https://virgool.ir/feed/@dordkeshدُرد: ته‌نشینِ تلخِ شراب/ دُردکش: آنکه این تلخی را می‌نوشد، بی‌اعتراضfa2026-11-10 16:07:07https://files.virgool.ir/upload/users/4911635/avatar/nda7V6.jpghttps://virgool.ir/@dordkeshhttps://virgool.ir/@dordkesh/آخرین-سنگر-zmfcsorfpmz0من به تنهایی ایمان دارم. حریمم را آن‌قدر تنگ کرده‌ام که درست به اندازه‌ی تنم باشد؛ نه یک وجب بیشتر، نه یک وجب کمتر. آن‌قدر تنگ که هیچ‌کس در آن جا نشود، جز جانِ خودم. حریم من لباسی‌ست که به اندازه‌ی تنم دوخته‌ام. اگر دیگری بخواهد به تنش کند، درزهایش می‌شکافد. من این لباس را برای پناه دادن به خودم دوخته‌ام، نه برای آن‌که روزی تماشاگرِ تنِ دیگری در آن باشم.درِ قلعه‌ام را قفل کرده‌ام و کلیدش را به چاهی انداخته‌ام که عمقش را خودم هم نمی‌دانم. هرکس بخواهد وارد شود، باید پیش از رسیدن به من، از تاریکیِ آن چاه بگذرد. می‌دانم هیچ‌کس حوصله‌ی چنین سفری را ندارد و شاید همین، دقیق‌ترین فیلتری باشد که می‌توانستم بسازم.آدم‌ها را لایقِ ورود به تنهایی‌ام نمی‌دانم. نه از آن رو که بدند، بلکه چون آمدنشان چیزی به خلوت من اضافه نمی‌کند که ارزشِ سکوتِ ازدست‌رفته‌ام را داشته باشد. می‌آیند، می‌نشینند، چای می‌خورند، از حال روزگار می‌گویند و می‌روند. گاهی حتی پیش از رفتن، چیزی از خودشان جا می‌گذارند که اسمش خاطره است و اثرش مزاحمت. بعد من می‌مانم و فنجان نشسته و سکوت شکسته.نمی‌خواهم شانه‌های مردی دورم حلقه شود. این را با صراحت می‌گویم؛ نه از سر نفرت از مردان، بلکه از بی‌اعتمادی به وعده‌ی امنیتی که آدم‌ها به یکدیگر می‌دهند. شانه‌ها می‌توانند پناه باشند، اما هیچ پناهی تضمینِ ماندن نیست. آخرین ایستگاه را می‌خواهم، حتی اگر جایی جز خودم نباشد.نمی‌خواهم مردی پشت درِ زایشگاه چشم‌انتظارِ من و فرزندش باشد. نه چون مادری را حقیر می‌دانم و نه چون عشق را گناه می‌شمارم. من فقط این زندگی را برای خودم نمی‌خواهم. نمی‌خواهم روزی تنم، آینده‌ام و تمام سال‌های پیشِ رویم به انتظارِ کسی یا چیزی گره بخورد. انتظار، هرقدر هم نامش را عشق بگذارند، می‌تواند شکل مؤدبانه‌ای از بدهکار شدن باشد. من نمی‌خواهم بابت یک نگاه، یک کودک یا یک عمر، خودم را وامدار بدانم.از شلوغیِ آدم‌هایی می‌ترسم که حضورشان را لطف می‌دانند؛ کسانی که پا به خانه‌ات می‌گذارند و خیال می‌کنند از همان لحظه، چیزی از تو طلبکارند. انگار هر محبتی سندی‌ست که روزی باید امضایش را پس بدهی. من نمی‌خواهم برای پس دادنِ محبت‌هایی که نخواسته‌ام، از جانم مایه بگذارم. هیچ‌کس صرفِ دوست داشتن، صاحبِ حق نمی‌شود. نه حقِ ماندن، نه حقِ لمس کردن و نه حقِ تصمیم گرفتن.قلعه‌ی من یک قانون دارد. هرکس وارد شود باید بداند که ماندنش ابدی نیست و من حق دارم هر زمان که خواستم، در را به رویش ببندم. شاید بی‌توضیح، شاید بی‌خداحافظی. نه از آن رو که حرمتِ آدم‌ها را نمی‌فهمم، بلکه چون بالاخره فهمیده‌ام حرمتِ خودم هم چیزی‌ست که باید نگه دارم. من دیگر برای بیرون کردنِ کسی از حریمم، به اجازه‌ی خودش احتیاج ندارم.می‌خواهم تنم از دسترسِ هر انسانی دور بماند. نه نامم مریم است و نه می‌خواهم مقدس جلوه کنم. من قدیسه نیستم و قرار هم نیست برای توجیه انتخابم، خودم را به زنی پاک‌تر از دیگران تبدیل کنم. تنم آخرین سنگرِ من است؛ آخرین مرزی که می‌خواهم صاحبش خودم باشم. نه به این دلیل که لمس شدن ناپاکم می‌کند، بلکه چون هیچ‌کس حق ندارد درباره‌ی آنچه من از تنم می‌خواهم، به جای من حکم بدهد.نمی‌خواهم کسی نگران خاکسپاری‌ام باشد. نمی‌خواهم کسی پشت تابوتم راه برود و زیر لب بگوید «حیف شد». دقیقاً چه چیزی حیف شد؟ زنی که نخواست مادر شود؟ زنی که نخواست عاشق شود؟ زنی که ترجیح داد به جای ساختنِ خانه‌ای برای دیگری، در خانه‌ی خودش بماند؟ چرا هر زندگی‌ای که شبیه انتظارهای شما نیست، باید به حسابِ فرصتی ازدست‌رفته نوشته شود؟من چیزی را که نمی‌خواستم، از دست نداده‌ام. آنچه دیگران محرومیت می‌نامند، شاید برای من رهایی باشد. من حساب زندگی‌ام را با معیارِ آرزوهای دیگران نمی‌سنجم. اگر روزی تنها به خاک سپرده شوم، این تنهایی سندِ شکست من نیست. من زندگی‌ام را انتخاب کرده‌ام، با تمام بهایی که داشته و تمام تردیدهایی که هنوز دارد.و اگر قرار است چیزی از من باقی بماند، بگذار ردِ زنی باشد که کلید قلعه‌اش را به هیچ‌کس نسپرد.— دُردکشدُردکشدُردکشFri, 23 Oct 2026 20:06:04 +0330https://virgool.ir/@dordkesh/راهنمای-زنده-ماندن-در-میان-ابیات-kkpek3dwm8fjگاهی دلم می‌خواهد از ادبیات دل بکنم و بروم.قهر کنم؟ نه، قهر کردن زیادی ادبی‌ست. دلم می‌خواهد بروم سراغ سبک زندگی آدم‌های معمولی.آدم‌هایی که اگر دلشان گرفت، نمی‌روند دیوان حافظ را باز کنند ببینند فال چه می‌گوید.چای می‌خورند، غر می‌زنند، می‌خندند و فردا هم اگر دنیا بهشان وفا نکرد، می‌روند سر کار. تازه شب‌ها هم زود می‌خوابند.چه زندگی سالمی دارند این آدم‌ها! نه وزن می‌شناسند، نه قافیه و نه «آه» را با سه نقطه ادامه می‌دهند.گاهی از خودم می‌پرسماین همه سال ادبیات برای تو چه کرد؟جز اینکه از تو یک غم‌خوار حرفه‌ای ساخت؟ما اما شوربختانه ادبیات خوانده‌ایم. اصلاً بدبختی از همین‌جا شروع شد. از همان اول یاد گرفتیم برای هر مصیبت، یک اسم زیبا پیدا کنیم. دل‌شکستگی شد «فراق»، دیر رسیدن شد «قسمت»، بی‌وفایی شد «آزمون» و یک آدم نامناسب شد «عشق».تبارک‌الله، چه کلاهبرداری باشکوهی.بدتر اینکه من هر بیتی را که خواندم، سال‌ها بعد یک جایی از زندگی‌ام پیدایش شد. اول خیال می‌کردم شعر است. بعد فهمیدم بعضی بیت‌ها را نمی‌خوانی، آن‌ها تو را می‌خوانند. مثل طلسم‌اند. کمی دیر اثر می‌کنند، اما وقتی اثر کردند، دیگر نمی‌پرسی شاعر چه می‌گفت. می‌پرسی: این آدم از کجا زندگی مرا می‌دانست؟حافظ گفته بود:«ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش / بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش»آن لحظه فقط خواندم و رد شدم. حافظ آن روزها از همه چیز خبر داشت و من هنوز هم بی‌خبرم.سعدی گفت:«من از آن روز که در بند توام آزادم / پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم»من اسمش را عشق گذاشتم. سعدی ظاهراً اسم دقیق‌تری برای این نوع اسارت داشت.یا مثلاً صائب:«همچو مژگان بر در یک خانه پا افشرده‌ایم»فکر می‌کردم وفاداری‌ست. آیا واقعاً همین بود؟ نمی‌دانم...امان از شهریارِ جان:«ره بیدادگران بخت من آموخت تو را / ورنه دانم تو کجا و ره بیدادگران»من فقط شعر را خواندم. بخت من آن را زیادی جدی گرفت.فروغ را هم که خواندم، فکر می‌کردم دارم در دنیایی نو شعر می‌خوانم تا رسیدم به «ایمان بیاوریم به آغاز فصلی سرد»...و من ایمان آوردم به دی‌ماهی که همه‌چیز رنگ دیگری گرفت. سوز آن سرما را هنوز در استخوان‌هایم دارم.حالا یک قدم مانده تا عشق را به سخره بگیرم، درِ تمام دیوان‌ها را ببندم و همین‌طور محافل ادبی را... مثل درِ خانه‌ای که زیادی در آن خاطره جمع شده.نه از شعر بیزارم، نه از شاعران. فقط از این ناراحتم که هر بار چیزی را در شعر دوست داشتم، زندگی چند سال بعد آمد و گفت: «این را می‌گفتی؟ بفرمایید خدمت شما.»شاید بی‌رحمانه‌ترین شوخی ادبیات این باشد که تو خیال می‌کنی داری شعر می‌خوانی، اما سال‌ها بعد می‌فهمی که داشتی برای بدبختی‌های آینده‌ات پیش‌خوانی می‌کردی.از جمع ادبا برانندم؟ خب چه بهتر.مگر آن‌ها چه دارند؟ یک مشت آدم که دردشان را با وزن و قافیه اتو می‌کشند، بعد تحویل جامعه می‌دهند و اسمش را می‌گذارند «هنر».من دیگر از هنر خسته‌ام. از استعاره. از ایهام. از عروض. از آن لحظه‌ای که یک آدم به‌جای اینکه بگوید «دلم برایت تنگ شده»، سه صفحه دربارهٔ پاییز و باران و پنجره می‌نویسد.اصلاً چرا آدم نمی‌تواند یک بار خیلی معمولی بگوید:رفتی، خیلی بد شد، دلم گرفت. همین و تمام.چرا حتماً باید ماه هم در کار باشد؟ چرا هر جدایی باید غروب داشته باشد؟ چرا هر آدم بی‌وفایی باید حتما یک روز بارانی برود؟و چرا من هنوز، بعد از این همه اعتراض، دارم همین‌ها را می‌نویسم؟نمی‌دانم...ما شعر را نخواندیم. شعر، ما را خواند.و من، برای خداحافظی از ادبیات، باز دارم ادبی می‌نویسم. حتی فرار از ادبیات هم در این خانه، ادبی‌ست.این هم مشکل ماست...— دُردکشدُردکشدُردکشTue, 08 Sep 2026 15:13:46 +0330https://virgool.ir/@dordkesh/حریمِ-بنیادین-nzprgee1lsqzبگذارید رک و پوست‌کنده بگویم احترامی که از آن دم می‌زنند در اغلب موارد تهی دستی روح است، نه فضیلت. از ضعف می‌آید، از ترس از قلم افتادن، از اضطراب نبودن در جمع. تا زمانی که فرد وحشت تنهایی بنیادین خود را نپذیرفته و به دنبال پناهگاهی در دیگری است هر صمیمیتی که می‌فروشد، تلاش مذبوحانه‌ای برای گم کردن خویش است.مرز؟ این کلمه‌ در زبان برخی، تنها به معنای ترس از نزدیک شدن است. اما برای من مرز، اعلام حاکمیت فرد بر قلمرو خویش است. جایی که دیگری نه به واسطه‌ی ضعف تو بلکه به واسطه‌ی اقتدار اصیل تو اجازه می‌یابد که بایستد و ببیند. نه اینکه از تو عبور کند.نباید زیاد صمیمی شد... این یک توصیه نیست. قانون حیات سالم است. هر که این نظم را بر هم زند در واقع به خویشتن خیانت کرده است. راحتی بی‌قید و شرط سمی است که روح را می‌پوساند و دیگری را به تو جسور می‌کند. وقتی دیگری از مرز تو رد شد بدان که تو خود، دروازه‌ی گشوده‌ی قلعه‌ات بوده‌ای.پس خویشتن را دریاب. تنهاییِ خود را نه به چشم نفرین که به مثابه بزرگترین موهبت و تنها سرچشمه‌ی قدرت بنگر. در آن خلوت پر صلابت، خودت را بیاب. آنگاه شاید شایسته‌ی احترام شدی._دُردکشدُردکشدُردکشTue, 25 Aug 2026 13:14:18 +0330https://virgool.ir/@dordkesh/فریادِ-نازادگان-tjsncywerb4lبعضی کتاب‌ها را که می‌خوانم دیگر فقط زنی نیستم که گوشهٔ اتاق نشسته. می‌شوم زنی که چیزی در او جان گرفته. اولش هیچ نمی‌فهمم. فقط یک سنگینیِ مبهم است. یک بار. بعد کلمه‌ها می‌آیند. آرام آرام... و من بی‌آنکه بخواهم آبستن می‌شوم.جنین تکان می‌خورد. نه در شکم که در جانم. بند نافش را می‌بندم به فکرم به روحم به همان رنجی که زن بودن از کودکی به من آموخت.هر صفحه‌ای که ورق می‌خورد، انگار استخوانی به تنِ او اضافه می‌شود. هر جمله، رگی. هر مکث، نفسی. او از من تغذیه می‌کند.میانهٔ کتاب درد می‌آید. دردی آشنا. دردی که مادران‌مان و مادرانِ مادران‌مان هم کشیده‌اند. دردِ زایمانِ یک اندیشه. می‌خواهد بیرون بیاید. با هم کتاب را تمام می‌کنیم.او قد می‌کشد. کتاب بسته می‌شود اما او نه.حالا می‌توانم ارائه‌اش دهم. می‌توانم بگذارمش در معرض نگاهِ دیگران. اما می‌دانم که جهان با اندیشه‌های زنانه چه می‌کند. می‌دانم که اول تحسینشان می‌کند بعد به تمسخر می‌گیردشان و بعد در سکوت فراموششان می‌کند. پس نمی‌گذارم بیرون بیاید. می‌گذارم همان‌جا بماند. در من. در اعماقِ ذهنم رسوب کند. مثلِ باقی حرف‌های ناگفته.من هرگز نازا نبوده‌ام. من همیشه باردار بوده‌ام. باردارِ کلمه‌ها باردارِ فریادها باردارِ تمامِ چیزهایی که به من گفته‌اند: «نگو، ننویس، نباش.» و من نگفتم، ننوشتم، نبودم. اما هنوز اینجایم. و این یعنی تمامِ آن ناگفته‌ها هنوز در من زنده‌اند. و روزی نه حالا نه در این زندگی اما خوب می‌دانم یکی از آنها بالاخره متولد خواهد شد. نه از رَحِم من، از رَحِمِ تاریخ..._دُردکشدُردکشدُردکشSat, 08 Aug 2026 00:23:57 +0330https://virgool.ir/@dordkesh/ردِ-هیچ-mg8sjuvkfaypخسته‌امیک قدمی صرف کردن « نتوانستن»انگشتان سردم را دور لیوان شیشه‌ای حلقه می‌کنم بخار می‌زند جای انگشتانم بر شیشه برای چند ثانیه می‌ماند ردپایی که پیش از آنکه معنا شود، محو می‌شودرد پای آدمی همیشه ماندگار نیست اما بالاخره رد پاست انگشتانم دسته‌ی لیوان شیشه‌ای را سخت در آغوش می‌گیرند و از حال سکون، لیوان را خارج می‌کنندلب به لیوان می‌برم جرعه‌ای می‌نوشم هنوز خسته ام اما دلم...دلم از آن جرعه‌ی چای انگار گرم شدهبه فکر فرو می‌رومبه نشدن ها نتوانستن ها نخواستن ها به زمان‌بندی های سرنوشت که مطابق زندگی‌ام نیست به خودم فکر می‌کنم به آدمها به سرزمینم به تن خسته‌اشبا سر و صدای کشیده شدن چرخ‌های واکر پیرزن همسایه‌‌ی طبقه بالا، به خودم می‌آیم به چای یخ شده‌ی درون دستانم نگاه می‌کنم چند روز است چایم از دهان می‌افتد به اتاقم می‌نگرم به لیوان ها و محتویات از دهان افتاده‌ی این چند روز که گوشه‌ای انباشته شده‌اند و من به انباشتِ روزهایِ نزیسته نگاه می‌کنم.به خودم به مردمان به سرزمینمچه شد که از دهان افتادم؟چه شد که از دهان افتادیم؟چه کسی مارا از دهان روزگار انداخت؟نه آن‌قدر گرم مانده‌ایم که زندگی کنیمنه آن‌قدر سرد که بمیریم.فقط… انباشته شده‌ایم در گوشه‌ای از این اتاقِ مشترک-دُردکشدُردکشدُردکشFri, 24 Jul 2026 19:26:57 +0330https://virgool.ir/@dordkesh/ببخش-که-همیشه-دیر-می-رسم-ho24y3x7hibwشاید در سرزمینی که جنگ تمام شدهدر کافه‌ای کنار خیابانبا فنجانی قهوه که بوی باروت نمی‌دهدآرامش را بیابماگر خاورمیانه روزی از فریاد خالی شداگر صدای گلوله جای خود را به موسیقی دادبازخواهم گشت و تو راچون یگانه زنی که در این ویرانه ماندهخواهم پرستیدو اگر جنگ تمام شد و من نبودمبدان که تو را در هر وجب از این خاکزندگی کرده‌امو اگر جنگ تمام شد و تو نبودیمرا ببخش...ببخش که همیشه دیر می‌رسمچقدر با خیالتدر خیابان‌های خاموش این شهر قدم زده‌امکی می‌آیی؟کی می‌آیم؟رستاخیز کِی فرا می‌رسد؟مرا ببخشاگر عشق را در این ویرانه رها کردممرا ببخشاگر به جای صلحفقط شعری برایت جا گذاشتم_دُردکشدُردکشدُردکشSat, 18 Jul 2026 16:45:57 +0330