https://virgool.ir/feed/@ehsannaji607fa2026-11-12 10:19:42https://files.virgool.ir/upload/users/4527346/avatar/pKDSQK.pnghttps://virgool.ir/@ehsannaji607https://virgool.ir/@ehsannaji607/جایی-که-جای-تو-نیست-luf9pgchzonyگاهی می‌روی سرِ کارچون زندگی خرج دارد،و آزادی هنوز قسطی‌ست.در جمعی که زاویه‌ نگاهتبا ساعتِ ورود و خروج تنظیم نمی‌شود،ساکت می‌مانیو نان را از جایی درمی‌آوریکه روحت در آن استخدام نشده است.تلخ نیست؛ واقعی‌ست.تو خودت را نفروخته‌ای،فقط فعلاً از مسیرِ دیگریهزینهٔ زنده ماندن را می‌پردازی.همه یونیفرم دارند…اما یکی از آن‌ها «خودش» است.محل کار هم همین است؛سازمان‌ها پنگوئن تربیت می‌کنند:راه رفتن یکسان،نگاه‌های تنظیم‌شده،که به این سرما تعلق نداردولی مانده…چون مجبور بوده ای.نگرش انسان،گاهی یعنی ایستادن وسط جمعیکه شبیهت نیستند،اما وانمود می‌کنی مسئله‌ای نیست.انگار حضورت سؤال‌هایی می‌آوردکه کسی حوصلهٔ جواب دادنش را ندارد.برای من، این عکس دربارهٔ «متفاوت بودن» نیست؛دربارهٔ تحمل کردن است.دربارهٔ کسی که پذیرفته نشده،فقط حذف نشده.او وسط جمع ایستاده،نه چون این‌جا جایش است،بلکه چون جایی برای رفتن نداشته.و این دقیقاً شبیه خیلی از محیط‌های کاری‌ست:آدم‌هایی که نمی‌درخشند،فقط دوام می‌آورندبدترین شکلِ نپذیرفتنهمین «بی‌تفاوتی محترمانه» است.Ehsan NajiEhsan NajiSun, 28 Dec 2025 11:28:49 +0330