواطفِ دینیِ مسلمانان». شما با این ادعا، درست مثل کسی هستید که به «مادرِ یک فرد» توهین می‌کند، اما می‌گوید: «من با خودِ او کاری ندارم، فقط با مادرش دشمنم!» این، یک «سفسطه» است برای «توهینِ حساب‌شده». شما می‌خواهید با این تفکیکِ دروغین، وجدانِ خود را آسوده کنید، اما می‌دانید که «توهین به دینِ یک فرد»، یعنی «توهین به هویتِ او».«اگر اسلام را یک ذره هم تغییر دهید، کاملاً تبدیل به چیز دیگری می‌شود.»آیا «پروتستانتیسم» در مسیحیت، «مسیحیت» را نابود کرد؟ آیا امروز، «کاتولیک» و «پروتستان»، در کنار هم، بخشی از «مسیحیتِ مدرن» نیستند؟ شما با این ادعا، در واقع، «تاریخِ ادیان» را نادیده می‌گیرید. اسلام، در طولِ ۱۴۰۰ سال، تغییراتِ زیادی کرده است؛ از «فقه»، «کلام»، «عرفان» و «فلسفه» گرفته تا «تفسیر» و «حدیث». اما این تغییرات، هرگز «اسلام» را به «چیزِ دیگری» تبدیل نکرده است. شما می‌خواهید «امکانِ اصلاحِ درون‌دینی» را انکار کنید تا به این نتیجه برسید که «تنها راه، کنار گذاشتنِ کاملِ اسلام است». این، یک «استدلالِ مصادره‌به‌مطلوب» است.«پیامبرِ اسلام را به چالش می‌کشیم.»«چالش»؟! آیا «چالشِ علمی» با زنده‌ترین شخصیتِ تاریخِ بشر (که ۱.۸ میلیارد پیرو دارد)، با «استعاره‌ی تجاوز» و «تشبیهِ انگل» انجام می‌شود؟ شما با این ادعا، می‌خواهید به خودتان «جسارتِ روشنفکری» نسبت دهید، اما در عمل، کاری جز «تخریبِ عواطفِ مذهبیِ یک جمعیتِ عظیم» انجام نمی‌دهید. اگر واقعاً به دنبالِ «چالشِ علمی» هستید، چرا از «زبانِ توهین‌آمیز» استفاده می‌کنید و با «احترامِ حداقلی» با مقدساتِ یک دینِ بزرگ، رفتار نمی‌کنید؟ چون شما به دنبال «تحقیر» هستید، نه «چالش». آینده‌پژوهیِ سکولار؛ پیش‌بینیِ حذفِ اسلام!«پیش‌بینی من این است که در ایرانِ آینده، زرتشتی‌گری و بهائیت، بیش از هر دینِ دیگری، طرفدار پیدا خواهند کرد.»آئین زرتشت میراث دار کهن فرهنگ گذشته ایران است و زرتشتیان همواره شهروندانی بوده اند که علارغم تمامی تبعیض ها زیست متمدنانه خود را در ساختار تبعیض آمیز امروز ادامه دادند،اما «زرتشتی‌گریِ امروز»، یک «دینِ احیاگرانه» است که توسطِ روشنفکرانی مثل «آخوندزاده» و «کسروی» در قرنِ ۱۹ و ۲۰ ساخته شد تا جایگزینِ «اسلامِ ایرانی» شود؟ شما با این پیش‌بینی، در واقع، «خواهانِ ایجادِ یک دوقطبیِ جدید» هستید: «ایرانیِ زرتشتیِ ملی‌گرا» در برابرِ «ایرانیِ مسلمانِ سنتی». این، نسخه‌ی دیگری از همان «تفرقه‌اندازیِ قومی-دینی» است که در خدمتِ پروژه‌ی «نوپهلویِ» شماست.«ما بزرگترین شانس را داریم که سکولارترین ملت جهان شویم.»آیا «سکولارترین ملت» بودن، یک «آرمانِ ارزشمند» است؟ شما می‌خواهید به جای سکولاریسم دموکراتیک، ایران را به «موزه‌ای از دین‌ستیزی» تبدیل کنید که در آن، مردم، از هرگونه «هویتِ دینیِ جمعی» شرمنده باشند. اما نمی‌دانید که «سکولاریسمِ افراطی»، خودش به یک «دینِ سیاسیِ متعصبانه» تبدیل می‌شود که در آن، هرگونه «دین‌داریِ عمومی» به «ارتجاع» تعبیر می‌گردد. شما می‌خواهید «دین» را از «فضایِ عمومی» حذف کنید تا «دولت» بتواند به جایِ آن، «تنها مرجعِ اخلاقی» باشد. این، عینِ پروژه‌ی «دولتِ مادر» است که در لباسِ «سکولاریسم»، «دینِ جدیدی» را به جامعه تحمیل می‌کند.«در آینده ایران، کسانی که گرایش دینی دارند و نمی‌خواهند مسلمان باشند، احتمالاً به سوی آیین زرتشت یا بهائیت خواهند رفت.»چه «برنامه‌ریزیِ دقیقی»! شما نه تنها «افولِ اسلام» را پیش‌بینی می‌کنید، بلکه «جایگزینِ آن» را هم تعیین کرده‌اید: «زرتشتِ ملی‌گرا» و «بهائیتِ مدرن». انگار که مردمِ ایران، «مهره‌هایِ شطرنجِ» شما هستند که باید به دستورِ شما، دینِ خود را عوض کنند! آیا مردمِ ایران، حق ندارند که «اسلامِ مدنیِ اصلاح‌شده» را انتخاب کنند، بدون اینکه به «زرتشت» یا «بهائیت» پناه ببرند؟ شما با این پیش‌بینی، در واقع، «استقلالِ فکریِ مردم» را نادیده می‌گیرید و برای آن‌ها «تعیینِ تکلیفِ دینی» می‌کنید. این، عینِ منطقِ حکومت فعلی است؛ با این تفاوت که آن‌ها «اسلام» را تحمیل می‌کنند و شما «زرتشت و بهائیت» را.«در دوران رضاشاه، مشت آهنینی آمد که بر سر روحانیت کوبیده شد و توازن قوا را به نفع جریان ملی به هم زد.»در کنار اقدامات مثبت رضا شاه در جهت مدرن سازی و و ورود تکنولوژی، شما از «مشت آهنینِ او» به عنوان یک «اقدامِ مثبتِ تاریخی» یاد می‌کنید! رضاشاه، همان کسی که با «کشفِ حجابِ اجباری»، «بستنِ مدارسِ دینی» و «سرکوبِ روحانیونِ مبارز»، اولین ضربه را به «هویتِ اسلامیِ مردم» وارد کرد. شما می‌گویید که این «مشت آهنین»، توازنِ قوا را به «نفعِ جریانِ ملی» تغییر داد؛ اما آیا می‌دانید که همین «مشت آهنین»، بعدها به خودِ «جریانِ ملی» (مثلِ مصدق) نیز ضربه زد؟ شما با این ادعا، در واقع، به «اقتدارگراییِ دین‌ستیز» مشروعیت می‌بخشید و می‌خواهید بگویید که «نابودیِ روحانیت» به هر قیمتی (حتی با «دیکتاتوریِ نظامی»)، «تاریخی» و «ضروری» است. این، اوجِ «توجیه‌گریِ اقتدارگرایانه» است.«ملی‌گرایی ایرانی در عصر رضاشاه با مشتی آهنین همراه شد که اجازه نفس کشیدن به روحانیت نمی‌داد.»شما به صراحت، از «سرکوبِ روحانیت» به عنوانِ «دستاوردِ ملی‌گرایی» دفاع می‌کنید! یعنی «ملی‌گراییِ واقعی»، فقط در سایه‌ی «سرکوبِ دین» می‌تواند شکوفا شود؟ این، همان «ملی‌گراییِ فاشیستی» است که در آلمانِ نازی، «یهودیان» را سرکوب کرد تا «نژادِ آریایی» را نجات دهد. شما می‌خواهید نسخه‌ی ایرانیِ آن را پیاده کنید: «ملی‌گراییِ آریایی» در برابر «اسلامِ بیگانه». اما غافلید که «ملی‌گراییِ مبتنی بر سرکوب»، در نهایت، به «دیکتاتوری» منجر می‌شود و خودِ «ملیت» را نیز نابود می‌کند.تناقضِ «دولتِ بی‌طرف» یا «دولتِ مربیِ دین»:«دولت نباید در بخش دین دخالت کند. دولت باید از حقوق همه باورمندان یا ناباورمندان دفاع کند ولی در این بین باید بی‌طرف باشد.»«دولتِ بی‌طرف»؟! اما شما در همین گفت‌وگو، پیش‌بینی می‌کنید که «زرتشتی‌گری» و «بهائیت» در ایرانِ آینده، رونق خواهند گرفت و «اسلام» افول خواهد کرد! اگر دولت، «بی‌طرف» است، چرا باید به «افولِ اسلام» امیدوار باشد و از «رونقِ زرتشتی‌گری» سخن بگوید؟ این، یک «تناقضِ آشکار» است: شما می‌خواهید «دولت» را به عنوانِ «بی‌طرف» معرفی کنید، اما در عمل، برایش «برنامه‌ی دینی» تعیین می‌کنید. «دولتِ بی‌طرفِ» شما، در واقع، یک «دولتِ مربی» است که با نقابِ «سکولاریسم»، در حالِ «مدیریتِ دین» و «هدایتِ جامعه به سمتِ یک قرائتِ خاص» است.«هیچ کس نباید حق ایجاد آموزشگاه‌هایی را داشته باشد که از سیستم آموزش‌وپرورش کشور مستقل هستند.»یعنی «آزادیِ آموزشِ دینی» باید به طورِ کامل، به «انحصارِ دولت» درآید؟ این، یعنی «دولت»، به «تنها مرجعِ تفسیرِ دین» تبدیل می‌شود. شما با این ادعا، در حالِ «خفه‌کردنِ هرگونه تفکرِ دینیِ مستقل» هستید و می‌خواهید «دین» را به «سخنرانیِ دولتی» تبدیل کنید. اگر «دولت»، تنها متولیِ آموزشِ دین باشد، چه کسی جلویِ «دولتی‌سازیِ دین» را می‌گیرد؟ این، عینِ «نظامِ آموزشیِ حکومت فعلی» است؛ با این تفاوت که در آن، «اسلامِ دولتی» تدریس می‌شود و در اینجا، «سکولاریسمِ دولتی»!«ما یک شانس تاریخی داریم که برای همیشه از شر نهاد روحانیت خلاص شویم.»«شانسِ تاریخی»؟! آری، این دقیقاً همان «شانسِ تاریخیِ شومی» است که نازی‌ها نیز از آن سخن می‌گفتند؛ آن‌ها هم می‌گفتند: «ما یک شانسِ تاریخی داریم که برای همیشه از شرِّ یهودیان خلاص شویم.» شما با این ادبیات، در حالِ طراحیِ یک «هولوکاستِ نهادی» علیه روحانیتِ شیعه هستید. می‌خواهید «نهادِ روحانیت» را ریشه‌کن کنید، اما نمی‌دانید که با این کار، بخشِ عظیمی از «هویتِ تاریخی» و «مرجعیتِ اخلاقی» جامعه‌ی ایران را نیز نابود می‌کنید. شما می‌خواهید «نهادِ دین» را نابود کنید تا «دولت» بتواند به جایِ آن، به «تنها مرجعِ اخلاقی» تبدیل شود. این، نه یک «شانسِ تاریخی»، که یک «نقشه‌ی شومِ قدرت‌طلبی» است.«در آینده ایران، بخش بسیار بزرگی از شهروندان دین ناباور و خداناباور خواهند بود.»این، یک «پیش‌بینیِ علمی» نیست؛ یک «خواهشِ قلبی» است. شما می‌خواهید ایرانیان، از «دین» به عنوانِ یک «هویتِ جمعی» دست بکشند. این، عینِ «انسان‌شناسیِ مارکسیستی» است که بعد از فروپاشیِ شوروی، به «تهی‌گاهِ معنوی» انجامید.«تکثرِ دینی در ایران، می‌تواند زمینه‌سازِ دموکراسیِ پایدار باشد.»تکثرِ دینی، به خودیِ خود، «دموکراسی» نمی‌آورد. هند، با وجودِ تکثرِ دینی، یکی از خشن‌ترین جوامع از نظرِ «خشونتِ فرقه‌ای» است. شما می‌خواهید «تکثر» را به یک «ابزارِ سیاسی» تبدیل کنید تا «دولتِ سکولار» بتواند در میانِ ادیانِ مختلف، به «داوری» بنشیند و «بازیِ سیاسی» را اداره کند. اما نمی‌دانید که «دموکراسیِ واقعی»، در سایه‌ی «فرهنگِ مدارا»، «جامعه‌ی مدنیِ قوی» و «قانونِ اساسیِ عادلانه» شکل می‌گیرد، نه در سایه‌ی «تکثرِ تحتِ کنترلِ دولت». «ما با هر دو جبهه‌ی ارتجاعِ سیاه و سرخ می‌جنگیم.»«ارتجاعِ سیاه» (اسلام‌گرایان) و «ارتجاعِ سرخ» (چپ‌ها) هر دو، برای شما «دشمن» هستند، چون هر دو، به نوعی، «رقیبِ قدرتِ دولتِ سکولارِ شما» محسوب می‌شوند. شما می‌خواهید هرگونه «ایدئولوژیِ رقیب» (چه دینی، چه چپی) را حذف کنید تا فقط «ایدئولوژیِ خودتان» (سکولاریسمِ نئولیبرالِ غرب‌گرا) در جامعه باقی بماند. این، نه «مبارزه با ارتجاع»، که «درخواستِ انحصارِ قدرت» است.این گفت‌وگو، یک «بیانیه‌ی جنگِ هویتیِ تمام‌عیار» استاین گفت‌وگو، یک «تحلیلِ علمی» نیست؛ یک «بیانیه‌ی جنگِ هویتی» است که در لفافه‌ی «روشنفکری»، به جانِ ۱۴۰۰ سالِ تمدنِ ما افتاده است.قاسمی‌نژاد و بنائی، با «استعاره‌ی تجاوز»، «تشبیهِ انگل»، «تاریخ‌سازیِ وارونه»، «پیش‌بینیِ افولِ اسلام» و «طراحیِ دولتِ سکولارِ افراطی دیکتاتور»، در حالِ نقشه‌کشیِ یک «ایرانِ نوپهلویِ آریایی» هستند؛ ایرانِ که در آن، نه خبری از «مولانا» و «ابن‌سینا» است، نه از «عاشورا» و «مسجدِ شیخ‌لطف الله».اما بدانید که ما، فرزندانِ ایران هستیم؛ ایرانی که در آن، «حافظ» و «مولانا» و «ابن‌سینا» پرورش یافتند.ما، «گزینه‌ی سوم» را می‌خواهیم: ایرانِ خودِ ما، ایرانِ که در آن، «ایرانیت» با «دین» آشتی می‌کند و «آزادی» با «اخلاق» گره می‌خورد.آگاه باشید؛ فریبِ این ادبیاتِ فریبنده را نخورید.بالنبالنSat, 18 Jul 2026 20:35:12 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/غربی-شدن-زیر-ماسک-کوروش-lsjzgcq3ekiqاین روزها بازار «ایران‌دوستی» آن‌قدر شلوغ شده که هرکس یک گردنبند فروهر به گردن بیندازد، چند جمله منسوب به کوروش منتشر کند و چند شعار اسلام‌ستیزانه سر بدهد، خود را متولی تمدنی می‌داند که حتی زحمت ورق زدن تاریخش را هم به خود نداده است.برای اینان، ایران نه یک تمدن، که یک دکور است؛ صحنه‌ای برای نمایش. تخت جمشید، پس‌زمینه عکس پروفایل است؛ کوروش، هشتگ؛ فردوسی، چند بیت بریده از زمینه تاریخی؛ و «آریایی»، برچسبی که روی هر کالای فرهنگی وارداتی می‌چسبانند تا بوی بیگانگی‌اش کمتر شود.طنز تلخ تاریخ اینجاست که از «تهاجم فرهنگی» می‌نالند، اما خود، ویترین متحرک همان فرهنگ‌اند. از پوشش و الگوی مصرف تا زبان، ژست، روابط اجتماعی، معیارهای زیبایی و شیوه زیست، آیینه فرهنگ عامه غرب معاصر شده‌اند؛ فقط روی این تصویر، قابی از فروهر گذاشته‌اند و نامش را «بازگشت به ایران» نهاده‌اند.اما حتی در این تقلید نیز انتخابشان عجیب است؛ از غرب، نه سنت دانشگاه را برمی‌دارند، نه فرهنگ کتاب‌خوانی، نه انضباط، نه اخلاق حرفه‌ای، نه مسئولیت‌پذیری مدنی، نه احترام به قانون و نه روح پرسشگری. سهمشان از غرب، بیشتر هیاهوی شبکه‌های اجتماعی، مصرف‌گرایی، نمایش هویت، شهرت‌زدگی و جنجال رسانه‌ای است. گویی از یک باغ بزرگ، فقط علف‌های هرز را چیده‌اند و با افتخار در گلدان «تمدن آریایی» کاشته‌اند.ایران را نه خوانده‌اند، نه فهمیده‌اند، نه زیسته‌اند. شاهنامه را با کپشن اشتباه گرفته‌اند، تاریخ را با ریلز، هویت را با استایل، و تمدن را با اکسسوری. هرچه مطالعه کمتر، شعار بلندتر؛ هرچه شناخت کمتر، ادعا بزرگ‌تر.تمدن را نمی‌توان با فریاد احیا کرد. تمدن با کتاب ساخته می‌شود، نه با الگوریتم؛ با شناخت، نه با نمایش؛ با اندیشه، نه با هشتگ. و شاید بزرگ‌ترین تراژدی این باشد که کسانی بیش از همه از «نجات ایران» سخن می‌گویند که کمترین آشنایی را با خودِ ایران دارند.بالنبالنThu, 16 Jul 2026 14:47:29 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/از-غرب-زدگی-تا-عرب-زدگی-ouh0bnxmpeafاز «عرب» تا «غرب»؛ فقط یک نقطه فرق دارد، اما انگار صد سال است بین این دو سرگردانیمیک روز عده‌ای می‌خواستند ایران را هرچه بیشتر شبیه غرب کنند. فکر می‌کردند اگر ظاهر و سبک زندگی غربی را بیاورند، کشور هم پیشرفته می‌شود. اما خیلی از مردم احساس کردند دارد به فرهنگ، مذهب و هویتشان بی‌توجهی می‌شود. همین فاصله، یکی از عواملی بود که نارضایتی را بیشتر کرد.بعد از انقلاب، ورق برگشت. این بار قرار بود جامعه از غرب فاصله بگیرد و به هویت اسلامی برگردد. اما این طرف هم خیلی‌ها احساس کردند به جای اینکه حق انتخاب داشته باشند، یک نوع خاص از فکر و سبک زندگی به آن‌ها تحمیل شده است.نتیجه چه شد؟یک حکومت مردم را از خودش دور کرد چون فکر می‌کرد برای پیشرفت باید شبیه غرب شویم؛ حکومت بعدی هم بخشی از مردم را از خودش دور کرد چون فکر می‌کرد برای حفظ هویت اسلامی باید همه را شبیه یک الگوی خاص زندگی کند.اشتباه هر دو یکی بود؛ هر دو خیال کردند می‌شود هویت یک ملت را از پشت میز طراحی کرد.امروز هم انگار بعضی‌ها هنوز همان اشتباه را تکرار می‌کنند. بخشی از مخالفان سیاسی آن‌قدر شیفته‌ی غرب شده‌اند که هرچه از غرب می‌آید را خوب می‌دانند و هرچه بوی سنت و مذهب بدهد را عقب‌ماندگی. در طرف مقابل هم عده‌ای در داخل خیال می‌کنند هرچه از غرب بیاید فساد است و فقط یک نوع زندگی باید وجود داشته باشد.انگار هیچ‌کس از خودش نمی‌پرسد: پس ایران کجاست؟چرا همیشه باید بین «عربی شدن» و «غربی شدن» یکی را انتخاب کنیم؟ چرا هیچ‌وقت از «ایرانی ماندن» حرف نمی‌زنیم؟ایران نه با عربی شدن خودش را پیدا می‌کند، نه با کپی شدن از غرب. ملتی که گذشته‌اش را انکار کند، ریشه‌هایش را قطع می‌کند؛ ملتی هم که چشمش را به روی دنیا ببندد، از حرکت می‌ایستد.شاید آن یک نقطه بین «عرب» و «غرب» فقط یک نقطه نباشد؛ شاید نماد سال ها سردرگمی ما باشد. یک روز از خودمان فرار کردیم و به سمت غرب دویدیم، روز دیگر از غرب فرار کردیم و فقط یک روایت خاص از هویت را پذیرفتیم. در هر دو حالت، بازنده خود ایران بود.وقت آن نرسیده به جای دعوا بر سر اینکه عرب باشیم یا غربی، یاد بگیریم ایرانی باشیم؛ ایرانی که از دنیا یاد می‌گیرد، اما خودش را نمی‌فروشد، و به گذشته‌اش احترام می‌گذارد، اما در گذشته هم زندانی نمی‌شود؟بالنبالنWed, 15 Jul 2026 16:21:39 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/من-به-خدا-اعلان-جنگ-می-کنم-srpwuujeycosوقتی انسان با آسمان درگیر می‌شودجنگ با خدا، چه به معنای واقعی آن در باورهای دینی و چه به عنوان استعاره‌ای از شورش انسان علیه امر مقدس، یکی از عمیق‌ترین بحران‌هایی است که می‌تواند یک جامعه را درگیر کند. زیرا این نزاع فقط درباره‌ی یک عقیده نیست؛ درباره‌ی رابطه‌ی انسان با معنا، اخلاق، هویت و تصویری است که از جهان در ذهن خود ساخته است.وقتی جامعه‌ای به مرحله‌ای برسد که بخشی از مردم نه فقط با نهادهای دینی، بلکه با خودِ مفهوم خدا وارد تقابل شوند، نشانه‌ی یک شکاف بزرگ است. شکافی که معمولاً در یک روز ایجاد نشده، بلکه حاصل سال‌ها تجربه، سرخوردگی، تعارض و از دست رفتن اعتماد است.یکی از خطرناک‌ترین پیامدهای چنین نبردی، تبدیل امر مقدس به میدان جنگ است. چیزی که برای گروهی منبع آرامش، امید و معناست، برای گروهی دیگر ممکن است به نماد محدودیت و رنج تبدیل شود. در چنین شرایطی، جامعه دیگر فقط بر سر سیاست یا سبک زندگی اختلاف ندارد؛ بلکه بر سر تعریف حقیقت و معنای زندگی با یکدیگر درگیر می‌شود.بحث دیگر، فروپاشی زبان گفت‌وگو است. وقتی یک طرف، باورهای طرف مقابل را تهدیدی علیه آزادی بداند و طرف دیگر، پرسش و اعتراض را حمله به مقدسات تلقی کند، فاصله‌ها عمیق‌تر می‌شوند. جامعه‌ای که در آن انسان‌ها دیگر نتوانند درباره‌ی عمیق‌ترین باورهای خود با احترام سخن بگویند، آرام‌آرام به میدان تقابل هویت‌ها تبدیل می‌شود.همچنین این موضوع می‌تواند بحران معنا ایجاد کند. بسیاری از انسان‌ها در طول تاریخ، پاسخ پرسش‌هایی مانند «چرا زندگی می‌کنیم؟»، «خیر و شر چیست؟» و «هدف انسان چیست؟» را در چارچوب‌های معنوی جست‌وجو کرده‌اند. فرو ریختن یک جهان‌بینی، اگر با جست‌وجوی آگاهانه‌ی معنای تازه همراه نباشد، می‌تواند انسان را با خلأیی عمیق روبه‌رو کند.اما شاید بزرگ‌ترین خطر، اشتباه گرفتن خدا با انسان‌ها باشد. در بسیاری از منازعات تاریخی، خشم علیه عملکرد کسانی که به نام خدا سخن گفته‌اند، به سوی خودِ مفهوم خدا منتقل شده است. نتیجه آن است که انسان به جای نقد خطاهای زمینی، با چیزی وارد نبرد می‌شود که برای میلیون‌ها نفر سرچشمه‌ی امید و معنا بوده است.جامعه‌ای که وارد جنگ با خدا می‌شود، در حقیقت وارد نبردی با بخشی از حافظه، فرهنگ و روان جمعی خود نیز می‌شود. این جنگ می‌تواند پرسش‌های تازه‌ای ایجاد کند، اما اگر با نفرت و حذف همراه شود، به جای آزادی، دیوارهای تازه‌ای از دشمنی می‌سازد.شاید خطر اصلی این نباشد که انسان ایمان خود را از دست بدهد؛ بلکه این باشد که در میان خشم و نفرت، توانایی گفت‌وگو درباره‌ی بزرگ‌ترین پرسش‌های انسانی را نیز از دست بدهد.بالنبالنMon, 13 Jul 2026 15:32:02 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/همه-ایرانی-اندبعضی-ها-کمتر-ckjhtmncjfgtیک حقیقت تلخ در سیاست وجود دارد: هیچ جریانی با حذف کردن بخش‌هایی از یک ملت، نمی‌تواند مدعی نجات همان ملت شود!نمی‌شود پرچم «ایران برای همه» را بلند کرد، اما پشت آن پرچم فقط کسانی را دید که دقیقاً مثل خودت فکر می‌کنند، مثل خودت لباس می‌پوشند، مثل خودت حرف می‌زنند و تاریخ را فقط از یک زاویه می‌بینند.ایران یک رنگ نیست؛ یک نقاشی عظیم با هزاران رنگ است. در این سرزمین هم انسان مذهبی زندگی می‌کند، هم سکولار؛ هم سنت‌گرا، هم مدرن؛ هم فارس، هم کرد، هم بلوچ، هم ترک، هم عرب ایرانی. هرکس که این خاک را خانه خود می‌داند، بخشی از این سرزمین است.اما بعضی جریان‌ها هنوز سیاست را با پاک‌کن تاریخ اشتباه گرفته‌اند! یک روز فقط شکوه گذشته را می‌بینند و صفحه‌های تاریک را پنهان می‌کنند؛ روز دیگر فقط زخم‌ها را می‌بینند و تمام دستاوردها را انکار می‌کنند. تاریخ نه دفتر تبلیغات است و نه دفتر انتقام. تاریخ آینه است؛ اگر فقط زاویه‌ای را که دوست داری ببینی، تصویر واقعی را از دست می‌دهی.نمی‌شود از مردم انتظار داشت خاطراتشان را خاموش کنند. برای بخشی از جامعه، نام ساواک یادآور سرکوب و محدودیت سیاسی است. برای بخشی دیگر، دوره پهلوی یادآور توسعه، نوسازی و تغییرات مثبت است. یک جریان سیاسی بالغ، به جای پاک کردن یکی از این روایت‌ها، باید توانایی شنیدن همه آن‌ها را داشته باشد.مشکل زمانی آغاز می‌شود که یک جریان می‌گوید «ما برای همه آمده‌ایم»، اما در عمل فقط با بخشی از جامعه گفت‌وگو می‌کند. اگر قرار است آینده ایران ساخته شود، چرا صدای فرد مذهبی، زن محجبه، اقوام مختلف، طبقات محروم و کسانی که با روایت‌های رایج آن جریان همدل نیستند، کمتر شنیده می‌شود؟ملت را نمی‌توان با فیلتر انتخاب کرد. نمی‌شود گفت: «همه ایرانیان دعوت‌اند، البته به شرطی که اول از آزمون عقیدتی ما قبول شوند!» این دیگر ائتلاف ملی نیست؛ یک باشگاه با کارت عضویت محدود است.از طرف دیگر، یکی از خطرهای هر جریان سیاسی این است که تصور کند مشروعیت را می‌توان بیشتر از بیرون گرفت تا از داخل. رسانه‌های خارجی، حمایت دولت‌های خارجی یا حضور در محافل بین‌المللی شاید بتواند توجه ایجاد کند، اما هیچ‌کدام جای ارتباط واقعی با مردم داخل کشور را نمی‌گیرد.هیچ ملتی با بیانیه‌های خارج از مرزها ساخته نمی‌شود. اعتماد از گفت‌وگو با همان مردمی ساخته می‌شود که قرار است آینده کشور را زندگی کنند؛ از کارگری که دغدغه نان دارد، از دانشجویی که آینده‌اش را مبهم می‌بیند، از خانواده‌ای که میان سنت و تغییر ایستاده، از قومی که احساس می‌کند صدایش کمتر شنیده شده است.قدرت واقعی یک جریان سیاسی در تعداد مصاحبه‌های بین‌المللی یا عکس‌هایش با سیاستمداران خارجی نیست؛ در توانایی‌اش برای ساختن پل میان انسان‌های متفاوت یک کشور است.و خطرناک‌تر از همه، وقتی است که برخی به نام آزادی، تحمل شنیدن صدای مخالف را از دست می‌دهند. از حقوق مردم حرف می‌زنند، اما مردم را به «خودی» و «غیرخودی» تقسیم می‌کنند.ایران با حذف ساخته نمی‌شود؛ با پیوند ساخته می‌شود. با تحقیر گذشته ساخته نمی‌شود؛ با فهمیدن آن ساخته می‌شود. با تکیه بر نگاه بیرونی ساخته نمی‌شود؛ با اعتمادسازی درون جامعه ساخته می‌شود.آینده ایران متعلق به جریانی نخواهد بود که بلندتر فریاد می‌زند؛ متعلق به جریانی خواهد بود که بتواند انسان‌های متفاوت را کنار هم بنشاند.چون یک ملت را نمی‌شود نصف کرد و بعد انتظار داشت با نصف ملت، آینده‌ای کامل ساختبالنبالنSat, 11 Jul 2026 15:16:42 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/مرز-هایی-برای-آزادی-xhddcqestyl8در ماه های اخیر وقتی به جامعه نگاه می کنیم آزادی های مدنی در حال گسترش است.این موضوع در هر جامعه ای فارغ از هر عامل دیگری رشد محسوب می شود ولی من امروز می خواهم درباره یک پارادوکس بزرگ در جامعه ایران بگویم.امروز یک پستی در اینستاگرام دیدم که خیلی بی ربط به این موضوع نبود:شال دیگه مد نیست دیگه شال نزار...فارغ از این که ببینیم این موضوع را چه کسی با چه نیتی نوشته می خواهیم بررسی کنیم آیا اساسا این جمله از لحاظ اخلاقی و مدنی صحیح است یا نه...مد یک سبک لباس پوشیدن و متاثر از آزادی انسان است،ولی کجای دنیا عقاید انسان متاثر از مد هست؟این تناقض و گسلی که بین مدعیان آزادی و خود آزادی وجود دارد فوق العاده شگفت انگیز و غیر قابل باور محسوب می شود!من چون خودم مدعی آزادی پوشش و آزادی سبک زندگی هستم برای من این پرسش به وجود می آید که این الفاظی که مداوم شنیده می شود آیا مغایر با اصل آزادی و تکثر عقیده نیست؟کجای دنیا در دموکراتیک ترین کشور ها مثل آمریکا و انگلیس فحاشی به پیروان یک دین،تمسخر پوشش آنان و مورد تفتیش عقیده قرار گرفتن آزادی بیان محسوب می شود و مردم نیز مشتاقانه از آن حمایت می کنند؟با این که من هیچ مشکلی با پوشش و سبک زندگی هیچ کس در این جامعه مشکلی نداشتم و ندارم و نخواهم داشت اما اکنون صرفا به خاطر داشتن یک تکه پارچه کوچک روی سرم مورد بازجویی قرار می گیرم و یک مسلمان حتی با انجام عباداتی مثل نماز و روزه با تمسخر شدید و طعنه های درد آور اطرافیان و اتهام به حکومتی بودن مواجه می شود.هرگز از هیچ حکومتی جهت سلب آزادی های مدنی حمایت نکردم ولی امروز همان مردمی که من از آزادی آنان حمایت می کردم مخل آزادی و آرامش من هستند!از نوشتن این متن می ترسم و آگاهم که نگارش آن باعث سرریز شدن موج زیادی از اتهامات به سمت من خواهد شد،اما از واژه ی آزادی شرم دارم که با تبعیض با آن رفتار می شود. در سال های گذشته جزو اولین نفراتی بودم که با برداشتن حجاب مدعی آزادی پوشش بودم ولی اکنون همان پوششی را که با اختیار کنار گذاشته بودم بر سر می گذارم تا از وجدان خودم شرمنده نباشم، ضوابط حقوق بشر را برخلاف دیکتاتور کوچولو های مدعی آزادی به ریشخند نگرفته باشم و آزادی خویش را در محضر دیدگان آزادی حلق آویز نکرده باشم.و در جامعه ای که صرفا داشتن یک دین یک جرم اجتماعی ست و اذیت و آزار پیروان آن نشان تمدن و دموکراسی طلبی ست،در کشوری که دین را نه پدیده ی ایدئولوژیک،بلکه یک پدیده جغرافیایی می دانند،ترجیح می دهم به جای لایک کردن بی سوادان مجازی که حتی یک صفحه کتاب درباره تاریخ و ادیان نخوانده اند و تنها قطعات وایرال شده بریده شده از مطالب را باز نشر می کنند،کتاب های موافق و مخالف با عقیده خود می خوانم چرا که دست کم در کتاب ها فحاشی و ناسزا مشاهده نمی شود و مطالب آن از زیر دست یک شخص نسبتا با سواد خارج شده است.در جهانی که تمامی ایدئولوژی ها و ادیان و مکاتب با کمک جنگ و خشونت گسترش یافته اند،به جای تقطیع تاریخ و نادیده گرفتن وقایع قبل و بعد از ظهور یک پدیده و سفید شویی و سیاه نمایی صفحات تاریخ،ترجیح من اینست که تاریخ را خاکستری ببینم،و به جای این که وقایع هزار سال پیش را با ضوابط حقوق بشر قرن 21 ام بسنجم،به پدیده های تاریخی در بستر زمانی،مکانی،فذهنگی و جغرافیایی آن بنگرم.حتی اگر مردمان کشورم بر خلاف تمامی کشور های متمدن دنیا چنین نکنند و با عصبانیت صفحات تاریخ را ورق بزنند و پاک کن به دست مطالب خلاف میلشان را از پیکره ی بی جان تاریخ پاک کنند،من به هزاران تاریخ نگار شرقی و غربی احترام می گذارم تا اسکلت های متعجب مفاخر بشری را در گور نلرزانم.در جامعه ای که نیمی از تاریخ خود را انکار می کند،و تنها شخصیت های بزرگ نیم دیگر را،آن هم به اسم می شناسد،من تاریخ میهنم را با تمام ابعاد آن می پذیرم و مطالعه می کنم،تا میهن را در مقایل چشمان جهانیان شرمسار نکنم،و به جای آنکه تنها خود را وطن پرست بنامم،تمامی روز های روشن و شب های تیره ی تاریخ را بخشی از هویت خود بدانم و هم میهنان خود را به جای دفع کردن از آغوش مام میهن،برادران و خواهران خود بخوانم.چرا که وطن، بی هم وطن،مشتی خاک است و بس.ققنوس14 ام تیرماه سال 1404 هجری خورشیدی2بالنبالنSun, 05 Jul 2026 23:56:25 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/آدم-ها-jfgytrq6ybueدوباره روز ها،فکر کردن،و کسی که نیست.گاهی اوقات با خودم فکر میکنم تا کی با این قلب خالی دووم میارم.تا وقتی که قلبم پر نباشه حالم خوب نیست.آدم ها حالشون رو دارن خوب میکنن.همیشه درون آدم هایی که خلق میکنند برام یه جذابیتی بوده و هست.هنوز بعضی ها وقتی حرف میزنن اتمسفر حرفاشون قلب آدم رو پر میکنه.چقدر دنیای یه هنرمند شیرین و رنگیه،و چه زنگی لطیفی.یه روزی هم همچین آدم لطیفی بودم...گاهی از خودم میپرسم تو چقدر به این هدفی که در پیش گرفتی شبیه هستی؟قلبت چه میزان میتونه احساسات رو کنار بزاره؟گاهی اوقات راجب کسانی که ندیدمشون شعر میگم.در واقع قشنگ ترین شعرایی که گفتم راجب همین آدم هاییه که شبیه ترینن،به کسی که نیستم،چه تضاد قشنگی!هنوز هم دارم توی آدم های دور ،خودم رو پیدا میکنم.آدمها،اون چیزی که تو خلوت هاشونن،واقعن چیز شیرینیه،و کار هایی که موقع انجام دادنش غرق میشن.اگه نزدیکشون بودم حتما موقعی که تنهان،و تو تنهاییاشون حالشون خوبه عکس میگرفتم.بی شک قشنگ ترین قاب های دنیا میشد.یه سری هاشون عجیب خودشونن،همیشه این آدم های شبیه به خودشون رو دوست داشتم.در حالی که خودم دورو بودم،و سرشار از سانسور.دیگه از خودم فرار نمیکنم.حداقل،بخشی از خودم رو،دست نخورده برای خودم باقی میزارم.بعضی ها هنوزهم،عجیب حال مرا خوب میکنند.بعضی اوقات،بعضی متن ها،بعضی آهنگ ها اونقدر عاشقانه ان که جا میخورم،از احساسم می ترسم،و چند قدم عقب تر میروم.واقعا انسان موجود عجیبیه...روز نوشت های ۴ سال پیشدر آستانه ۲۱ سالگیرللاااتتلرنگهاییهایی که به وجود آدم میزنند،و این آدم ها...بالنبالنSun, 24 May 2026 23:50:21 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/جامانده-carz7utyuolyیه روز با دوستم رفته بودم کتابخونه،واسه درس خوندن،امتحان میکروب داشتیم،تو هم امتحان میکروب داشتی با رفقات درس میخوندی،از بین اون همه جمعیت،با چشمایی که از شدت درس خوندن تار شده بودن،فقط تو رو دیدم،با هودی مشکی،شایدم چون تب کرده بودم اشتباه دیدم.وقتی از کتابخونه بیرون اومدیم،قلبم تند تند می زد،هوا سرد بود و سوز میومد،ترکیب تپش قلبم و سردی هوا،قلبمو به درد آورد.دوستم گفت:شاید اشتباه دیدی،کور شدی ،دوست عزییز،عاشقی،آدمو کور میکنهاون دوستم باهام بهم زد،من میکروب رو پاس شدم و تو هم از قلبم رفتی.من موندم و قلب درد و یک شب سرد...من موندم و قلب درد و یک شب سرد...بالنبالنSun, 24 May 2026 23:40:31 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/حرف-هایی-برای-نگفتن-qgxeh5l48ucaجایی خواندم که ارزش انسان به اندازه ی ناگفته هایش است.جایی که نمیخواهم اسمش را بیاورم.نویسنده ای که نمیخواهم کسی بداند کیست.با این حال اگر به اندازه کافی کنجکاو باشید قطعا به دنبال گوینده ی این جمله خواهید رفت.خیلی وقت بود که با او صحبت می کردم.او می گفت که ما خیلی شبیه هم فکر می کنیم و با هم تلپاتی داریم،می گفت ما انگار نیمه گمشده هم هستیم و کاش مردی پیدا شود که آن قدر که ما همدیگر را میفهمیم،ما را بفهمد...این داستان داستان یک گفت و گوست،گفت و گویی که البته بعد از سه سال دیگر ادامه نیافت.تبدیل شد به حرف زدن...آدم هایی که انگار نیمه گم شده ی همدیگر بودند،تبدیل به خط های متقاطعی شدند که از یکدیگر فاصله میگرفتند و نقطه ی برخورد همان تفاوت ها بودمن همیشه گمان می کردم آن بالا بالا های هرم تعقل جایی باشد برای گفت و گو کردن.در جمع دو نفره خودمان حرف بزنیم و با هم مخالف باشیم و بدون این که دک و پوز همدیگر را پایین بیاوریم بتوانیم یکدیگر را به چالش بکشیم.به هم بگوییم:چرا این طور فکر می کنی؟نظرت درباره نظرات من که با تو تفاوت دارد چیست؟آیا از این گفتمان می توانیم به حرف مشترکی برسیم؟آیا می توانیم در افکار خود تجدید نظر کنیم بدون این که بنیان های فکری و هویتی همدیگر را ویران کنیم یا تغییر دهیم؟آیا حاضریم بشنویم و فکر کنیم؟آیا میتوانیم آزادی فکر و عمل و سخن را در جمع دو نفره مان اجرا کنیم بدون این که آرامش همدیگر را بخراشیم؟پاسخ من تنها خشم و کنایه بود...من در گفت و گو با افراد مختلف تا جاهای متفاوتی پیش رفتم و متوقف شدم.دلیل توقف یک چیز بود:رسانه.فلان شبکه تلویزیونی در داخل یا خارج ایران گفت!فلان شخص گفت!در فلان شبکه اجتماعی خواندم!و من هیچگاه از کسی نشنیدم که من در کتابی خوانده ام.هیچ کدامشان حاظر نبودند عقاید خود را تغییر دهند و پاسخشان به حرف های مخالفان خود یک چیز بود،خشم،کنایه و پافشاری!مخاطبان من افرادی بودند با گرایش های سیاسی متفاوت،درجات مختلفی از عقاید مذهبی و پوشش های گوناگون.حرف ها متفاوت بود و فکر ها شبیه:تو حق نداری با چیزی که من فکر می کنم مخالفت کنی و الا فرد بدی هستی و یا اشتباه فکر می کنی...اما من در گیر و دار این گفت و گو ها خود را ساختم،بار ها تراش خوردم و نه نوساخته شدم،تغییر همیشه زیبا و اما رنج آور بود.مادرم میگفت چیزی که اشخاص با آن ها مخالفند را حتی به زبان محترمانه جلویشان به زبان نیاور،آدم ها توانایی شنیدن حرف مخالفشان را ندارند،جوان ها احساسی اند و پیر ها با این عقاید در ثبات محکمی به سر می برند و من از او همیشه می پرسم:آیا کسی نمی خواهد تغییر کند؟جواب او همیشه یک چیز است:همین که تو تغییر کنی کافی استبله من تغییر می کنم اما هنوز از پیدا کردن آدم هایی که میتوانند خود را تغییر دهند نا امید نشده ام،از کسانی که کتاب و تاریخ را می خوانند و چشمشان به دهان سیاست مدار ها و افراد مشهور نیست و می دانم هنوز کسانی هستند که به حرف یک تحلیلگر تحصیلکرده که رشته اش مرتبط با حوزه نظراتش است و از یک دانشگاه خوب فارغ التحصیل شده،کتاب و مقاله می نویسد بیشتر گوش می دهد تا سایرین.هنوز هستند که حرف ها را با کتاب ها،تاریخ و علم تطبیق می دهند تا رسانه ها.شاید به اندازه انگشتان یک دست، ولی در بین انبوهی از جماعت پوپولیست و رادیکال هنوز هم کسی پستوی خانه ای فکر می کند.بله هنوز ارزش انسان به اندازه ناگفته هایش است؟تا حالا چند بار به ناگفته ها گوش داده ای؟بالنبالنTue, 19 May 2026 19:51:01 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/من-مینویسم-پس-هستم-jqjdrrt2fxj8امروز پس از خشم وحشتناکی که بعد از مشاهده ی یک ویدئو از یکی از مقامات زن ایرانی که در آن قاطعانه از قطعی اینترنت بین الملل دفاع می کرد تصمیم گرفتیم دیگر درباره سیاست صحبت نکنیم،بیتا گفت...چیزی را که میخواستم مدت ها پیش بگویم و میل ابراز وجود،میل به گفتن،شنیده شدن جلویم را میگرفت،میل به فکر کردن،بودن...چقدر احساس غرابت میکنم با آن دختر لهستانی که در اپیزود سوم پولونیا لاله زار میگفت من زمانی که در شوروی اسیر بودم روی هوا پیانو میزدم،میخواستم به دنیا بگویم لعنتیییی!من هنوز هستم!هنوز تورم ناشی از جنگ نتوانسته مرا بکشد،با دندان 8 بالایی سمت راستم که سوراخ شده و پول ندارم به دندان پزشکی ببرمش صبر می کنم.گاهی آموکسی سیلین و مترونیدازول میخورم که خفه شود.ولی چه کنیم بدن را که در یک نقطه ساکت کنی از جای دیگر صدایش در می آید.معده ام این دفعه دست به اعتراض زده است!الان هم که از فرط معده درد بی خیال شام خوردن شده بودم نمی گذارد بنویسم،کم خونی نمیگذارد که گزاره ها و قید ها و فعل ها را درست کنار هم بگذارم.ولی من مینویسم،حتی با یک معده ی گرسنه،یک دندان ملتهب،قلبی که مدت هاست امیدی به عشق ندارد.چرا ناگهان از عشق می نویسم؟مگر قرار نبود عشق را فراموش کنیم و بگذاریمش توی پستو؟به قول هوشنگ ابتهاج که می گوید:در این زمانه که درمانده هر کسی/از بهر نان شب/دیگر برای عشق و حکایت مجال نیست...یک چیزی را خوب یاد گرفتم،عشق را... زمانی ست که عشق در آدم بخشکد،مرگ آغاز می شود.ولی من عاشق شده ام!عشق مادرزادی دیرینه ام را یاد آورده ام.وطنوطن را آموخته ام.مگر عشق آن نیست که اگر از آن رنج بکشی در تو شعله ور شود؟مگر آن نیست که شیرینی زهرش از هر باقلوای تری خوشمزه تر باشد؟من از دی ماه تا کنون دیگر خودم نیستم،تکه تکه های وجودم تبدیل به قطعه هایی از خاک وطن شده است.میناب شده ام پس از حمله ی موشک های آمریکایی،رشت شده ام پس از شامگاه خونبار دی ماه،دیوار های شهرم برایم تبدیل به یک سمفونی کلاسیک شده است،اصیل،موقر،با شکوه،ستودنی و خیال انگیز...من هنوز هستم،حتی اگر کوچه ها و خیابان های وطنم را خون بیگناهان فرش کنند،من هستم اگر موشک ها پل ها و مدرسه ها را ویران کنند،من هنوز هستم حتی اگر بمیرم،یا کشته شوم!من هستم حتی اگر روزی دیگر در این خاک نباشم.من 25 ساله برای روز مردنم هم وصیت کرده ام،وصیتی به شکوه نام میهنم.اگر روزی بدن بیجان من در آغوش وطنم آرام نگرفت،حداقل روی سنگ قبرم بنویسند:تابوت مرا جای بلندی بگذارید تا باد برد سوی وطن،بوی تنم رابالنبالنSun, 17 May 2026 13:10:39 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/چیستی-زنانگی-be6rwyxn5omjیکی از چیز هایی که حین هویت یابی جنسیتی دوران بلوغ بهش فکر میکردم،این که چند درصد زن باشیم و چند درصد انسان،کجا ویژگی های زنانه رو بروز بدیم،و نگاه کردم به تعریفی که از زن داشتم،توی کلیشه های سنتی،نشانه ای از اقتدار زنانه نبود و تصویر مدرن زن امروزی با پوششی از ماتیک و ریمل پوشیده شده بود،به هر طرف که متمایل می شدم،جایی از درونم میگفت که دارم راه رو اشتباه می روم...وقتی کوچک تر بودم و دامن پلیسه اکلیل رو میپوشیدم،موهایم رو دو گوشی می بستم و می رفتم مهمانی،با اولین نگاه صاحب خانه این حرف را میشتیدم،دختر زیبا،خیلی خوشگل هستی و من نگاه میکردم به پسرخاله هم سن و سالم که دامن پلیسه اکلیل دار نمی پوشید و موهایش دو گوشی نبود،از خودم می پرسیدم چرا ،چرایی که شاید کسی در حوالی ۵ سالگی از خودش نمی پرسید،بزرگتر که شدم و بالنبالنSun, 25 Jan 2026 04:25:20 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/در-سوگ-فراموش-شده-ها-l88bbcfntl33چند وقته دیگه بهت فکر نمیکنم،دختری که دوستت داشت مرده،توی یه کتاب خونده بودم عاشق بودن یه موهبته، تو ادبیات ایرانی میگن عاشق خوشبخت تر از معشوقه،و من لمس کردم اینا رو،از اون روزی که با نوتیف پیامی که اشتباهی فرستادی بیدار شدم تا اون موقع که به سادگی خودم خندیدم.چون تصوراتی که از تو داشتم با خود واقعیت فرق داشت و من از یه جایی به بعد تصوراتمو دوست داشتم نه تو رو.منی که از کارای بیمارستان بدم میومد دوست داشتم برم با کادر درمان حرف بزنم،به چشماشون نگاه میکردم و تو چشمای اون دختر جوونی که داشت ویزیتم می‌کرد خستگی تو رو می دیدم.میدونستم اگه یه سال زود تر به دنیا اومده بودی این تو بودی که میفتادی تو چنگ کرونا و به خاطر کلیه ای که اهدا کرده بودی زنده بودنت رو دوره ی شانس می افتاد.اون وقتایی که آلبومو ورق میزدم و عکسای مسافرت به شهر شما رو میدیدم با خودم میگفتم خودشه،یه روز حتما از همین میدون تاکسی گرفته رفته دانشگاه،کنار استخر همین پارک نشسته بوده با دوستش بستنی میخورده...دلم برای اون حس دوست داشتنه خیلی خیلی تنگ شده،دوست دارم بتونم یه روز یه نفرو همونجوری بخوام،مثلا دقیقا زشت ترین نقطه صورتتو پیدا کنم رو صورت یه خواننده،و اصرار داشته باشم که از عکسات خیلی خوشگل تری،و حتی خودم بهت بگم زشت ولی ازین که دیگران بهت اینجوری بگن غیرتی بشم.دوستم امروز به دوست پسرش زنگ که میزد گفت سلام عزیزم،و من چقدر حس کردم که اون عزیزش نیست،و از روی عادت گفته شاید،شاید اگه اون موقع با هم بودیم چقدر عمیق این حرفو می گفتم، نمیدونم شاید یکی دیگه اینو بهت میگفت...نمیدونم،ولی ایکاش میدونستی که اون موقعی که زهرا گفت تو با این شرایطی که داری حتما یه کسی تو زندگیت هست چقد ناراحت شدم.شاید تصادفی بخونی اینو،شاید هم به خاطرت علاقت مجبور بشی یاد بگیری متن بنویسی و بیای بخونی این نوشته رو،ولی آدم خوب و امنی باش،مثل منی که خیالت رو گوشه امن قلبم نگه داشته بودم.بالنبالنSat, 03 Dec 2022 02:35:32 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/نمیخواهم-خوب-باشم-js774myz9bddدیروز مصاحبه ای از فروغ فرخزاد می خوندم،می‌گفت وقتی نوشتن رو متوقف میکنم همه چیز فرو میریزد...من ملکه مکالمه های ساختگی ام،چون نمیتونم با آدم ها ارتباط برقرار کنم توی ذهنم باهاشون حرف میزنم،حرف هایی که دوست دارم رو از زبونشون می شنوم،ولی چون همه چیز ساختگیه هیچ وقت وارد مکالمه های واقعی نمی شم،مادرم میگه،کار راحتیه،خوب من میدونم اون حق داره ولی تا به حال سرکوب نشدی که بدونی یعنی چی،تا حالا احساست نادیده گرفته نشده،با یه پدر مریض که مشکل روحی داره،یه مادر سرکوب شده که نماد تصویر یک زنه،یک موجود سرکوب شده که حتما باید زیبا باشد،حرف گوش کن باشد،صدایش در نیاید تا یک زن خوب به حساب بیاید،تا زن بودنش را به معنای تمام به نمایش بگذاردهیچ وقت مادرم را ندیدم که برای دل خودش چیزی بخرد،مادرم اصلا وجود نداشت،و خودش را وقف بچه ها کرده بود،مادرم اصلا زنده نبود،هر چیزی را برای ما میخواست،مادرم همیشه استراتژیش این بود که فلان کار را بکنی که آبرویت نرود،فلان رفتار را نکنی که مردم به تو ایراد نگیرد،این که همیشه جوری رفتار کنی که در چشم مردم بی نقص باشد،و اصلا چه اهمیتی دارد که به اصطلاح امروزی ها تو با خودت حال میکنی یا نه،این مردم اند که باید از تو خوششان بیاید،حتی وقتی تصمیم گرفتم به میل خودم محجبه شوم،مادرم میگفت میدانی مردم راجع به تو چه میگویند؟اصلا در صحبت های او هیچ من ی وجود نداشت.بعد ها که آمدم دانشگاه دیدم چه قدر مردم با خودشان حال می‌کنند در حالی که در مسائل اولیه ام مانده بودم،در رفتار هایم آن اطاعت همیشگی وجود داشت،بال هایم را بریده بودند،و چشمانم طاقت دیدن را هم نداشت،نسل من با حرف های بلندشان،با جسارت تمام نشدنی شان،زندگی را زندگی کردند،و دنبال معانی رفتند که من های زیادی در آن وجود داشت.فکر نکنم هرگز مادر خوبی شوم،زیرا حتی انسان بودن هم،وظیفه زیادی روی دوشم میگذارد،نمی خواهم به کودکم این حرف را بزنم،مردم چه می گویند؟شاید خدا هرگز نخواهد کودکی مثل من به زمین بیاید تا سرش با این واژه ها پر شود،شاید در رحم مادران آزاده،کودکانی برویند،سرشار از خوشی،پر از زندگی،آزاد...بالنبالنMon, 28 Nov 2022 14:27:41 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/تنها-ماندن-zxf7usvrnlrwامشب تا صبح نخوابیدم.الان ۷ صبحه به هر چی فکر کردم،از نتیجه کنکورم،بازار کار و وضعیت مالیم،تا ازدواج و مهاجرت و ....گفتم برم اینستاگرام یکم سرگرم شم یه پیجی استوری هایلایت کرده بود تحت این عنوان که عکس دونفره با کسی رو که خیلی دوستش دارید رو بفرستید،یکی با دوستش عکس گذاشته بود یکی با مادرش یکی با داییش،یکی با حیوون خونگیش،یکی با عشقش...بغضم گرفت،واقعا دیدم جای اونی که بخوام خیلی دوستش داشته باشم خالیه،داداشم رو دوست دارم،ولی با هم دعوا میکنیم،من حوصله شو ندارم،مامانمو دوست دارم ولی حرفاش اعصابمو خورد میکنه همش مقایسه میکنه منو.کلا روابط استیبلی ندارم با کسی،یعنی کسی که خیلی دوستش داشته باشم و اونم منو خیلی دوست داشته باشه و با هم اوقات خوشی رو بگذرونیم،و همو درک کنیم،کیف کنیم از معاشرت باهم ...به خاطر همینه احساس تنهایی میکنم.بالنبالنMon, 28 Nov 2022 14:03:19 +0330https://virgool.ir/@elahehgerami/نامه-ای-به-خودم-ofezfz9vyv5pنمیدونم الان کجایی و داری چیکار میکنی.من در حال درد کشیدنم،به امید برگی که از میان این زخم ها جوانه بزند. خوشحالی یا سرشار از حسرت،ولی من در حال ساختن تو ام،در تلاشم خوب باشی،در تلاشم تا به خوب تو برسم.حالم چندان خوب نیست اما در تلاشم از بین این درد ها رشد کنم.الان نمیدانم سر کدام کلاسی،نمیدانم از جایی که هستی راضی هستی یا نه،ولی من تلاش کرده ام تو خوب باشی،گاهی نه ،همیشه تظاهر میکنم خوبم،تا تو ساخته شوی.گاهی منفجر میشوم.اما تلاش میکنم تکه های شکسته خودم رو جمع کنم تا کسی چیزی نفهمد،گاهی حتی برای اين که ضمیر خودآگاهم ازین حال بد بی خبر باشد.خبر ندارم از من راضی هستی یا نه،امیدوارم باشی،پروانه ها در قلبت پرواز کنند،به آغوش کشیده بشی و تو را به خاطر چنگ هایی که به این دیوار ها زدی برای این که ازین سرداب خارج شوی ،تشویق کنند،برای فکر های بلند،برای ذهن مهربانت،دست بزنند و حال ها رو خوب کنی. برای تو می نویسم،شاید دیر باشد،اما برای داشتن تو به چیز های زیادی چنگ زدم،صورتم رو با سیلی سرخ نگه داشتم،قهوه تلخ رو توی حلقم ریختم و گلاب رو با بطری سرکشیده ام،و تمام تلاشم این بود که تو را به زندگی برگردانم،اگر آن چیز هایی که خواستی نشد،دنده عقب نرو،به جلو حرکت کن و هیچ وقت به عقب نگاه نکن،نگذار تلاش هایی که برای زنده ماندنت کردم بی فایده بماند.اگر نتوانستم بهترین تو را بسازم،مرا ببخش،اما بدترین نسخه ات هم نباش،برای بهترین شدن،همیشه راه دیگری هم هست.بالنبالنMon, 28 Nov 2022 14:02:00 +0330