https://virgool.ir/feed/@eBirdiumکوه‌ها باهمند و تنهایند؛ همچو ما، باهمانِ تنهایان.fa2026-11-11 19:36:47https://files.virgool.ir/upload/users/5246/avatar/NjzigI.pnghttps://virgool.ir/@eBirdiumhttps://virgool.ir/@eBirdium/ainulindale-three-pzsysuachxchبخش نخست را اینجا و بخش دوم را اینجا بخوانید.اما همچنان که اولمو سخن می‌گفت، و همچنان که آینور بر این فرتاب چشم دوخته بودند، [فرتاب] از ایشان گرفته شد و از نگاهشان پنهان گشت؛‌ و بر ایشان چنان می‌نمود که در آن دم چیزی جدید را دریافتند، تاریکی را، که تا آن دم جز در اندیشه‌شان آن را نمی‌شناختند. اما ایشان دلباخته زیبایی فرتاب و شیفته آشکار ساختن جهانی که به آن‌جا آمده بود تا هستی یابد شدند، و پندار ایشان از آن سرشار گشت؛ چه آن دم که فرتاب برگرفته شد تاریخ هنوز به فرجام نرسدیده بود و چرخه‌های زمان به درستی پرداخته نگردیده بود. و گروهی گفته‌اند که فرتاب پیش از به انجام رسیدن چیرگی آدمیان و سترده شدن نخست‌زادگان ایستاد؛‌ از این رو، گرچه نوا فراگیر است، والار با بیناییشان دوران‌های پسین و یا پایان گیتی را ندیده‌اند.آن‌گاه بی‌تابی در میان آینور بالا گرفت؛ اما ایلوواتار ایشان را فرخواند، و گفت:‌ «من از آرزومندی اندیشه شمایان آگاهم که خواهان هستی آن‌چه‌اید که دیده‌اید، نه فقط در اندیشه‌تان، همان‌گونه خود شمایانید، و به گونه‌ای دگر. از این رو، می‌گویم: ائا! بگذار که اینان هستی یابند! و من شعلهٔ تباهی‌ناپذیر را به درون نیستی به پیش خواهم فرستاد، و آن [شعله] در قلب گیتی خواهد بود، و گیتی هست خواهد شد؛ و آن گروه از شمایان که کامش باشد، بدان‌جا رود». و به ناگاه آینور نوری در دوردست دیدند، گویی که ابری با قلبی از شعله بود؛ و دانستند که این تنها فرتابی نیست، چه ایلوواتار چیزی نو آفریده بود: ائا، گیتی بدان‌گونه که هست.و چنین شد که دسته‌ای از آینور، فراسوی کرانه‌های گیتی، در کنار ایلوواتار کاشانه کردند؛ اما دیگران، و در میانشان بسیاری از بزرگ‌ترین و زیباترینان [آینور]، پیش‌گاه ایلوواتار را وا نهادند و بر آن [زمین] فرود آمدند. اما ایلوواتار [از ایشان] چنین پیمان ستاند، یا شاید از آن رو که [این پیمان] بایستگی دل‌دادگیشان است، که از آن پس توان ایشان باید در چارچوب گیتی و در آن کران گیرد، که تا روز پسین در اندرون آن بمانند، تا آن دم که [آراستن] گیتی یک‌سره گردد، چه ایشان هستی آنند و گیتی هستی ایشان. و بدان رو ایشان را والار، نیروهای گیتی، نام نهاده‌اند.اما هنگامی که والار به ائا درآمدند در ابتدا سرگشته و سردرگم بودند، چه به گونه‌ای بود که گویی هیچ از آن‌چه در فرتاب دیده‌ بودند هنوز آفریده نشده‌بود، و همه چیز در ابتدای هستی بود و شکل نایافته، و [گیتی] تاریک بود. زیرا نوای بزرگ تنها بالندگی و شکوفایی اندیشه در تالارهای بی‌زمان بود، و فرتاب تنها پیش‌نمایشی؛ اما اکنون ایشان در آغاز زمان به آن درآمده بودند، و والار دریافتند که گیتی چیزی مگر پیش‌نمایش و پیش‌سرودی نبوده و ایشان باید به آن دست یابند. بدین ترتیب تکاپوی بزرگشان در سرزمین‌های سترونِ بی‌اندازه و کاوش‌نشده، و در زمانه‌هایی بی‌شمار و فراموش‌ شده، آغاز شد، تا آن‌گاه که در ژرفای زمان و در میانه تالارهای بی‌کرانه ائا، آن دم و جایگاهی که کاشانه فرزندان ایلوواتار آفریده شده، سر رسید. و در این کار، مانوه و اولمو و آئوله پرتکاپوترین بودند:‌ اما ملکور نیز از ابتدا در آن‌جا بود، و در جملگی کوشش ایشان دست‌درازی می‌نمود، تا شاید مگر آن را به خواسته و آرمان خود بگرداند؛ و آتش‌های بزرگی برافروخت. از این رو، آن‌گاه که هنوز زمین جوان بود و آکنده از شعله‌هایی که ملکور بر آن افکنده بود، او به دیگر والار چنین گفت: «این [زمین] پادشاهی من خواهد بود؛ و من آن ‌را به نام خویش خواهم نگاشت!»اما در پندار ایلوواتار، مانوه برادر ملکور، و اسبابِ سرآمدِ پی‌رنگِ دوم بود، که ایلوواتار در برابر نا‌هم‌سازی ملکور برآورد؛ و او فروهران مه‌تر و که‌تر فراوانی را به سوی خویش فراخواند، و ایشان بر سرزمین آردا فرود آمدند تا یاری مانوه دهند، مبادا ملکور به بار نشستن کوششان را جملگی باز دارد، و زمین پیش‌ از شکوفایی، پژمرده گردد. و مانوه به ملکور گفت:‌ «این پادشاهی را، به ناروا، از آن خود نخواهی کرد، چه، بسیار دیگران در این‌جا نه کمتر از تو کوشیده‌اند.» و میان ملکور و سایر والار ستیزه بود؛ و در آن روزگار ملکور واپس نشست و به سرزمین‌هایی دیگر ره‌سپار شد و در آن‌جا چنان کرد که خواهانش بود؛‌ اما سودای پادشاهی آردا را از دل برون نکرد.اینک والار رنگ و رخساری به خود گرفتند؛‌ و از آن رو که ایشان به سبب عشقشان به فرزندان ایلوواتار، که به آن‌ها امید داشتند، دلبسته گیتی شدند، پیکری به مانند آن‌چه در فرتاب ایلوواتار دیدند از برای خود گزیدند، با شکوه و فری فراوان‌تر. وانگهی رخسار ایشان از دانششان از جهان آشکار سرچشمه می‌گیرد، تا خود گیتی؛‌ و به آن [پیکر] نیازی ندارند، همان‌گونه که ما تن‌پوش را به‌کار می‌گیریم، و اگر برهنه گردیم هستی و کیستی‌مان زیان نمی‌یابد. از این رو والار چون اراده کنند، بی‌پوشش، راه رفتن توانند، و آن‌گاه الدار نیز به آن پی نتوانند برد، هرچند که در برابر ایشان باشد. اما آن هنگام که در آمدن به پوششان را بخواهند، به سبب ناهمسانی سرشت‌هاشان از آغاز هستی ایشان، گروهی از والار به پیکر مردان و گروهی به پیکر زنان در می‌آیند؛ که این پیکر فرآوردهٔ گزینش هر کدامشان است، و نه برآمده از گزینششان، همان‌گونه که ما مردان و زنان با تن‌پوشمان نمایانده می‌شویم اما از آن [پوشش] بر نیامده‌ایم. اما پیکرهایی که بزرگان [والار] خود را به آن می‌آرایند، همواره به مانند شَهان و شه‌بانوان فرزندان ایلوواتار نیست؛ چه گاهی آن‌ها تن‌پوشی از اندیشه‌شان بر خود می‌پوشانند، که به سان شکوه و هراس است.و والار همرهانی فراوان به سوی خود خواندند، گروهی که‌تر، گروهی کمابیش به بزرگی خودشان، و ایشان با همراهی یکدگر در به ‌سامان آوردن زمین و مهار آشوب‌های آن کوشیدند. ملکور دستاورد ایشان بدید، و گام برداشتن والار بر روی زمین به مانند نیروهایی آشکار، پوشیده در تن‌پوش گیتی، و ایشان دوست‌اشتنی و شکوه‌مند به چشم می‌آمدند، و کامیاب، و زمین به بوستانی جهت سرورشان دگرگون می‌شد، چه آشوب‌های آن مهار شده بود. آن‌گاه رشک اندرونش فزون‌تر گشت؛ و او نیز پیکری گرفت، اما به سبب سرشتش و بداندیشی که در او شعله می‌کشید، آن پیکر تاریک و دهشتناک بود. و او در توانمندی و شکوهی برتر از دیگر والار بر آردا فرود آمد، به مانند کوهی که در دریا گام بر می‌دارد و سرش بالاتر از ابرهاست و تن‌پوشی از یخ و افسری از آتش و دود دارد؛ و روشنایی چشمان ملکور به مانند شعله‌ای بود که با گرما می‌پژمُرَد و با سرمایی کشنده می‌خَلَد.بدین سان نخستین نبرد والار و ملکور بر سر فرمان‌روایی آردا آغاز گردید؛ و از آن آشوب‌ها الف‌ها اندک می‌دانند. چه آن‌چه بازگوشده از [سخن] والار آمده‌است، که الدالیه (Eldalië) در سرزمین والینور (Valinor) با آن‌ها سخن گفته‌آند، و از آن‌ها آموخته‌اند؛ اما والار از نبردهای پیش از فرارسیدن الف‌ها همواره ناچیز سخن می‌گویند. با این حال در میان الدار گفته شده‌است، والار، با وجود ملکور، جهت فرمان‌روایی زمین و آماده‌سازی آن از برای آمدن نخست‌زادگان تلاش بسیار نمودند؛ و ایشان سرزمین‌ها پدی می‌اوردند و ملکور نابودشان می‌کرد؛ دره‌ها می‌کاویدند و ملکور برمی‌افراشتشان؛ کوه‌‌ها می‌تراشیدند و ملکور بر زمین‌نشان می‌زد؛ دریاها گود می‌کردند و ملکور سرریزشان می‌کرد؛ و هیچ‌ آسودگی و یا رویشی پایدار نبود، چه همان‌گونه که والار تکاپویشان آغازیدند، ملکور نیز در وارونه کردن کار ایشان و تباه کردنش چنین نمود. و همچنان تکاپوی ایشان یکسر بیهوده نبود؛‌ و هرچند در هیچ ‌جایگاهی و کرداری کامش و آرمانشان یکسره برنیامد، و همه آفریده‌هاشان رنگ و رخساری دگرگون از آن‌چه در آغاز دل‌خواه والار بود برگرفتند، زمین همچنان به آهستگی آراسته و استوار می‌گردید. و بدین گونه سرانجام کاشانه فرزندان ایلوواتار در ژرفاهای زمان و میانه ستارگان بی‌شمار برپاگردید.SinaSinaWed, 14 Apr 2021 10:35:17 +0430https://virgool.ir/@eBirdium/ainulindale-two-grpolzfbkeg9بخش نخست را اینجا و بخش پایانی را اینجا بخوانید.آن‌گاه ایلوواتار برخواست، و آینور دریافتند که او لبخندی بر لب دارد؛ و او دست چپش را برافراخت، و در میان تندباد، پی‌رنگ تازه‌ای آغاز شد، مانند و بی‌مانند پی‌رنگ پیشین، و قدرت را گرد آورد و زیبایی تازه‌ای داشت. اما ناهم‌سازی ملکور با آشوب اوج گرفت و به ستیز با آن پرداخت، و دیگر بار نبرد بانگ‌ها شدیدتر از پیش بازگشت،‌ تا بدان‌جا که بسیاری از آینور دلسرد شدند و دست از سرودن برداشتند، و ملکور چیرگی داشت. آنگاه دوباره ایلوواتار برخواست، و آینور دریافتند که ترش‌روست؛‌ و او دست راستش را برافراخت، و بنگر! پی‌رنگ سومی در میان آشفتگی سر برآورد، بی‌شباهت به پی‌رنگ‌های پیشین. چه در ابتدا ملایم و مطبوع می‌نمود، خروش بی‌آمیغ نواهای لطیف در نغمه‌هایی ملایم؛ که فرو نشانده نمی‌شد، و قدرت و ژرفا را از آن خود کرد. و سرانجام این‌گونه نمود که دو نوا با هم در برابر سریر ایلوواتار بالیدن گرفته‌اند، در ناسازگاری تمام با هم. یکی ژرف بود و فراخ و زیبا، اما آرام و آمیخته با اندوهی بی‌کران، که زیباییش به‌ ویژه از آن ریشه می‌گرفت. دیگری اکنون به یگانگی‌ای از آن خویش رسیده بود؛ اما پرهیاهو و تهی، و در تکراری بی‌پایان؛ و هم‌سازی ناچیزی داشت، بلکه هم‌آوایی خروشان کرناهای فراوان بر آوا‌هایی کم‌شمار بود. و می‌کوشید تا با خشونتِ آوازش، نوای دیگر را خاموش کند، اما چنین می‌نمود فاتحانه‌ترین آوا‌هایش را دیگری از آن خود کرده و در پی‌واره با شکوه خود بافته. در میان‌گاه این کشاکش، در هنگام لرزه‌های تالارهای ایلوواتار و جهیدن آشفتگی به درون خاموشی‌های بی‌جنبش، ایلوواتار برای سومین بار برخواست، و نگریستن در چهره‌اش هولناک بود. آن‌گاه او هر دو دستش را برافراخت، و در آهنگی تنها، ژرف‌تر از ژرفنا، بلندتر از سپهر، خلنده چون نور چشمان ایوواتار، نوا باز ایستاد. آن‌گاه ایلوواتار به سخن در آمد و چنین گفت: «آینور توانایند و تواناترین در میان ایشان ملکور؛ اما او و همه آینور بدانند که من ایلوواتارم. آنچه شما نواختید را من تجلی خواهم داد، تا ببینید که که چه ساخته‌اید. و تو، ملکور، خواهی دید که هیچ پی‌رنگی که بن‌مایه‌اش در من نباشد نواختنی نیست و هیچ کس را یارای دگرگونی نوای من. چه آن‌کس که اینچنین کند، خود درخواهد یافت جُزْ اسبابِ من در تدبیر شگفتی‌هایی که خود گمان نمی‌بُرد، نیست».آن‌گاه آینور هراسان شدند،‌ و ایشان هنوز سخنانی که به آن‌ها گفته می‌شد را در نمی‌یافتند؛ و ملکور شرمسار گردید، که از جوشش خشم در نهانش بود. اما ایلوواتار در شکوه برخواست، و از سامان دلپذیری که از برای آینور پرداخته بود بیرون رفت؛ و آینور در پی‌اش روان شدند.اما هنگامی که به نیستی درآمدند،‌ ایلوواتار به ایشان گفت:‌‌ «بنگرید در نَوایِتان!» بر ایشان فرتابی نمایاند، و به آنان بینایی داد، در جایی که پیش‌ از آن فقط شنوایی بود؛‌ و ایشان جهانی نو را در برابر خود پدیدار دیدند، و آن گویی بود در میان نیستی، و در آن پایدار بود، اما از آن نبود. و همچنان که شگفت‌زده می‌نگریستند، این جهان گذشته خود را بر ایشان آشکار کرد، و بر ایشان چنان می‌نمود که [این جهان] زیست و بالید. و آینور چون زمانی در سکوت بر آن چشم دوخت، ایلوواتار باز گفت:‌ «بنگرید در نَوایِتان! این است خنیاگریتان؛‌ و هر کدامتان در اینجا، در میان پی‌رنگی که در برابرتان پی‌افکندم، تمام چیزهایی که گمان می‌کند که او، خود آن‌ها را آفریده یا فزوده، خواهد یافت. و تو، ملکور، تمام اندیشه‌های نهانت را خواهی یافت، و پی‌ خواهی برد که آن‌ها مگر پاره‌هایی از جملگی [اندیشه من] و گرامش‌گر شکوه آن نیست».و در آن هنگام ایلووتار سخنان بسیار دیگری با آینور گفت، و به سبب به یاد سپردن سخنان او، و دانشی که هر کدام از نوایی که خود پرداخته دارند، آینور از آنچه بود و هست و خواهد بود بسیار می‌دانند و اندک چیزی بر ایشان ناپیداست. با این همه چیزهایی هست که ایشان توان دیدنش ندارند، نه با تکیه بر اندوخته‌های دانش خودشان و نه در رایزنی با یکدگر؛ چه ایلوواتار یکسرهٔ گنجیه دانشش را جز در نزد خود آشکار ننمونده، و در هر روزگاری رویدادهایی رخ می‌دهند که تازه‌اند و پیش‌بینی نگشته‌اند، چه از گذشته بر نیامده‌اند. و چنین شد که چون فرتاب جهان بر ایشان نمایان شد، آینور دریافتند که [این فرتاب] باشندگانی را در بر دارد که به اندیشه آن‌ها راه نیافته بود. و با شگفتی، آمدن فرزندان ایلوواتار، و کاشانه‌ای که از برایشان فراهم گشته‌ بود دیدند؛‌ و دریافتند که خویش در پویش نوای خود، دست‌اندرکار آمایش این سرا بودند، و با این همه نمی‌دانستند که [این نوا] مقصودی فراتر از زیباییش دارد. چه فرزندان ایلوواتار تنها به دست او سرشته گشتند؛ و ایشان با پی‌رنگ سوم آفریده شدند، و در پی‌رنگی که ایلوواتار پیش‌تر از آن نمایاند، نبودند، و از آینور کسی در آفرینش ایشان دستی نداشت. از این رو هنگامی که [آینور] در ایشان نگریستند، فزون‌تر دلباخته آن‌ها گشتند، که باشندگانی بودند،‌ دگر از خودشان، ناشناخته و آزاد، که در آن‌ها ضمیر ایلوواتار بازتابیده بود، و از خرد او [ایلوواتار] اندکی بیشتر دانستند، که اگر جز این گشته‌بود، [آن دانش] از آینور نیز نهان می‌ماند.آنک فرزندان ایلوواتار الف‌ها و آدمیانند، نخست‌زادگان و از پی آمدگان. و در میان همه شکوهِ گیتی،‌ تالارهایِ فراخ و کرانه‌هایش، و شراره‌های گردانش، ایلوواتار کاشانه‌شان را در ژرفاهای زمان و میانه ستارگان بی‌شمار برگزید. و ممکن است این کاشانه بر کسانی که تنها شکوه آینور را می‌پندارند، و نه فراست سهمناک آن‌ها، ناچیز به گمان آید؛ مانند کسی که تمام آردا را به جهت برافراشتن ستونی به ‌کار گیرد و آن را برافرازد تا بدانجا که تارک آن گزنده‌تر از سوزن شود؛ یا کسی که تنها بی‌کرانیِ بی‌اندازهٔ گیتی را، که آینور هنوز دست اندر کار آراستن آن‌اند، در گمان آورد و نه ژرفای آن دم را که جملگی چیزهای اندرون آن را پدید می‌آورند. اما زمانی که آینور در فرتابی بر این کاشانه نگریستند و برآمدن فرزندان ایلوواتار بر ایشان نمایان شد، آن‌گاه بسیاری از توانمند‌ترینان در میان ایشان جملگیِ اندیشه‌ و آرمانِ خویش را به سوی آن کاشانه باز گرداندند. و از میان ایشان، ملکور مه‌تر بود، که در آغاز نیز او بزرگ‌ترین آینور بود که در نوا [آینور] ‌انباز داشت. و او فریبکارانه،‌ در آغاز، حتی در نزد خود، چنین می‌نمود که رفتن بدانجا را به جهت سامان کارها در نیک‌اندیشی فرزندان ایلوواتار آهنگ کرده، تا بر آشوب‌های تَف و زمهریر که به سبب او روی داده لگام نهد. اما او در دل سودای گردن‌نهادگی الف‌ها و آدمیان بر کامش خود داشت، چه بر موهبت‌هایی که ایلوواتار نویدِ بخشش به آنان داد بود، رشک می‌ورزید؛ و او آرزوی داشتن پیش‌کاران و خدمت‌گذاران، و خداوندگار نامیده شدن، و سالاری بر کامش دیگران داشت.اما دگر آینور بر این کاشانه که اندرون پهنه گسترده گیتی، که الف‌ها آن را آردا، زمین، می‌خوانند، نگریستند؛ و دل‌هاشان در روشنایی شادمان شد، و چشمانشان رنگ‌های فراوان سرشار از شادی را نگریست؛ اما به سبب خروش دریا ناآرامی بزرگی را احساس کردند. و بر ابرها و باد، و گوهرهای سازنده آردا، از آهن و سنگ و سیم و زر و بسیار گوهران دیگر نگریستند: اما از میان این گوهران، آب را بسیار بیشتر می‌ستودند. و الدار (Eldar) چنین گفته‌اند که هنوز پژواک نوای آینور در آب بیشتر از هر گوهر دیگری که بر روی زمین است می‌زید؛ و ای بسا فرزندان ایلوواتار که هنوز شورمندانه به آواز دریا گوش می‌سپارند، هرچند نمی‌دانند که از چه رو چنین می‌کنند.اینک از میان آینور، آن‌که الف‌ها او را اولمو (Ulmo) می‌خوانند، و ایلوواتار در خنیاگری او را ژرف‌تر از دیگر آینور آموزانده بود، اندیشه‌اش را بر آب نهاد. اما بر هوا و باد‌ها، مانوه (Manwë) افزون‌تر درنگ کرد، که نیک‌نهادترینِ آینور بود. اندیشه آئوله (Aulë) در تار و پود زمین بود، که ایلوواتار به او چیره‌دستی و دانشی اندک ناچیز‌تر از ملکور داده بود؛ اما سُرور و سرافزاری آئوله در نَفْسِ ساختن بود، و در آنچه ساخته، و نه در دست‌اندازی و نه در چیرگی خودش؛ از این رو او می‌بخشد و نمی‌اندوزد، و رها از دلبستگی، می‌گذرد و کاری نو آغاز می‌کند.و ایلوواتار با اولمو به سخن درآمد و گفت: «آیا نمی‌بینی در این پهنه کوچک در ژرفاهای زمان ملکور بر گستره تو جنگ آورده‌است؟ او به سرمای گزندهٔ سخت می‌اندیشد، و هنوز نتوانسته زیبایی چشمه‌های تو، و برکه‌های درخشان تو را نابود کند. برف را بنگر، و فریب‌کاری سرما را! ملکور آتش و گرمای بی‌لگام را مهیا نموده، و شور تو و جملگی نوای دریا را فرو ننشانده. به بلندی و شکوه ابرها در برابرش بنگر، و مه‌های همواره در دگرش؛‌ و به فرود باران بر روی زمین گوش بسپار! و در این ابرها، تو به یارت، مانوه، که نزد تو از همه گرامی تر است، نزدیک‌تر می‌گردی».آن‌گاه اولمو پاسخ داد:‌ «به راستی که آب اینک از آچه قلبم می‌پنداشت زیباتر است، و نه اندیشه پنهانم برف‌دانه را می‌انگاشت، نه در تمام نوایم ریزش باران بود. در پی مانوه خواهم رفت، تا من و او، از بهر سُرور تو، جاودانه نغمه‌ها بسراییم». و مانوه و اولمو از ابتدا با هم هم‌پیمان بودند، و در جمله کارها آرمان ایلوواتار را وفادارانه پی‌گرفتند.SinaSinaWed, 07 Apr 2021 22:57:31 +0430https://virgool.ir/@eBirdium/ainulindale-one-quystqet0qhoسخنی با خوانندگانآنچه در ادامه می‌خوانید، یک ترجمه غیر رسمی و غیر حرفه‌ای از آینولیندله، بخش نخست کتاب سیلماریلیون، نوشته جان رونالد رئول تالکین است. ترجمه آینولیندله به فارسی امروزی، بار هنری آن را به شدت مخدوش می‌کند، چه آیدولیندله، ادبیانه‌ترین بخش از سیلماریلیون است و استفاده از واژگان کهن در آن فراوان. کوشش نمودم تا بدان‌جا که خواننده معاصر یارای آن را دارد، بار شاعرانه و ادیبانه اثر را حفظ کنم. سال‌ها دوری ما از ادبیات فارسی سبب شده بسیاری از واژگان کهن خود را از یاد ببریم. از این رو تلاش کردم در برابر سازی واژگان، از واژگان ناآشنا تا آنجا که ممکن بود،‌ دوری کنم و واژگانی را به کار برم که دریافت معنای آن‌ها کنکاش زیادی طلب نکند. در انتخاب بین واژگان با ریشه فارسی و عربی، بنا را بر تقدم آن دسته از واژگان کهن فارسی گذاشتم که در فارسی امروزی چندان مهجور نباشند.اگر خواند این ترجمه شما را راغب به خواندن باقی کتاب کرده، انتشارات روزنه این کتاب را با ترجمه رضا علیزاده منتشر کرده است.نوای آینورارو (Eru) بود، آن یگانه، که در آردا (Arda) ایلوواتار (Ilúvatar) می‌خوانندش؛ و او پیش از همه، آینور (Ainur)، قدسیان را، از اندیشه‌اش آفرید و ایشان همراه او بودند، پیش از آفرینش هر باشنده دیگری. و او با ایشان به سخن درآمد و پی‌رنگ‌های نَوایَش را بر ایشان نمایاند؛‌ و ایشان در پیش‌گاه او سراییدن آغاز نمودند، و او خشنود بود. اما دیرزمانی آینور نوای خود را به‌تنهایی یا در دسته‌هایی کوچک می‌سرودند، و باقی گوش می‌سپردند؛‌ چه ایشان هرکدام تنها بخشی از اندیشه ایلوواتار را دریافته بود که زاده آن بود، و در دریافت برادرانش به آهستگی می‌بالید. باری همچنان که گوش ‌سپردند، به دریافتی ژرف‌تر، و هم‌نوایی و هم‌سازی فزون‌تری رسیدند.و چنین شد که ایلوواتار جملگی آینور را به پیش خواند بر ایشان پی‌رنگی سترگ را نمایاند، و نادانسته‌هایی بس شگرف‌تر و بزرگ‌تر از آن‌چه تاکنون نمایانده‌بود، آشکار کرد؛ و شکوهِ آغاز و فرهِ پایانِ آن، آینور را در شگفتی فرو برد، پس ایشان بر او [ایلوواتار] در خاموشی کرنش کردند.پس ایلوواتار به سخن درآمد:‌ «از پی‌رنگ‌هایی که بر شما نمایاندم، اکنون بر شما امر می‌کنم در هم‌سازی هم، نوایی عظیم برآورید. و از این رو که شما را با شعلهٔ تباهی‌ناپذیر برانگیخته‌ام، هرکدام از شما، اگر کامش چنین باشد، توان خود را با به کار بستن اسباب و اندیشه‌هایش را در آذینِ این پی‌رنگ، نمایان خواهد ساخت. اما من در جایگاه خود خواهم شنود و از دگرگونی این زیبایی بزرگ به سرود، از رهگذر شما، شادمان خواهم بود».آن‌گاه آواز آینور به سان چنگ و عود،‌ نای و کرنا، بربط و ارغنون، و به سان سرایش هم‌سرایان بی‌شمارِ با واژگان، برساختن پی‌رنگ‌های ایلوواتار به نوایی بزرگ را آغاز کردند؛‌ و بانگی از نغمه‌های بی‌پایانِ پی‌در‌پی، بافته شده در هم‌سازی برخواست، که فراتر از شنوایی، در ژرفاها و بلندی‌ها، و منزل‌گاه‌های ایلوواتار رخنه کرد و سرازیر گشت، و نوا و پژواک آن به نیستی در آمد، و دیگر نیستی نبود. نه هرگز پس از آن آینور نوایی به سان این نوا پرداخت، گرچه گویند سرایندگان آینور و فرزندان ایلوواتار نوایی بس بزرگ‌تر در پیش‌گاه او در روز پسین خواهند سرود. پس پی‌رنگ ایلوواتار به راستی نواخته‌ خواهد شد، و در آن هنگام ادا شدن، هرکس به نیکی مقصود او [ایلوواتار] از نقش خود و دگران را در خواهد یافت، و ایلوواتار با برانگیختن آتش نهان در افکارشان، خوشنودشان خواهد ساخت.اما اینک ایلوواتار نشست و [نوای آینور] شنود و دیر زمانی آن ‌را نیکو یافت، چه در آن نوا کاستی نبود. اما همچنان که پی‌رنگ [ایلوواتار] بالیدن می‌گرفت، در قلب ملکور (Melkor) سودای درهم‌آمیختن دریافته‌های خویش که در هم‌نوایی پی‌رنگ ایلوواتار نبود، آغازیدن گرفت؛ چه او خواهان افزودن قدرت و شکوه بخش‌های مربوط به خودش بود. در میانِ آینور، ملکور بیشترین موهبت‌های قدرت و دانش را بهره برده ‌بود، و از همه موهبت‌هایی که به برادرانش عطا شده بود، بهره‌ای داشت. اغلب به تنهایی، در نیستی در پی شعلهٔ تباهی‌ناپذیر بود؛ چه تمنای هست کردن چیزهایی از آن خودش در درونش شعله می‌کشید، و در گمانش ایلوواتار اندیشه‌ای برای نیستی نداشت، و او از پوچی آن بی‌تاب بود. باری او شعله [تباهی‌ناپذیر] را نیافت،‌ چه آن با ایلوواتار است. اما تنها ماندن در انزوا سبب شد اندیشه‌هایی بی‌شباهت به اندیشه برادرانش پروراند.بعضی از این اندیشه‌ها در نوایش در تنید، و بی‌درنگ نا‌هم‌سازی پیرامونش بالا گرفت،‌ و بسیاری که در نزدیکی او می‌سرودند دلسرد شدند، و اندیشه‌هاشان آشفته و نوایشان نااستوار شد؛ اما گروهی هم‌نوایی با او را سر گرفتند و اندیشه‌های آغازینشان را وا نهادند. آن‌گاه آشوب ملکور فزونی گرفت و نغمه‌هایی که پیش‌ از این شنیده شده بود در دریایی از بانگ‌های آشفته فرو نشست. اما ایلوواتار نشسته و می‌شنود تا آن‌که چنان شد که گویی سریرش در میان تندبادی سهمگین است، به سان آب‌هایی تاریک در نبرد با یکدگر، با خشمی فروکش‌‌ناپذیر.بخش دوم را اینجا و بخش پایانی را اینجا بخوانید.SinaSinaSat, 03 Apr 2021 01:51:08 +0430