https://virgool.ir/feed/@ebrahim.nejati.7👨‍🏫 مُعَلِّم ✒️fa2026-11-10 15:47:52https://files.virgool.ir/upload/users/1479892/avatar/GYLsEo.jpghttps://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/آزاده-lsmqcjchx4ypباسمه تعالیدهه‌ی فجر در بین روزهای مدرسه، حس متفاوتی دارد. آهنگ‌های شور‌انگیز، تزئین‌های در و دیوار، پرچم‌های خوش‌رنگ و رقصان ایران، هر کودک حواس‌پرتی را متوجه این مسئله می‌کند که در حال نفس کشیدن در جهان دیگری است.مسابقه‌ها و سرودها و جشن‌ها از راه می‌رسند و درس و امتحان و دیکته را به گوشه‌ای هُل می‌دهند‌ و خودشان جای همه چیز را پر می‌کنند.من، بچه‌ی چهارم ابتدایی در روستایی دور افتاده و گِلی، در مدرسه‌ای کوچک و چندپایه، قرار بود توی مسابقه‌ی فوتبال شرکت کنم‌‌. مسابقه‌ی دو برای دختر ها و مسابقه فوتبال برای پسرها. یک تقسیم‌بندی همیشگی در مدرسه‌مان!بچه‌های کلاس پنجمی به عنوان کاپیتان، هر کدام به قید شانس و قرعه و اندکی دقت و زرنگی، از هر پایه‌ی پایین‌تر برای خودشان یک بازیکن انتخاب می‌کردند تا تیم‌ها به این شکل، جمع و جور شود و بتوان رقابتی به وُسع مدرسه کوچک‌مان راه انداخت.من هم‌‌تیمی ابوالفضل، احتمالا ضعیف‌ترین کلاس پنجمی شدم‌. خودم هم خیلی بازیکن خاصی نبودم. البته ناگفته نماند که یک قهرمانی از کلاس دومم در کارنامه داشتم که شاید همان می‌توانست حکم یک برگ برنده داشته باشد ولی در هر صورت فکر کنم توی تیم خوبی نیفتاده بودم. آنقدر تیم خاصی نبودیم که اسم‌های ویژه‌تر نصیب دیگران شد. استقلال و پرسپولیس و شاهین و عقاب را بقیه برداشتند و اسم تیم ما شد آزاده. اسمی که مقداری دخترانه به نظر می‌رسید و همین می‌توانست گویای همه‌چیز باشد. احتمالا ما را جدی نگرفته بودند. خودمان هم شاید بهتر بود خیلی خودمان را جدی نگیریم.به هر شکلی که بود، بازی‌ها شروع شد و پا توی رقابت‌ها گذاشتیم. باید تنه به تنه‌ی تیم های پر مهره مدرسه، حداقل از حیثیت و آبروی خودمان دفاع می‌کردیم. شاید همین دفاع جانانه کردن، همین کم اسم و رسم بودن، همین دیوانگی محض، از تیم ما یک آلیاژ خوب ساخت برای بردن.کاپیتان‌‌مان پسر چوپان بود و کودک صحرا، من هم تنومند و سخت، شاید بازیکن‌های سال پایینی که توی تیم داشتیم اندکی استعداد فوتبالی بیشتری از ما دو تا داشتند، آنهم شاید. ذهنم آنقدر شلوغ و درهم و برهم هست که دقیقا یادش نیاید که بازی‌ها را چگونه می‌بردیم یا اینکه چگونه مساوی می‌کردیم و بعد می‌توانستیم توی پنالتی رقیب‌های یکی از یکی سر تر را از گردونه رقابت ها کنار بزنیم.شاید فقط یادم بیاید که دیوانه‌وار از حریمی امن به نام چارچوب دروازه، آنهم با تمام آنچه که داشتیم، دفاع می‌کردیم. ما انگار تیم فوتبال یونان سال ۲۰۰۴ بودیم و مدرسه روستایی‌مان آوردگاه یورو. همین خاطره ناقص و نصفه و نیمه هم ممکن است مال همان سال‌های عجیب و غریب فوتبالی باشد.ما در کمال ناباوری به فینال بازی ها صعود کردیم. تیم آزاده که اسمش دخترانه به نظر می‌رسید و هیچ بازیکن درست و حسابی تویش پیدا نمی‌شد، به دیدار نهایی راه پیدا کرده بود. همه چیز ظاهرا داشت خوب پیش می‌رفت تا اینکه مصدومیتی بد موقع از راه رسید و من را پیش از بازی پایانی، خانه‌نشین کرد. یک حساسیت فصلی، توی صورتم و دقیقا بین لب و چانه‌ام، تاولی به گردی یک سکه فلزی کاشت. زبانم را بی‌حس و تکلم را برایم سخت کرد و در نهایت بدنم را به قدری ضعیف کرد که نتوانم‌ بازی کنم.امیدوار بودم بازی فینال عقب بیفتد ولی اینطور نشد و چون می‌‌خواستند قهرمان تا قبل از پایان دهه فجر مشخص شود، یکی از هم‌کلاسی‌هایم که تیمش قبل از این حذف شده بود را جایگزین من کردند و بازی بدون من برگزار شد.قصه‌ی حور و پریان ما یک چیز‌ کم داشت، آنهم قهرمانی بود. چیزی که در ابتدا به دوردستی ستاره‌های آسمان به نظر می‌رسید، حالا و در کمال شگفتی در یک قدمی دستان کوچک‌مان قرار گرفته بود. حتی با این وجود که رقیبی قدرتمند، می‌توانست مانع رسیدن به آن شود.درست یادم نمی‌آید که بازی فینال را در خانه بودم یا توی مدرسه، ولی این نکته مهمی نیست، بلکه مسئله مهم‌تر این است که هُمای سعادت کلا برنامه داشت روی شانه‌های نحیف ما بنشیند و ردای قهرمانی را به قامت ما بدوزد. تیم آزاده فینال را هم برد و در زیر سایه‌ی تعجب همه، لقب قهرمان را به خود اختصاص داد. من هم خوشحال و مغرور از اینکه عضوی از تیم قهرمان بودم، هر چند بیمار و خسته‌جان، سر از پا نمی‌شناختم‌. من در این موفقیت شگفت‌انگیز سهم داشتم.چند روز بعد و در روزهای نزدیک به ۲۲ بهمن، زمان اهدای جوایز می‌رسید. من جدای از موفقیت های درسی، به شدت انتظار جایزه قهرمانی فوتبال را می‌کشیدم‌. احتمالا مثل همیشه، چیز ویژه‌تری بود.روز جوایز بالاخره از راه رسید و همه در ردیف‌‌هایی منظم، صف کشیدیم و مراسم آغاز شد. بیش از همه، به انتظار خواندن اسم های تیم برنده شدیم. نوبت به تقدیر از قهرمان فوتبال که رسید، پرنده‌ی دلم داشت قفس سینه‌ام را چنگ می‌زد تا اگر بشود، با شوق از آن بیرون بپرد. اسم‌ها یکی‌یکی خوانده می‌شد تا بازیکن‌ها برای دریافت جایزه‌شان جلو بروند. حتی اسم هم‌کلاسی‌ام هم همراه بقیه خوانده شد تا برود و جایزه‌ بگیرد‌. اشکالی نداشت، او هم در این قهرمانی شریک بود و نقش ایفا کرده بود. لیست داشت به انتهای خودش می‌رسید و خبری از اسم من نبود. در نهایت هم اسم من خوانده نشد. شاید نگاه خیره بقیه هم بعد از این اتفاق به سوی من برگشت. به سوی منی که هاج و واج داشتم آب می‌رفتم. به تازگی بیماری را از بدنم بیرون کرده بودم ولی یک غم تازه، یک تاریکی عمیقی به نام ناامیدی، جای آن را گرفته و تمام وجودم را پر کرده بود. به من ظلم شده بود و با همه‌ی کوچک بودنم، متوجه این ظلم بزرگ می‌شدم. پسرک هم‌کلاسی که جای من جایزه گرفت، کس و کار مدیر بود و همه‌ی افتخاری را که من برایش عرق ریخته بودم را تنها با یک بازی و به یکباره نصیب خود کرد. آنقدرها هم آدم پررویی نبودم که بروم و برای دفاع از حقم حرفی بزنم یا داد و فریاد راه بیندازم‌.به گمانم دنیا، همان موقع ها که همه چیز خیلی ساده‌تر و یک‌رنگ‌تر از پیچیدگی زندگی امروزی بود، داشت توی گوش آن کودک ده ساله زمزمه می‌کرد که قرار نیست همه چیز عادلانه باشد. دنیا درسی را به او می‌آموخت که در ذهن کودکانه‌اش، تلخ و ژرف، نقشی ماندگار می‌بست. انگار دنیا می‌خواست ثابت کند که خودش بهترین معلم برای اوست.ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیTue, 01 Jul 2025 14:27:08 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/شیر-کاکائو-روایت-fupa4moeibpnباسمه تعالیتنها چیزی که به فکرمان رسید بخریم و توی یخچال خوابگاه بگذاریم تا چشم طمع به آن نباشد، شیر بود. اینطور شد که یخچال پر از پاکت‌های شیر شد، در حالی که با ماژیک روی آن اسم نوشته بودیم و علامت زده بودیم. بعدتر بطری را هم امتحان کردیم. این قضیه مدتی ادامه داشت. دوست‌هایم اما کم‌کم عقب رفتند و خودم تنها این کار را دنبال می‌کردم. جوان بودم و برای سلامتی‌ام خیلی ارزش قائل بودم. به مرور زمان فکر کردم که این شیرهای پاکتی و حتی بطری احتمالا ضعف‌هایی داشته باشند. برای اینکه ماندگاری‌شان زیاد بشود، یک چیز‌هایی از آن کم کرده‌ و یک چیز‌هایی به آن اضافه کرده‌اند.‌ مثل شیر طبیعی نمی‌شوند. بعدتر شنیدم که می‌شود از لبنیاتی‌ها شیر خرید و جوشاند و بعد که سرد شد، توی یخچال گذاشت و در چند روزه آن را مصرف کرد. با شوق، سراغ این روش رفتم ولی انگار کار لبنیاتی‌ها می‌لنگید. یکی دو بار که شیر خریدم و جوشاندم، بو می‌داد و مزه‌ی بدی داشت یا اصلا خوشمزه نبود. زود ناامید شدم و برگشتم سراغ همان روش‌های قبلی.سرمای اقلید سرد و گزنده بود. اصلا اقلید را به سرمایش می‌شناختند. دانشگاه‌مان سالن ورزشی نداشت. مثل خیلی چیز‌های دیگر که نداشت و برای خودش دبیرستانی مجهز شده بود تا یک دانشگاه درست و حسابی. برای همین مسئله، دانشگاه یکی از سالن‌های تقریبا نزدیک به دانشگاه را هماهنگ کرده بود و وقت ثابت گرفته بود. ماشین یا وسیله‌ای نداشتیم تا آن جا برویم. آنقدرها هم دور نبود که تاکسی بگیریم. ناسلامتی ورزشکار بودیم. لباس‌هایمان را می‌ریختیم توی کیف و توپ را می‌زدیم زیر بغل و چند تا چند تا، می‌افتادیم توی پیاده‌رو زیبای خیابان‌های شهر و راه‌مان‌ را به سمت سالن می‌‌کشیدیم و می‌رفتیم. اقلید هر چه نداشته باشد، زیبا و سرسبز است. من همیشه می‌گویم که آن را باید یک باغ‌شهر بزرگ دانست.بعد از یک سالن سنگین و خسته‌کننده، ضعف و تشنگی سراغ‌مان می‌آمد. یکی از همین دفعه‌ها، وقتی سرم را توی یکی از مغازه‌ها کردم، آنجا دستگاه نسبتا بزرگ و عجیبی دیدم‌. شبیه یک یخچال یا فریزر بزرگ. از فروشنده پرسیدم که چیست و او هم گفت که داخل دستگاه شیر تازه است. مال گاو خودمان است و چیزی از آن نگرفته‌ایم. کاملا سالم و طبیعی. بی‌خیال نوشیدنی‌های قندی و مضر شدم. یک بار دیگر به شانسم فرصت دادم. یک پاکت پلاستیکی را پر کرد و هزینه‌اش را حساب کردم. خیلی ارزان‌تر از نوشیدنی‌های دیگر در آمد.‌ به دانشگاه که رسیدم، شیر را توی پاتیل بزرگی ریختم و روی آتش آشپزخانه بلوک خوابگاهی گذاشتم و خودم به حمام رفتم. بعد از یک دوش کوتاه، سراغ شیر رفتم و وقتی از جوشیدنش‌ مطمئن شدم، آن را برداشتم و به اتاق بردم. شیر داغ را وسط اتاق گذاشتم و دوست‌هایم را صدا زدم‌. آنقدر زیاد بود که یکی دو تا استکان‌ هم به بقیه برسد.‌ حتی بچه‌های اتاق‌های همسایه را هم بی‌خبر نگذاشتم. چند نفری استقبال کردند. شیر به تنهایی لطف نداشت. قند یک گزینه‌ی دم دست بود ولی خرما لطف دیگری داشت. دوستم از داراب برایمان خرمای خاصو، سوغات آورده بود. دور هم نشستیم و توی سرمای قدرتمند اقلید و البته در پناه دیوار های ضخیم خوابگاه و شوفاژی که پر توان، هوا را گرم می‌کرد، لیوان و استکان بود که پر و خالی می‌شد.‌ شیر خوشمزه و مقوی بود. هم تشنگی‌مان را برد و هم گرسنگی‌مان را. باقی شیر را هم توی بطری کردم و گذاشتم‌ توی یخچال. روز‌های بعد هم، مزه و کیفیت خودش را نگه‌داشت.‌فروشنده راست گفته بود. من آن زمستان سرد را با همین دلخوشی‌ها سر کردم و با خودم عهد کردم که سال جدید وقتی برای کار به گراش می‌روم، همین روش را دنبال کنم. اما وقتی برگشتم، نه آنچنان شیر گوارایی گیرم آمد و نه سرمای گراش، حلاوت اقلید را داشت.‌ خیلی زود کم‌ آوردم و عقب نشستم.این روز ها قهوه می‌خورم‌. برای اینکه دمی آرام بگیرم، گوشه‌ی دنجی از کافه می‌نشینم و قهوه‌ی تلخم را سر می‌کشم و بعد مشغول خواندن و نوشتن می‌شوم‌. حالا که این‌ کار ها را با گوشی موبایلم می‌کنم، خیلی جلب توجه نمی‌کند. توی کافه، مثل بقیه، من هم ظاهرا کله‌ام توی گوشی‌ هست ولی خب، خیلی با هم فرق می‌کنیم. قهوه‌ی تلخ بهانه‌ای است تا از شلوغی‌های آدم‌ها فرار کنم و برای خودم وقت بگذارم. البته این کار را توی قدم‌زدن‌های عصرانه‌ام هم دنبال می‌کنم. وقتی که پاهایم، بی وقفه و بی‌هدف، کوچه و خیابان‌ها را به زیر خود می‌کشند، پرنده‌ی خیالم از کالبد تنم بیرون می‌رود و با فراغ‌بال، به هر سمت و سویی پر می‌کشد. گاهی حتی قهوه‌های روزانه‌ام‌ را وسط همین قدم‌زدن‌ها جا می‌دهم و یک ترکیب درست و حسابی می‌سازم برای جدا شدن از چارچوب‌ زندگی ملال‌آور امروزی.خب، این‌ها خیلی ربطی به شیرکاکائو نداشت ولی دو تا قصه‌ی جدا از هم از دو تا نوشیدنی خاصی است که نقش‌ کلیدی در زندگی‌ام داشته‌اند. شاید اگر این‌ها را با هم قاطی کنی، شیرکاکائو درست شود و اگر هم آن نشد، حداقل یک لاته‌ی خوشمزه‌ را تجربه خواهی کرد.ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیMon, 30 Jun 2025 01:23:57 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/محرم-jecjy6d7azq3باسمه تعالیاین جنگی که بر سرزمین و مردم ایران گذشت، بیشتر از هر زمانی نشان داد که چه فرهنگ و تمدن قدرتمندی داریم. از هزینه‌هایی که دادیم و سختی‌هایی که کشیدیم که بگذریم، باید افتخار کنیم که یک تنه و با توان بومی خودمان و البته با پشتوانه‌ی قوی مردمی، در برابر قدرت‌های متجاوز جهانی ایستادیم و مجبورشان کردیم که دست‌هایشان را به تسلیم بلند کنند و با التماس، آتش‌بس بخواهند.ما این‌ها را از فرهنگ عاشورایی خودمان داریم و صد البته از تاریخ و تمدن چند هزار ساله‌مان. این دو تا با هم ترکیب شده‌اند و از ما کشوری قدرتمند ساخته‌اند. امام حسین(ع) در پاسخ ملامت‌گران که او را از رفتن به کوفه و کربلا باز می‌داشتند، گفت؛ در این راه برای ما دو پیروزی نهفته است. اگر که در این راه کشته بشویم، شهید خواهیم شد و پیروزیم. اگر هم که بر ستمگران پیروز شویم و آن‌ها را از تخت قدرت به زیر بکشیم، باز هم پیروز خواهیم داد.چنین فرهنگی، شکست نمی‌شناسد. حتی تسلیم هم نمی‌شود حتی اگر همه‌ی هستی خودش را در این راه از دست بدهد. رئیس‌جمهور احمق آمریکا در هیاهوی جنگ، از ما ایرانی‌ها می‌خواست که تسلیم شویم. چقدر احمقانه تصور می‌کرد که ما مثل بقیه هستیم. به گمانم‌ سیلی‌های جانانه‌ای که به آمریکا و سگ نگهبانش نواختیم، حساب کار را دست‌شان داد. همین چند روز پیش بود که جان‌کری، سیاست مدار سابق آمریکایی در مصاحبه‌اش تاکید کرد که ایرانی‌ها خیلی خیلی مغرور هستند و با آنها نمی‌شود با زبان زور صحبت کرد. یک کارشناس دیگرشان هم می‌گفت این فرهنگ شیعی ایرانی‌هاست که اجازه نمی‌دهد در مقابل زور تسلیم شوند و حتی حاضر باشند تا پای جان برای آزادی و ارزش‌هایشان بجنگند.باز دوباره محرم از راه رسیده و ما در حال و هوای کربلا و شهادت نفس خواهیم کشید. دوباره غبار خواب و غفلت و گناه را از خودمان دور کنیم و دوباره شور حسینی تمام وجودمان را پر می‌کند. ما دوباره با قهرمان‌های این قصه‌ی آسمانی، تجدید پیمان خواهیم کرد. با حسین(ع)، با عباس(ع)، با زینب(ع)، با حُر و خیلی‌های دیگر که هر کدام بر خود، قصه‌ای پر معنا و  زیبا دارند. ما دوباره برای یک سال دیگر، جانی تازه خواهیم کرد.ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیFri, 27 Jun 2025 14:21:57 +0330https://virgool.ir/MyGunpen/نسل-جنگ-دیده-zxanygfhjcdgطعم دهانم‌ تلخ و گوشه‌ی چشم‌هایم خیس است. آتش این جنگ، امروز صبح فروکش کرد ولی تب و تاب من نه. هنوز انگار توی گلویم، بغضی گیر کرده و پایین‌ نمی‌رود.‌ هیچ‌ آب خنکی، این بغض را فرو نمی‌برد؛ یا تلخی حال و هوایم را شیرین نمی‌کند.من از امروز، فرزند جنگم. منی‌ که توی زندگی‌ام، هر گاه پای جر و دعوا وسط کشیده می‌شد، ته دلم خالی می‌شد و ترس برم می‌داشت، حالا شور جنگیدن دارم. تمام وجودم، پر از خشم و ستیز، خیال دریدن دارد. دریدن هر نظم و چارچوبی که دنیای امروز، به آن مبتلاست. دنیای امروز، دنیایی نیست که بتوانیم با آن کنار بیاییم و آرام زیست کنیم.ما سربازهای خمینی‌ندیده، ما فرزندهای نسل چندم انقلاب، شب‌ها لالایی جنگ و شهادت شنیده‌ایم. قصه‌های همت و باکری و ابراهیم هادی توی گوش‌هایمان زمزمه شده، چشم‌هایمان پر از عکس‌های حاج قاسم و شهید رئیسی است و زبان‌مان دارد رجزهای سید حسن نصرالله را تکرار می‌کند.حالا اما باز باید فروکش کنیم. حالا با غم شهادت سلامی و باقری و عباسی چگونه کنار بیاییم؟ ما قد رشید امیرعبدالهیان، به اندازه کافی، کمرمان را خم‌ کرده بود، حالا چطور لبخند شیرین سردار حاجی‌زاده را فراموش کنیم؟ ما نسل جنگ ندیده، حالا بیش از خیلی‌ها، جنگیده‌ایم؛ با نداری، با نفاق، با سیاست، با تحریم و حالا با تجاوز اسرائیل و آمریکا!امروز به ظاهر آتش‌بس شد ولی چشم‌های ما خیال خواب ندارد. قلب‌های ما آرام نمی‌گیرد. این سیلی‌های پیاپی، صورت‌هایمان را حسابی سرخ کرده و خواب را از چشم‌هایمان دزدیده. یک سیلی در بغداد، یکی سیلی توی جنگل‌های روستای ورزقان، یک سیلی هم همین تازگی‌ها، محکم‌تر و پر سر و صداتر ، در شبی از شب‌های خرداد، در شهر تهران! ما بعد از هر کدام، بلند شدیم و پاسخ دادیم. کم یا زیاد، پر سر و صدا یا آرام و ساکت، آنقدری که دنیا بفهمد که ما اهل جا زدن نیستیم، اهل ترسیدن نیستیم ولی هیچکدام، آرام‌مان نکرد. انگار ما محکومان به بیداری هستیم و محکوم به اینکه لب‌هایمان بخندد ولی قلب‌هایمان آماج غم‌ باشد. ما از امروز، بیش از پیش، نسل جنگیم!ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیTue, 24 Jun 2025 20:20:57 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/جنگجوی-خدا-n8xidq3aceumباسمه تعالیاسب را هی کرد و با پرشی بلند از خندق گذشت. آنقدر قدرتمند بود که یک تنه از عهده‌ی هر دشمنی بر بیاید.‌ جلو رفت و رجز خواند. حریف طلبید. رسم بود برای اینکه خون کمتری ریخته بشود، جنگاوری از هر لشکر به میدان بیاید و نبرد آنها، نتیجه‌ی جنگ را مشخص کند. هم‌نبرد طلبید و خبری نشد. متوجه شد که او را می‌شناسند. به خوبی هم‌ می‌شناسند. البته، دیدن‌ یال و کوپال او برای زهره‌ترک شدن هر جنگاوری کافی بود. مگر می‌شد کسی عمر‌بن‌عبدود را ببینید و مرگ را احساس نکند. حریف‌های قبلی که چیزی جز این نصیب‌شان نشده بود.علی برای بار سوم از پیامبر اذن جهاد گرفت. بار های قبلی، پذیرفته نشده بود. اوضاع بدی بود. کسی شهامت جنگیدن نداشت. احساس بدی در دل لشکر اسلام افتاده بود. کسی جرئت دست و پنجه نرم کردن با مرگ را نداشت. پیامبر وقتی که مطمئن شد کسی قرار نیست پا پیش بگذارد، اجازه داد. هنوز غم سنگین از دست دادن عمویش حمزه را در جنگ احد، بر دل داشت و از دست دادن علی، دنیای او را به سیاهی می‌کشاند.عمامه‌ی خودش را بر سر او گذاشت و شمشیرش را در دست‌های علی جا داد. بر پیشانی بلندش بوسه داد و برایش دعا کرد. علی که دور می‌شد، هنوز بر لب دعا داشت. با صدای بلند به همراهان گفت: اکنون تمام ایمان به جنگ تمام کفر می‌رود.ابن عبدود جا خورد.‌ فکر کرده بود قرار نیست کسی به جنگ‌ش بیاید. قرار بود فاتحانه برگردد و پیروزی‌ بزرگ را اعلام کند. اما اکنون جوانی، پیاده به جنگ او آمده بود. بدون اسب و یراق. برایش دلسوزی کرد. نام و نشان‌ش را پرسید و دوستانه از او خواست تا از راهی که آمده برگردد. امروز کسی زنده از کارزار با عبدود برنمی‌گشت. حریف جوان اما شروع به رجزخوانی و حماسه‌سرایی کرد. حرف ای درشت زد و پا پس نکشید.کم‌کم خشم بر چهره‌ی عبدود نشست. جوانک گستاخی کرده بود و اسم و اعتبارش را زیر سوال برده بود. همه لشکریان حرف‌‌ها و رجزها را شنیده بودند و جای کتمان نبود. باید درس عبرتی به او می‌داد تا ملکه‌ی ذهن همه شود.به پهلوی اسب زد و به پیش تاخت. به لحظه‌‌ای می‌‌توانست تن نحیف علی را زیر سم اسب و تیزی شمشیر خود، از هم بدرد. به سرعت نور به او رسید‌. ناگهان احساس کرد در حال سقوط است. گرد و خاکی بلند شد که آنها را از چشم‌های دیگران پنهان می‌کرد. علی بر سینه‌ی عبدود نشسته بود و تیغ تیز دشنه‌اش آماده‌ی کشتن او بود. خشم داشت عبدود را دیوانه می‌کرد. مرگ در پیش چشم‌ش بود. حماقت کرد و به صورت علی تُف انداخت و بعد منتظر تلخی مرگ شد. اما علی از روی سینه‌اش برخواست. آهسته و متفکرانه به دور میدان جنگ گام برمی‌داشت. این دیگر چه‌جور جنگیدنی بود. چرا کار را تمام نکرد.دقایقی که انگار طولانی‌تر از یک سال بود، به پایان رسید و علی به سمت‌ش آمد. مبارزه را از سر گرفت و انگار که با رقیبی تمرینی می‌جنگد، او را از پا درآورد. بانگ الله‌اکبر علی بلند شد و گرد و خاک‌ها نشست. فریاد شادی از سپاهیان اسلام‌ بلند شد. حالا جنگ به نفع آنها مغلوبه شده بود. علی که بازگشت، دورش را گرفتند و بر سر و صورت و زره و سپرش بوسه دادند. یکی پرسید: چرا همان اول کار حریف را نساختی!علی پاسخ داد: آن لحظه، حریفم به من جسارت کرد و به صورتم‌ آب دهان انداخت.‌ گمان کردم که اگر شمشیرم را بر او فرود بیاورم، برای انتقام خودم بوده، نه برای خدا. پس، از خون او گذشتم تا آرامشم را دوباره به دست بیاورم و آنوقت با قلبی خالص از خواست خدا، کار حریفم را تمام کنم. من فقط برای خدا می‌جنگم.[ بخشی از جنگ خندق، بین سپاه اسلام و سپاه احزاب کفر] ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیMon, 16 Jun 2025 01:16:07 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/نامه-های-پر-از-غلط-n2jlw2patlatباسمه تعالیاو از جهان دیگری بود، از جنسی متفاوت. از آن دنیایی که فاصله‌ی معلم و شاگرد ها چیزی حدود هزاران کیلومتر می‌شد، او نزدیک‌تر بود. نقطه‌ی اتصال آن روز معلم و شاگردها، با یک ترکه‌ی تازه یا یک کشیده آب‌ نکشیده شکل می‌گرفت ولی او از جنس مهربانی و دوستی بود.اولین سال حضورش در مدرسه روستایی ما هم‌زمان با سال اول ما بود.‌ کلاس اولی‌هایی که معلمی از جنس فرشته‌ها، هر روز انتظارشان رو می‌کشید. خودمان با چشم‌های خودمان می‌دیدیم توی کلاس های دیگر چه می‌گذرد. رفتار دیگر معلم ها با شاگرد هایشان چگونه است. یک کابل یا شلنگ وارفته، معمولا از دستان‌شان آویزان بود ولی او با خودش هدیه‌های کوچکی در دست داشت که شوق را در چشمان کودکانه ما به اوج می‌رساند.ما با همین معلم، قدم در سرزمین بی‌انتهای واژه ها و کلمات گذاشتیم و سواد آموختیم. آنقدری که بتوانیم جملاتی ساده را روی کاغذ معنا ببخشیم. اما برای من که درس خوبی داشتم و سریع‌تر از هم‌کلاسی‌هایم درس‌ها را آموخته بودم، یک جرقه در ذهنم شکل گرفت که از راهی، هنرم را به معلمم نشان بدهم و نظرش را جلب کنم. اینطور شد که دست به کار شدم.ما دو شیف کلاس می‌رفتیم. روز آخر، معلم هایمان می‌چپیدند توی پیکانی سفید و از مدرسه بیرون می‌رفتند تا آخر هفته کنار خانواده‌شان در شهر های خودشان باشند. من از یک جایی به بعد شروع کردم به نامه نوشتن. با علاقه نامه‌هایی برای معلم مهربانم می‌نوشتم و آن را توی هم مچاله می‌کردم و وقتی پیکان سفید می‌خواست از در بیرون برود، آن را از شیشه‌ی باز آن، می‌انداختم روی پای معلمم و دور می‌ایستادم‌. معلم به من لبخند می‌زد و تصویرش از در بزرگ مدرسه بیرون می‌رفت. این قصه‌ می‌رفت تا هفته‌ی بعد که دوباره شنبه بشود و مدرسه باز شود و معلم ریزنقش و خندان، نامه‌ی من را برایم پس بیاورد. نامه‌ای که زیر غلط هایی املایی‌ش با خودکار قرمز، خط کشیده بود و شکل درست کلمات را نوشته بود و شاید یکی دو جمله در جوابم چیزی نوشته بود. ولی پاسخ زیباترش همان خنده‌ی شیرینی بود که بر لب داشت.یک سال تمام کار من همین بود. او در پایان هفته با دیگر معلم‌ها سوار پیکان سخت‌جان می‌شدند و من در آخرین لحظات و از شیشه‌‌ی پایین ماشین، نامه‌ام را برای معلمم می‌انداختم و تمام اخر هفته را به انتظار برگشتن نامه‌ می‌نشستم.این روز ها که نوشتن برایم تبدیل به عادتی مثل نفس کشیدن شدن است، همان‌قدر عادی و همان‌قدر ضروری؛ خودم را وام‌دار آن روز ها و آن آموزگار مهربانم می‌دانم‌. من آن روز دیدم که نوشتن می‌تواند پل ارتباطی قدرتمند و ماندگار خلق کند و آدم ها را به هم برساند.قهرمان قصه‌ی من، سال بعد از آنجا رفت. دیگر هم ندیدمش. بعد ها فهمیدم اهل چند تا روستا آنطرف‌تر است ولی دنیا خیال نداشت او را به من برگرداند. پس من ماندم و یک خاطره‌ی شیرین. یک خیال زیبا برای شب‌های بعد که از من یک معلم ساخت. معلمی که نمی‌خواست تلخ باشد و پر و بال شاگرد هایشان بچیند. مهربانی را از او یاد گرفته بودم‌ معلمی شدم که روز و شب می‌نویسد و شاگرد هایش را با خودش به جهان واژه ها و کتاب ها و قصه ها می‌برد. من معلمی شبیه او شده بودم‌.ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیSun, 01 Jun 2025 12:54:32 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/گراش-پنجاه-سال-بعد-i67dyjlttzjsباسمه تعالیدکمه‌ی پنجره را می‌زنم‌ تا شیشه کنار برود و هوایی تازه کنم. اندکی دود توی هوا هست و همین ، من را به سرفه می‌اندازد. برای من که هفتاد و چند سال از عمرم را خرج کرده‌ام و بدنم حسابی فرسوده شده، همین مقدار آلودگی هم آزاردهنده‌ است. آخرین بار که با شهردار صحبت می‌کردم و نقد و پیشنهاد هایم را می‌شنید ، خبر نصب فیلتر های آلودگی را خیلی یواشکی توی گوشم زمزمه کرد. می‌گفت چند تا خیّر پول روی هم‌ گذاشته‌اند و می‌خواهند این وسیله‌ی گران قیمت را برای شهر گراش بخرند. اگر این اتفاق می‌افتاد، چهارمین شهر کشور می‌شدیم که این اتفاق مهم‌ توی آن رخ می‌داد. آلودگی ها، دمار از روزگار خیلی شهرها درآورده بود. الان که دارم رنگ و روی هوا را می‌بینم و کم‌تر اثری از آلودگی نیست، انگار خبر درست بوده و بزودی مژده‌اش را به مردم شهر می‌دهند.فکری توی سرم جرقه‌ می‌خورد. اگر خبری از آلودگی نیست، پس می‌توانم قدم بزنم. خدا می‌داند که چه مدت است که یک قدم زدن بدون ماسک و وسایل اضافی نداشته‌ام. لباس می‌پوشم و قبل از بیرون رفتن، دریچه‌ی بادگیر را می‌بندم. بعد از گران شدن سوخت ها و کمبود انرژی، شهر های جنوبی، ابتکار به خرج دادند و بادگیرهای نیمه‌برقی را راه انداختند. برای خودش معجزه‌ای بود. سنگ بزرگی را برداشت. کفش به پا می‌کنم و با آسانسور پایین می‌روم. شهر پر از ساختمان های بلند و بدقواره شده. آدم گاهی دلش برای دیدن آسمانِ بدون مزاحم تنگ می‌شود.پای ساختمان ، چشمم به باغچه‌ی کودک می‌افتد. سر و صدای‌ چند بچه بلند است. هنوز هم سال ها بعد از تمام شدن آموزگاری، با دیدن هر کودک کوچک و معصومی، حواسم پرت‌شان می‌شود. باغچه های کودک، مجموعه های کوچکی توی هر محله بودند برای جبران خانه های بی‌حیاط. بچه ها توی شن ها وول می‌خورند و با صدای بلند با هم حرف می‌زنند. گوش تیز می‌کنم تا ببینم چه می‌گویند. انگار دارند سعی می‌کنند اچمی حرف بزنند. سر ذوق می‌آیم. چند سال قبل، زبان بومی شهر، آسیب جدی دیده بود. نمی‌دانم مقصرش سهل‌انگاری مردم بود یا قدرتمند بودن موج حمله‌ی زبان های دیگر. شاید هم ما غیربومی ها، خیلی نامحسوس، مردم را مجبور کرده بودیم که با زبان خودمان با ما حرف بزنند. اما کار که بیخ پیدا کرد، مسئول ها بالاخره از خواب بیدار شدند و مردم هم به صرافت افتادند تا زبان عزیزشان را نجات بدهند. آنقدر کار فرهنگی شد، آنقدر آهنگ و کتاب و سرود و شعر کار شد، آنقدر قانون وضع شد و کار های دیگر شد تا اینکه ورق برگشت. من هم همان موقع ها توانستم اچمی یاد بگیرم. هنوز هم شهر، پر از غیربومی هاست. البته شاید با گذشت این همه سال از ماندن آن‌ها، باید بومی حساب‌شان کرد. شهری با چنین پتانسیلی، به نیروی انسانی زیادی نیاز دارد و بودن آدم هایی با توانایی های متفاوت، ضروری بود. بعد ها هم کار مشترک بومی‌ها و همین غیربومی‌ها، چند بار شهر گراش را، تبدیل به شهر تراز کشوری کرد. یک افتخار بزرگ و تکرار نشدنی.ورودی مترو شلوغ است. کلی آدم در حال داخل رفتن و بیرون آمدن هستند. مقصدشان لار است یا اوز. اگر این خط کشیده نمی‌شد، رفت و آمد توی این شهر های سه‌قلو، آدم را دیوانه می‌کرد. از وقتی که گراش و لار و اوز، دست دراز کردند و همدیگر را سفت چسبیدند و یک‌جور هایی یک شهر شدند، توی کشور معروف شدند به سه‌ قلوها.راهم را می‌کشم و توی پیاده‌رو، بی‌هدف پیش می‌روم. آهسته و با حوصله قدم برمی‌دارم تا لذت بیشتری ببرم و بدن پیرم، کمتر اذیت شود. همین‌طور که با چشمم دارم به همه جا سرک می‌‌کشم، ساختمان ها لطف می‌کنند و خود را کنار می‌کشند و یک فضای کوچک پیدا می‌شود و چشمم به کلات می‌افتد. بلندقامت و رشید، سبز و درخشان، شهر را میخ خودش کرده‌است. آنقدر بر دامنه‌اش، درخت و گل کاشتند که انگار باغ های مُعلَّق شهر تاریخی بابِل دوباره از دل خاک بیرون آمد و زنده شد. هنوز هم نماد شهر، همین کلات و همین باغ های معلق است. یک‌ ساعت بعد، کاملا خسته شده‌ام. ضعف دارد جای لذت را می‌گیرد. خوشبختانه چند متر آنطرف‌تر، یک برک‌آب می‌بینم‌. وقتی که ایده‌ی بادگیر های نیمه‌برقی جواب داد، روی برکه ها هم کار کردند تا شاید بتوانند جایگزینی برای آبسردکن‌ها و آب‌شیرین‌کن‌ها، پیدا کنند. این تلاش درنهایت، موفقیت‌آمیز بود. ما هنوز وام‌دار گذشتگان هستیم. فعلا شهر های جنوبی پر از این برک‌آب هاست. چند جرعه آب زلال و خنک می‌نوشم و با پشت دست، دهانم را خشک می‌کنم و آنوقت روی نیمکت آهنی می‌نشینم و آرام می‌گیرم. بیشتر توی نیمکت فرو می‌‌روم و چشم های را می‌بندم و سرم را رو به آسمان می‌گیرم و چند نفس عمیق می‌کشم. آنوقت به راه آمده فکر می‌کنم و سال های گذشته. به این فکر می‌کنم که همین خاک، همین مردم، من را بی‌خیال شهرهای بزرگ و بلند‌پروازی‌هایم کرد و بهانه‌ای شد برای لانه ساختن کُنج همین‌جای آشنا.ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیThu, 29 May 2025 18:29:03 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/ماه-رمضان-zt6tny9l48u0باسمه تعالیشاید بدشانس بودیم که اولین ماه رمضان های سن تکلیف‌مان افتاده بود توی اوج‌ گرمای مرداد و شهریور. انگار بدن های نوجوان‌مان توان تحمل این گرما و ساعت های طولانی گرسنگی و تشنگی را نداشت. از همه سخت‌تر تشنگی و عطش بود. آنقدر زمان کُند می‌گذشت و تشنگی فشار می‌آورد که با خودم قرار می‌گذاشتم در اولین لحظه‌ی افطار یک پارچ آب خنک را یک جا بنوشم و دو بار هم‌ این کار را کردم و در کنار خوراکی های دیگری که با ولع خورده بودم، نتیجه مشخص بود، معده‌م به هم ریخت و بالا آوردم. دو شب که تکرار شد، بهانه‌ای برای روزه نگرفتن پیدا کردم و دنباله‌ش را نگرفتم.سال بعدش اما از ضعیف بودن خودم خجالت کشیدم و تصمیم گرفتم که در افطار ها بیشتر خودم را کنترل کنم.‌ آنقدر موفق بودم که حتی عصرها، بی توجه به تشنگی، در زمین خاکی روستا فوتبال بازی می‌کردیم و بعد، تشنه و خسته و کوفته، پای سفره‌ی‌افطار حاضر می‌شدم. چالش متفاوتم این بود که مثل خیلی ها هنوز، حس خاصی به غذای سحری نداشتم و از روی اجبار و بی‌میلی آن ها را می‌خوردم و این دلیلی نداشت جز اینکه افطار و شامم را سنگین‌ خورده بودم و دیگر جای خاصی برای سحر باقی‌ نمی‌ماند. اما مسئله‌ی مهم این بود که ماه رمضان برایم معنی نه چندان خوبی پیدا کرده‌ بود. آن را موازی بی‌حالی و خستگی و خواب‌آلودگی و کاهش کارایی می‌دانستم و این نگاه تا مدت ها ادامه داشت. روز هایم را گرسنگی و تشنگی از پا در‌می‌آورد و شب ها را سنگینی و خواب‌آلودگی و بی‌حالی در بر می‌گرفت. بزرگ‌ترین تلاشم برای تغییر این مسیر، خواندن رمان بزرگ آتیلا بود که توانستم دو هزار صفحه‌ی آن را در عصر های رمضانی بخوانم ولی باز انگار هنوز بین من و ماه رمضان یک ناهمگونی عمیق وجود داشت.‌ تنها یک حس متفاوت به شب های قدر و شب زنده‌داری ها باعث می‌شد رابطه‌ای عاطفی نصفه و نیمه شکل بگیرد.این فاصله ماند تا ایام دانشگاه و آنجا یک انقلاب صورت گرفت. هوای شهر اقلید خنک بود و فصل تابستان کم‌تر حس می‌شد. غروب‌ها، صف غذا طولانی‌تر و طاقت‌فرسا‌تر از همیشه می‌شد و من از ایستادن در صف متنفر بودم پس به جای معطلی ، لیوان و کاسه‌ای بر‌می‌داشتم و خارج از صف، توی کاسه‌ای سوپ می‌ریختم و لیوانم را پر از شربت داغ می‌کردم و با چند دانه خرما، تک و تنها پشت یکی از میز‌های سلف می‌نشستم و همان طور که حرکت کُند صف غذا را با چشم دنبال می‌کردم، روزه‌ام را هم افطار می‌کردم. اتفاق جدید این بود که دانشگاه به جای شربت خنک، با گلاب و آبلیمو و شکر و آب جوش ، یک شربت داغ و دلچسب درست می‌کرد که انگار خیلی خیلی بهتر از هر چیز خنکی، عطش آدم را فروکش می‌کرد. خوردن چند دانه خرما و یک سوپ گرم و مقوی، تمام گرسنگی و تشنگی روز را از بین می‌برد ولی سنگینی همیشگی را نداشت. وقتی آدم سنگین نباشد، می‌تواند باز هم مشغول کار بشود و وقتش را مفیدتر بگذراند. آن موقع ها، انگار ورق برگشته بود. صبح ها امتحان می‌دادیم و یا اینکه می‌خوابیدیم. اما من نمی‌خواستم تا دل ظهر بخوابم، ساعت‌ هشت یا نُه بیدار می‌شدم و از اتاق خوابگاه بیرون می‌رفتم و در سالن مطالعه، کتاب می‌خواندم. ظهر ها بعد از نماز، یک چرت کوتاه می‌زدم و بعد در هوای مطلوب عصرگاهی اقلید، در حیاط بزرگ دانشگاه، مشغول قدم زدن می‌شدم و وقتی که ذهنم کاملا از افکار و ایده ها آماس می‌کرد و سرشار می‌شد، خودم را به سالن مطالعه می‌رساندم و مشغول نوشتن مطالب تلمبار شده در مغزم می‌شدم. آن روز ها خوب و زیاد می‌نوشتم. دم غروب ها، بازی والیبال به راه بود و بدنم انگار خیال خسته شدن نداشت. تا نزدیک اذان، بی وقفه بازی می‌کردیم و بعد برای افطار و نماز، سمت نمازخانه راه می‌افتادیم. باز هم بعد از نماز، صف طولانی شام، توی سالن غذاخوری قد می‌کشید و من بی‌خیال این هیاهو، سوپ و خرما و شربت گرمم را بر‌می‌داشتم و یک گوشه کِز می‌کردم و در آرامش، روزه‌ام را افطار می‌کردم. سبک‌بال و با حوصله، شامی سبک‌تر می‌خوردم و بعد از شام و افطار، باز شوق کار کردن داشتم. یا توی جمع رفقا حاضر می‌شرم یا به سالن مطالعه پناه می‌بردم و دیوانه‌وار کتاب می‌خواندم یا چیزی ‌می‌نوشتم. انگار ورق برگشته بود و حالا این ماه رمضان بود که نقطه‌‌ی عطف یک سال من می‌شد. سال های بعد، این روش را دنبال کردم و متوجه شدم که جواب می‌دهد و حالا معنا و مفهوم این ماه مبارک، کاملا تغییر کرده بود. ایده‌ی موفقیت ماه رمضان آنقدر ذهنم را به خود درگیر کرده‌ بود که بعد ها تصمیم گرفتم که در روز های عادی هم‌مثل ماه رمضان عمل کنم. اینطور که در طول روز تنها دو وعده غذا بخورم، صبحانه و شام، اینگونه بدنم را سبک‌بال نگهدارم‌. ظهر را هم با قهوه، پشت سر می‌گذاشتم. ایده‌ی خوبی بود و مدت طولانی آن را دنبال کردم و از آن بهره بردم و همواره متوجه بودم که این روش و ایده را وام‌دار ماه مبارک رمضان هستم.هنوز رمضان ها، برایم معنا و مفهوم متفاوتی دارند. این یک ماه، مثل یک چالش خاص، من را از چارچوب عادت‌ها و روزمرگی هایی که من را غرق خودشان کرده‌اند بیرون می‌کشد و تنفس تازه‌ای برایم فراهم می‌کند. هنوز ابعاد متفاوتی از این ماه مانده که من فرصت کشف آنها را دارم.۲۵ اسفند ۱۴۰۳ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیThu, 27 Mar 2025 11:45:56 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/والیبال-brbrcctdrauxباسمه تعالیبرای دومین بار ، توانستم در سانس های والیبال شرکت کنم. چند ماه بود که بی‌خیال حضور در آن شده بودم‌. اگر درست یادم مانده باشد، در این وقفه چند ماهه، تنها یک بار اعلام حضور کردم و شانسم را برای برگشت دوباره به فضای والیبال امتحان کردم ولی فکر کنم کمی دیر به سانس رسیدم و همان موقع هم فضای مثبتی را احساس نکردم. مثل کسی که سر بار باشد ، می‌خواستند پاسم بدهند و به شدت از این قضیه حالم به هم خورد و بهانه‌ای شد برای تمدید این دوری خود خواسته. احساس می‌‌کردم که همان فوتسال های یک‌شنبه برای پاسخ به حس حضور در رقابت و مسابقه کافی باشد. اما یکی دو هفته پیش، وقتی نگاهم به گروه والیبال افتاد و کسانی که داشتند حضوری می‌زدند ، یاد حرف مهدی افتادم که گفته بود برخی دوستان سراغم‌ را گرفته بودند و حتی این حرف را مستقیم از خودشان هم شنیده بودم. لطف داشتند که هنوز یادم می‌کردند. در راه کتابخانه بودم و شب برنامه‌ی خاصی نداشتم. سرسری حضورم را اعلام کردم و بعد فکرش را از سرم بیرون کردم‌. هنوز مطمئن نبودم که تمایل به حضور در بازی را دارم. اما اطمینان داشتم که انرژی زیادی دارم و می‌توانم با این مسئله کنار بیایم. اما بیشتر از شوقم برای بازی ، حضورم برای جبران ارادتی بود که دوستان داشتند.کلاسم توی کتابخانه که تمام شد، خودم را به مسجد رساندم و نماز خواندم و روزه ام را افطار کردم. روز های اول ماه رمضان بود و بدنم هنوز کاملا عادت نکرده بود. مقداری گرسنه بودم. به خانه برگشتم و ماکارانی باقی مانده از سحر را گرم کردم و تنهایی خوردم. کسی در خانه نبود. زمان اندکی به سانس مانده بود و سنگینی شکمم ، اندکی شک توی ذهنم انداخت که آیا هنوز تمایل به رفتن دارم یا خیر ! اما قول داده بودم و بر خلاف احساسم باید در بازی شرکت می‌کردم. لباسی برنداشتم. آنقدری در این مسئله جدی نبودم که با همان لباس عادی بیرون رفتم. تنها کفش ورزشی برداشتم. وقتی به سالن رسیدم ، استقبال خوبی شده بود. خوش و بش گرمی با همکار ها کردم و مقداری هم با حضورم بعد از مدت ها شوخی کردیم. حتی برای گرم کردن بدنم به خودم زحمت ندادم تا بدوم و حرکت کششی انجام بدهم. هنوز قضیه را جدی نگرفته بودم‌. سراغ کسانی رفتم که داشتند با توپ تمرین می‌کردند. احتمال دادم از این طریق زودتر در شرایط بازی قرار بگیرم. چند دقیقه با شوق حرکت ساعد و پنجه را تمرین کردم‌‌. این قسمت را بصورت جدی انجام دادم. شرایطم بد نبود ولی دست هایم زیر سنگینی توپ، درد گرفته بود‌. کمی نگران شدم که مبادا زودی خسته و مصدوم شوم ولی خیلی فکرم را معطل این قضیه هم نکردم‌. یارکشی ها انجام می‌شد و من سعی کردم توی زمین نباشم تا مبادا به تیمی تحمیل شوم. منتظر شدم تا تیم ها کشیده شود و بعد که صدایم کردند، به بازی وارد شوم‌. ۱۴ نفر در سالن حضور پیدا کرده بودند و این نشان می‌داد که هر تیم ، یک سرویس ثابت خواهد داشت. به طور عادی دوست داشتم در خط جلوی زمین قرار بگیرم ولی دوری این چند ماهه، باعث می‌شد که منطقی باشم و توقعی نسبت به این قضیه نداشته باشم‌. وسط که اصلا جایم نبود و عقب زمین هم آنقدر ها جذاب نبود. بعد که تیم ها مشخص شد، به سمت پُست سرویس ثابت رفتم و بعد از کمی تعارف معمول برای رفتن داخل زمین ، آنها را رد کردم و همان جا ، جا گرفتم.از همان ابتدا قرار گذاشتم سرویس ها را با ریسک بزنم و سرویس ساده نزنم. سرویس هایم عالی نبودند و ضریب خطا داشت ولی باز خیلی بهتر از زدن سرویس ساده بود. سرویس ساده کمک زیادی به خودم و بعد به تیم نمی‌کرد. به نیمه های ست اول که رسیدیم ، متوجه شدم که تیم خودمان از لحاظ نفرات ، خیلی دست پایین‌تری نسبت به تیم روبرو دارد. از این تیم‌کشی تعجب کردم ولی خودم را نگران این قضیه نکردم. بهتر بود تمرکزم روی سرویس هایم باشد. نتیجه‌ی ست اول نشان داد که واقعا دست پایین‌تری داریم. ست اول را باختیم و زمین ها تغییر کرد و من باز پشت خط سرویس قرار گرفتم. یکی از آبشارزن های تیم‌مان احتمالا بهترین بازیکن تیم‌مان بود. وسط گیر مهدی ایستاده بودم و درست بود که نمی‌توانست در فاز حمله کمکی به تیم کند ولی در عوض برای دریافت توپ ها بسیار مفید بود. پاسور تیم‌مان ، اندکی دست پایین‌تر نسبت با پاسور حریف داشت. حتی دریافت پشت زمین حریف هم شرایط بهتری نسبت به تیم ما داشت. آبشارزن دوم تیم ، با وجود قد بلندش اصلا ضربات محکمی به توپ نمی‌زد. تنها انگار توپ ها را به زمین حریف رد می‌کرد. وقتی ضربات را می‌دیدم ، حسرت این را می‌خوردم که اگر من آنجا بودم، شاید ضربه های موثرتری به توپ ها می‌زدم ولی زود به خودم یادآوری کردم که اصلا در شرایط بازی نیستم و حتی همان روز های آخر هم خیلی شرایط ایده‌آلی نداشتم. پس بی‌خیال این حسرت شدم و خودم را به سرویس‌ها مشغول کردم و می‌دانستم حضور در همین نقطه هم، خوب و موثر است. حداقل از اینکه پشت زمین بایستم و دیر به دیر دستم توپ بخورد، خیلی خیلی بهتر است. ست دوم را هم باختیم و این هم خیلی دور از ذهن نبود. بدون شک نفرات بهتری داشتند و از طرفی، تیم ما با وجود اینکه دریافت و دفاع خوبی می‌کرد ولی در حمله محدودیت بسیار زیادی داشت و این باعث می‌شد توان بردن نداشته باشیم. زمین ها را عوض کردیم و باز در نقطه سرویس قرار گرفتم. طبق روال این سه ست ، مشغول سرویس زدن شدم و از طرفی با حسرت به ضربه های کم‌ جان آبشارزن دوم تیم نگاه می‌کردم. آن یکی بازیکن‌مان هم به تنهایی توان پیش بردن همه‌ی بازی را نداشت. در این ست اما به گمانم دستانم دیگر حسابی خسته شده بود. تعداد زیادی سرویس زده بودم و تمام آنها را با چاشنی اندکی ریسک زده بودم و این نوع سرویس ، خستگی بیشتری داشت. در نهایت این شد که درصد خطایم بالا رفت و این داشت به تیم ضربه می‌زد. وقتی این روند رخ داد، بالاخره آبشارزن دوم تیم، بی‌خیال جلوی زمین شد و به من پیشنهاد داد که جای‌مان را با هم‌ عوض کنیم. کمی تعارف کردم ولی بالاخره توی شلوغی بازی، جای‌مان را با هم عوض کردیم. حتی تیم حریف متوجه این تعویض نشده بود و بازی را شروع کرده بود که خواهش کردیم تا دوباره توپ‌ را به جریان بیندازند.‌ بالاخره زیر تور رفته بودم و می‌توانستم بهتر جریان بازی را لمس کنم. وزنم سنگین بود. بعید می‌دانستم بتوانم پرش های خوبی انجام بدهم و ضربه های خوبی بزنم. دوری طولانی مدت هم این باور را تقویت می‌کرد ولی بی‌خیال این احتمالات، از اولین ضربه‌ای که فرصتش را پیدا کردم، بدون اضطراب از زمین بلند شدم و با فریادی بلند و با تمام توان به توپ ضربه زدم. توپ به امتیاز نشست و شدت ضربه، هم تیمی ها را سر ذوق آورد. بعید می‌دانستند که زدن چنین ضربه‌ای از من رخ بدهد. ضربه های بعدی را هم، چه محکم و چه جاخالی، با خطای کمی، وارد کردم و این زور تیم‌مان را خیلی بیشتر کرد. حالا با شرایط جدید، زور مان در حمله هم به میزان چشمگیری بیشتر شده‌ بود. از آن موقع به بعد، بازی را به نفع خودمان برگرداندیم. ست سوم را بردیم و با عوض شدن زمین، باز هم در جلوی زمین جا خوش کردم. اوضاعم‌ خوب بود و ضربه هایم به بار می‌نشست و این دیگر داشت برای هم تیمی ها عادی می‌شد. تیم‌مان برخلاف ضعف نفرات، جریان بازی را به دست گرفته بود و ست چهارم را بردیم‌ و دیگر کسی شک نداشت که ترکیب برنده همینی بود که اکنون توی زمین چیده بودیم. تیم حریف‌مان کلافه شده بود. زورشان به تیم‌مان نمی‌رسید. اما لطف مضاعف درخشش من و تیم‌مان در این بود که در تیم حریف چند تایی بازیکن حضور داشت که نوع رفتارشان توی ذوقم زده بود. حتی شاید یکی از دلایل عدم حضورم در سانس های والیبال، حضور آنها بود. الان ما توانسته بودیم آنها را به خوبی آچمز کنیم، حتی با این وجود اینکه روی برگه شاید شانس خیلی کم‌تری داشتیم. روند خوب‌مان اصلا متوقف نشد و ست پنجم و ششم را هم بردیم و کاملا اقتدارمان را به رخ کشیدیم. از اینکه توانسته بودم خوب بازی کنم و خوب ضربه بزنم، حسابی متعجب بودم و صد البته همکار ها هم در این این شگفتی و تعجب با من شریک بودند. دلیلش چه می‌توانست باشد؟ شاید تنها یک خوش شانسی بود. شرایط به سمتی پیش رفته بود که از جریان بازی سود ببرم و با خوش شانسی بدرخشم. شاید به دلیل شانس مبتدی ها بود. بازیکن هایی که اولین بار وارد که یک بازی تازه می‌شوند،‌ این احتمال نانوشته وجود دارد که درخشش غیرقابل انتظاری داشته باشند. این هم می‌توانست باشد. غیر از این ها، شاید شرایط خوب روحی و روانی‌ام کمک کرده بود که با آرامش بازی خودم‌ را کنم. اینکه در تیمی قرار گرفته بودم که نفراتش مورد نظرم بودند، این احتمال را تقویت می‌کند. اما یک درصد هم‌ می‌ماند برای اینکه شرایط بدنی‌ام‌ خوب است. شاید توانسته بودم با سرویس های ریسکی فراوانی‌ که در سه ست ابتدایی زده بودم، از لحاظ فنی در شرایط بازی قرار بگیرم و این در کنار شرایط بدنی‌ام، نتیجه‌‌اش این درخشش غیرمنتظره‌ام بشود. هنوز وزنم چیزی حدود ۱۰۰ کیلوگرم است و از این لحاظ شرایط خوبی ندارم‌. سه ماه بدنسازی جسته و گریخته هم در پاییز، نتوانست شرایطم را تغییر اساسی بدهد ولی حداقل این فایده را داشت که متوجه بشوم که چقدر نسبت به بدنم‌ بی‌توجه بوده‌ام و سالم و سرحال بودن چه حس و حال خوبی دارد. بعد تر که بدنسازی را رها کردم، بصورت جدی سراغ پیاده‌روی کردن رفتم و این‌کار را با علاقه و در زمان های طولانی‌تر و منظم‌تر از بدنسازی ها دنبال کردم. این احتمال شیرین را در ذهنم سبک و سنگین می‌کنم که احتمالا دلیل آمادگی بدنم در این بازی، به لطف این پیاده‌روی ها بوده‌ است. درست است که وزنم هنوز تغییر خاصی نکرده ولی لااقل واکنش بدنم‌ به این تغییر مثبت بوده و شرایط خوبی ایجاد شده است. این نتیجه‌گیری کمک می‌کند که با شوق و ذوق بیشتری پیاده‌روی کردن را ادامه بدهم زیرا هم فواید جسمانی دارد و هم از لحاظ روحی و روانی برایم سودبخش است.یک‌شنبه‌ی این هفته ، در دوگانه‌ی والیبال و فوتسال، جوگیر نشدم و طبق روال همیشگی در فوتسال شرکت‌ کردم. از لحاظ ذهنی آماده بازی بودم و بعدتر هم متوجه شدم از لحاظ بدنی هم شرایط خوبی دارم و ترکیب خوب این دو باعث شد تا سالن خوبی را تجربه کنم و مفید باشم و در نهایت از بازی لذت ببرم. در نهایت، روز سه‌شنبه برای والیبال حضور زدم و بعد با شوق در سالن حاضر شدم‌. متاسفانه استقبال خوبی نشده بود ولی حاضران بی‌خیال بازی نشدند و بعد از گرم کردنی مفصل که باز هم با توپ بود، خودمان را برای بازی آماده کردیم و وقتی مطمئن شدیم که کسی دیگری‌نمی‌آید، در تیم هایی سه و چهار نفره، بازی را شروع کردیم. تنها این قانون را گذشتیم که جاخالی انداختن ممنوع است. این تب و تاب بازی را حفظ می‌کرد. خوش شانس بودم که پاسور خوب بازی ها در تیم ما قرار گرفت و آنجا توانستم تا باز خودم را محک جدی بزنم و این بازی هم‌ نشان داد که موفقیت دفعه‌ی قبلم، اتفاقی نبوده‌است. ضربه هایم هنوز هم دقت و ضرب خوب قبلی را داشت و این بیشتر سر ذوقم می‌آورد. خوبی دیگر این بود که به دلیل محدودیت بازیکن ها، علاوه بر موقعیت ضربه زدن، به تعداد زیادتری هم در موقعیت پاس قرار می‌گرفتم و توانستم در این بخش از توانایی هایم هم، خودی نشان بدهم و هم اینکه تمرین خوبی پشت سر بگذارم‌. حالا که به خاطر می‌آورم، همان‌ بازی قبل هم موفق شدم‌ چند تایی پاس خوب ارسال کنم و این لطف بازی آن روزم را خیلی بیشتر کرده‌ بود و احساس می‌شد که کمک بسیار موثری به بازی کرده‌ام. البته حیف است‌ که این‌ نکته را از قلم بیندازم که آن آبشارزن معمولی تیم‌مان وقتی پشت خط سرویس قرار گرفت، نشان داد که چقدر در این بخش از بازی، درخشان و موثر است. بخش زیادی از بردمان در آن بازی، روی دوش او بود.درنهایت در ست های پایانی بازی‌مان، تعداد بازیکن های دو تیم چهار نفر شد و با مقداری تغییر، زور دو تیم را متعادل کردیم و آنوقت چند ست خوب را بازی کردیم؛ آنقدری که خستگی هم اجازه نمی‌داد از بازی سیر بشویم و احتمالا آن شب ، هفت یا هشت ست بازی کردیم و بخش‌ جذابش برای من این بود که شرایط خوبم تا پایان بازی حفظ شد و بازی آن شب را هم با موفقیت پشت سر گذاشتیم. آنقدر این روند دلگرم کننده بود‌ که امیدوار شدم‌‌ که بتوانم‌ باز هم به شرایط بازی برگردم‌. اما نقطه‌ی منفی این است که تعطیلات عید از راه رسیده و این زنجیره قطع می‌شود و معلوم نیست که بعدتر دوباره همین‌طور روی فرم باقی بمانم. اما این را باید با خودم تکرار کنم‌ که کسی جلوی قدم زدنم‌ را نگرفته است و من می‌توانم‌ تا بی‌نهایت قدم‌ بزنم و بدنم و فکرم را روی فرم نگهدارم.۲۳ اسفند ۱۴۰۳ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیSat, 15 Mar 2025 11:54:51 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/زاده-کابوس-pcyhwgjyos6mباسمه تعالیهمه‌ی حرف‌مان این بود که اولین بار همدیگر را کجا دیده‌ایم. او می گفت در کلاس درس و من می‌گفتم در خواب. او می زد زیر خنده و دستم‌ می‌انداخت. آن لحظه ، مقداری سرخ می‌شدم و جواب می‌دادم : لااقل توی یک رویا. باز بیشتر می‌خندید. انگار تصور اینکه من او را فراتر از ماده و لمس و جهان جامدات ، احساس کرده‌ام و بعد پیدایش کرده‌ام ، برایش غیرممکن بود. باورش نمی‌شد. خوب یادم می‌آید که در یک شب سرد و طولانی زمستان ، در میانه‌ی یک تب و لرز بی انتها ، وقتی که ذهنم پر از هزیان و فکر های پریشان بود و داشتم توی خودم می لولیدم و زجر می کشیدم و بین خواب و بیداری ، شکنجه می‌شدم ، احساسش کردم‌. او از درون یک کابوس تاریک ، سر بیرون آورد و دستش را گذاشت روی پیشانی عرقه کرده‌ام. آنوقت سینه‌ام با نفسی کشدار از هم گشوده شد و سپس آرام گرفت. حس طراوتش ، از نوک دماغم و زیر لثه هایم به تن بیمارم سرایت کرد و تا سر انگشت های پایم نفوذ کرد. در آن نقطه ، به جای اینکه آرام بگیرد ، موج برداشت و باز به درونم خیزش کرد. یک تلاطم شیرین در میانه‌ی دردی بی سر و ته‌. صبح که از خواب بلند شدم ، مطمئن نبودم که اتفاق دیشب خواب بوده یا واقعیت. از اینکه بیماری‌ام آرام گرفته بود و اثر کمی از آن در بدنم مانده بود ، احساس شفا گرفتن پیدا کرده بودم ولی مهم‌تر از این ها ، بر پرده‌ی افکارم ، خیال شیرینی داشت چهره‌ای دلنشین را نقش می بست. تصویر چشم و ابرو و لب ها آهسته آهسته شکل کامل‌تری می‌گرفتند و برایم تصویر واضح‌تری می ساختند.من خواب زیاد می‌بینم. این را به او هم بار ها گفته‌ام. بعضی خواب هایم آنقدر عمیق و قابل لمس هستند که انگار فرصت پیدا می‌کنم برای مدتی در آن ها زندگی کنم. آن خواب ها در ذهنم نقش می‌بندند و پاک نمی‌شوند. این خواب هم از جنس همان ها بود ، حتی کمی قوی‌تر. من او را از توی همین رویا پیدا کرده بودم و خواستن او ، به من الهام شده بود. اما این قضیه برای او خنده‌دار به نظر می‌رسید. درست است که حرف های مسخره زیاد می زنم ، شاید زیاد شوخی می کنم و همه‌اش داریم‌ به هم و با هم و به دنیا می‌خندیم ولی احساس می‌کنم این موضوع نباید خنده‌دار باشد. اگر قرار باشد این را هم جدی نگیریم ، من دیگر نمی‌توانم به او به چشم یک افسانه نگاه کنم.می خواهم به او بفهمانم که او برای من ، زاده‌ی یک کابوس سیاه توی یک شب تلخ است. او چیزی شبیه یک مسیح شفاگر می‌ماند ، اما باور نمی‌‌کند. او حرفم را جدی نمی‌گیرد و فکر می‌کند ما همینطوری، اتفاقی، توی یک کلاس درس ، توی یک دانشگاه معمولی، توی یک شهر دور و سردسیری آشنا شده‌ایم. صرفا بار ها به هم خیره شده‌ایم و چشم در چشم شده‌ایم و کمی خجالت کشیده‌ایم و بعد کمی به هر بهانه‌ای حرف زده‌ایم و بعد تعارف را کنار گذاشته‌ایم و بی پرده اعتراف کرده‌ایم که نظرمان به هم جلب شده‌است و بعد عشقی عمیق‌تر شکل گرفته‌است و حالا در امتداد آن ، داریم با هم نفس می‌کشیم. در صورتی که این غلط است. من تصور دیگری دارم. من به او خیره شدم زیرا از خواب و رویایم بیرون آمده بود و داشتم تجسم واقعی او را در پیش چشمم می‌دیدم و این من را میخکوب کرده بود. چشم در چشم شده بودیم زیرا فراموش کرده بودم که نگاهم را بدزدم و خیره نمانم. خجالت کشیده بودم زیرا پایم را از گلیمم دراز تر کرده بودم. کمی حرف زده بودیم زیرا می‌خواستم مطمئن شوم که همه چیز واقعی است و خواب نمی‌بینم. بعد بی تعارف عاشقش شده بودم و بعدتر ، در کنارش بودن برایم چیزی شبیه تحقق رویایم بود و من قصد نداشتم که این فرصت را از دست بدهم. برایم سخت است که باور نمی‌کند او را خیلی قبل‌تر ، شاید قبل‌تر از اینکه به دنیا بیاییم دوست داشته‌ام ، اما همین که خودم می‌دانم شاید برای دوتایمان‌ کافی باشد. بگذار من ذهن بیدار این عشق باشم و او تجسمی از جهان کابوس و رویا هایم !۲۷ دی ۱۴۰۳ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیFri, 17 Jan 2025 13:29:47 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/عمل-گرا-xwxw7rvijketباسمه تعالی◇ دانستن کافی نیست، باید به دانسته‌ی خود عمل کنید. 🖊ناپلئون هیل [نویسنده]توی یک تحقیق ، از افرادی سالخورده که در خانه‌ی سالمندان زندگی می کردند و احتمالا روز ها و ماه های آخر عمر خود را پشت سر می گذاشتند ، یک سوال کلیدی پرسیده شد ؛ اینکه بزرگ‌ترین حسرت زندگی‌شان چه بوده است؟!جواب های متنوعی به این سوال داده شد ولی جوابی که بیشتر از همه تکرار شد و در صحبت های آنها دیده می شد ، این بود که حسرت کار های نکرده را می خوریم.شاید قبل از این پاسخ ، انتظار داشتیم که جواب این باشد که در زندگی‌مان کاش فلان اشتباه را مرتکب نمی شدیم و یا چرا فلان‌ کار را کردیم ولی این پاسخ داده نشد. ما انسان ها ، بعدتر ها شاید با کار اشتباهی که انجام داده‌ایم کنار بیاییم و یا آن را بگذاریم پای ضعف ها و شرایط و مسائل دیگر و توجیهی برای آن پیدا کنیم ولی چیزی که حسرتش تا مغز استخوان‌مان فرو می رود و بیرون نمی آید ، این است که فلان جا و فلان زمان ، کاری را می توانستم بکنم ، حرفی را می توانستم بزنم ، قدمی را می شد بردارم ، تصمیمی را می شد بگیرم ولی جلوی خودم را گرفتم ، شهامت انجامش را و یا گفتنش را پیدا نکردم و این باعث شد که هرگز متوجه نشوم که آیا اگر آن کار را می‌کردم ، اگر آن حرف را می زدم ، اگر آن تصمیم مهم را می‌گرفتم ، آیا زندگی‌ام‌ متفاوت‌تر از الانم نبود ؟! آیا به آن هدف مورد علاقه‌ام ، نمی رسیدم؟!آن افراد سالخورده ، یک خروار سال و عمر و زندگی را پشت سر گذاشته بودند و دیگر آینده ای برای خود متصور نبودند تا بخواهند برای آن رویاپردازی کنند ، پس احتمالا تصویری که آنها از حسرت خود دادند ، بسیار به واقعیت نزدیک باشد ، اینکه ما بعدتر ها ، حسرت این را خواهیم خورد که چرا فلان کار را نکردم.نکته‌ای که دوست دارم به آن توجه کنیم این است که دانستن چیزی ، به معنای این نیست که ما آن را حتما انجام می دهیم. دانستن اینکه مسواک زدن خوب است یا ورزش کردن برای سلامتی ضروری است و یا کتاب خواندن مفید است ، باعث نمی شود که ما در زندگی خود به آنها عمل کنیم. چیزی فراتر از دانستن لازم است تا ما را مجاب کند تا دست به عمل بزنیم و آن کار ها را انجام بدهیم. راه حل اول ، باور داشتن است. باور چیزی فراتر از دانستن است. یعنی عمیقا به این نتیجه برسیم که اگر مسواک نزنم ، ورزش نکنم و یا کتاب نخوانم ، زندگی‌ام دچار مشکل خواهد کرد و این باور عمیق ، ما را مجبور به انجام این‌کار ها کند. راه حل دوم ، ساختن عادت است. در صورتی که بتوانیم دانسته ای را آهسته آهسته تبدیل به عادت کنیم ، آنگاه جای امیدواری وجود دارد که این فرایند ادامه پیدا کند.ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیFri, 17 Jan 2025 09:30:04 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/برف-ybvdfvu5oyhqباسمه تعالیاولین دانه های برف که روی زمین نشست ، رفت. انگار گذاشته بود که آسمان بزاید و چیزی روی دشت پهن کند ، آنگاه رخت و لباس هایش را ، در هم و بر هم جمع کند و توی ساک زوار در رفته‌اش بریزد و بعد برود. و او رفت و واقعا رفت. وقتی پشت سرش دویدم و داد زدم که چرا ؟ کجا ؟ چطور ؟ حتی سرش را هم بر نگرداند. او داشت می رفت و قدم هایش را توی برف ها جا می گذاشت ، برفی که حالا چهره‌ی خسته‌ و رنجور زمین را حسابی سفید کرده بود. اما وقتی که در پی ‌اش دویدم ، وقتی که خیال کردم می‌توانم ردش را بگیرم و بروم و به او برسم و بعد دستم را بیندازم روی شانه‌اش و برگردانمش و التماسش کنم و او هم واقعا با من برگردد ، دیدم حسابم غلط از آب در آمد. برف روی رد ها را پوشانده بود و بین این سفیدی بی پایان گم شده بود.کم حرف می‌زد و چیزی بروز نمی‌داد. مثل برف. او مثل یک برف نرم زمستانی ، آهسته و قدرتمند می بارید. شاید برای همین گذاشت با بارش اولین برف زمستان برود.بدی بزرگش همین بود که کم حرف می زد. او را توی خانه داشتم تا مثل یک مجسمه بپرستم. او بی آنکه سر و صدایی کند ، مشغول کار هایش می شد. سرش توی کار خودش بود. تکیه می زد به دیوار و یک بالش می گذاشت روی پاهای نحیف و خوش تراشش و لای برگه ها و کتاب ها گم می شد. من هم یک گوشه ، فقط نگاهش می کردم. محو تماشای او می شدم و حرکت آهسته و پیوسته‌ی چشم ها و دست هایش را می پاییدم و هر لحظه بیشتر عاشقش می شدم. او حواسش بود که نگاهش می کنم ، برای همین گاهی سرش را بلند می کرد و یک لبخند باریک و شیرین گوشه‌ی لب هایش نقش می بست و آن تنها هدیه‌ای بود که هر چند دقیقه یک بار نصیبم می شد. گاهی قسمتی از آن چیزهایی که می خواند و می‌نوشت را برایم می‌خواند. توضیح اضافه‌ای نمی داد و من را توی این برهوت ناشناخته ، سرگردان رها می‌کرد. بار های سعی کردم که به جهان او نفوذ کنم و از این راه به او نزدیک‌تر شوم و هر بار شکست می‌خوردم. او در جهانی دیگر می‌زیست و من حسابی از او عقب مانده‌ بودم. وقتی تلاش هایم را می دید ، به من گوشزد می‌کرد که تلاشم ارزشمند ولی بیهوده است. او بار ها می ‌گفت من را خواسته چون در جهانی بیرون از کتاب ها و واژگان زندگی می کنم. من باعث می شوم او ارتباطش را با بیرون از دست ندهد ، من برای او حس زیستن بدون لایه های اضافی بودم. اما من می خواستم شبیهش باشم چون او را می‌پرستیدم و این تلاش بی وقفه در نهایت من را وارد جهان او کرد. دنیای وسیع و بی پایان با زوایایی ناشناخته و آنجا و در آن سرزمین بی انتها ، من همه چیز را گم‌ کردم. خودم را ، او را ، گذشته را ، اکنون را و در نهایت دست از پرستیدنش برداشتم. خواستم کاملا شبیه او و شاید کمی بهتر از باشم و این شروع جنگی بی سر و ته بود. یک هدف بی نتیجه و شسکت خورده. او گذاشته بود زمستان بشود ، سایه ها همه جا را بگیرند ، هوا تاریک و نمناک بشود و تنها یک برف کم داشته باشد برای رفتن. همین بود که اولین برف سفید که چادرش را کشید روی صورت چروکیده‌ی زمین ، بار و بندیلش را جمع کرد و از خانه‌‌مان رفت. خانه‌ای که آخرین سنگرم برای سختی ها و تلخی ها بود. حالا جای او نشسته‌ام. به جای او و به جای خودم ، لای برگه ها و کتاب ها گم می‌شوم و ادای او را در می آورم. برفِ پشت شیشه دارد بیداد می‌کند و من هر بار خیال می کنم که چشمانی از پشت پنجره در حال تماشا من است.ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیSun, 05 Jan 2025 19:58:30 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/پا-برهنه-داستان-کودکی-vdq42bbzkfqiباسمه تعالیهمیشه‌ی خدا پاهایش برهنه بود. پاچه‌ی شلوارش را تا زانو بالا می زد تا خاکی نشود و یک وقتی مادرش دعوایش نکند. او می‌خواست با پا های کودکانه‌‌اش ، لغزش هوا و نرمی خاک را روی پوستش بهتر احساس کند. مادر بعد ها می‌گفت هیچوقت یادم نیست که چیزی به پایت کرده باشی. شب تا صبح ، روی خاک و سنگ و خار ، از این طرف به آن طرف می دوید بی آنکه چیزی از درد احساس کند. کف پاها ضخامت پیدا کرده بودند و چیزی احساس نمی‌کردند. این شاید یک نشانه بود ، نشانه‌ای از اینکه او در بند دنیا نیست ، نمی‌خواهد ریشه بدواند‌ ، نمی‌خواهد بال پروازش را بچینند.آن دنیای کوچک روستایی برایش کوچک بود. قفسی تنگ که سیرش نمی‌کرد. چه باید می‌کرد ؟! خیالش تا کجا می‌توانست بپرد !؟ بعدتر ها چشم هایش خیره می‌ماند به تصویر های رنگیِ جعبه‌ی جادویی. آنجا و در آن قاب رنگارنگ ، داشت چیز هایی را می دید که تازگی داشتند ، محدود نبودند و در آن هر اتفاقی می توانست بیفتد. آنوقت دیگر خیالش راحت می‌شد که می‌‌توان بیش از این هم پرید و فراتر از این بود.وقتی گوشی موبایل ساده‌ی پدر را که تازه خریده بود ، توی دست هایش گرفت ، بیشتر جادو شد. مایه‌ی شگفتی‌اش بود ، بی آنکه به جایی یا چیزی وصل باشد ، دارد کار می کند. کلی چیز توی خودش دارد و هیجان‌انگیز است. می‌شود با آدم ها صحبت کرد بدون داشتن سیمی برای وصل شدن و حتی بازی داشت و آهنگ می زد. همین هیجان بعد ها باعث شد تا آن را با زدن به‌ یک دو شاخه‌ی لخت برق بسوزاند و گند بالا بیاورد. جهان هنوز چیز های زیادی داشت تا او آن ها را کشف کند یا اینکه خراب‌شان کند. جهانِ آزمون و خطا های یک کودک کنجکاو.او سقراط کودکانه‌ای بود که به کشف راز های جهان آمده بود. کشف بزرگ او اما کتاب ها بودند. جهانی که آهسته‌تر از فیلم ها جویده و هضم می شدند. عمیق‌تر بودند و رفیق تنهایی هایش می‌شدند و از این ها بیشتر ، کتاب ها به او امکان زندگی در جهان های دیگر را می‌دادند بی آنکه غریبه ها‌ بتوانند به آن راه پیدا کنند و یا هم‌پای او بپرند. کتاب ها رفیق هایی بودند که دست کودک را گرفته بودند و توی جاده‌ی پر پیچ و خم زندگی ، راه را نشانش می‌دادند و تنهایش نمی‌گذاشتند و آهسته آهسته بزرگش می‌کردند.آن کودک این روز ها کفش می‌پوشد ، روی لباسش ذره‌ای خاک نمی‌نشیند و چیزی از پرواز یادش نمی آید. کودک ، تلویزیون را تنها برای یک مستطیل سبز و یک توپ که توی آن می‌چرخد ، می‌بیند. صبح تا شب ، چشم‌هایش خیره به صفحه‌ی گوشی‌‌اش مانده و شبیه یک معتاد دیجیتالی به نظر می‌رسد. آن کودک هر روز با کلی بچه‌ی قد و نیم‌قد سر و کله می‌زند ولی چیزی از کودکی خودش یادش نمی‌آید. حالا که دارم این پایان تلخ را روایت می کنم ولی جای شکرش باقی است که کتاب ها رهایش نکرده‌اند ، هنوز مجبورش می‌کنند که از جهان کوچکش جدا شود و به فراتر از ماده و جامدات سفر کند و نفسی تازه بکشد. کتاب ها هنوز می توانند ، قلم را بچپانند بین انگشت هایش و او را مجبور کنند که حرف بزند ، حرف هایی که معمولا توی خودش می‌ریزد و با بیل زمان ، خاک فراموشی روی‌شان‌می کشد. آن کودک پابرهنه همین‌جاست ، پیش روی شما !ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیSun, 22 Dec 2024 18:04:46 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/معصومیت-dufhvbgqgcpjباسمه تعالیمن همین حالا که حسابی بزرگ شده‌ام و دارم توی زمختی زندگی دست و پا می زنم ، همین حالا که فکر و خیالم پول و شغل و اعتبارم است ، همین الانی که آدم ها را عدد می بینم و صفر های اضافی توی حساب ها ، اما با تمام وجود تاریکی ها و خستگی ها و هوس هایی که روی دلم تلمبار شده و آن را سیاه و سخت و چروکیده کرده ، یک گوشه‌‌‌اش اما یک معصومیت کودکانه دفن شده. معصومیتی از جنس یک کودک روستایی در خانه و کوچه هایی گِلی ، در عصر پاییزی باران خورده ، دارد نفس می‌کشد و چند مدت یک بار به بهانه‌ی یک تصویر یا یک حرف یا یک فکر یا یک آهنگ ، سر بیرون می آورد و من را برای لحظاتی به کلی عوض می‌کند. آنجا است که می‌شوم همان کودک روستایی معصوم که دارد توی کوچه های خاکی قدم بر‌میدارد و بوی خاک باران خورده ، هوا پر کرده. این خیال شیرین اما به همین جا ختم نمی‌شود. آنجا و در آن خاطره‌ی غریب و دور و دراز ، پای یک دختر در میان است. یک دختر ناشناس آشنا. آشنا از بابت اینکه قلبم کششی به او دارد و ناشناس چون نمی‌دانم دقیقا کیست ! صورتش را در چارقد پولک‌دارش قایم کرده و تنها گونه های گل انداخته‌اش را می بینم و لب هایی که می‌خندد ، خنده هایی به شیرینی آب های چشمه‌ی زلال بالادست روستا.من حتی اگر یک قاتل سریالی بشوم ، حتی اگر یک شکست خورده‌ی‌ تمام عیار بشوم ، حتی اگر تمام سیاهی ها روی دلم بنشیند اما این معصومیت بر باد رفته ، این معصومیت بلوغ نیافته را یک گوشه از ذهنم یا قلبم دارم. این حس گذرا ، مثل آتش زیر خاکستر می‌ماند ، بی صدا و خفته است ولی به لحظه‌ای می تواند تمام وجودم را به آتش بکشد و تمام سیاهی و تاریکی ها را حتی برای چند ثانیه هم که شده ، از وجودم بشوید و ببرد. من در آن بهشت موعود ، در آن وصال آسمانی ، همان کودک عاشق خواهم بود و در آن روز ، دخترک ، صورتش را بالا خواهد آورد و در چشم هایم خیره خواهد شد و لبخندش را به من هدیه خواهد کرد. آنجا جای هیچ حرف و سخنی نیست ، آنجا چشم ها با هم سخن خواهند گفت و من بی‌تاب چشم فروخفته‌ی دخترکم.آبان ۱۴۰۳ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیThu, 05 Dec 2024 22:09:14 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/سخن-زندگی-یادگیری-و-جوانی-ht1dwvjz8cfgباسمه تعالیهنری فورد : فرقی نمی کند ۲۰ ساله باشید یا ۸۰ ساله ، هر کسی یادگیری را رها کند ، پیر خواهد شد و هر کسی همیشه چیزی بیاموزد ، جوان خواهد بود.انسان در همه‌ی طول تاریخ ، به دنبال زندگی بوده‌است. در به در دنبال راهی بوده که بتواند طول عمر خودش را زیاد کند.‌ از راه های مختلف و روش های گوناگون شانس خودش را امتحان کرده است. از دین و آسمان ها گرفته تا علوم پزشکی و جادو و کیمیا ، زمینه های گوناگونی هستند که انسان سعی کرده تا از طریق آنها ، به طریقی خود را جاودانه کند. جهان پس از مرگ برای بسیاری ناشناخته است و چشم ها تنها همین جهان را می بیند پس ترجیح می‌دهد همین شرایطی که در حال نفس کشیدن است را برای خود حفظ کند حتی اگر خیلی رویایی نباشد. البته یافته های علمی جدید و افزایش سطح سلامت و پزشکی ، باعث افزایش طول عمر ها و کیفیت جسمانی انسان ها شده‌است اما آن جاودانگی افسانه‌ای هنوز به دست نیامده‌است. مفاهیم دینی و یافته های علمی به ما نشان می دهد که روح و جسم بر هم تاثیر می‌گذارند و در سلامت یکدیگر نقش ایفا می کنند. مثلا می‌گوییم ؛ عقل سالم در بدن سالم. یا مثلا برخی بیماری های جسمی ریشه در مشکلات روحی و روانی بیمار دارد و پزشکان از آن طریق به درمان می پردازند. ما شاید هنوز به آن هدف بزرگ مادی که جاودان کردن جسم و جلوگیری از مرگ است ، دست نیافته‌ایم ولی می توانیم به نحوی کیفیت این زندگی موجود خود را افزایش بدهیم و در این فرصت مشخصی که در اختیارمان قرار می گیرد ، بهتر زندگی کنیم. البته راه های خوشبخت زیستن فراوان است و هر گروهی و هر مکتبی ، راهی را پیش پای ما می گذارند. هنری فورد از یادگیری صحبت می کند. یادگیری ابزاری است که به ما کمک می‌کند که چیز های تازه ای را به خودمان اضافه کنیم و از راه همین مفاهیم تازه ، بر کیفیت زندگی‌مان اضافه کنیم. جوان کسی است که احساس سالم بودن و زنده بودن بیشتری می‌کند. کسی هم که بتواند بطور پیوسته به یادگیری و اضافه کردن چیز های تازه به خود ، بپردازد ، عملا روح و فکر خود را جوان نگه می دارد. جوانی نماد تازگی است و یادگیری همیشگی هم به معنای همیشه تازه ماندن است. افرادی که یادگیری را متوقف می کنند و یا یادگیری در آنها کُند پیش می رود و یا جهان به زور چیز های تازه را به آنها می‌فهماند ، نماد پیری هستند. یعنی به همین مقداری که در اختیارشان قرار گرفته راضی شده‌اند و برایشان کافی بوده‌است. اگر چنین است باید بدانیم که توقف در هر چیزی به معنای تمام شدن است و پیری به گونه‌ای نماد پایان است. اگر قرار نیست به سمت چیز های تازه حرکت کنیم و یادگیری را متوقف کرده‌یم ، پس خود را شبیه یک پیر تصور کرده‌ایم.۳ شهریور ۱۴۰۳ کافه عرفان - اکبرآباد شیرازابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیThu, 17 Oct 2024 19:43:31 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/کافه-گرد-oz6esb8m31xpباسمه تعالیمی ترسم فراموش کنم که یک عمر دویدم که این چند روز را با هم باشیم و من کم آوردم. نه در راه رسیدنت ، نه ! من از کنارت بودن کم آوردم. تو با آنچه که فکر می‌کردم فرق داری ، حتی بوی تنت آنچه که فکرش را می‌کردم نیست . من حرف هایت را نمی‌ فهمم چون قرار نبود هر روز و هر روز برایم کلمات را در جور چینی تکراری بچینی و تحویلم بدهی. می گویند چیزی که سخت به دست می‌آید ، سخت هم از دست می‌رود ولی من تو را دارم ساده از دست می‌دهم ، چون تو را اشتباه گرفته ام. من حرف هایی را که قرار بود از تو بشنوم را چند ماه پیش از دهان دختری تنها که مرا به قهوه ای چند دقیقه ای دعوت کرده بود شنیدم و فکر کردم اشتباه می کنم و هرگز مثل تو نیست و خیلی ساده گُمَش کردم. سعی کردم دفنش کنم و فقط به تو فکر کنم ولی او دوباره سر و کله‌اش پیدا شده. خودش نه ؛ بلکه فکرش و حرف ‌هایی که آن عصر بهاری برایم زد. حالا که فکر می کنم ، می بینم قصه زندگی اش چقدر برایم جالب بود ، در صورتی که من هیچ وقت قصه زندگی تو را نشنیده‌ام. چرا ؛ چند بار برایم آن را گفتی ولی می‌دانم پر از دروغ های است که صرفا برای دوست داشتن من از خودت در آورده ای ، در صورتی که او خودش بود و این خودش بودن چقدر مرا مجذوب او کرده است. من شاید فردا دیر به سر قرارمان برسم زیرا که هنوز چند کافه مانده که هنوز دنبالش نگشته ام. کافه هایی به وسعت یک دنیا.ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیWed, 11 Sep 2024 16:38:33 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/فن-معلمی-تربیت-نجار-یا-باغبان-ex5y5pteedrdباسمه تعالیدر تربیت کودکان ، جریان رایجی که توسط والدین و معلم ها پیاده می شود ، روش تربیت نجار ها است یا دقیق‌تر اگر بگوییم ، روش مجسمه‌ساز ها است. طبق این روش ، در نگاه تربیت‌کنندگان یک مجسمه ایده‌آل وجود دارد که تصمیم می‌گیریم که کودکان را به آن شکل در بیاوریم. شکل این مجسمه شاید از نوع نگاه خاص ما بیاید یا یک کپی از روشی است که با آن تربیت شده‌ایم یا هم که در موردش تحقیق کرده‌ایم و به این تصویر نهایی رسیدیم و دوست داریم یا تشخیص می دهیم که باید کودکم یا شاگردم در آینده شبیه این مجسمه در بیاید. این روش باعث می شود که چکش و تبر را برداریم و هر گاه گوشه‌ای از چوب اضافی بود با شدت و دقت از بین ببریم یا هر جا رشدی نابجا دیدیم ، آن را متوقف کنیم و اگر تفاوتی نسبت به نگاه خودمان دیدیم ، تغییرش بدهیم. بر اساس این روش ، آن چوب یا تخته که همان کودک یا شاگرد ما است ، خیلی اهمیتی ندارد که چه ویژگی ها یا تفاوت های حقیقی با ما و نگاه‌مان دارد ، مهم این است که حتما قالبی که قرار است پیدا کند باید همانی باشد که ما در نظر گرفته‌ایم. ما تصمیم گرفته‌ایم که دکتر یا مهندس شود و برخلاف علاقه فرزندمان ، او حق ندارد فروشنده یا معمار بشود. ما تصمیم گرفته‌ایم بیشتر در خانه بماند و برخلاف علاقه‌اش ، نباید سفر برود چون فرزند ایده‌آل ما ، سفر برایش ضرر دارد و خطرناک است. در این روش که بسیار هم مرسوم است، در موارد زیادی ، خانواده ها و معلم ها در گذر زمان متوجه می‌شوند که نتیجه‌ی تلاش های صادقانه و دلسوزانه‌شان ، خوب و دقیق از کار در نیامده‌ است. در نتیجه خود را در این تلاش ، شکست خورده می‌بینند و حتی گاهی می بینیم که آن کودک هم در این مسیر احساس کمبود یا شکست می کند. روش بهتر تربیت ، روش باغبان است. در این روش ، ما خانواده ها یک بذر می کاریم ولی نمی دانیم که دقیقا چه نوع گیاهی قرار است از خاک بیرون بیاید و یا یک معلم نمی‌داند که این نهالی را که تحویل گرفته قرار است به چه سمتی رشد کند یا بلوغ و رشد مناسب آن گیاه دقیقا چیست. وظیفه‌ی یک باغبان چیست؟! یک باغبان وظیفه دارد تا بهترین شرایط را برای گیاه خود فراهم کند. هر چقدر هم که آن باغبان دوست داشته باشد گیاهش تند و سریع رشد کند ولی تا حدی بیشتر ، امکان پذیر نیست‌. هر چقدر هم که پای گیاهش آب و و کود بیشتر بریزد ، بیشتر باعث آسیب به آن گیاه می شود. پس باید صبور و دقیق باشد و تنها آن مقداری برایش فضا را فراهم کند که گیاه مسیر خودش را برود‌. ما تربیت کنندگان هم همین گونه هستیم. به جای اینکه بخواهیم به مسیر رشد کودک‌ مسیر و خط بدهیم ، بهتر است که تلاش کنیم محیط خوبی برای او فراهم کنیم تا بتواند بهترین مسیرش را پیش ببرد. مثلا فراهم کردن خانه ای ساکت و مرتب در محله‌ای مناسب ، مثلا ثبت نام در مدرسه‌ای خوب ، مثلا رفت و آمد با خانواده و دوستانی مثبت و حامی ، مثلا پول توجیبی به اندازه ، مثلا توقعات منطقی ، مثلا آزادی عمل به اندازه و خیلی مثال های دیگر که بسته به شرایط هر کسی فرق می کند. در مورد تربیت باغبان این تصور هم غلط است که فکر کنیم که باید همیشه با کودک مهربان باشیم و اختیار کامل به او بدهیم که اینگونه نیست. باغبان هم گاهی قیچی برمی‌دارد و شاخه های اضافی را می چیند ، گاهی کنار نهالش چوب می گذارد تا کج نشود و مستقیم رشد کند. گاهی لازم می شود علف های هرز را با جدیت ، از نهالش دور کند و نگذارد که دورش بپیچند و رشدش را کاهش بدهند. پس باغبان گاهی در ظاهر بی رحم می شود با نهالش با بی رحمی رفتار می کند ولی هدفش رشد بهتر آن است. در نهایت اما باغبان قصد ندارد که مثلا از نهال درخت سیب ، یک درخت پرتغال در بیاورد. یا مثلا از نهالی که قرار است پهن شود و سایه ‌اش را نصیب اطرافیانش کند ، یک درخت بلند و سروقامت بسازد. باغبان این ظلم را در حق نهالش نمی‌کند. تنها شرایط مناسب را بوجود می آورد تا آن نهال به آن اهداف و ویژگی هایی که در درونش است و تنها مخصوص او هست ، برسد. یکی از نگاه های مناسب به تربیت کودکان ، روش تربیت باغبانی است.ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیThu, 29 Aug 2024 18:28:39 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/حدیث-زندگی-اکنون-tscoyqlvmsjhباسمه تعالیامام على عليه السلام : ديروزت از دست رفت و فردايت معلوم نيست و امروزت غنيمت است ؛ پس اين فرصت به دست آمده را درياب .زمان یک چیز قراردادی است. ما انسان ها به طبیعت نگاه کرده ایم و با خودمان قرار گذاشته ایم که اگر خورشید طلوع کند و بعد به غروب بنشیند ، بشود روز و از غروب تا طلوع فردا بشود شب و جمع این دو حالت یک شبانه روز‌ باشد. وقتی ماه آسمان شکل عوض می کند و قرص آن تغییر می کند ، مجموع یک دور از این تغییرات بشود یک ماه. وقتی هم آب و هوا یک دور کامل سرما و گرما را تجربه کرد و طبیعت دوباره سرسبز و شاداب شد ، بشود یک سال. در صورتی که جهان بدون معطلی برای این ساعت ها و ثانیه های قراردادی ما انسان ها ، راه خودش را می‌رود و به معنای حقیقی ، چیزی به معنای گذشته یا آینده وجود ندارد. دنیا همیشه در زمان حال است. -اکنون- تنها مفهوم قابل لمسی هست که ما می‌توانیم به آن تکیه کنیم و در آن اثر بگذاریم. برخی از مردم ، در گذشته گیر می کنند. یک اشتباهاتی مرتکب شده اند و زندگی شان را دستخوش تغییر قرار داده یا اینکه فرصت هایی را از دست داده‌اند و حسرت‌شان را می خورند و یا ممکن است که اتفاقی خوب یا ناگوار برایشان رخ داده و هنوز با آن دست و پنجه نرم می کنند و این ها که گذشته‌اند و عبور کرده‌اند ، هنوز در فکر و نگاه آن شخص پر رنگ هستند و بر شرایط امروزش اثر می‌گذارند و او را به چالش می‌کشند. در صورتی که باید به نحوی از آنها عبور کرد. هیچگاه نمی شود در گذشته تغییری ایجاد کرد ، آن تغییر ناپذیر است. شاید بشود بعضی چیز ها را جبران کرد ولی گذشته و یاد و خاطره‌ای که از آن مانده ، دست نخورده باقی می‌ماند و باید این را متوجه شد. برخی هم از آینده نگران هستند. چون هنوز از راه نرسیده و ناشناخته است ، بیش از اندازه معقول ، برایش دلهره دارند در صورتی که این نگرانی ، غیر طبیعی است. بله ، آینده نیاز به برنامه‌ریزی دارد و باید برایش آماده بود ولی آنقدر ها جای نگرانی ندارد. بالاخره تک تک همین روز هایی که داخلش هستیم و اکنون ما را می سازد ، از راه می رسند و عبور می‌‌کنند و آینده ما را می‌سازند. اما این ترس و نگرانی غیرضروری است. اکنون و همین لحظه‌‌ای که داریم نفس می کشیم ، دست به نقد ترین زمانی است که در دست داریم. همین را می‌شود کاری برایش کرد و تغییری قابل‌توجه در آن بوجود آورد. گاهی د‌ل‌مشغولی های گذشته و نگرانی های آینده باعث می شود تا نسبت به حالایمان کم‌توجهی کنیم و آن را به خوبی درک نکنیم. از لحاظ تاثیر ، امروز ، بسیار مهم‌تر از هر زمان دیگری در گذشته و آینده‌ است. دو نکته در مورد گذشته و آینده؛ گذشته⬇️ ما در مورد گذشته ، کم‌تر حسرت کار های کرده را می‌خوریم ، چه آن کار درست بوده یا غلط . بیشتر حسرت ها ، برای آن کار هایی بوده که نکرده ایم. انگ تنبلی یا بی‌جربزگی به خودمان می زنیم که فلان کار را می‌توانستی انجام بدهی و ندادی . راهکار این است که اگر احساس کردیم که کاری درست است و اگر عقل و منطق ، مقداری از آن حمایت می‌کند ، خودمان را از حواشی نترسانیم و دست به عمل بزنیم. حسرت کار های نکرده بیشتر از کار های کرده خواهد بود ، حتی اگر آن کار به نتیجه‌ی خوبی منجر نشود. آینده⬇️ آینده چگونه ساخته می شود ؟! از تک تک آجر هایی که امروز روی هم می‌گذاریم. اگر قرار است چیزی در آینده‌ی نامعلوم زندگی‌مان ساخته شود، از همین کار های کوچکی شکل می‌گیرد که امروز انجام می دهیم و شاید خیلی به آن اهمیت ندهیم. آینده‌مان را با همین تلاش های کوچک ولی مستمر و فکرشده‌ی امروز بسازیم ، آن هم مطابق اهدافی که به آن باور داریم.ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیFri, 23 Aug 2024 13:03:39 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/سخن-زندگی-تربیت-آینده-mtkqh3lnunueباسمه تعالیامام على عليه السلام : آداب و رسوم خويش را به فرزندانتان تحميل نكنيد ؛ زيرا آنان در روزگارى ، غير از روزگار شما زندگی می‌کنند.جهان همواره در حال تحول است. این تغییرات در دهه های اخیر سرعت خیلی بیشتری گرفته. تربیت و آموزش هم از این رشد و پیشرفت ، بی نصیب نمانده است. یکی از چالش های اساسی در مسائل تربیتی این است که پدر و مادرِ رشد کرده در نسلی متفاوت ، سعی می کنند تا فرزندانشان را دقیقا با همان شکل و قالب بزرگ کنند ، در صورتی که در مسیر این تلاش متوجه می‌شوند که کار به آن خوبی که توقع دارند پیش نمی رود. چنین مشکلی از این جهت رخ می دهد که این کودکان در فضای متفاوتی از زندگی بزرگ‌تر ها در حال زیستن هستند و نمی توانند دقیقا با آن روشی که از آنها توقع می رود ، کار ها را پیش ببرند. شرایط و اوضاع فرق کرده و ابزار ها و توانایی های جدید می‌خواهد. اگر به صد ها سال پیش سفر می کردیم ، شاید نسل به نسل تغییر کم‌تر بود و همان روش های قدیمی‌تر جوابگوی تربیت فرزندان می شد ولی در زمان امروز اصلا امکان پذیر نیست. هر چند که این سخن را امام علی (علیه السلام) حدود هزار و چند صد سال پیش زده است و این احساس نیاز را از همان گذشته‌ی بسیار دور ، لازم دانسته. البته باید حواس‌مان باشد که تغییر روش تربیت به این معنی نیست که همه‌ی اصول گذشته تغییر کرده است و همه چیز را باید دور ریخت ، اصلا اینگونه نیست. تا پایان تاریخ هم ، ایمان و راستگویی و مهربانی و فداکاری و پاکی و ... خوب هستند و اصالت دارند و باید با چنین ویژگی هایی فرزندان‌مان را رشد بدهیم. رفتار ها و نوع استفاده از این معیار ها و دیگر ابزار ها است که در شرایط و زمانه های مختلف فرق می‌کند. مثلا اینکه در زمان امروز چگونه باید فداکاری کرد ، چگونه باید مهربان بود ، چه شکلی به اتفاقات جدید واکنش داد. این تغییر شرایط می طلبد که خانواده ها از این مسیر تحولات عقب نمانند و البته که آسیب نبینند و بتوانند فرزندانی تربیت کنند که توانایی برخورد با دنیای جدید را داشته باشند و به مشکل نخورند. جهان جدید آمادگی های مخصوص خودش را نیاز دارد.ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیMon, 19 Aug 2024 13:15:30 +0330https://virgool.ir/@ebrahim.nejati.7/تا-بی-نهایت-bt72otac9sjtباسمه تعالییک طرز فکر کلیدی در چیدن پازل زندگی می‌تواند این باشد که تصور کنیم قرار است نامیرا باشیم. یعنی کسی بیاید و یک نامه از خدا جلوی ما بگذارد و بگوید که فعلا و حالا حالا ها روال زندگی تو اینگونه است و تا بی نهایت قرار است زنده بمانی و با همین سبک زندگی و با همین شرایط به جاودانگی برسی !آن وقت باید این سوال را از خودت بپرسی که آیا من قرار است تا پایان دنیا همین شکلی زندگی کنم ؟بعد از این سوال ، می آیی و سر تا پای زندگی‌‌ات را ورانداز و بررسی می کنی تا ببینی آیا همه چیز سر جایش است ؟ آیا از این شرایطی که دارم راضی‌ام ؟ آیا می پسندم که همین راهی که دارم می روم را ادامه بدهم ؟در این بزنگاه است که امکان دارد ، دچار شک بشویم‌‌. اصلا احتمال شک و نارضایتی بسیار زیاد است زیرا ما همیشه خودمان را بالاتر از این چیزی که هستیم تصور می کنیم. مگر غیر از این است که انسان جاه‌طلب و بی نهایت طلب است. بعد از ایجاد شک ، باید ببینیم کدام‌ یک از شرایط و رفتار و عادت هایمان ، ناخواسته از چارچوب های فکر و باور مان بیرون می زند. احتمالا باز هم می بینیم برخی یا بیشتر کار های روزمره‌مان ، آنهایی نیستند که ما را به هدف هایمان برسانند یا لاقل احساس خوشبختی برایمان خلق کنند. این رفتار ها را یا از روی ندانستن و یا از روی اراده کم نشان می دهیم ، یا مرتکب کوتاهی و سهل انگاری می‌شویم یا اینکه تلاشی برای اصلاح و برطرف کردن‌شان نداریم.این ایده که سعی در توضیحش دارم این است که یک خط‌کش و شابلون به نام ابدیت را برداریم و زندگی‌مان را متر بزنیم. این اندازه‌گیری چگونه است ؟ اینگونه است که اگر قرار باشد تا بی نهایت همین‌گونه زندگی کنی ؛ آیا این بی نهایت و این شرایط‌ش را می پذیری یا خیر !خیلی ها شاید با تحلیل و بررسی که کنند و پاسخی از روی انصاف و وجدان و فکر بدهند ، جواب‌شان یک -نه- بزرگ باشد. در چنین حالتی ، زنگ خطر به صدا در می آید. زنگ خطری که به ما می گوید ریل قطار زندگی‌مان را در مسیر غلطی گذاشته‌ایم و داریم اشتباه می رویم یا لااقل داریم اشتباه زندگی‌ می‌کنیم. حتی اگر کاملا اشتباه نباشد ، داریم با استفاده‌ی‌ کم‌تری از ظرفیت‌مان ، زندگی را پیش می بریم‌.این سوال را گاه به گاه از خودمان بپرسیم که آیا اگر قرار باشد به من حکم ابدیت بدهند ، آیا حاضرم زندگی امروزم را ، حس و حال امروزم را ، عادات و رفتار های امروزم را تا بی نهایت ادامه بدهم؟!بعد از پاسخ به این سوال ، بیاییم و کمر همت را با این هدف محکم‌ کنیم که هر روز و ساعت زندگی‌مان را جوری بچینیم و رفتار کنیم که احساس کنیم که تا بی نهایت هم دوست دارم همین طور رفتار کنم. تا بی نهایت هم اگر همین باشد ، احساس رضایت و خوشبختی می کنم. ابراهیم نجاتیابراهیم نجاتیSat, 03 Aug 2024 11:35:42 +0330