https://virgool.ir/feed/@einesakenگاهی اوقات باید نوشت و من هرگز نفهمیدم اون اوقات کدومانfa2026-11-12 01:05:16https://files.virgool.ir/upload/users/59086/avatar/yJJdM5.pnghttps://virgool.ir/@einesakenhttps://virgool.ir/@einesaken/یک-شبه-شعر-بی-عنوان-b9nq0wcvtaxtدیگر به آسمان نگاه نمی کنم.آسمان دیگر با من از مرگ سخن نمی گوید.بیزارم از هر چه مرا می بلعدراحت الحلقوممرگ را قورت می دهم و صدایم تغییر می کندکسی درون آینه فریاد می زندو من دستم را به سویش دراز می کنمرویش را بر می گرداند و حجم صدایش بیشتر می شود.مرگ را از آن سوی آینه به سمت من پرت می کند.آن را در هوا می گیرم و کسی مرا تایید می کنددر جایی از جهانکه نمی دانم کجای آن استدختری می میردو من تایید می شوم.خانه از پایبست ویران استمن از پایبست ویرانممن از خیابان به خانه و خانه به خیابانمن از جنگل به دشت و از دشت به جنگلمن از تو به کجا برگردم؟من از کدامین خیابان این شهرمی توانم بی احتیاط عبور کنمچشمانم را می بندم و امیدوارم صدای تماشاچی ها رابرای لحظه ای نشنوم.صدای دست زدن می آید وقتی به صورت زیبارویی تف می کنمصدای هو می آید وقتی پشت به صحنه می گریمصدای جنگ می آید وقتی قطار ها از حرکت می ایستندو مسافرانش از پنجرهمسیر نور را با دیدگان در می نوردندبعد از 5 دقیقهقطار دوباره حرکت می کندو حافظه مسافران پاک می شود.مردی در کت و شلواری قهوه ای و مندرسروزنامه را باز می کندو در یک لحظه ناپدید می شودو تنها کت و شلوارش بر روی صندلی های پوسیده باقی می ماند.قطار و مسافرانش حوصله مان را سر می برندگیوتین آماده استما امروز شاهد مرگ دیگرانیمپس خوشحال باشمی دانم تو سرت را دوست داریبه تو این مژده را می دهمکه سرت برای تو خواهد ماندآن را از روی زمین بر می دارندو کف دستانت می گذارندسر به سرت می گذارمولی سرت را به تو نمی دهمزنده باد مهدِ آزادیزنده باد مرگِ آزادیزنده با نهرِ نازاییهمه انسان ها نازایندهمه انسان ها بچه دار می شوندهمه روز ها سپری می شوندحتی روز آخرهمه یهودا را با بغض نگاه خواهند کردزنده باد یهودازنده باد مسیحزنده باد مراتعزنده باد، باددر آسمان تهران گرد مرده پاشیده اندیا باد آن را از سمت مدیترانه آورده استشنا می کنم تا غرق نشومشنا می کنم تا غرق نشومدر دریای خشمگین دست و پا می زنمو با یک لحظه نگاه به خورشیدتمام دریا بخار می شودتمامِ من بخار می شود و من پرواز می کنمخداحافظ کودکیخداحافظ بادبادک های خوشحال در بادخداحافظ مردمانِ سردرگمِ متصل به بادباک هادیگر قاصدک ها برایم خبری نمی آورنددیگر آب از آسیاب ها نمی افتدموی همه که سفید بشودمن بزرگترین کارخانه تولید رنگ مو را خواهم ساخت.از من استفاده کنبه جای بیدار کردن منبه خوابم بیابیا و آنجا بماندر آن بی نهایتِ خالییا تمامیت وجودِ منهر چه اسمش را میگذاری...- بیدارم نکن- علی صبح شده- بیدارم نکن- علی دیر شدهبیدارم نکنچشم هایم را ببندنگذار تنهایت بگذارمبیدارم نکنتو خواب های مرا نمی شناسیتنها آنجا دوام نمی آوریبیدارم نکنکنارم بخوابچشمانت را در بیاورد و در کمد کنار تخت بگذارتنهی دمیبا من به خوابم بیاماه را نقاشی کنبر روی خورشید، کودکانه آب بپاشاز من، ظالمانه استفاده کن.ع.ساکنع.ساکنMon, 28 Jun 2021 18:56:20 +0430https://virgool.ir/@einesaken/گره-های-نابینا-t621x8kqt3q7این شعر دیگر واقعاً شروع شده استمی‎لرزم و می‎لرزانمخودم را بیشتر،تا بیشتر بلرزماجتماع مصیبت هابه ناگاه نشت می کندبه ناگاه نشت می کنداشک اول را فراری می دهمفرار می کنمقبول دارم فرارم راترس را قبول دارملرز و یا لرزیدن رادزدیدن مرگ رااز کسی که آن را زیر بالشت خود قرار می دهدو از شانس خوب من در خواب راه می رودقبول دارم.ارکیده های ترسناکاز تمام سطح پوستم می رویندو بزرگ تر می شوند و منبه حشرات گوشت خوار نزدیک‎تر می شوم.دستم را گرفتی و منتعلقِ تو را ناعادلانه از آن خودم دانستمتو عادل نیستی.اذان بگواز آن بگوکه دیگر فراموشش کرده اییا باید فراموشش کرده باشیاز گذارِ جاودانِ زماناز مرگ همه مان در آغوش آینهاز جیوه و از عناصر سنگین تر بگواز سکوت و فایده اش بگواز چیزی که نمی خواهم بدانمش بگو (که گفتی)دانشم را دور بریز و مرا مسرور کنشک را به دل راه می دهمشک را به دل راه می دهم و دیگر کار از کار می گذردمن به روی صورت تمامی قربانیانِ آتش سوزی تف می اندازمو تقاصش را هم می دهممن تمام خواب های شیرینِ وصل و ملاقات را بیدار می کنمو تقاصش را هم می دهمبیدار می شوم...دوباره به مرگ گره می خورم و بعد به خواب می رومبه بیداری گره می خورم.آسیاب آبی یا هرچهآب روان یا جوی پر از مدفوعِ روانِ انسانی یا هر چهاین ها دیگر کجای کارندسر پیاز را می خورند یا تهش را تف می کنند یا اصلاًشاید بی‎ربطیِ خودشان را درک می کنند که: به من چهکه به ما چه: دریا دریا عشق را تبخیر می کنیدریا دریا صادق بودن و عاشقانه تعارف کردن راشنا کن لعنتیشنا کن لعنتیغرق شو، اصلاً خفه شوآب را بریز درون آن شش و ریه و هر چیز کوفتی که باید از آب پر شودتا تو غرق شویتا تو سنگین شوی تا تو فرو رویاصلاً توپ را ببند به پا‎های نحیفتو فرو بریز از کشتی به دریابرو پایینبرو پایینفقط نباش نقاش.خواب می بینم که نقاش خوبی شده امخواب می بینم و گره را باز می کند مادرمروانی می‎شومروان آشفته را درون گونی به نیل می اندازمتا خواب ستم را تعبیر شود و سرنوشت همه مان به آن گره بخورداین گره باز نمی شود.دیگر ترکیده است این دریچه‎ی باز بوده قبلاً هااین دریچه‎ی گشاد شده همه چیز را بیرون می ریزانداز خودش و خالی نمی‎شود.روا نیست من اینجا جان بدهمو تو جایی دیگر لابد چیز دیگر بدهی.خودت را چه فرض کرده ای؟ من تو را خودت فرض نکردم.سوای دل و سوای اندیشهدیگر کجا باید جا شوی؟آبی می شود کاغذ کم کمبگو تا هنوز جا هست، تو را کجا جا کنم؟تا همه جا آبی نشده تا دریا تو را نبلعیدهتا هنوز دریا آبیِ آبی نشده استبگو توی لعنتی را کجا جا دهم؟دیگر مگر جایی هم مانده که خودم آنجا نبوده باشم؟آهنگین نیست صدایی که می شنوم از تو به خواببخواببخوابتا شاید گره مرا در خواب باز کنیبا دندان یا با بیداری یا با آن سومیقرارت با چوبه دار را برهم زدیو با گلوله در تخت خواب تنها ماندیروا نیست بودنِ هر دو مان.روا نیست بودنسرودن و دیدنگفتن و شنیدنخوابیدن و بلعیدنماندن و رفتنروا نیست روا نیست روا نیست رها نمی شوم.دستم را ولی می کنی ولی رها نمی شومدست دیگرت گلویم را می فشاردآن را هم ول می کنی و من رها نمی شوممن تنها نمی شوم من فدا می شومهیچ نمی گویم فقط ناله ناله ناله صدا می شومخواب را بهانه کرده ام که گره بگشایی لعنتیبیا تا با هم خیانت کنیم.آری دیگر چه اهمیت دارد که دارم کجایِ پیاز قصه را تف می کنممن کدامِ شما یا کدامِ خودِ مجهول‎ الهویه‎ام هستمکه دارد مانند گودال های خالیاز آبی پر می کند و پر می شوداز هر چه پر می کند از همان پر می شود.به کوهن و به هر چیزِ دیگر که به نظر تمیز می آید فکر می کنمولی روبه‎رویم جوی کثافت است که روان استکه روان پر است از آنروانِ پریشان و درمانده روانروانِ نامیزانِ نابه‎سامانروانِ روانی های معروف فرار نکرده از تیمارستانروانِ بازی شده یا روانِ بازی‎گردانروانِ روحانیِ سابقروانِ دریا دریاپر از گودال های پر شده از آبی برای شنا یا غرق شدنبرای پریدن از کشی و بلعیده شدن و بلعیدنِ منروانِ بلعیده مراروانِ منروانِ توروانِ رفیقروانِ نارفیقروانِ خواننده و نویسندهروانِ اولین تا آخرین شخص ... رفتهروانِ خط خورده.روز ها مرا می خورند و شب ها مرا دفع می کنند.تو و آن یکیتو در میان خودت و آن یکیتو آنجا چه می کنیاصلاً تو بی من چه می کنی؟دریا دریا جا برای بودنبرای شنا، برای بلعیده شدندریا دریا جا دریا های بی ساحل جاتو چرا جا نشدی یا جا زدیجار بزن لااقل، به همه بگو که کجا جا کردی خودت راخونت را، گردنت را، رگ های سبز درونش رامصلحت را و اندیشه راهمه این ها را قربانی کنبریز خونت راکثافت تمام شهر را گرفتهدیگر خون تو کثیف ترش نخواهد کردبریز که مصلحت این استبریز و اندیشه نکن که من می گویم مصلحتِ همه مان در این استبریز و شنا کنبریز و دست و پا بزن، غرق شو، فرو برودر قرمزِ خودتنه در آبیِ من.تو با تفنگ در تخت خواب بودی و مرا به جای خودتسر قرار با چوبه دار فرستادیآه دیگر نمی توانم بیشتر از این دستم را فشار دهم و جاهای خالی را پر کنم.تَرَک بخوربشکن و سرد و گرم شوریز شو به کفِ پای کسی فرو بروگم شو میان وجود کسی دیگر (اینجا کفِ پایش).و من همچنان با خودکار یا چیز های دیگر آبی می کنمآبی می شوم با خودکار یا چیز های دیگراین شعر گره گشا نبود.این شعر کور کننده بود.ع.ساکنع.ساکنWed, 06 May 2020 11:59:53 +0430https://virgool.ir/@einesaken/این-شعر-حکم-ناخن-گیر-دارد-tju756bfyqqcاول باید ناخن هایم را بگیرمو بعد این شعر را شروع کنمیعنی... ادامه دهم....خُب، حالا بهتر شد.به این فکر می کنم که شاید اگر ناخن هایم رانگرفته بودم این شعر شعرِ بهتری از آب در می آمد.اشکالی ندارد، دو هفته دیگرکه ناخن هایم به اندازه کافی رشد کردنددوباره امتحان می کنم.ع.ساکنع.ساکنFri, 10 Apr 2020 23:15:31 +0430https://virgool.ir/@einesaken/شلوار-جین-qnizgu83faqkروز ها می گذرندو من آرام آرام به سوی سمتی می خیزمکه مطمئن نیستم همان جلویی باشدکه همه می خواهند به آن رسانیده شوندخزانیده شوند یا رهانیده شوندیا شبا دیده شوند یا گلا چیده شوند یا که چه؟ها؟یا که چه؟ ای شاعر کم عقلکه حتی نمی دانی یا که چه!که حتی نمی دانی که شاعر نیستیبگو دیگر چرا لال شده ای؟گلا چیده شوند یا که چه؟یا که بمیریم یا که چه را بکشیم یا که که را بکشیمیا که چرا چه را بکشیمچرا چگوارا یا کگوارا را بکشیمدر حالی که چگوارا یا کگوارا را قبلاً کشته اند؟من این همه راه از آسمان سقوط کردم که بگویمباز هم می خواهم بیشتر سقوط کنمبیشتر به سمت پایین نه عذر می خواهمهمان جلوی خودم حرکت نه عذر می خواهمبخزمدیگر شیطان زیر پاهای من نیستو حدس بزنید که جای کدام دو نفر با یکدیگر عوض شده است؟آن هم تنها با یک چرخش من؟کاشکی کفشم کافی باشدبرای جوراب هایمجوراب هایم برای پاهایمپاهایم برای سنگ هایمو سنگ هایم برای چیزی که اینجا بیاید و آخرش هایم باشد هایم.شلوارم را می پوشم و می دانم که شب دوباره در می آیدشلوارم مرا نمی پوشد و با این حال شب درم می آوردبرم می دارَدَد در رخت خواب می گذاردمرویم را می کِشدروحم را می کُشدخونم را می مکدجوشم را می کند و بعدمی رود و پشت در آویزان می شود و می گویدنگران نباش صبح همیشه می دمیم و شب همیشهبرای کشتن فرصت کم نظیری استهمیشه کم نظیر استالباقی مراسم هم که در هر صورت انجام می شودولی تو بدانعلی تو بدانکه من بی تقصیرمکه من شلوار شدم و انتخاب نکردمکه مرا شلوار کردند و نظرم هم نپرسیدندکه من شلوار شدم ولیعلی راستش را بخواهیشلوار هم ماندم و خباین از ترس یا که ضعف نیستمن دوست دارم که هر شب روحت را بکشمشلوار ها راحت عادت می کنندشب بخیر ولی، نه عذر می خواهم علی.آری آسمان در همه جا همین رنگ استبه رنگ شلوار جینِ کم رنگبه رنگ شلوار جینِ رنگ در رفتهبا چند وصله ی خاکستری که احتمال خوبی می رودکه دوباره کنده شوند و مامقداری از ما، لخت، در معرض دید دیگران نا لختیا مقداریشان لخت قرار بگیریم و کمی گونه های لختمان سرخ شوند.دیوانه می شوم وقتی که می فهمم من نمی دانم چه می شودیا چه خواهم کرد یا چه خواهد شد یا چه خواهم شد یا که خواهم شدیا چه کردم خواه یا که چردم خواه یا که خردم چاه یا که دستم داغ می شودوقتی در سطلم آب فرو می برمش که از آبِ جوشانیده شدهدر همین نزدیکی پر شده است.تشبیه می گوید: مثل خیاری که دوست دارد خوردش کنند و بعددر ماست بریزندش، ماست ماست ماستِ سفید و پر معنی و بعد نمک بیایدآن آشنای قدیمیِ جناب خیار و مخلوط شوند و نعناع بباردو بعد همزمان همه ی این آشنایانِ کم و بیش، در هم حل شویم و بغلتیم و با همبرخورد کنیم و در هم فروبرویم و بعد کمی آب به ما اضافه شودو ما رقیق شویمآرام بگیریمو رفیق شویمو ما را در یخچال بگذارند تا دم پختک دم بکشد و مااز شدتِ ذوق بمیریم.هنوز از بیهودگی می نالم و این عجیب نیستمن دوست داشتم(و این واقعیت محض است)من واقعاً دوست داشتم که خیار بودم.من این احساساتِ انسانی یا نام دیگرشان: نا خیارانه راواقعاً دوست ندارممنِ خیار فقط می غلتیدم و فرو میرفتم و رقیق می شدم و رفیقذوق می کردم و می مردمو خب، یک وجه اشتراک هم کافیست.قافیه قافیه! از تو بدم می آید ولیاسم دخترداییِ مادرم فاطی استالبته فراموش نکنید که اسم خواهر شوهر خاله ام هم ساقی است.در من سراغ کسی را می گیرید ولی منخوب می دانم که آن فرد در من نیستآن فرد که در من نیست ساد نیستساده نیست، ساز نیست، سازه نیستتیر یا ماشه یا کلاف یا کلافه یا آتش یا هیزم یا هیچ چیزی از این قبیل نیستاز این قبیله نیستشریف نیستعجیب نیسترفیق یا رقیق نیست ولیبدجوری دلش می خواست رقیق یا رفیق می بود.ع.ساکنع.ساکنThu, 09 Apr 2020 20:22:42 +0430https://virgool.ir/@einesaken/موج-رادیو-تنظیم-نیست-eumclvlr55wzصدای رودخانه می آیدو صدای خش خش رادیوروی فرکانس های غصب نشده.صدای رودخانهبا هندوانه ای غلتاندرونش.صدای شعرصدای دوری و نزدیکیصدای سرخ و آبیو رنگ های نزدیک تر به بنفشاز زعفران و گلشاز آسمان و بارانش.زیر آبشار فریاد می کشمو ریزش آب بر سرم متوقف می شودوقتی که از زیرش بیرون می آیم.و زیر آفتاب می نشینمتا خشکی ام را پس بگیرمو تمامی سنگ های آبی رادوست می دارمتا زمانی کهپاهایم درونِ رودخانه خنک یا داغ می شوند.قوطی کوکاکولا هم به اینجا تعلق داردعباس هم اینجاستو از او قول گرفته ایم که اصغر را نیاوردنزدیکی و جداییزایش و خونو مردانگیو تمامیتی مغمومتمامیتِ مردانگی امکه به پای کسی افتادهکه خودش هم اینجا نیستکنار ما نیستکنار رودخانه نیستکنار خش خش رادیوو کنار غلتیدن در آبکناری از هندوانهو تمامیت هندوانگی اشنیست.چکش های خرابکه کوه ها را کج می کنندو ریزشِ سیاهی از قلّه ها راآسان تر می سازندو بدونِ صرف انرژیما را دگرگون می سازندتمامی جادوگرانِ کم وزنو پیکسل را تقسیم می کنندکه ما بفهمیم دیدنچشمیدنی نیست.صدای فریاد می شنوماز زیر آبشاراز درونِ حنجره امگویا دوباره به خودم می رسمو تو را سوارِ اسب می بینمکه دور می شویو کوله باری از قلّه و سیاهی رابه دوش داری و سرازیر می شویاز قلّه به سیاهیو اسبت خوش می تازداما کاشکی تو پیاده می شدیو موجِ رادیو را تنظیم می کردیو ما را هم می بوسیدیو دوباره اسبت را سوار می شدیو میرفتیو کوله بارت راکه قلّه و سیاهی را حامله استبرای ماکنارِ زیراندازبه یادگار می گذاشتی.آهاماتوآنجانبودیو صدای خش خش می آمدو مامطمئن بودیماکنون پاییز نیست.ع.ساکنع.ساکنSat, 10 Aug 2019 01:46:22 +0430https://virgool.ir/@einesaken/این-دریچه-برای-کولر-است-cgw0nr8fxecw در این گرمای تابستاناز دریچه ی کولر مابوی ماهی مردهساطع می شودو در پشت باممانهیچ اقیانوسی نیستو هیچ عروسِ دریاییآنجا به خانه بخت نمی رودو هیچ عروس دریاییآنجا سیاه بخت نمی شوددر آن اقیانوسی که در پشت باممان نیستهمه کوسه ها گیاهخوار شده اندو شاید به همین علت استکه کوسه ای آنجا نیستو طبیعت، جبرِ بی ملاحظه ای استو ما جبر را باور داریمو خواب را قبل از پذیرفتنِ جبردوست داریمو ما همه ی خانه های ویران شده ی بم رازیرِ آوارِ همه ی ذهن های بیمار شده یهمه ی بازماندگانِ همه ی حوادثِهمه ی زمان ها را دوست داریمو ما می سازیمهر چه را که طبیعت ساخته است و ما ویران کرده ایمتا دوباره ویرانشان کنیمو دوباره طبیعت بسازدشان.و من دوباره خواب دیده امکه هنوز هم مو های تو قرمز استکه هنوز هم همه ی موهای قرمزِ تودر میانِ شالی سبز دست مرااز پیچشی به پیچشی دیگر می غلتانندو دست مرا درآن میان گیر می اندازندو من از خواب بیدار می شودو دستم را حس نمی کنمو می بینم که دستم به خواب رفته است.و می دانم که این خنده دار نیستو می دانم که شما هم نخندیدیدو می دانم که اینها را گفتن بیهوده استو می دانم که دارم این ها را می گویم.و همه زیر نقابی از جنس پوشالِ کولرگریه می کنندو بوی ماهی مرده از دهانشانساطع می شودآخِر هیچکس ماهی را زنده نمی خوردپس طبیعی است که بوی ماهی زنده از دهان کسیساطع نشود.و امشب قرار بود ماه گرفتگی شودو امشب قرار بود ما ماه گرفتگی را نبینیمو جبر همچنان بی رحمانه می تازدو من همچنان بی رحمانه خواب می بینمکه دستم در میان آتش می سوزددر میانِ آتشی سرخ که شاید به مو های توبی شباهت نباشدو از خواب که بیدار می شومدستم را حس نمی کنمو متوجه می شوم که دستم نیستکه دستم به بدنم وصل نیستو منطقی است که میان موهای تو دنبالش بگردمو غیر منطقی است که آنجا پیدایش کنمو همه چیز همیشه غیر منطقی استحتی نوشتن این شعر با این سرعتکه هر لحظه عطشِ مغزم را بیشتر می کندمغزی که تا حالا تشنگی را احساس نکرده بودو تا حالا لذت خوردنِ آب یخ را هم.و من بیشتر از حدِ مجازِ شاعراناز کلمه ی خواب در شعر هایم استفاده می کنم.من تنها دلیلِ بودنم را دوست داشتمولی اینکه تو آن دلیل بودی را نهو من تنها، زیبایی های این جهان را دوست داشتمولی اینکه تو تنها زیباییش بودی را نهو من خواب دیدن را دوست داشتمولی اینکه تو را در خواب ببینم را هم... را هم... راهم را پیدا...گم می شوم...همه ی محله های تهران که آتش بگیرند جای نگرانی نیستهمیشه به مقدار کافی آب برای خاموش کردنوجود داردو همه ی خواب های شیطانی ما که تعبیر شوند همجای نگرانی نیستهمیشه شیاطینی بدتر هم وجود دارندو همیشه فرشتگان شکست می خورندو همیشه از شکستشان شعرِ حماسیِ خوبی در خواهد آمد.من به تو قول می دهم که دستِ همه ی گربه هابه همه ی ماهی های سرخِ درونِ همه ی حوض هاخواهد رسیدو من به تو قول می دهم کهروزی خواهد آمدروزی خواهد آمد و آن روز همکسی سینمای فردین را قسمت نخواهد کرد.من به این یقین رسیده امکه این کالبد ظرفیتِ پذیرشِ روحِ انسانیِ ما رانداردما اشک شوقمان را کجا باید بریزیم؟ما باید حسابی بخندیمتا بتوانیم حسابی اشک بریزیمتا اقیانوس روی پشت باممانپر شودتا همه ی ماهی ها سیراب شوندو دیگر از دریچه کولرمانبوی ماهی مرده ساطع نشودو در این لا به لادر بین شروعو پایانِ کمابیشمرتبطِ این شعرمن باید بخوابمتا دستم میان مو های توگیر بیفتدتا شاید توشانه بزنیشانه بزنیشانه بزنیشانه...ع.ساکنع.ساکنSun, 28 Jul 2019 15:16:17 +0430https://virgool.ir/@einesaken/قهوه-و-سیگار-wfjaa2iy4gjaتو را دیدمآنچنان که می بایست، آرام بودی.زیبا بودیبه زیباییِ آرزوهایِ تازه از دل دمیده.تو را دیدمای حدِ واسطِ فرشته و شیطانبه تقاصِ خواستنتمطرود جهانی شدمکه خواستن از نوعِ توانستن نبود.چگونه دیدگانم از تو نور گرفتندمنی که تمامِ عمرم را یکجا بودمدر تاریکیِ حدِ واسطِ شعر و واقعیتساکت ترین نقطه ی بودن.خزشِ سکوتِ خورشید روی سطحِ پوستتخزشِ سبابه ام روی گَرمِ گونه اتلذتی بودبه اندازه سال های نوریمیان من و دیگرانم.واژه هایی را دزدیدمتا برایت شعر بسازم،واژه های شاعران بخیلی کهآن ها را به دیگران قرض نمی دادند.میان همهمه ی خیابان هاکه از مردمانِ خالی پر می شدسکوتِ ما، دیگریِ ما را یافت.سپیدیِ این شعراز رنگدانه های پوستِ تو می چکد.ای اولین برفِ دی ماهکه قبل از رسیدن به زمین آب می شوی.تمامی شاخه های جهاندر تو می رقصندای تو بادی که مرا با خود خواهی برد.تو از معنی دوریآنچنان که من از تو.همه ی نیل های شکافته را تو پیوند میزنیهمه ی خواب های ندیده را تو تعبیر می شویبی قراری شب هایم راچه آرام صبح بیدار می کنی.سرم را به سینه ات می چسبانیتا در سکوتِ میان هر دو تپشمرا جا کنی.آغوشت بویِ خاکِ خیس می دهدهنگامِ هر سجده تو را می بوسمجایِ مُهرت(بخوانید مِهرت) بر پیشانی.ساقه های سبزِ ساعدتبهانه ی روییدنِ در خاک.عصاره ای از قهوه و سیگار.کاشکی شاعر بهتری بودمچرا که تو از این شعر دوریآنچنان که من از تو.ع.ساکنع.ساکنSun, 21 Jul 2019 00:56:18 +0430https://virgool.ir/@einesaken/اسم-این-شعر-دانته-است-wekrhg1sl5peکلاغ ها که نامجو گوش نمی دهند،چگونه در این ارتفاع پرواز می کنند؟خوابی هست در جایی از مغزمکه هرگز آن را ندیده امشاید هم هرگز نبینمو این پتانسیلِ پنهانِ مغز چه حیف می شود.شاعری را می شناختم.او شاعری بود که عاشق گیاهان نبوداو شاعری بود که معتقد بود عشق باید دو طرفه باشداو شاعری بود که عاشق نبود.از لحظه ای که ساعت را نگاه کنمیک ربع وقت دارم که کار مهمی انجام دهمحیف که سرودنِ این شعر کارِ مهمی نیست.هر چقدر هم که عمیق چاه بکنمباز از همین جایِ جهان سر در می آورم.او شاعری بود که از عشق سر در نمی آورم.همه اسرار پیش تر کشف شده اندهمه کاشفانشان پیش تر دفن شده اندو همه مان پیش تر کشف شده ایمو همه مان پیش تر دفن شده ایم.صدایی آشنا همیشه می خوانددریا موجه کاکو، دریا موجه.هرگز از با دمپایی بیرون رفتن نهراسیده امهرگز از مرگ نهراسیده امهراسِ من باری همه از این است که با دمپایی بمریمو دیگران بگویند که او کفش نداشت.و دیگرانی نوع دوست تر شاید بگوینداو کفش هایش را دوست نداشتکسی شاید بگویداو مرگ را، او دمپایی را، او مرگِ با دمپایی رادوست نداشت.می دانم آقای مهرجو خواهد گفتاو زندگی را دوست نداشت.آقای مهرجو که با دمپایی به مراسم ختم من آمده است.پدرم دست بزن نداشتگاهی به من لگد می زد.اگر این شعر را می خوانی یعنی آخر هفته به رشت رفته اماو شاعری بود که عاشق نبود و به رشت می رفتو این ظلم بزرگی استعاشق نباشی و به رشت بروی.ظلمی بزرگتر شاید این استکه به رشت بروی و عاشق نشوی.هرچه در خیابان های رودسر می گردمآشنایی نمی بینمرودسر که بزرگ نشده استشاید من کوچک تر شده ام.در انتهای خیابان شهدامیدان ساعت استکه تنها دو بار در روز ساعتِ درست را نشان می دهد.از دریا تا خانه مادربزرگ پیاده رویِ طولانی ایستکاشکی دریا را کمی نزدیکتر به ما می ساختند.حدود پنج سال است که با تشترویِ سرم آب یخ نریخته امشاید امشب این کار را بکنم.پیرمردی از من پرسیدکه چرا هرگز با مسیح مست نکرده ام؟گفتم تو از کجا می دانی؟شاید کرده ام!ولی نکرده بودمالبته تا آن موقعو البته بعدش هم.مولکول های هوا امشبپتانسیلِ این را دارند که فرکانس های سنتور راجا به جا کنند.این پتانسیل های پنهان چه حیف می شوند.شاید اگر هیتلر سبیلش را می زداین همه جنایت نمی کردبخاطر احتمال هایی از این دست استکه سبیل نمی گذارم.دانته، دانته (خطاب شود)هیچیفقط می خواستم اسمت را در این شعر بیاورم.خب به جایی از شعر رسیدم که بایددنبالِ راهی بگردم که تمامش کنم..........................ع.ساکنع.ساکنSat, 20 Jul 2019 12:47:29 +0430https://virgool.ir/@einesaken/این-شعر-و-شاعرش-مضحک-اند-ooy2p8w7vyxwروی برگه سوال های امتحاناین ها را می نویسم و نمی دانمکه در پایان امتحان برگه سوال ها را هماز من خواهند گرفت یا نه؟چه بگیرند و چه نگیرنداین شعر را کسی نخواهند خواند.و هنگامی که تو شک هم نکردیرنگ آبی خودکار مرا دزدیدیو ناخن کوچک ترین انگشت دست چپم رابلند کردی و همه ناخن های دیگر را کوتاه کردیو من هرگز نمی گویم که تو کوتاهی کردیتنها به کوتاهی ات فکر می کنمنه بلند بلند.شاید با نوشتن این هااین بیست دقیقه مضحک ترین لحظه هایزندگی من کمی زودتر بگذرندو من نمی توانم بیشتر از بیست دقیقهدیلن را تنها بگذارماو خیلی زود حوصله اش سر می روداو که به بودن در کنار تو عادت کرده بوددر ذهنِ منحالا فقط او مانده و تعدادی نرونکه همه مزه هایی را که از قبل چشیده امدوباره به من می چشانندو مهم نیست می چشانند فعلِ غلطی باشدوقتی که تمامی این شعر ها غلط اندو مضحک تر این است که می چشانند فعلِ درستی باشدکه احتمالاً هم همینطور است.سوالِ شش از من می خواهدمیان روش های پریم، کروسال و سالینیکی را انتخاب کنمو من هرگز فکرش را نمی کردمکه از من بخواهند میانِ این سه چیزیا میانِ هر سه چیزِ دیگریکی را انتخاب کنم.الآن که فکرش را می کنمکاشکی این برگه سوال ها را از من نگیرندکم کم دارد از این شعر خوشم می آیدو این یکی دیگر جداً مضحک استهمه مضحک های دیگر در مقابل این یکی(متضاد مضحک را نمی دانم) به حساب می آیند.کاشکی این برگه سوال ها را از من نگیرندگورِ پدرِ قضاوتِ در کارکاشکی کاشکی کاشکی این برگه سوال ها را از من نگیرند.دوباره رفتنِ توو نه، دقیق ترنوعِ رفتن توبه یادم می آیدو اینکه بعد از آنهر دویِ پسر خاله هایم هم عوضی تر شدند.کسانی هستند که چیزی از شعر نمی فهمندو من قطعاً جزوِ همان هایمو تو که شعر های مرا دوست داشتیهم قطعاً جزوِ همان هاییو اینکه من از چند سطر بالایی شعرم بدم می آیددلیل نمی شود که خطشان بزنمبه هر حال من آن ها را نوشته ام.دیگر تنها به اندازه یک ستونبرای ادامه این شعر کاغذ باقی ماندهو یک ستون شعرمقدار کمی شعر نیستیک ستون شعر استچه کسانی که با ستونی شعربه چه کسانی رسیده اندستونی از شعر را همیشه جدی بگیریدحتی اگر این ستون از شعرفقط درباره ستونی از شعر باشد.من نمی دانم که میرزا چه بدی ایدر حقِ پوررضا کرده استو شما هم اگر گیلک نباشیدحتماً نمی دانیدولی من گیلک بودم و نمی دانستمحالا دیگر حتما فهمیده اید کهبا چه شاعرِ مضحکی طرف هستید؟اگر شک دارید چند سطر پایینی را بخوانیدو اگر نه شعر را همینجا تمام کنید.دارم به راه هایی فکر می کنمکه بتوانم مضحک بودنم را اثبات کنمو نمی شودشاید الآن نمی توانمولی حرف مرا قبول کنیداگر هم که نهاز مادرم بپرسیداو به شما خواهد گفتهمه مضحک بودن های مرابا ذکر جزئیات.سارامی خواهم ناخنِ کوچک ترین انگشتِ دست چپم را بگیرمولی ناخن گیر را پیدا نمی کنم.ع.ساکنع.ساکنFri, 19 Jul 2019 02:05:59 +0430