https://virgool.ir/feed/@drbakhshandeh.comfa2026-11-11 20:58:08https://files.virgool.ir/upload/users/183644/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@drbakhshandeh.comhttps://virgool.ir/@drbakhshandeh.com/درمان-قطعی-بیش-فعالی-در-کودکان-twlxjb5mxbkdدرمان دارویی بیش فعالی ضروری است:وقتی کودک مبتلا به بیش فعالی a به فوق تخصص مغز و اعصاب کودکان مراجعه می کند ابتدا لازم است برای تشخیص دقیق آن، نوار مغز سه بعدی یا نقشه مغزی یا QEEG انجام شود. در کودکان مبتلا به بیش فعالی در نواحی خاصی از مغز آنها امواج کند دلتا و تتا افزایش پیدا می کند. سپس در مرحله درمان بیش فعالی خود به دو دسته درمان دارویی و درمان های غیر دارویی تقسیم می شود. بهترین درمان دارویی بیش فعالی داروی ریتالین یا متیل فنیدیت است که با اثر روی افزایش غلظت دوپامین در بافت مغزی عمل می کند. داروی دیگر با اثر مشابه که طولانی اثر تر است، آتوموکستین یا استراموکس می باشد. گاه کودک مبتلا به بیش فعالی، همزمان به اضطراب یا افسردگی مبتلا است و در این موارد درمان های دارویی دیگری نیز مانند داروهای ضد اضطراب و ضد افسردگی هم باید انجام شود. برای تغییر در رفتار کودک برخوردهای والدین باید برای مدیریت رفتار کودک تغییر کند.خواب کودک بیش فعال باید تنظیم شود:پروفسور مارک استین Mark Stein از بیمارستان کودکان شهر سیاتل معتقد است که بخش زیادی از کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی، به اختلال خواب نیز مبتلا هستند. بستن چشم های کودک بیش فعال موجب تغییر بازی شده و گاه تنها یک زمان اندک مانند نیم ساعت خواب اضافه، می تواند به کنترل بی قراری و رفتار تکاشگری آنها کمک کند. در بیش فعالی کودکان چون نمی توانند شب آرام بگیرند و خواب مناسبی داشته باشند، در صبح روز بعد به علت خستگی ناشی از کمبود خواب، با نشانه های بیشتری از بیش فعالی و اختلال تمرکز بیدار خواهند شد.توصیه هایی برای خواب کودکان بیش فعال:اتاق خواب کودک بیش فعال خنک و تاریک نگه داشته شودتماشای وسایل دیجیتال قبل از خواب ممنوع شودتلویزیون، کامپیوتر ، موبایل و بازیهای ویدئویی حتماً خارج از اتاق خواب نگهداشته شودفضای خواب کودک بیش فعال باید آرام باشدزمان به خواب رفتن کودک بیش فعال ثابت باشد، حتی در تعطیلات آخر هفتهاستفاده از داروی ملاتونین با تجویز فوق تخصص مغز و اعصاب کودکان در صورت عدم توانایی به خواب رفتنوالدین اهداف کوچک قابل اداره کردن به کودک بدهند:برای تنظیم رفتار کودک بیش فعال، والدین و معلم کلاس نقش اساسی دارند. با واگذارکردن اهداف کوچک قابل اداره کردن، رفتار کودک را می توان مدیریت نمود. مثلاً به کودک بگویید به مدت 7 دقیقه روی میز شام بنشیند و قرار بگذارید که اگر کودک رعایت کرد، پاداش خواهد گرفت. در مهدکودک یا مدرسه والدین باید با معلم یا مربی کودک هماهنگ نمایند تا برای تنظیم رفتار کودک پاداش هایی در نظر گرفته شود. مثلاً اگر کودک در مدرسه بر روی نیمکت خود بنشیند، پاداش می گیرد که این پاداش صادقانه بوده و سریع به او تعلق می گیرد.اینگونه مدیریت رفتار کودکان بهتر از مجازات می تواند در مدیریت و تغییر رفتار کودک اثر گذار باشد. این جمله یکی از صاحبنظران دکتر ادوارد هالوول (Edward Hallowell) نویسنده کتاب نتیجه حواس پرتی، است که می گوید: اگر والدین در مرتب کردن به کودک خود کمک کنند، بسیار موثر تر از این است که تنها به او وظایفش را گوش زد کنند. زیرا این برخورد بیشتر شبیه عیب جویی است.والدین به زندگی کودک بیش فعال نظم و انضباط ببخشند:کودکی که به بیماری بیش فعالی مبتلا است تغییر و نظم را به سادگی نمی پذیرد. نظم و انضباط در زندگی کودک بیش فعال نباید شامل یک قانون و برنامه سفت و سخت باشد بلکه به معنای تنظیم ساختار زندگی او برای سازمان دادن به زندگی او است. ساختار زندگی کودک: ساختار به معنی نظم و انضباط سفت و سخت نیست بلکه به معنی تنظیم مواردی است که زندگی کودک را آرام و سازمان یافته نماید. بهترین راه برای شروع پاداش دادن به رفتارهای خوب کودک است.کودکان مبتلا به بیش فعالی خیلی خوب از طریق تشویق برای رسیدن به نتیجه مطلوب پاسخ مثبت می دهند و تشویق یا تقویت یک رفتار خوب می تواند کودک را در یادگیری عادت های مناسب جدید یاری کند.کوشش والدین برای ایجاد روابط سالم در خانواده:وقتی کودک بیش فعال در خانواده دیده شود، ارتباط میان تمام اعضای خانواده نقش مهمی در مدیریت و تغییر رفتار کودک مبتلا به بیش فعالی دارد. پرورش روابط مناسب در بین اعضای خانواده یک پشتوانه قوی برای تقابل با طوفان های ویرانگر ناشی از رفتار نامناسب کودک بیش فعال است. در فواصل مختلف و برای تقویت روحیه، والدین باید به خود فرصت استراحت بدهند و در صورت لزوم از اطرافیان خود تقاضای کمک کنند. همچنین والدین به دلیل مشکلات کودک بیش فعال خود را سرزنش نکنند.رژیم غذایی کودک بیش فعال بسیار مهم است:بررسی ها و تحقیقات جدید نشان می دهد که بین کمبود اسیدهای چرب امگا 3 و بیش فعالی ارتباط وجود دارد. همچنین ثابت شده است که در خون کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی، اسیدچرب امگا3 پایین تری وجود دارد. چربی امگا3 در گردو، ماهی هایی مثل سالمون، سبزیجات دارای برگ سبز مثل اسفناج، دانه کتان و محصولات سویا وجود دارد.در رژیم غذایی کودکان مبتلا به بیش فعالی مواد انرژی زا مانند قند یا مواد آلرژی زا مانند گندم، تخم مرغ و شیر نباید باشد. همچنین مصرف رنگ های مصنوعی و مواد افزودنی در رژیم حذف گردد. تا کنون در مورد اثر قطعی رژیم غذایی در بهبود علائم بیماری بیش فعالی مطالعه دقیقی انجام نشده است ولی شواهد زیادی وجود دارد که نشان می دهد تغییر در رژیم غذایی سبب تفاوت در بروز علائم می شود. در بیش فعالی کودکان کافئین به عنوان یک محرک عمل کرده و مصرف آن عواقب خطرناکی دارد. بنابراین مصرف آن توصیه نمی شود.ki kiki kiWed, 06 May 2020 14:55:52 +0430https://virgool.ir/@drbakhshandeh.com/اختلال-وسواس-در-کودکان-uk8fdrjbqepyاختلال وسواس در كودكان به صورت تفكرات مزاحم و تكرار كلیشه وار رفتارهای خاصی بروز می كند كه موجب برانگیختگی و نگرانی آنان می شود . وسواس در کودکان به اشکال متفاوت و پیچیده ای بروز می کند که شناخت این نشانه ها توسط والدین می تواند به آنها کمک زیادی کند .در وسواس برخی افکار ، اعمال و گاهی تصاویری مزاحم در ذهن فرد ایجاد می شود که قادر به کنترل آنها نیست . فکر وسواسی فکری است که مدام در ذهن فرد تکرار و سبب اضطراب شخص می شود. اعمال وسواسی به مجموعه رفتارهایی گفته می شود که فرد برای کم کردن فکر وسواسی و اضطراب ناشی از آن انجام می دهد .نوعی اختلال اضطرابی است که بسیاری از کودکان به آن دچار می‌شوند ، نشانه‌های وسواس کودکان شامل افکار و تصاویر تکراری است که به آنها وسواس گفته می‌شود و نشانه‌ی دیگر، رفتارهای اجباری است که بارهاوبارها کودک آن را تکرار می‌کند . این اختلال می‌تواند بسیار ناتوان‌کننده باشد و در زندگی معمولی کودک اختلالات جدی به‌وجود بیاورد . بااین‌حال درمان‌های موجود برای وسواس کودکان می‌تواند تغییرات چشم‌گیری به‌وجود آورد و علائم وسواس را کنترل کند. همراه ما باشید، می‌خواهیم درباره‌ی علائم وسواس کودکان و راه‌های درمان آن اطلاعات بیشتری در اختیارتان بگذاریم .وسواس کودکان معمولا با بروز نشانه‌های موقعیتی آغاز می‌شود . والدین در این زمان گمان می‌کنند که فرزندشان بزرگ می‌شود و رفتار مشاهده شده در او از بین می‌رود . در مرحله‌ی بعد با گذشت ماه‌ها و سال‌ها والدین شاهد وخامت نشانه‌ها خواهند بود . کودکی که به وسواس دچار است ، علائم وسواس را روزانه حداقل به‌مدت یک ساعت و اغلب بیشتر از این تجربه می‌کند .این اختلال دو عنصر اصلی دارد : وسواس و اجباروسواسوسواس ها افکار ناخواسته‌ای هستند که به ذهن کودک وارد می‌شوند و پریشانی و اضطراب فراوانی ایجاد می‌کنند . برای مثال کودک ممکن است باور داشته باشد که یک مهاجم از پنجره‌ی بسته به خانه وارد می‌شود و به او یا نزدیکان وی آسیب می‌رساند یا ممکن است گمان کند که میکروب‌ها او را مریض خواهند کرد .اجباراجبارها کارهایی هستند که کودک آن را برای رهاشدن از افکار وسواسی‌اش انجام می‌دهد. مثل این است که پشه نیش‌تان زده است و جای گزش آن (نیش پشه) می‌خارد . بنابراین شروع به خاراندن پوست‌تان می‌کنید ، ابتدا احساس بهتری پیدا می‌کنید ، اما وقتی دیگر خود را نمی‌خارانید ، احساس سوزش بیشتر می‌شود . آن‌وقت دوباره شروع به خاراندن می‌کنید . کودکی که فکر می‌کند مهاجمان به اعضای خانواده‌اش آسیب خواهند رساند ، ممکن است مکررا پنجره را کنترل کند که بسته باشد . کودکی که فکر می‌کند میکروب‌ها او را مریض خواهد کرد به صورت دائم دست‌هایش را می‌شوید .البته همیشه این‌طور نیست که رابطه‌ی میان وسواس و اجبار مشاهده شده ، واضح باشد : ممکن است کودکی فکر کند ، اگر همیشه با پای راست راه‌رفتن را آغاز نکند ، کسی را که دوست دارد، می‌میرد . یک اجبار شایع دیگر (که به نام رفتارهای آئینی شناخته می‌شوند) شامل ضربه‌زدن به یک شی یا بخشی از بدن است . تصور کنید کودکی این‌گونه فکر کند : «من باید ۴ بار به پایم ضربه بزنم و اگر وقفه‌ای بیفتد باید از اول شروع کنم» . کودکی ممکن است احساس اجبار مکرر به حمام‌کردن یا مسواک‌زدن داشته باشد . ممکن است هنگام غذاخوردن ۴ بار با سمت راست و ۴ بار با سمت چپ غذا را حرکت کند . الگوهای متفاوتی وجود دارد که کودک نسبت به انجام آن احساس اجبار می‌کند تا احساس بد خود را از بین ببرد .کودکان اغلب درباره‌ی وسواس خود دچار شرم و خجالت زدگی هستند و سعی می‌کنند رفتارهای اجباری‌شان را از سایرین مخفی کنند . اگر والدین متوجه‌ی این رفتارهای کودک شوند (که اغلب والدین سرانجام متوجه خواهند شد) و از او بپرسند که چه کار می‌کند ، به احتمال زیاد کودک پاسخ می‌دهد : «نمی‌دانم» ؛ که واقعا هم همین‌طور است . والدین می‌خواهند سر در بیاورند که کودک‌شان چه می‌کند و چرا . اما کودک ممکن است از چرایی انجام اجبارها اطلاعی نداشته باشد . او تنها می‌داند اگر این کار را نکند ، احساس خوبی نخواهد داشت . برای کودک دچار وسواس بسیار دشوار است که رفتارهای اجباری اش را به ناگاه کنار بگذارد.درمان وسواس کودکان؛ با وسواس کودکان چه کنیم؟برای درمان موارد خفیف تا متوسط بیماری اختلال وسواس جبری می‌توان به پزشکان متخصص مغز و اعصاب مراجعه کرد و همچنین از رفتار درمانی شناختی (CBT) بهره برد. در موارد شدیدتر وسواس ممکن است، نیاز به درمان‌های دارویی (مانند داروهای جلوگیری‌کننده از بازجذب سروتونین یا SSRIها) در کنار درمان شناختی‌-رفتاری وجود داشته باشد. اگر دلیل بروز وسواس عفونت استرپتوکوکی باشد، با مصرف آنتی بیوتیک درمان خواهد شد.در جریان درمان شناختی-رفتاری تمام اعضای خانواده مشارکت داده می‌شوند. کودک، پدر و مادر و خواهر و برادرها می‌آموزند که اختلال وسواس جبری چیست و چگونه می‌توان آن را مدیریت کرد. در این درمان به کودک یاد داده می‌شود که با ترس‌هایش رو‌به‌رو شود و با اضطرابی که همراه با آن تجربه می‌کند، فائق آید. در این درمان‌ها به کودک مهارت‌های کاربردی‌ای آموزش داده می‌شود که بتواند از آنها در تمام زندگی بهره ببرد. ? یکی از مؤلفه‌های حیاتی درمان «مواجهه‌سازی به همراه پیشگیری از پاسخ است». اگر درون آب سرد بپرید و در آن بمانید بدن شما به سردی آب عادت می‌کند، اضطراب هم همین‌گونه است. درمان وسواس طبق سلسله مراتب و با ساختار مشخصی مسیری را با سرعت متناسب با کودک پیش می‌رود. کودک با عامل ترس‌هایش رو‌به‌رو شده و به او اجازه‌ی انجام اجبارها داده نمی‌شود. بعد از مدتی، کودک دیگر نیاز به انجام روال‌های تکراری را در خود احساس نخواهد کرد. ? ki kiki kiTue, 05 May 2020 12:27:08 +0430https://virgool.ir/@drbakhshandeh.com/خصوصیات-کودکان-مبتلا-به-اُتیسم-چیست-fnnbmgftzmvqارتباطافراد دارای اُتیسم در ارتباط با رشد مهارت های زبانی مشکل دارند گاهی در 18 – 24 ماهگی توانایی گفتار را از دست می دهند (این نوع اختلال تحت عنوان اُتیسم پس رونده شناخته شده است) دیر زبان باز می کنند و یا اصلا صحبت نمی کنند. کودکان دارای این اختلال ممکن است کلمات را بشنوند اما قادر به درک معنی نباشند. ارتباطات غیرکلامی نیز در گروه کودکان دارای اُتیسم مختل می شود. معمولا افراد دارای اُتیسم در درک ژست و حالت های بدن (آنچه زبان بدن خوانده می شود) مشکل دارند. آن ها به اشیاء اشاره نمی کنند. ممکن است تماس چشمی برقرار نکنند و یا در برابر لبخند، با لبخند پاسخ ندهند. واکنش ها و یا فقدان پاسخ دهی آنان می تواند بسیار گوشه گیرانه باشد که در نتیجه وجود موانع ارتباطی میان آنان و سایر افراد ایجاد شود.رفتار (فعالیت ها و علایق)کودکان دارای اُتیسم اغلب نسبت به اشیاء و جهان تخیلی وسواس و اشتغالات ذهنی خاصی از خود نشان می دهند (اغلب در ایجاد تمایز بین تخیل و واقعیت ناتوان هستند). این اشتغال ذهنی و وسواس معمولا بیشتر از حدی است که کودکان دارای رشد عادی از خود نشان می دهند. به عنوان مثال کودک ممکن است فقط با نخ بازی کند و یا رفتارهای یک حیوان را از خود نشان دهد. ممکن است در انتقال از یک فعالیت به فعالیتی دیگر مشکل داشته باشد و اصرار داشته باشد که یک فعالیت عادی و یا تشریفات خاصی – حتی رفتار و یا تشریفات فاقد معنی – را تکرار کند. رفتارهای تکراری مانند تکان دادن دست، تکان دادن خود و یا راه رفتن روی نوک پنجه تبدیل به نوعی عادت شود.پزشکان متخصص مغز و اعصاب اطمینان دارند که اُتیسم نحوه عملکرد فرد را تغییر می دهد ( و تشریح مغز فرد دارای اتیسم نشان دهنده وجود اختلالاتی در بخش های مختلف است) و باعث می شود که گاهی علائم رفتاری مشخصی از خود نشان دهد. هر یک از علائم رفتاری در گستره ای از ملایم تا شدید قرار دارند. برای پیچیده تر کردن شرایط، می توان گفت که تمام کودکان دارای اُتیسم همه علائم رفتاری مربوط به اختلال را از خود نشان نمی دهند. علائم رفتاری بر فرآیند تشخیص حاکم هستند و درمان را دشوار می کند.مشکلات همراهمشکلات دیگری همراه با اُتیسم مشاهده می شود که تشخیص را دشوارتر کرده و فرآیند درمان را پیچیده تر می کند. بعضی از مشکلات همراه عبارتند از:ناتوانی ذهنیبیش خوانی (هایپرلکس)اختلال وسواس عملی (او سی دی)خوانش پریشی (دیس لکسیا) https://virgool.io/p/fnnbmgftzmvq/%F0%9F%93%B7 اگر این اختلالات همراه با علائم اُتیسم بروز یابد تحت عنوان اختلالات کوموربید(همراه) نامیده می شوند و باید توسط پزشک مغز و اعصاب تشخیص دهنده اختلال، از نظر میزان اهمیت ((وزنی)) یکسان دریافت کند. شرایط همراه دیگری وجود دارد که نسبت به اتیسم در درجه دوم اهمیت قرار دارند. برای نمونه ای از این دسته از اختلالات می توان به افسردگی اشاره کرد. به عبارت دیگر، دشواری فرد در انجام تعامل با محیط و برقراری ارتباط با دیگران می توان عاملی برای ایجاد اختلال افسردگی باشد.ki kiki kiSun, 03 May 2020 13:05:21 +0430https://virgool.ir/@drbakhshandeh.com/ملاک-های-تشخیصی-کودکان-اتیسم-kgozqggfq01bملاک های تشخیصی کودکان اتیسم هیچ پدر و مادری دوست ندارد بشنود که فرزندش اُتیسم دارد، حداقل پذیرش این موضوع که اُتیسم درمان شناخته شده ای ندارد، در مراحل اولیه برای والدین بسیار سخت است.با توجه به همه این موارد، هر گاه ویژگی هایی در فرزندتان مشاهده کردید که قادر به تبیین یا کنترل آن نبودید و در صورتی که توانستید ارتباطی بین تعدادی ازاین علامت ها و اتیسم برقرار کنید، فورا نگرانی خود را با فرد متخصصی که اُتیسم را می شناسد در میان بگذارید؛ اما اگر فرزندتان قبلا تشخیص اتیسم دریافت کرده است، باید هر چه سریع تر اقدامی کرد و کاری انجام داد. درباره گزینه های مربوط به درمان اطلاعاتی کسب کنید و برای تدوین برنامه ای درمانی برای رفع نیازهای کودکتان با فرد متخصص اُتیسم همکاری کنید.پیشرفت علوم وضعیت کودکان دارای اُتیسم را بهبود بخشیده است. با استفاده از طرح های درمانی، مراقبت پزشکان حاذق و حمایت از اعضای خانواده و مراقبان، کودکان دارای اُتیسم سالم تر شده و رفتار معقولانه تری از خود نشان می دهند. با دیگران دوستی می کنند، ارتباط برقرار کرده تا حدودی در بازی ها شرکت می کنند و در مدرسه در کنار کودکان دارای رشد عادی قرار می گیرند. فرزند دارای اُتیسم تان می تواند به مراتب بهبودی بیشتری کسب کند و توانمندی های بالقوه خود را تا حداکثر امکان افزایش دهد؛ اما پیش از بهره گیری ازمزایای پیشرفت علوم و تصمیم گیری درباره مراقبت های بهداشتی از فرزندتان بایستی توانایی خود را با استفاده از دانش و آگاهی افزایش دهید. این بخش می تواند نقطه شروع مهمی باشد، زیرا که قصد دارد تا تصویری جامع از اُتیسم ارائه کند. این تصویر جامع نشان می دهد که متخصصان چگونه اُتیسم را تشخیص می دهند و چگونه می توانید علائم را به گونه ای مدیریت کنید که در زندگی خود و فرزندتان تغییری مثبت ایجاد کنید و باور کنید که از عهده چنین کاری برمی آیید.اگر فرزندتان به نوعی از ناتوانی رشدی مانند اختلالات طیف اُتیسم گرفتار شده باشد، بعید است که تقصیری متوجه شمای والد باشد و عملکردهای شما یا بروز حادثه ای خاص عاملی برای ایجاد این اختلال باشد. اتیسم شرایطی پیچیده و ناشناخته است. محققان مشغول یافتن پاسخ هستند اما سوالات مطرح شده در این زمینه چندان شفاف نیستند. در نتیجه، تحقیقات به شکلی مجزا و جدا از هم انجام می شود و اغلب نظریه های موجود در این زمینه در مرحله آزمایش قرار دارند. محققان به سرعت در حال جمع آوری داده ها هستند اما همزمان با این امر، درباره توصیف داده های جمع آوری شده با یکدیگر توافقی ندارند. به عنوان مثال، محققان شاهد وج.د اختلال در بعضی از عملکردهای فرد دارای اُتیسم هستند، اما درباره اینکه این مشکل ویژه عاملی برای پیدایش اُتیسم است و یا اینکه در اثر اُتیسم ایجاد شده است با یکدیگر توافقی ندارند؛ بنابراین، در جامعه پزشکی در زمینه علل ایجاد اُتیسم و چگونگی درمان آن مباحث مختلفی در جریان است.این موارد واقعیت هایی هستند که تمامی متخصصان و مراقبان بر آن توافق دارند:ناتوانی های رشدی از جمله اُتیسم شرایطی عصب شناختی است که در مغز ایجاد می شود و ارتباط آن با زیست شناسی قوی تر است تا با روانشناسی.اُتیسم شایع ترین نوع از دسته ای از اختلال است که تحت عنوان اختلالات  طیف اتیسم (ای. اس. دی ها) شناخته شده اند. این دسته از اختلالات حت عنوان اختلالات گسترده رشد (پی. دی. دی) نیز شناخته می شوند. اُتیسم اغلب تا پیش از سه سالگی کودک قابل تشخیص است. اُتیسم در تمامی کشورها، گروه های قومی و طبقه های اقتصادی و اجتماعی یافت می شود. اُتیسم به تنهایی در کشوری مانند ایالات متحده آمریکا یک و نیم میلیون فرد را تحت تاثیر قرار داده است و هر سال 24000 کودک که این تشخیص را دریافت می کنند به این جمعیت اضافه می شوند. این مقدار با آمار موجود در سایر کشورهای غربی قابل مقایسه است.اُتیسم در پسرها چهار برابر شایع تر از دخترها است.در ایالات  متحده آمریکا از هر 166 کودک یک نفر اتیسم را دریافت می کند. این میزان در 30 سال گذشته به شدت افزایش یافته است.کودکانی که تشخیص اتیسم دریافت می کنند بایستی در اسرع وقت خدمات مربوط به مداخلات زودهنگام دریافت کنند.این موارد عناوینی هستند که متخصصان و مراقبان در ارتباط با آن ها با یکدیگر توافق دارند و بر سر آن ها در حالمجادله هستند:هر چند هنوز محققان در حال پژوهش بر روی علل اصلی پیدایش اتیسم هستند، اما تصور می شود این اختلال پایه ای زیستی داشته باشد. به عبارت دیگر، آرایش ژنتیکی کودک بایستی به گونه ای باشد که زمینه ایجاد اُتیسم را فراهم کند؛ اما میان ژن ها و علل ایجاد کننده اُتیسم تفاوت وجود دارد. زمینه ژنتیکی بستری مناسب برای به فعل درآمدن عاملی نهفته ایجاد می کند؛ اما محققان نتوانسته اند این عوامل نهفته را شناسایی کنند. به نظر می رسد که هر فرد دارای اُتیسم همانند خطوط اختصاصی نوک انگشتان، دارای الگوی خاص خود (برای ابتلا) باشد.گروهی از متخصصان معتقد هستند که اُتیسم دارای عاملی ایجادکننده غالب است و عده ای دیگر معتقد هستند که عوامل مختلفی برای بروز آن وجود دارد. گروهی از محققان براساس عوامل ایجادکننده فرضی، اُتیسم را به انواع مختلفی تقسیم می کنند.درمان های پزشکی زیستی می تواند علائم اُتیسم را بهبود بخشد، اما مجادله بر سر این امر که آیا مداخلات پزشکی می تواند با علل ریشه ای ایجادکننده اختلال مقابله کند و تنها قادر به حمایت از کودکانی است که قبل از هر چیز ((واقعا دارای اُتیسم نیستند، بلکه ویژگی های مشابه اُتیسم دارند))، شدت گرفته است. جامعه پزشکی بسیاری از درمان های پزشکی را به طور وسیع نپذیرفته است. با این حال تعدادی از پزشکان با استفاده از تجارب و فنون خود موفقیت های بزرگی در ارتباط با بهبودی بیمارانشان کسب کرده اند.به رغم آنچه جامعه پزشکی هنوز درباره اُتیسم چیز زیادی نمی داند، اما دلیلی برای امیدواری وجود دارد. شیوه های جدید برای مطالعه مغز انسان ممکن است منجر به شناسایی درمان، فراهم آوری امکان درمان های جدید و مداخلات نوین برای اُتیسم و سایر معماهای گیچ کننده سیستم اعصاب مانند آلزایمر و اختلال کمبود توجه / بیش فعالی شود.ُعلاوه بر این، مدافعان حقوق افراد دارای اُتیسم خواستار درنظرگیری بودجه بیشتر و قوانین جدیدی هستند تا با استفاده از آن ها دانش و آگاهی درباره اُتیسم به عنوان موضوع مطرح روز گسترش یابد.روش های تشخیص اُتیسم در کودکان را بهتر بشناسیدتشخیص اُتیسم به طور معمول دارای روندی قطره چکانی است .1 – در سن خاصی متوجه برخی از ویژگی های غیرمعمول در فرزندتان می شوید.2 – برای ملاقات با پزشک متخصص اعصاب کودکان وقت می گیرید و در صورتی که او به وجود اختلالی رشدی مشکوک شود شما را به متخصصی (مانند متخصص مغز و اعصاب) ارجاع می دهد.3 – فرد متخصص کودک ما را می آزماید تا ببیند که آیا علائم مرتبط با طبقه بندی اختلالات طیف اُتیسم قابل کاربرد هست و کودک تشخیص را دریافت می کند یا تشخیص دیگری می گیرد.گاهی اوقات، کودک می تواند تا سن مدرسه تشخیص داده نشود. در صورتی که فرد دارای اُتیسم خفیف باشد ممکن است هرگز تشخیص نگیرد.ظاهر فریبندهبه دلیل اینکه اغلب افراد دارای اُتیسم از ظاهری معمولی و همانند یک شخص فاقد اُتیسم برخوردار هستند، گروهی از مردم حتی والدین کودکان دارای اُتیسم بر این باور هستند که شکل های ملایم تر اُتیسم اصلا در ردیف ناتوانی ها قرار نمی گیرند. خارج از گودنشینان معتقد هستند که فرآیند تشخیص، رفتارهای مشکل آفرین این افراد را توجیه نمی کند و آنان والدین و یا خود کودکان را به علت وجود نقص در کنترل رفتار سرزنش می کنند. بازی ((سرزنش و اتهام زدن)) بدبختی بزرگی است زیرا که ناتوانی درمان نشده عصب شناختی به تنهایی قادر است بر روی سلامت فرد و توانایی وی در دستیابی به ظرفیت های زندگی تاثیر بسزایی دارد.ملاک های تشخیص اُتیسم در کودکاناختلال اتیستیک در کتاب راهنمای آماری و تشخیصی بیماری های روانی ذکر شده است. این راهنما کتاب مرجعی است که توسط انجمن آمریکایی روان پزشکی چاپ می شود. در این طبقه بندی برای تشخیص اُتیسم بایستی از میان لیستی متشکل از 12 علامت که در سه حیطه طبقه بندی شده اند، 6 علامت و یا بیشتر وجود داشته باشد. این طبقه ها عبارت اند از: تعامل اجتماعی، ارتباط و رفتار. این کتاب راهنما و طبقه بندی های موجود در آن به طور منظمی ویرایش می شوند.دوازده علامت موجود در سه طبقه ذکر شده عبارت اند از:تعامل اجتماعیوجود اختلالی مشخص در نجوه استفاده از رفتارهای گوناگون غیرکلامیناتوانی در برقراری ارتباط متناسب سن با گروه همسالانفقدان جستجوی خودانگیخته برای به اشتراک گذاری علایق و دستاوردها با دیگرانفقدان روابط متقابل اجتماعی یا عاطفیارتباطتاخیر یا فقدان رشد زبان گفتاری ( بدون جبران از طریق حالت های جایگزینی ارتباطی) در افراد دارای کلاماختلال مشخص شده در مهارت های محاوره ایاستفاده قالبی و تکراری از زبانفقدان بازی های خودانگیخته تعاملی – اجتماعی و وانمودی مناسب با سنرفتاریاشتغال ذهنی و وابستگی به الگوی تکراری و محدود از علایق به میزانی غیرمعمولپایبندی انعطاف ناپذیر به روال های غیرعملکردی یا آیین هارفتار حرکتی تکراری و اشتغال ذهنی با قطعات اشیاء https://virgool.io/p/kgozqggfq01b/%F0%9F%93%B7 علاوه بر نشان حداقل شش مورد از این نشانگان، فرزندتان باید درجاتی از تاخیر در تعامل اجتماعی، ارتباطات اجتماعی، یا بازی های نمادین و تخیلی از خود نشان دهد. کتاب آماری و تشخیصی و متخصصان امر تشخیص اُتیسم هم با یان نظر موافق اند که این علائم به طور کلی باید قبل از 3 سالگی کودک ظاهر شوند. تشخیص اُتیسم می تواند دیرهنگام باشد( حتی در سنین بزرگسالی انجام شود) اما روشن است که این علائم قبل از سن 3 سالگی آغاز می شوند.پس از توجه به نشانه ها، معیارها و برچسب های مبهم مربوط به تشخیص ، ممکن است تصور کنید که اُتیسم برچسب تشخیصی آگاه کننده ای نیست. با این حال، تشخصی نقطه آغاز دریافت درمان است. اگرچه اداره دارو و موادغذایی (اف . دی . ای) هیج درمان دارویی را برای اُتیسم تایید نکرده است، اما برای درمان مشکلات مرتبط که ممکن است همراه با اُتیسم رخ دهد درمان هایی تایید کرده است. داروها اختلالاتی مانند سندروم روده تحریک پذیر، اضطراب، کمبود ویتامین و دیگر شرایط جسمانی که اغلب افراد دارای ملاک های تشخیصی کودکان اتیسم از آن رنج می برند را کنترل می کنند. تعداد زیادی از مشکلات مرتبط با سلامت فرزندتان، را می توانید کاهش داده و یا حتی حذف کنید.ki kiki kiThu, 30 Apr 2020 14:52:33 +0430