https://virgool.ir/feed/@dorsafa2026-11-12 02:10:33https://files.virgool.ir/upload/users/785421/avatar/u0Hfnu.jpeghttps://virgool.ir/@dorsahttps://virgool.ir/@dorsa/دردِ-ما-heo7xcf5dejw درد، آنچه که برایمان نه سیاه بود، نه سفید و یا حتی خاکستری. اما ناگاه، زمانی که حواست به یک گوشه در دنیای خلوت خودت پرت است؛ غرق در خنده هایی پیاپی هستی و یا با شگفتی به پرواز پرندگان در آسمان و زمین نگاه می کنی، درد از راه می رسد و تمام زندگی تو را به رنگ خودش در می آورد؛ به رنگ بی رنگی. وجودت را می بلعد و ناگاه تو را در فضا و زمان معلق می کند. حتی فرصت فکر کردن را به تو نمی دهد که حداقل بدانی از کجا آمده است. کاش می دانستیم دردهایمان چرا به سراغمان می آیند؟ چرا مانند سایه هایی تاریک پشت دیوارهای وجودمان، پنهان می شوند و دقیقا همان، جا و زمانی که روزهایمان در حال آفتابی شدن است، از راه می رسند و روزهایمان، بدون آن که به طلوع نزدیک شوند، هوس غروب را می کنند. سالهاست که در غروب دردآور این شهر زندانی هستیم. همهء ما. همهء ما به همین زندانی بودن، به تماشای غروب خورشید شهر و به توهم طلوعی دیگر سالهاست که عادت کرده ایم. هیچ چیز به کمک ما نمی آمد. همه جا فریاد از آن بود که خودتان باید به وجودتان، به شهرتان، به نابودی دردتان کمک کنید. اما خودمان اسیر بود. اسیر تاریکی سایه های درد. خودمان دیگر جانی نداشت تا بلند شود و از پنجره نگاهی بیندازد تا ببیند غروب شهر چه شکلی دارد. انگار همه به هم غل و زنجیر شده بودیم و از این غروب، از این اسارت و از این درد بی پایان لذت می بردیم. حالا دیگر انگار دلمان نمی خواست غروب تمام شود. هیچ کس نمی دانست تقدیر این ما و شهر چیست ؟ شاید همهء ما به بی تقدیری مبتلا بودیم. شاید هم نه. شاید هم باید آنقدر با درد عجین می شدیم، آنقدر با او زندگی می کردیم و چای می نوشیدیم تا بتوانیم جنس آن را به خوبی لمس کنیم. آنقدر خوب و درست، که اگر بار دیگر به سراغمان آمد بدانیم که اگر او را در آغوش گرفتیم یا به دورش انداختیم، به خودمان مطمئن بودیم. شاید باید بیشتر از دردهایمان درس بگیریم. شاید باید بیشتر از درس هایمان و داستان هایمان برای هم بگوییم. اما باید این را خوب بدانیم که این درد در این شهر تمام نا شدنی است. همیشه خودش را پنهان می کند و سر می رسد و بار دیگر بازی را می برد. شاید باید بیشتر یادبگیریم که چطور با باختن از او کنار بیاییم، اما به زندگی هم ادامه دهیم. زندگی ای که در سرتاسر تاریخش طلوعی نداشت، اما همیشه آدم هایش غروب ها با لذت چای می نوشیدند.دُرسادُرساSun, 18 Apr 2021 20:26:42 +0430