https://virgool.ir/feed/@dscfdnmd002fa2026-11-10 23:36:54https://files.virgool.ir/upload/users/4969876/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@dscfdnmd002https://virgool.ir/@dscfdnmd002/رویایی-در-هتل-متروکه-داستانی-از-یک-دلتنگی-cu53xwhqcenjچشم‌هام رو که باز کردم، هنوز سنگینیِ اون فضا روی سینه‌ام بود؛ خوابی که بدجور دلم رو بُرد و وسط یه دلتنگیِ گنگ رها کرد. همه‌چیز از یه مسافرت شروع شد. وسطِ راه زدیم کنار و تو یه استراحتگاه موندیم؛ یه‌جور هتلِ متروکه و عجیب که هیچ‌کس جز ما توش نبود، ساکت و خلوت. اونجا یه زنِ خیره‌کننده زیبا بود با چندتا بچه‌. فضا شبیه پرورشگاه بود، اما بوی هتل می‌داد. از پله‌ها زدیم بالا تا رسیدیم به بالاترین طبقه. توی اون هتل، انگار همه‌ی دنیا و همه‌ی فامیل دور هم جمع بودن؛ مامانم بابام ، خاله‌ام، دخترخاله‌هام، پسرخاله‌ام و داداشام... همگی بودن. اما داستانِ اصلی جای دیگه رقم خورد.توی راهِ پله‌ها، دوتا پسربچه همراهم بودن؛ یکی‌شون مدام حرف می‌زد و سکوتِ راهرو رو می‌شکست، اما اون یکی ساکتِ ساکت بود، با یه نگاهِ پر از غصه و یه عروسک توی دستش. قبل از اینکه برسیم بالا، اون دختربچه‌ای که پایین دیده بودم، از مسیرمون جدا شد. توی طبقه‌ی اول موند. صورتش... وای از صورتش! آروم و بی‌صدا داشت دور می‌شد، اما مدام برمی‌گشت و پشت سرش رو نگاه می‌کرد. نگاهش پر از حرف بود، پر از دلتنگی و خداحافظی. و عجیب اینجای کار بود که توی اون چهره، انگار داشتم بچگیِ همون دختری رو می‌دیدم که تو دنیای واقعی دلم پیشش گیره؛ همون دختری که هرچقدر دویدم و تلاش کردم، نتونستم بهش برسم.همون لحظه، یه طوفان از دلتنگیِ ناشناخته ریخت تو وجودم. انگار گمشده‌ای داشتم که تو همون نگاهِ آخر جا مونده بود. بغضم ترکید و تازه فهمیدم وسطِ خواب دارم زار زار گریه می‌کنم. دلم بدجوری، به طرز دردناکی پیش اون تصویر گیر کرده بود.با همون دلِ شکسته و چشمای خیس، رسیدم به آخرِ راه. پا گذاشتم روی یه بالکنِ بزرگ. اولش همه‌جا سفید بود و پر از برفِ سرد. اما تا سرم رو برگردوندم، برف‌ها آب شدن و جاشون یه باغِ سرسبز دراومد؛ پر از آجیل، میوه و هرچی که فکرش رو بکنی. تو همون خواب، یکم ازشون خوردم.شاید مسیرِ رسیدن به اون بالا سرد و پر از بغض بود، ولی فهمیدم آخرِ همه‌ی این دوری‌ها و نشدن‌ها، بالاخره یه باغِ پر از آرامش منتظرمونه.AZAZWed, 28 Oct 2026 14:52:41 +0330