https://virgool.ir/feed/@elahe.es412fa2026-11-11 22:16:07https://files.virgool.ir/upload/users/216924/avatar/qtftvA.pnghttps://virgool.ir/@elahe.es412https://virgool.ir/@elahe.es412/اگر-باران-میخواهی-اول-چاله-را-بکن-rlro4etfrxsfتوی گوشیم یه سری عکس دارم که یادگاری از زمانیه که در بدترین شرایط ممکن و در عین حال در امیدوارترین حالت خودم بودم .الان وقتی اونهارو میبینم و اتفاقات رو مرور میکنم میبینم هیچکدوم از چیزایی که بهشون امید داشتم اتفاق نیفتاد حتی شرایط بدتر از چیزی شد که فکرشو میکردم.گاهی اوقات که مثل الان تقریبا ناامیدم از بوی بهبود ز اوضاع جهان شنیدن فکر میکنم چقدر اون موقع ساده و خوش خیال بودم(شاید منظورم احمقه!!).توی همون روزا بود که داشتم کتاب چهار اثر از فلورانس اسکاول شین رو میخوندم (احتمالا واسه همین تو امیدوارترین حالت ممکنم بودم) یکی از حرفایی که نویسنده روش خیلی تاکید داشت این بود که اگر واقعا چیزی رو میخواید شرایط و امکانات رو برای اون فراهم کنید با این پیش فرض که اون اتفاق صد در صد میفته مثلا توی روایتی میگه که عده ای از بی آبی و خشکسالی توی سرزمینشون ناله میکردن و دعا میکردن که بارون بیاد اما یه روز یه نفر بهشون میگه اگر واقعا بارون میخواید برین چاله هاتونو بکنید(که وقتی بارون اومد آب جمع بشه) .این داستان خیلی منو تحت تاثیر قرار داد جوری که همیشه واسه همه چی در حال کندن چاله هام بودم.اون عکس ها و کارهایی هم که به نظرم ساده لوحانه و حماقت بودن در راستای کندن همون چاله ها بود.حالا سوالی که الان ذهنمو مشغول کرده اینه که آیا اونکار واقعا حماقت بود؟چون به نتیجه ای که دوست داشتم حتی یک درصد هم نزدیک نشدم اما وقتی فکر میکنم میبینم اون موقع حالم خوب بوده و خوشحال بودم و لحظاتم رو با ناله و نا امیدی طی نکردم.حس الانم مثل تماشا کرن یه ترازوی دو کفه ی در حال نوسانه که یکی از اون ها همون روزهای گذشتس که چیزی رو از ته دلم دوست داشتم و براش داشتم همه شرایط رو آماده میکردم اما اتفاق نیفتاد و بعد از اون همه چیز بدتر شد و کفه دیگه هم الانه که عینک واقع بینی به چشمامه و منتظرم ببینم چی پیش میاد و حتی نمیدونم چه اتفاقی رو از ته دلم میخوام...! الهه شکریالهه شکریFri, 14 Aug 2020 03:41:06 +0430https://virgool.ir/@elahe.es412/یه-روز-خوب-میادتوهم-یا-حقیقت-pohhxtotycvlهمیشه در شرایط سخت امید به آینده تحمل وضعیت را برایم راحت تر میکرد و اعتقاد محکمی به این موضوع داشتم.اما بالاخره جایی میرسد که از خودت میپرسی آیا واقعا روزهای بهتری قرار است بیاید یا من در خیال خوش باطلی غرق شده ام؟مخصوصا در این ایام که به اصطلاح ما فیزیک خوان ها آنتروپی و بی نظمی به شدت افزایش پیدا کرده و وضعیت آشوبناک شده است این باور هرروز متزلزل تر میشداما هنوز صبر من به قامت بلند آرزو بود...صبر برای روزهای بهتر و گذر از این روزهای سیاه...ناگهان چند هفته پیش یک خبر و یک اتفاق همه معادلاتم را به هم زد.اتفاقی که همیشه در دور و نزدیک شاهد آن هستیم اما هیچ وقت اینگونه من را درگیر خودش نکرده بود:"مرگ"نمیدانم کتاب" بخت پریشان ما "را خوانده اید یا فیلم "the fault in our stars" را دیده اید یا نه .دخترک داستان به نویسنده کتاب مورد علاقه اش انتقادی دارد که چرا به ناگهان در یک جمله شخصیت اول میمیرد و سرنوشت نزدیکان او مشخص نمیشود و نویسنده با بی رحمی به او میگوید که چون در واقعیت نیز چنین است و اجتنابی از آن نیست.من هم همیشه به این موضوع فکر میکردم که هر کدام از ما ناگهان وسط یکی از جمله های ناتمام داستان زندگیمان خواهیم مرد اما فکر کردن کجا و از نزدیک تجربه کردن کجا...چیزی که معادلات من را بعد از مرگ آن عزیز بهم ریخت سوالی بود که تمام فکر و ذهنم را درگیر خود کرده بود:آیا او هم به روزهای بهتری امید داشت ودر انتظار اتفاق های خوب به سر میبرد؟اگر جواب این سوال مثبت باشد پس با این اتفاق تکلیف آن همه امید و روزهای زیبایی که از این دنیا طلب داشت چه میشود؟بعد از کلنجارهای بسیار با خودم با این نتیجه رسیدم خیال خوش من باطل نیست اما کافی هم نیست. چیزی که در کنار امید نیاز واجب است زندگی کردن درلحظه و لذت بردن از آن است.چه بسا امروز همان روز خوبی است که طلبش را داشتیم.به نظر من این سخن از گاندی نسخه کاملی و بی نقصی برای همه ماست که ترکیب معجزه آسای زندگی در لحظه و امید به آینده را در بر دارد:"طوری زندگی کن که انگار قرار است فردا بمیری. طوری یاد بگیر که انگار قرار است برای همیشه زندگی کنی."الهه شکریالهه شکریMon, 27 Jul 2020 19:24:24 +0430https://virgool.ir/@elahe.es412/فقط-انجامش-بده-wvltmbp5qw1k فقط انجامش بدهاین شعار نایکی از دوران نوجوونی یکی از جملات مورد علاقه من بود حتی رو دیوار اتاقمم نوشته بودم و پس زمینه لپ تاپ و گوشیمم همین بود.گذشت و در مسیر سیستم آموزشی مدرسه و دانشگاه متاسفانه این جمله هم مثل خیلی چیزای دیگه ای که توی ذهنم بود کم کم برام کمرنگ شد.چند ماه پیش که در حال خوندن کتاب "کاش وقتی بیست ساله بودم میدانستم" بودم نتایج زیادی درباره خودم گرفتم(که احتمالا در آینده درباره تجربه خوندن این کتاب براتون خواهم نوشت).من متوجه شدم که علایق و استعداد های خودم رو محدود کردم و فکر میکردم که شناخت خوبی هم از خودم دارم و نظرم کاملا علمیه . اما فهمیدم اشتباه میکردم. تقریبا به این باور رسیدم که من میتونم هرکاری رو انجام بدم بدون این که برای خودم مرزی درباره توانایی هام توی اون موضوع بذارم،برای همین این فرصت رو به خودم دادم که چیزهای جدید رو تجربه کنم و توی همین روزا یه جمله دوباره توی ذهنم جرقه زد:"فقط انجامش بده"نوشتن!کاری که هیچ وقت به صورت جدی بهش فکر نمیکردم و تصور میکردم کار من نیست اما خب الان فقط میخوام انجامش بدم و فارغ از اینکه نتیجه قراره چی باشه تجربه جدیدی کسب کنم.الهه شکریالهه شکریThu, 23 Jul 2020 19:23:50 +0430