https://virgool.ir/feed/@e.12012fa2026-11-11 20:48:27https://files.virgool.ir/upload/users/22810/avatar/n47UgN.pnghttps://virgool.ir/@e.12012https://virgool.ir/@e.12012/بنشینم-و-صبر-پیش-گیرم-rqbfvzcgomqxدو سالدو سال آزگار از آخرین متنی که اینجا نوشتم گذشته، اون موقع‌هم از تو نوشتم. اینجا همیشه از تو مینویسم یا بلعکس وقتی میخوام از تو بنویسم میام اینجا. این مدت خیلی خواستم بگم، بنویسم ولی فکرام کلمه نمی‌شدند.بله دو سال گذشته و حالا من در پاریس هستم. ارشدم رو خیلی زود تموم کردم و دارم توی یک پژوهشگاه کار میکنم، کم‌کم دارم خودمو آماده میکنم برای اپلای دکتری. درست شبیه دو سال پیش من بی‌تابم تند و تند سیگار میکشم و از خودم و آینده خیال میسازم.توی این دوسال زندگی من خیلی عوض شده برای توهم گمونم شده باشه. حالا اعتماد بنفسی پیدا کردم، مستقل شدم، کارام خوب پیش میره و کلی تشویق از این و اون میگیرم. دیگه توی اون خونه‌ی ۵۰ متری و بدون پنجره‌ی زیر هم‌کف نواب زندگی نمیکنم، رویاهام روز به روز بیشتر درآغوشم میخزند و حالا جایی هستم که خودم رو لایقشون ببینم. میدونی حتی الان یه دوست‌پسر دارم! آدم مهربونیه، گه‌گاهی باهم اینور و اونور میریم و از کار و زندگی میگیم. همه‌چیز به نظر رو به راه میاد نه؟ شهر قشنگ، موفقیت تحصیلی و کاری، استقلال مالی یه دوست پسر مهربان...ولی نیست، رو به راه نیست یک جای خالی در زیر و پی این بنای رویایی وجود داره جای خالی که همه‌ی عمارت رو به لرزه میندازه. از روانشناسم پرسیدم پس کی جای خالیش پر میشه؟ چقدر دیگه بگذره از یادم میره؟ الان دو سال شایدم سه سال از جداییمون میگذره منم همه سعیمو کردم به زندگی عادی برگردم پس چرا سایه‌ی شبح این آدم از زندگی من نمیره؟ چرا توی سفرهام وسط بگو و بخندهام توی کافه، موقع غصه خوردن یا شادی چرا اینقدر اینهمه همه‌جا هست؟گفت اگه تا حالا نرفته بعد از اینم زمان نمیتونه حلش کنه. بیا درموردش حرف بزنیم فلان کنیم بیسار کنیم. درموردت حرف زدم، فلان کردم، بیسار کردم اما بازم نرفتی، حضور قاطع لحظه به لحظه‌ت اینجا و اونجای زندگیم پررنگ‌تر شد و کمتر نشد.تصمیم گرفتم بپذیرم که این شبح هست و میمونه تو زندگیم، آوردمش کنار خودم نشوندم. گاهی بعد از کار به جای خونه میرفتم یه کافه و ساعت‌ها با شبحت خلوت میکردم. حرف خاصی‌هم نمیزدم بیشتر اون به من زل می‌زد و من سرمو پایین میگرفتم.چند ماه پیش فهمیدم رفتی آمریکا. اولش ناراحت شدم، چقدر دور شده بودی! قبلا اگرچه حتی توی یه کشور زندگی نمی‌کردیم ولی فکر اینکه توهم بلاخره جایی همین دور و اطراف هستی دلگرمی ساده‌لوحانه‌ای بهم میداد. فقط امکان وقوع این احتمال که اگه بخوام میتونم یه هواپیما بگیرم و برم پیشت دلگرمم می‌کرد. ولی حالا چی؟ راستی راستی یه دریا یه اقیانوس فاصله افتاده بود. بعدش گفتم خب بهتر نشد؟ منم که میخواستم واسه دکتری برم امریکا الان که میدونم اونم اونجا ست بهتر نیست؟اه از این همه فکر و خیال، اه! سرزمینی به وسعت یک قاره، من کجاش باشم تو کجا؟ اصلا برای چی این همه رویا میبافم؟ پرت میشم توی مارپیچ فکرام، پرت میشم توی گذشته. چی شد که اینطور شد؟ فکرهای صدبار‌ه‌ی بی‌انتها و خسته کننده. یه سیگار دیگه روشن میکنم. اون ترجیع بند سعدی که ملکیان میخوند همون که سال‌ها پیش برام فرستادی رو با صدای بلند پلی میکنم:"...فکرم به همه جهان بگردید وز گوشه‌ی صبر بهترم نیستبا بخت جدل نمی‌توان کرد اکنون که طریق دیگرم نیستبنشینم و صبر پیش گیرم دنبالهٔ کار خویش گیرم..."بنشینم و صبر پیش گیرم، بنشینم و صبر پیش گیرم...اتفاقی متنی که چند ماه پیش نوشته بودم رو میخوندم، جایی در انتهاش نوشته‌ام : "من به این استیصال عادت ندارم تا زمانی که می‌شود کاری کرد باید کاری کرد." بله مثل همیشه که برای کار و تحصیل و پیشرفت جنگیدم این‌بار میخوام برای کسی که دوستش دارم بجنگم، برای تو! دیگه نمیخوام خودمو گول بزنم. نه! ببین نه! نمیخوام بنشینم و صبر پیش گیرم! یه پوزیشن کاری پیدا کردم توی یه دانشگاه عالی تو همون شهری که تو هستی... براش اپلای میکنم.120120Sun, 28 May 2023 17:59:35 +0330https://virgool.ir/@e.12012/چوب-دو-سر-طلای-زمانه-fkv47jwdtcijشاید بخشیش به خاطر داستان کرونا و بریدن از همه ی اجتماعات باشه ولی به هر صورت خیلی وقتا پیش میاد که دلم میخواد جایی میبود که میتونستم توش حرف بزنم یا به هر نحوی با دیگرانی ارتباط برقرار کنم. وضع عجیبیه!از وقتی از این شبکه های اجتماعی لیو دادم انگار از دنیا کنده شدم. به یکباره جوری از دوستان و آشنایانی که تا پارسال به ناگزیر در جریان ریز و درشت زندگیشون بودم بریدم، که انگار هرگز نشناختمشون. با بعضی هاشون بیشتر از یکساله که کلمه ای هم حرف نزدم! البته، گفت و گو نداره که کرونا و قرنطینه و بسته شدن دانشگاه و ... نقش اساسی داشت. حالا دلیل این انزوا هرچی که بود چندباری به سرم زده که دوباره ی توی یکی از شبکه های اجتماعی (اینستا یا توییتر و ...) اکانت بسازمهر بارهم ثانیه دقیقه نشده یادم میاد که من زمانی اکانت داشتم و به دلایل قانع کننده ای حسابامو بستم و اتفاقا همیشه هم ترک شبکه های اجتماعی تاثیر خوبی روی زندگیم گذاشته.خوب میدونم که معضلات اینستا و توییتر کم نیست و بعضی هاش رو هر چقدرم که بخوای مدیریت کنی به طرز انکارناپذیری گریبانتو میگیرهاز جمله : در معرض بمباران خبری قرار گرفتنایجاد وضعیتی که آدم ناخودآگاه به سمتی میره که برای خوش آیند دیگرانی به نوعی رول بازی کنه. مثلا حرف هایی رو بزنه یا نزنه ( به نوعی همون تظاهر )وارد کردن انتقاد بی خود و احمقانه به همه دنیا و در مقابل مورد انتقادها و هجمه های بیخود و احمقانه‌ی هر ننه قمری قرار گرفتنحرص خوردن از دست ده‌ها و صدها آدم متظاهر همه چیزدان خودشیرین پندار صرف وقت انرژی ذهنی زیاد برای مسائلی که هیچ دردی از تو و هیچ کس دیگه‌ای دوا نمیکنهو ... هزاران معضل و دردسر دیگر .همه این مشکلات هست در برابر اینکهبابا منم آدمم گاهی وقتا حرفم میاد...نخیر! بیفایده ست. انگار درد مارا نیست درمان، الغیاث!120120Thu, 20 May 2021 02:34:58 +0430https://virgool.ir/@e.12012/ما-هنوزم-پاریسو-داریم-frxmqctw9mw7این داستان رفتن و اپلای برای من خیلی های دیگه شبیه تاس چند ده وجهی هست. روی یه وجهش نوشته برلین یکی دیگه آمستردام اون یکی رم...، یه روز تاسو میندازی بالا یه سالی واسه خودش میچرخه و میچرخه بالاخره روی یکی از وجهاش میوفته زمین. تا قرعه ی تو به اسم کجا باشه؟ برای تو این اسم فلان شهر توی ایتالیا بود و برای من پاریس. حالا که مقصد معلوم شده باید حسابی تلاش کنم تا برای موقعیتی که به سختی به دستش آوردم آماده بشم. هر صبح که از خواب بیدار میشم اولین کاری که میکنم روشن کردن پادکست آموزش فرانسه ست همونطور که چشمام بین خواب و بیداری باز و بسته میشه جملات رو تکرار میکنم ( بون ژوغ، اسک وو وودغیه ماژ کلک ...) یکم که چشام باز میشه هندزفری رو میذارم توی گوشم و میرم آشپزخونه زیر کتری رو روشن میکنم و همچنان درسام رو زیر لب زمزمه میکنم ( وی، ژ کومپخو ل‌فغونسه..) یه چایی میریزم یهو فکرم میره سراغ یه خاطره دور مثلا اون شبای سردی که تو راه برگشت از دانشگاه میرفتیم شیرینی کیوان توی خیابون طالقانی یه چایی و شیرینی میگرفتیم و پشت سکوی شیرینی فروشی همونجا بساط یه بحث داغ رو علم میکردیم و چاییمونو با لذت مینوشیدیم بعدش باهم قدم زنان تا ایستگاه اتوبوس ایتالیا میرفتیم؛ حواسم از پادکست پرت شد، دوباره برش میگردونم عقب (وی ژ کومپخو...).برمیگردم اتاقم ایمیلمو چک میکنم و اگه ایمیلی داشته باشم بهشون جواب میدم دوباره خیالم پرواز میکنه میره یه صبح زود توی میدون درکه میریم اون سوپرمارکت یه آب معدنی و کمی خوراکی میگیریم میزنیم به دل کوه. اذغال چال وایمیستیم توی اون هوای بی‌نظیر روی تخت‌هاش یکم میشینیم دوتا چایی میگیریم چند دقیقه ای استراحت میکنیم تا نفسی تازه کنیم. دوباره نگاهمون میوفته به اون نوشته ی روی در کافه اذغال (چای بهانه ی عاشقانه ی خوبی ست برای با تو بودن). بازم حواسم پرت شد داشتم جواب میل رو مینوشتم.این پروگرمی که توش پذیرش گرفتم خیلی سنگینه. میدونم اگه از الان یه بخشی از کارو پیش نبرم اونجا حسابی کارم ساخته ست. میشینم یکی از کورسامو ببینم؛ استاد داره آمار و احتمال درس میده رسیده به قانون بیز و این بارهم خیال من خیلی وقته رفته... رفته آخرین روزای قبل رفتنت همون روز توی متروی تئاتر شهر که برام نرگس خریدی گفتی همه‌ش نگران بودم قبل فصل نرگس برم و امسال نتونم برات نرگس بگیرم همون روز که قبل از عبورم از گیت مترو محکم بغلت کردم و هیچ خیال نکردم که ممکنه اون آخرین باری باشه بغلت میکنم. استاد داشت از قانون بیز میگفت؟ حواسم کجا ست؟نخیر نمیشه تمرکز کرد میرم بیرون یه قدمی بزنم یه هوایی بخورم. این روزا همه‌ش تو خونه‌م و بهتر بگم همه‌ش تو اتاقمم تن و بدنم کرخت شده. مسیر کنار رودخونه ی شهر کوچیکمو پیش گرفتم منو هرجا میخواد ببره. میرسم به یه پل فلزی کوچیک درست شبیه همون پل توی ماسال همون که اون شب بعد از اینکه از غذا خوری کنار بام اومدیم بیرون دیدیمش. همون شب سرد که چند ساعت توی آلاچیق غذاخوری کنار بخاری نشستیم و رادیو دستوشته ها گوش دادیم. اون شب ماه قشنگی توی آسمون بود و کوروش یغمایی تو گوشمون زمزمه میکرد (( بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم...)) رفتیم روی پل رودخونه ماسال و آسمان صاف توی اون شب آروم رو نگاه کردیم لحظه ای چندهم بر آب روانش نظر کردیم. بالاخره به خودم اومدم دیدم چندی ست همه تن چشم شده‌ام خیره به دنبال تو میگردم...دیوارهای اتاقم به معنای واقعی کلمه از کاغذهای یادداشت کوچیک پوشیده شده هر روزهم بهشون اضافه میشه. یکی از دیوارها برای واژه های انگلیسی و اون یکی برای کلمات فرانسوی سومین دیوار برای نت های درسی و کارای روزانه و ای کاش اینها همه ی اون چیزایی بود که ذهنم درگیرشونه. لغات جدید اون روز رو توی کاغذهای نت یادداشت کردم و میچسبونم به دیوار و همون لحظه ساوند کلاود آهنگ به مقصد پاریس رو پخش میکنه ( ما تو تهران به هم گفتیم خداحافظ، تا دیگه گریه های هم رو نشماریم، تو چندماه بعد نوشتی توی ایمیلت، عزیزم ما هنوزم پاریسو داریم ...) آهنگ به طرز مسخره ای گریه انگیزه! چه طور ممکنه یه آهنگ اینقدر پر باشه از نمادهای خصوصی بین ما؟ خواننده ی این آهنگ که نمیدونست سال ها قبل یه روزی، توی همین تهران زمانی که نه چیزی از رفتن تو معلوم بود و نه من ما به شوخی زیر برج ایفل باهم قرار گذاشتیم، خواننده ی این آهنگ که از راز بین من و تو و صدای لئونارد کوهن خبر نداشت خواننده ش که از حرفامون از رویاهامون از سکوت‌هامون و ناگفته هامون خبر نداشت،آخه چه طور ممکنه همه ی اینا اتفاقی باشه؟ بلاخره امروزم مثل دیروز و پریروز به سر اومد ساعت از نیمه شب گذشته و تا فردا که دوباره صبحم رو با پادکست آموزش زبان شروع کنم دیگه نه میتونم درس بخونم نه فرانسه گوش بدم و نه ایمیل جواب بدم و نه حتی میخوام. چراغو خاموش کردم و تو تاریکی اتاق نشستم. همه ی تصویرایی که بی اجازه به روزم سرک کشیدن رو دعوت کردم که بیان و حالا با خیال راحت جولان بدن. یه چایی دیگه واسه خودم ریختم و آهنگو گذاشتم پلی شه، زیر لب باهاش تکرار میکنم:عزیزم ما هنوزم پاریسو داریم...120120Tue, 04 May 2021 06:10:26 +0430https://virgool.ir/@e.12012/حالی-خوشدار-این-دل-پر-سودا-را-tmlepjc0we3uپاییز اونقدری پاییز شده بود که بلوار کشاورز رو یک‌سره زرد و قرمز و نارنجی کنه. عصر سردی بود و باد ملایمی می‌وزید. عمدا روی جاهایی که برگ خشک جمع شده قدم میذاشتم تا صدای خش‌خش‌شون رو بشنوم. یه سرِ هندزفری تو گوش من بود و سرِ دیگه‌ش تو گوش ایشون. سارا نائینی میخوند« راه رویام و چه زود دزدیدمن یلدام، شب ِ دور از خورشیدباز پاییز شد و باد چرخید وهوس چو گیاهی مرموز رویید ...» با خودم فکر میکردم چقدر قشنگه، چقدر زیباست. بلوار کشاورز بیخ گوشمونه‌ها دو قدم تا دانشگاه تهران فاصله داره بعد ما واسه دیدن خوشگلی درختای پاییز هلک و هلک تا جنگلای گیلان رفتیم و دست از پا دراز تر برگشتیم. آخه دیر شده بود، برگی در کار نبود .یادم نمیاد که بلوار کشاورز رو چندبار تا ته رفتیم و برگشتیم ولی بالاخره از قدم زدن خسته شدیم نشستیم روی نیمکت‌ها؛ باز فکر رفتن اومد تو سرم فکر اینکه اینا میگذره من میرم اون میره یه روز میاد که پاییزه برگ درختا زرد و قرمز شده و معلوم نیست من کدوم نقطه‌ی این دنیا نشستم و دارم با نهایت دلتنگی به این روز پاییزی تو بلوار کشاورز فکر میکنم. داستان مهاجرت همیشه برام غم‌انگیزه حتی الانم که دارم اینو مینویسم اشک تو چشمام جمع شده. همون موقع یاد حرفی افتادم که مدت‌ها پیش خودم بهش گفته بودم اینکه روزی آدم خیلی دلتنگ کسی یا جایی باشه این معنی رو میرسونه زمانی چیزهای باارزشی رو داشته و تجربه کرده که امروز ارزش دلتنگ شدن رو داره این معنی رو میرسونه که تو روزهایی رو اینقدر خوب زندگی کردی که الان آرزوی تکرار شدنشو داری. تا حالا دیدی کسی دلتنگ روزای بد بشه؟ گفته بودم دلم میخواد این روزها و این سالها رو اونقدر خوب زندگی کنم که مستحق بیشترین دلتنگی‌ها باشن.آره دلم میخواد خوب زندگی کنم. دلم میخواد با تمام وجودم این لحظه‌ها رو زندگی کنم. دلم میخواد وقتی یه عصر پاییزی توی بلوار کشاورز قدم میزنم تمام فکر و حواسم به دستی که گرفتم، برگی که زیرپام خش‌خش میکنه، بادی که می‌وزه و درختی که زرد شده باشه. دلم میخواد لحظه‌هایی رو تجربه کنم که ارزش دلتنگ شدن رو داشته باشن.هوا تاریک شده بود و داشت سردتر میشد، رفتیم کلانای ولیعصر یه چایی و کیک بگیریم و دوباره قدم‌زنان راه افتادیم تا دانشگاه. آهنگ هم عوض شده بود«ای یار جانی یار جانی دوباره برنمیگردد دیگر جوانی...».120120Sat, 16 Mar 2019 17:24:14 +0330https://virgool.ir/@e.12012/اتاقم-بخش-اول-xnma3pxackqvنه اینکه اتاق من چیز خاصی باشه،نه.یه مکعب ۳*۳*۵ که یه پنجره رو به حیاط خلوت خونه خودمون و پشت بوم بقیه خونه‌ها داره. حیاط مدرسه‌ی ابتداییم کاملا از پنجره اتاقم معلومه آخه مدرسه با خونمون دیوار به دیواره.تا همین چندسال پیش، قبل اینکه همسایه‌ی سرکوچه‌مون خونه‌شو بکوبه و آپارتمان بسازه می‌شد بعضی شبا ماه کامل رو از پنجره دید. تختمو دقیقا آورده بودم وسط اتاق، یه‌جوری گذاشته بودم که وقتی روی تخت دراز میکشم بتونم از پنجره ماهو ببینم. بعضی شباهم مینشستم لبه‌ی پنجره و خیام میخوندم: از آمدن و رفتن ما سودی کو؟/ وز تار امید عمر ما پودی کو؟...سال کنکور اتاق وضعیت متفاوتی به‌خودش گرفت. مثل شب و روز من شلوغ و فشرده شد. بخاری کوچیک نمیتونست همه اتاقو گرم کنه؛ تخت و میز تحریر رو ‌آوردم نزدیک بخاری تقریبا همه‌ی وسایلو چپونده بودم توی یه نیمه‌ی اتاق و فقط از همون قسمت استفاده میکردم. ساعت هفت صبح پا میشدم یک قدم تا کتابخونه برمیداشنم کتابی که باید طبق برنامه میخوندم رو از تو قفسه برمیداشتم بعدش دو قدم تا میزتحریر؛ پشت میز مینشستم مامان صبحونه‌مو میاورد تو اتاق وسط درس خوندن میخوردم. تقریبا به‌جز زمان صرف نهار و شام بقیه‌ی روز رو‌ یا پشت میز بودم یا روی تخت تو اتاقم. اون سال‌ها اتاقمم به اندازه خودم عذاب کشید.البته زندگی توی اتاقم همیشه‌هم اینقدر بد نبوده. ۱۴ سال پیش ۸ساله هستم خیلی وقت نیست خوندن و نوشتن یادگرفتم واقعا بابتش هیجان‌زده‌م. هرشب قبل خواب زیر نور شبخواب عجیب لمسی که مامان تازه برام خریده و تا این لحظه بخاطرش به‌همه‌ی آدمایی که پاشونو گذاشتن اتاقم فخر فروختم واسه عروسکم کتاب میخونم. یه کتاب صورتی‌رنگ که از کتابخونه بابام برداشته بودم«داستانهایی برای کودکان از جانوران، الگا پروفسکایا». عروسکم وقتی خوابش میبرد که من از خوندن خسته شده‌بودم. گاهی نیم ساعت طول میکشید گاهی پنج دقیقه. بعد اینکه میخوابید چراغ شبخوابو خاموش میکردم و خودمم میخوابیدم.راستی اسمش کلارا بود، عروسکمو میگم.ادامه دارد؟ ندارد؟ بستگی به حوصله‌م داره.120120Fri, 15 Mar 2019 02:42:29 +0330https://virgool.ir/@e.12012/اتاق-من-lyyehjjovta0این متن رو دارم ۱۲ شب توی جاده مینویسم. هربار که از تهران به مقصد دیارم راه میوفتم شروع میکنم به مرور کردن چیزایی که اونجا منتظرمه:مامان، بلال پخته، کتابخونه، تپه‌ی تنهایی، شیرینی‌های معروفی، پدربزرگ، غذای مامان، دوستام، چراغای شهر، بخاری، اتاقم...همیشه دلم برای همه‌شون تنگ میشه.هرچند که گاهی وقتا اونقدر سرگرم چیزای جورواجورم یادم میره چقدر دلم برای همه‌شون تنگ شده.چه فرقی داره؟ یادم باشه یا نباشه چه فرقی داره؟ به هرحال تمام مدت دلم برای همه‌شون تنگ بوده. گیرم اینکه گاهی‌هم فراموش کنم.120120Fri, 15 Mar 2019 01:37:48 +0330