https://virgool.ir/feed/@e.dashti2002fa2026-11-11 07:49:45https://files.virgool.ir/upload/users/827941/avatar/nJQ01D.jpeghttps://virgool.ir/@e.dashti2002https://virgool.ir/@e.dashti2002/قصه-ی-ما-به-سر-رسید-zo117p2mo6knنرسید که نرسید! مشکل خودش است. می‌خواست حواسش را جمع کند تا راه درست را برود و به مقصد برسد. والا! خودمان کم گرفتاری داریم، غصه‌ی به مقصد رسیدن یا نرسیدن کلاغ مردم را هم بخوریم این وسط؟!ما فقط می‌خواستیم قصه‌ای گفته باشیم، که گفتیم. وظیفه‌امان را هم به نحو احسن انجام دادیم. قصه‌ای را انتخاب کردیم که هم تراژدیک باشد هم حماسی و هم آموزنده، با تب و تاب تعریفش کردیم. حالا تمام شد. ما که قصه‌گو نیستیم. همین‌جوری تفننی یک قصه‌ای گفتیم. دیدیم همه می‌گویند، ما هم گفتیم. گناه کردیم؟ فرصتی پیدا کردیم که هیجاناتمان را از طریق این قصه تخلیه کنیم. حالا شاید یک سودی این وسط بردیم. سود مادی‌اش چندرغاز است و نمی‌ارزد اصلا. زور زدیم، پیاز رنده کردیم تا دو قطره اشک ریخته باشیم، همین‌طوری بهشت را به نام خود زدیم. تمام گناهانمان شسته شد. از این بهتر نمی شود. شما هم زیادی جدی‌اش گرفته‌اید. همه جای دنیا از اینجور مراسمات قصه خوانی برگزار می‌شود. خیلی خوب و مفید هم هست. مثل یک کارناوال که می‌آید و می‌رود. زنگ تفریح هم برای زندگی لازم است خب.حالا دیگر برگردیم سر خانه و زندگی‌امان. به جهنم که کلاغه کجا گم و گور شد. ما مسئول سرنوشت کلاغه نیستیم. مسئول سرنوشت شخصیت‌های قصه هم همین‌طور. به ما چه اصلا؟!قصه پایانش تلخ بود؟ خب بود که بود! حالا که تمام شده، می‌گویید ما چه خاکی به سرمان بریزیم؟ بروید یقه‌ی قصه‌نویس را بچسبید.جدی جدی دارید یقه جر می‌دهید برایش؟چرا اینقدر جوگیرید شما! قصه بود فقط! قصه! نشنیده‌اید تاحالا؟ گیرم که از روی یک ماجرای واقعی نوشته باشندش. روی زندگی امروز من و شما چه تاثیری دارد آخر؟ نان می شود برای خوردن؟ ثوابش را هم که همان ده روز قبل پخش کردند. با یک قطره، بهشت اوکی شد. این دست از مویه برنداشتن‌ها واسه چیست دیگر؟ مختان تاب داردها.​​​​​​نخیر، ادامه‌ی این داستان نوشته نشده. یعنی کارناوالی برایش نیست. اهمیتی ندارد سر باقی شخصیت‌ها چه آمده. فضولی‌اش به شما نیامده. شخصیت اصلی که مرد، قصه تمام می‌شود. راه و منش و مسلک شخصیت اصلی چی؟ چه غلط‌ها! می‌گویم مرد! تمام شد!چی؟ دفن نشده هنوز؟ آخی، طفلکی... خب یک پی‌نوشت به صفحه‌ی آخر اضافه می‌کنیم و مراسم تدفینش را هم توضیح می‌دهیم آنجا. دیگر چه؟ دست بردارید بابا! چرا به میت اجازه نمی‌دهید میت باقی بماند؟ با این حرف‌هایتان که مرده زنده نمی‌شود.بگذارید یک نصیحتی بهتان بکنم، آدم باید در لحظه زندگی کند. یعنی بیش از حد حرص و جوش گذشته و آینده‌اتان را نخورد. این یکی که دیگر قصه است! غمگین بود درست، ما هم کم غصه‌اش را نخوردیم. دیدید که ده روز عزایش را نگاه داشتیم. چون آخر قصه برایمان اسپویل شده بود، از ده روز قبلش می‌دانستیم قهرمان قصه به سوی مرگ می‌شتابد. ما اما همچنان دندان به‌هم می‌سابیدیم و دعا دعا می‌کردیم این بار قصه جور دیگری تمام شود. نشد. دعایمان را می‌گویم، مستجاب نشد. خودمان هم می‌دانستیم قرار نیست مستجاب شود. فقط جوگیر شده بودیم. پیش می‌آید دیگر. آدم توی حال و هوای قصه غرق می‌شود.اما بعد از تمام شدنش؟ هرکس غرق قصه بماند حماقت کرده. فراموشش کنید باباجان. باز قصه‌ی شادی بود یک چیزی. این که همه‌اش ماتم است. ماتم را سفت چسبیدن و رها نکردن از حماقت هم احمقانه‌تر است. دو روز بیشتر زندگی نمی‌کنیم در این دنیا. که خوش باشیم، بگوییم، بخندیم، برقصیم. مگر غیر این است؟هان؟ سر مرد بی‌گناه توی قصه را بریده‌اند؟ فرو کرده‌اند داخل نیزه و توی شهر می‌گردانند و مردم به ریشخندش گرفته‌اند؟ دیگر چه شده؟ از گوش‌های بریده‌ی دخترک آن مرد هنوز خون می‌آید؟ مازوخیسم دارید شما؟ نگاهش نکنید دیگر! رویتان را بگیرید این طرف! بیخودی اعصاب خودتان را خورد نکنید.دیگر این قصه تمام شده و رفته. کلاغه هم نمی‌دانم کجا گم و گور شده...میخکمیخکSat, 21 Aug 2021 00:34:19 +0430https://virgool.ir/@e.dashti2002/نشود-فاش-کسی-آنچه-میان-من-و-توست-llkweyia3fc6می‌خواهم با تو حرف بزنم. فقط با تو. در این گوشه‌ی خلوت دنیا. باهم حال احوال کنیم. برای هم از خاطره‌های بامزه‌امان بگوییم. سر به سر هم بگذاریم. بی‌دلیل و بی‌بهانه بزنیم زیر خنده. آنقدر بخندیم که اشکمان در بیاید. یا حتی نفس کم بیاوریم. میان گریه و خنده کم‌کم خنده هایمان کم‌رمق‌تر شوند. تصنعی شوند. بعد بغضمان خود به خود می‌شکند.باور کن به محض اینکه این دیوار بتنی لعنتی که جلوی نفس کشیدنمان را گرفته گورش را گم کند و به سیل اشک اجازه‌ی جاری شدن دهد، همه چیز خودش حل می‌شود.او برمی‌گردد؟ نه. زخم‌هایمان خوب می‌شوند؟ نه. گریه درمان هیچ دردی نیست. فقط مسکن است. و ما مگر جز تسکین چیزی می‌خواهیم؟ احمق که نیستیم! جفتمان می‌دانیم دیگر هیچ‌چیز مثل سابق نخواهد شد. اما همین‌ که دیگر خبری از بغض نباشد، فریادهای فروخرده جگرمان را نسوزانند، کابوس‌ها لاقل در خواب دیگر به سراغمان نیایند و سرمان از شدت درد در آستانه‌ی انفجار نباشد، انگار همه‌چیز حل شده. انگار دیگر مشکلی نیست‌.پس بیا کنارم بنشین. اول من شروع می‌کنم. از آن روزی می‌گویم که جفت پاهایم روی کف یخ‌زده‌ی سرویس بهداشتی عمومی سر خوردند و جلوی چشم همه یک معلق کامل زده. بعد تو عین تمام آدم‌هایی که آن روز آنجا بودند پقی بزنی زیر خنده. عین خیالت نباشد که وقتی سرم با آن شدت به کاشی‌ها خورد دردم گرفت یا نه. خودم هم بخندم و آرزو کنم کاش تمام دست و پا چلفتی بازی‌ها و سردردهای عالم همین‌قدر بامزه و شیرین باشند.آنقدر بخندیم که اشکمان در بیاید. آنقدر که حتی دلیل خندیدنمان را هم یادمان نیاید. ولی باز هم دست برنداریم. بخندیم. بخندیم چون خنده به چشم‌هایمان اجازه‌ی باریدن می‌دهد. این‌طوری قلبمان را گول می‌زنیم. به خودش باشد که اجازه‌ی آرام شدن بهمان نمی‌دهد. کم‌رمق و تصنعی هم که شده، بخندیم. آخر سر یک جایی، یک روزی، بغضمان می‌شکند.میخکمیخکSat, 24 Jul 2021 01:31:47 +0430https://virgool.ir/@e.dashti2002/سلام-ای-بغض-تو-سینه-ml3pozfuc6wbببین بغض جان، نمی‌دانم هدفت از زندگی چیست، ولی انصافا این زندگی نیست که تو داری. آخر خودت را بیخودی آن تو حبس کرده‌ای که چه بشود؟ که نگویند ببین چه بغض ضعیفی بود و چقدر زود شکست؟ تو رو جان مادرت بیخیال حرف مردم شو. ول کن جهان را بغض جان! خودت را عشق است!بیا، بیا از چشم‌هایم یک نگاه به دنیای بیرون بینداز. ببین چقدر رنگارنگ و زیباست. یک وقت فریب شر و ورهای قلبم را نخوری‌ها! او چه می‌داند دنیا دست کیست! نمی‌خواهم غیبتش را بکنم، بچه‌ی بدی نیست، فقط زیادی احساساتی است. تو که مثل او کم طاقت و شکننده نیستی. نترس. چیزی‌ات نمی‌شود. بیا کمی خوش بگذران. بگو، بخند، برقص. اگر هم جایی خدایی نکرده بدی دیدی، راهت را بکش و برو! تو مثل آب روانی بغض جان. دل نیستی که یک جا گیر کنی و هرچقدر هم زخم برداری نتوانی از داخل بوته‌های خار بیرون بیایی. تو راحت سفر می‌کنی. پس چرا این همه وقت است یک‌جانشین شده‌ای؟ می‌خواهی اسم خودت را در کتاب گینس ثبت کنی؟ که چه بشود؟ بابت تمام لحظه‌هایی که به کامم تلخ کردی مدال افتخار بگیری؟ بروی جلوی بغض‌های همسایه پز بدهی و بگویی که چطور چند سال جلوی نفس کشیدنم را گرفتی؟ آن‌ها هم برایت کف بزنند؟ همین را می‌خواهی؟ تو که نامرد نبودی بغض‌ جان! ما خیلی وقت است که هم را می‌شناسیم. من که بدت را نمی‌خواهم...برو. آزاد باش. بگذار اشک از این پیله‌ی لعنتی بیرون بیاید و جاری شود. بگذار این سد بشکند. محض رضای خدا! پایت را از گلویم بردار! می‌دانم... خودم می‌دانم بدون تو من همچنان یک کوه غم و غصه دارم. اما تو تحملش را سخت‌تر می‌کنی! خبر دارم اگر بروی هم دو روز نشده برمی‌گردی و کنج این سینه‌ی سوخته می‌نشینی. اشکالی ندارد. همین دو روز را به من مهلت بده. لطفا! در عالم رفاقت این یک لطف را در حقم بکن. خواهش می‌کنم بغض جان. بیا، بیا خداحافظی کنیم.میخکمیخکSun, 11 Jul 2021 22:23:47 +0430