https://virgool.ir/feed/@eh1sa2n33fa2026-11-12 00:03:51https://files.virgool.ir/upload/users/4047819/avatar/TqxsjC.jpghttps://virgool.ir/@eh1sa2n33https://virgool.ir/@eh1sa2n33/ویرگول-کتاب-خاطرات-x6cuxrk5ia49هر بار که صفحهٔ روزمرگی‌های ویرگول را باز می‌کنم، حس می‌کنم دارم به حریم خصوصی دنیا نگاه می‌کنم – نه از پنجرهٔ دزدکی، بلکه از دری که خودشان باز گذاشته‌اند. اینجا آدم‌ها تکه‌هایی از وجودشان را مثل برگ‌های پاییزی رها می‌کنند، و باد هر کدام را به سویی می‌برد. ویرگول برای من شبیه ایستگاه آخر شب است. آدم‌های خسته با چمدان‌های پر از خاطره روی نیمکت‌ها نشسته‌اند. بعضی با نگاه‌هایشان داستان می‌گویند، بعضی با سکوت. من فقط رد می‌شوم و گاهی دستم را روی شانه‌ای می‌گذارم، یا اجازه می‌دهم دست ناشناسی برای ثانیه‌ای بر شانهٔ من بنشیند. این صفحه مثل آینه‌ای است که هر کس تصویر خودش را می‌بیند، اما انگار تصویر همهٔ ماست. گاهی یک جملهٔ ساده از یک نفر غریبه، ناگهان درونم را مثل فانوس دریایی روشن می‌کند. انگار سال‌هاست آن جمله در گوشهٔ ذهنم پنهان بوده و حالا کسی آن را پیدا کرده و با مهربانی به من پس داده است. روزمرگی‌های ویرگول مثل باران است. بعضی نوشته‌ها رگبارند – تند و تیز و بی‌پروا. بعضی مثل نم نم صبحگاهی، آرام روی پوست می‌نشینند و وقتی متوجه می‌شوی، مدتی است که خیس شده‌ای. اینجا کلمات فقط حروف نیستند؛ نفس می‌کشند. بعضی شان زخم‌های کهنه‌اند، بعضی بوسه‌های گرم. و من، مثل کسی که کنار دریا سنگ‌های صاف جمع می‌کند، گاهی یکی از این کلمات را برمی‌دارم و در جیبم می‌گذارم تا روزی که به آن نیاز داشته باشم. ویرگول برای من یعنی **"خانه‌ای که در آن همه مهمانیم و هیچ‌کس غریبه نیست."** 🌌 زیر نخل هازیر نخل هاTue, 03 Jun 2025 12:56:24 +0330