https://virgool.ir/feed/@doromirfa2026-11-11 21:23:16https://files.virgool.ir/upload/users/148610/avatar/P2Aw1b.pnghttps://virgool.ir/@doromirhttps://virgool.ir/@doromir/راه-های-رسیدن-به-موسیقی-قسمت-اول-ohrefffibit8مامان بزرگم و بابابزرگم گرامافون داشتن، ولی ما هیچ وقت اونو ندیدیم. با یه عالمه صفحه. ما از اونا هم هیچی ندیدیم. یه موقع نوار کاست جاشون اومد و اینا همه از مد افتاد. برای همین همه رو یه موقع رد کردن.ما هم روی همین نوارها آهنگ گوش میدادیم. نوارهای شصت دقیقه ای و نود دقیقه ای. بعضی هاشون هم پنجاه دقیقه ای بودن، ولی به نظرم اینا کم یاب بودن، یا من خیلی به ندرت پیش اومده بود که ازشون ببینم.ما با این کاست ها دنیایی داشتیم. من مدت درس خوندنم رو با نوار می سنجیدم. از لحظه ای که می خواستم شروع کنم به درس خوندن نوار رو پلی می کردم و وقتی پخش هر دو دور یه نوار یه ساعته تموم میشد، به این معنی بود که یه ساعت کامل درس خوندم و حالا می تونم مدتی استراحت کنم.وظیفه پخش آهنگ توی ماشین – بخصوص تو مسافرت های جاده ای با همین نوارها بود. و یه سبک زندگی خاص وجود داشت برای آماده کردن نوارهای میکس مخصوص این مسافرت ها. با دقت و حوصله زیاد اول یه فهرست از آهنگ هایی که با سلیقه همه اعضای خانواده جور باشه درست می کردیم و بعد با دقت و حوصله بیشتر، این آهنگ ها رو از روی کاست خودشون، به ترتیب روی یه کاست نو کپی می کردیم. این کار یه نوع ضبط صوت مخصوص می خواست که جا برای دوتا کاست داشته باشه. همزمان دکمه پلی روی کاست مبدا و دکمه ریکورد (+ پلی؟) روی کاست مقصد رو فشار می دادیم تا آهنگی رو که اون یکی پخش می کنه، این یکی ضبط کنه و بعد صبر می کردیم تا آهنگ تموم بشه. (البته فکر کنم میشد تو این حالت نوار رو دور تند پلی کنیم تا سرعت کار بالا بره.) اون وقت همزمان دکمه استاپ هر دو رو می زدیم. این کار نیازمند مهارت عملی و البته تسلط خاصی بر اعصاب بود و وظیفه/امتیازی بود که معمولا به فقط به یکی از اعضای خانواده تعلق می گرفت که قبلا لیاقتش رو برای انجام این ماموریت ثابت کرده بود.در مواقع اضطراری که ضبط دوکاسته درکار نبود، اما به داشتن کپی یه آهنگی احتیاج ویژه ای داشتی، مجبور بودی وارد سبک دیگه ای بشی و قید کیفیت رو بالکل بزنی. در این روش دو تا دستگاه یه کاسته رو بدون فاصله جلوی هم می گذاشتیم و همون کارها رو می کردیم. نتیجه یه صدای فرفر و وور وور بود که صدای یه آهنگی هم از تهش می اومد.و معنی دوستی این بود که یکی از روی یه نواری که می دونه تو هم دوستش داری، برات یه کپی بگیره. و اگه کسی برات یه نوار میکس درست می کرد که دیگه هیچی.ممکن بود رادیو یه آهنگ قشنگ بذاره. معمولا بعد از اولین باری که اون آهنگ رو می شنیدی و خوشت میومد، مترصد پخش دوباره ش میشدی. چند روز بعد یهو می دیدی آهنگه دوباره داره پخش میشه. سرعت عمل در این لحظه حرف اول رو میزد. این که بتونی بدون فوت وقت و با کمترین تاخیر دست به کار بشی و ریکورد رو بزنی تا بعدا بتونی هرچند بار که دلت می خواد هر وقت که دلت می خواد، بهش گوش بدی. خیلی وقتا بود که أصلا یادمون نمی اومد اول یه آهنگی واقعا چطوری شروع میشد چون بالاخره همیشه چند ثانیه اول تو این پروسه از دست می رفت و نسخه ما، «اول» نداشت.اگر آهنگ قشنگ رو تلویزیون پخش می کرد، همین مسایل برقرار بود، به اضافه اون فرفر و وور ووری که قبلا اشاره کردم. چون فکر کن ضبط رو میذاشتی جلوی تلویزیون.حالا با همه اهمیتی که سرعت عمل تو این موارد داشت، تصور کن چقدر پیش میومد که بعد اینکه چیزی رو ضبط کردی، بفهمی روی یه نوار خالی و آماده برای ضبط ضبطش نکردی، بلکه روی یه نواری ضبط کردی که پر بوده. بعد فکر کن اگه اون نوار مال خودت نبود، مال مثلا برادرت بود، چه دلخوری ها و دلشکستگی ها. یا اینکه نوار مال خودت بود، و روی یه آهنگ خیلی محبوبت اشتباهی ضبط کرده بودی. اون موقع دیگه حتی نمیشد با یکی دیگه به عنوان مقصر دعوا کنی. کلا روابط خانگی زیاد تحت الشعاع این ماجرا قرار می گرفت چون این اشتباهی بود که هر یک از اعضای خانواده ممکن بود بکنه و بخشیدنش برای بقیه سخت بود.ممکن بود بخوای یه آهنگی رو دوباره گوش بدی یا توی نوار برسی به یه آهنگ خاصی. اینکه بدونی چقدر باید دکمه ریوایند و فوروارد رو نگه داری تا برسی به همون جایی که می خوای، مهارتی بود که به تدریج به دست میومد. تعمیرات کاست هم مهارت دیگه ای بود که کسب کرده بودیم و ابزار اصلی ش هم خودکار بود.و اما همراه کاست یه پدیده ی دیگه هم به وجود اومد به اسم واکمن. این واکمن از جدیدترین مدل آیفون هم باحال تر بود. یه دستگاه کوچولو که باتری می خورد و هدفون و می تونستی نوار کاستت رو بذاری توش و ......در حال حرکت آهنگ گوش بدی. مثلا توی خیابون در حین پیاده روی یا توی سرویس مدرسه (اگه لو نمی رفت و اعدام نمی شدی) یا حتی تو خونه ولی برای خودت تنهایی. این کاربردش مخصوصا تو سنین تینیجری خیلی جواب میداد. نه تو از حال بقیه خبر میشدی، نه بقیه از حال تو، ولی لازم هم نبود خودت رو توی اتاقت حبس کنی برای این که به اون درجه از بی تفاوتی دست پیدا کنی. وسط خونه، موقع انجام کارهایی که بهت محول شده بود، می تونستی تو عوالم خودت باشی.اما کاست ها هم یه روزی رسید که ور افتادن.پی نوشت: یاد آخر Handmaid’s Tale افتادم.DoromirDoromirFri, 19 Jun 2020 18:41:15 +0430