https://virgool.ir/feed/@doozakhdarrehfa2026-11-11 16:14:47https://files.virgool.ir/upload/users/24530/avatar/vCfLIc.pnghttps://virgool.ir/@doozakhdarrehhttps://virgool.ir/@doozakhdarreh/ساری-پیشیک-cghlk1ediqkeاَمَد دادا لمیده بر مخده چسبیده به دیوار بهار خواب اتاقشان خیره مانده بود به پشت بام حمام انتهای حیاط که کاهوی پر از سکنجبین اش که مثل قاشق در کاسه فرو کرده بود از دستش افتاد. نسیم خنک عصرِ قبل از غروب، لرزی به جان نازک توران پا به ماه انداخت که برگشت و رد نگاه شویش را زد تا رسید به لب سایه عظیم جانوری که تا پاشویه اول حیاط می رسید. چشمش که به پشت بام رسید دیگر سفیدی اش فقط مانده بود مثل کفی که از بین دندان های کلید شده اش می ریخت روی چارقد نازک آبی اش. احمد توران را بین هوا و کاسه سکنجبین گرفت. هوار زد: دایزه مَسی! بیا. دختر دایی مستوره، چادرنماز افتاده روی کمر خمیده اش را انداخت روی طره سفت بافته موهای حنا بسته اش و از پنج دری آن ور عمارت سرک کشید، نگاهش را نور خورشیدِ در حالِ غروبِ پشتِ هیبتِ گربه ای بی مو روی هره بام، خیره کرد. حناییِ زلفش در آن غروب تابستان همرنگ موهای ساری پیشیک بود انگار. مسخ شد. پرت شد به شصت سال پیش. نور غروب را با آینه کوچکش انداخته بود روی کاهگل های دیوار کنار پنج دری و بچه گربه ای زرد را بازی می داد تا بپرد و نور را بگیرد. ساری پیشیک همه زندگی اش بود. جای خواهر و برادر و مادر نداشته اش که مردند در وبای سیل آن سال. بچه های عمه اش دور حوض بزرگ عمارت قیل و قال می کردند که حمید عم اوقلی سنگی انداخت به بچه گربه و خون از سر ساری پیشیک فواره زد. بچه گربه فین کشان خیز برداشت برای پسر عمه که ترسید و از پشت افتاد توی آب و سرش خورد به لب حوض.دایزه نگاهش را کشاند روی توران. دست برد به آویز و ان یکاد طلای دور گردنش و بسم الله گفت و کندش، جست زد توی حیاط و به ترکی هوار زد: آب بیارین. سر و کله بقیه یکی یکی از اتاق های دور عمارت پیدا شد و به دو رفتند سمت اتاق احمد و توران. دایزه استکان آب را از دست یکیشان قاپید، و ان یکاد طلا را انداخت تویش و سر توران را بلند کرد و خوراندش. دست کرد لای پای توران و چیزی را امتحان کرد. انگار خیالش راحت شد. یک چیزهایی می خواند و دور سر توران فوت می کرد. سفیدی چشم هایش برگشت. افتاد به هق هق. به ترکی اَمَد دادا را نفرین می کرد که چقدر گفتم دست به ساری پیشیک نزن. چه کارش داشتی؟دایزه و احمد برگشتند بام حمام را نگاه کردند. آفتاب رفته بود و سایه مهیب هم. یکهو انگار هوا سرد شد وسط چله تابستان. احمد گریه کنان درآمد که: بابا یه گربه مگه چند سال زنده اس؟ چنتا جون داره؟ آسایش نذاشته بود برای زن پا به ماه. بچه اش می افتاد راحت می شدین؟ زندگی آقام رو سیاه کرد بس نبود؟ پیرمرد رو ساری پیشیک کشت حالا نوبت منه؟حمید عم اوقلی را که از آب گرفتند دیگر آن آدم سابق نشد، لکنت گرفت، غشی شد. مستوره پانزده سالش که شد خواستند بدهندش به حمید عم اوقلی که نخواست و تنها ماند. ماند در آن عصر تابستانی که ساری پیشیک می خواست نور روی دیوار را بگیرد.دوزخ درّهدوزخ درّهSun, 02 Aug 2020 16:49:33 +0430https://virgool.ir/@doozakhdarreh/آبان-ماه-میانی-پاییز-ggt5f485omtfبین آن همه دود و آشوب و فریاد شناختمش. به پهنای صورتش اشک می ریخت و بر خلاف جمعیت می دوید. صدا به صدا نمی رسید. از پشت خودم را بهش رساندم و هلش دادم کنار خیابان و از آنجا به خانه ای که درش باز بود. پسرکی در را پشت سرم بست و خیره ماند به ما که گلاویز مانده بودیم. جیغ می کشید که ولم کن بی شرف. یک بند سرفه می کرد. ولش کردم. سیگاری گیراندم و دودش را فوت کردم بین چشم هایش. به پسرک گفتم برو تو. ما هم چند دقیقه دیگر می رویم. صدایم را که شنید خشکش زد. بی حرکت ماند. چند کام سنگین را گرفتم که دودش را رها کنم روی صورتش، خودم هم به سرفه افتادم. از باریکه سرخ اشک آلود چشمانش برق همیشگی را دیدم.- بیا با این چایی چشماش رو بشور!مانند یک پرستار جنگی نعلبکی چای را گرفت زیر چشمانش و گفت پلک بزن. نفسش جا آمده بود. گفتم مزاحم شدیم الان میریم. - کجا با این وضع؟ بیاین بالا میرید حالا.آنقدر خونسردی را از کجا آورده بود. پسرک را صدا زد که:- دیگه نری تو کوچه.و با نگاه پسرک را به داخل هدایت کرد و خودش هم رفت تو.شال بلندش را روی سرش مرتب کرد، سیگاری گیراند و بدون حرف راه افتاد بیرون. پشت سرش راه افتادم. پیچید به پس کوچه های خلوتی که حالا دیگر تاریک شده بودند. صدای خیابان پشت سرمان داشت محو می شد همچنان که غرق می شدیم در کوچه های خاطراتمان. چند نفر تند و ترسیده از کنارمان گذشتند. نشست روی پله یک ساختمان. آینه کوچکش را درآورد و چشمانش را وارسی کرد. در چند قدمی اش ایستاده بودم و محوش بودم. یک دفعه آینه را بست و خیره شد به من.+ چرا برگشتی؟ - مادرم.+ شنیدم. می خواستم من هم بیام، دلم یاری نکرد.- با اون وضعی که من رفتم حق داشتی نخوای ببینیم.+ انقدر معرفت فکر نمی کردم داشته باشی بخاطر پیرزن برگردی!بلند شد و راه افتاد سمت خیابان. دوباره صدای مهیب و دود واضح شد. از پیچ کوچه نگاه کردم. آن ور خیابان، نبش قنادی، شیشه های کافه خاطراتمان فروریخته بود. چنار رعنای کنارش بی برگ بود و پناه چند عابر. یک آن سیل جمعیت هجوم آورد. دیدمش رفت لابلای مردم. حیران و خیره مانده بودم وسط خیابان. طعم لزج خون را کنار لبانم مزه کردم. حجم نگاه چشم هایم باریک شد. شب سیاه تر شد انگار. دلم خواب می خواست. آرام چشم هایم را بستم و فرو ریختم.دوزخ درّهدوزخ درّهWed, 25 Dec 2019 13:04:34 +0330https://virgool.ir/@doozakhdarreh/عشقعلی-qm6h6c5psaudعشقعلی را که روی دست، خونین و بی هوش برگرداندند کمپ، دلم آشوب شد. بیشترش به خاطر خودم. به خاطر اینکه تنها رفیقِ نداشته ام را در آن برهوت از دست دادم. چرا رفیقِ نداشته؟ چون عشقعلی اصلا رویش نمی شد با مهندس ارشد خط چشم تو چشم شود چه رسد به اینکه شب ها بیاید ور دل من در آن کانکس نمور تا برایش بگویم چقدر دوستش دارم. رفاقتمان دورادور بود یعنی اصلا او نمی دانست رفیق من است. اما من که می دانستم او چه حق رفاقتی بر گردن من دارد.با اکیپ لر های خوزستان که وارد کمپ کارگری شد حسب اتفاق من در کمپ کارگرها بودم. از مینی بوس که پیاده شد عرب ها که با آن هیکل نخراشیده و چهره فراکنستین وار و خرمن موهای طلایی دیدندش شیشکی کشیدند و به عربی مسخره اش کردند. برگشت به عربی چیزی بهشان گفت که همه ساکت شدند و بهت زده که این عربی از کجا می داند. بعد دستی به پشت موهای طلایی اش انداخت و با چرخشی به لوندی مرلین مونرو لمبرهایش را تکان داد و راه افتاد به طرفشان. تا وقتی رفقای داخل مینی بوس اش نترکیده بودند از خنده، همه مان هاج و واج مانده بودیم که با چه موجودی طرفیم. همانجا عاشقش شدم. انگار این مرد همه چیزش متضاد هم بود. صاف از وسط کتاب کازنتازاکیس افتاده بیرون. زوربایی بود 45 ساله. شب ها صدای موسیقی و رقص از کمپ می آمد دیگر. ظهر عاشورا هم چنان شوری به عربی راه انداخت که رفقای لرش خدا را شکر می کردند که لری نخواند که همه سنگ های آن بیابان خون گریه می کردند. خالقش شاهکار کرده بود که آن خرمن موی طلایی لَخت و بور را روی چهره و هیکلی ترسناکتر از مخلوق دکتر فرنکنستاین گذاشته بود. بقیه اش را اما خودش آفریده بود، خود عشقعلی.کل آن اکیپ را برای خودم برداشتم. بردمشان در مسیری که بیل مکانیکی نمی توانست برود و حفاری خط لوله دستی بود. فورمن یک کلنگ به عشقعلی می داد و کمی دور دست تر را نشان می داد و می گفت ظهر آنجا باش، عمق، نیم متر. ظهر اما عشقعلی 1 و نیم برابر جلوتر بود و عمق بیشتر. به فورمن می گفت خوبه؟ حالا تایم نهار 1 ساعت بیشتر می خواهم. گفته بودم خواسته هایش را در حد معقول تامین کند و بیشتر را از خودم استعلام کند پشت بی سیم با آن فرکانس مخصوصی که بهش داده بودم. حالا آن یک ساعت را برای چه می خواست؟ می رفت رطیل جمع کند تا شب کنار کمپ معرکه بگیرد. رطیل ها را به جان هم می انداخت و بساط شرط بندی بود. از شیره و تریاک و ناس و عرق تا سکه های خارجی و تمبرهای عربی و مار و هرچیزی که بشود شرط بست. یک شب بی اطلاع وارد کمپ کارگری شدم. نغمه موسیقی تند عربی قطع شد و همه متفرق شدند الا عشقعلی که سرش را انداخته بود پایین و حرف نمیزد. یک ردیف چهارتایی تمبر چاپ کویت دراز کردم طرفش گفتم سر آن رطیلی که هنوز در شیشه مانده. یک دفعه موزیک شروع شد و عشقعلی رقص کنان بقیه را دعوت به شرط بندی کرد. همه کارگرها یک طرف بودند و من طرف دیگر. هیچکس روی آن رطیل شرط نبست. مبارزه درگرفت. عشقعلی مثل یک شومن کارکشته به سه زبان لری و فارسی و عربی تند تند گزارش می کرد که این دو رطیل نر بر سر ماده زیبایی که در جیب اوست تا سرحد مرگ مبارزه خواهند کرد. با اسپری روی رطیل من کمی رنگ پاشید که معلوم شود کی به کی است. نمی دانم همان اسپری گیجش کرد که کشته شد یا عاشق ماده دیگری بود. خلاصه اینکه تمام.داشتم به رییس حساب پس می دادم که چرا شب رفته ام کمپ کارگری که فورمن خیلی آرام تو بی سیم گفت مهندس بیا اون یکی فرکانس. خودم را نباختم که انگار با من نیست. البته فهمید بدون اینکه کشش دهد گفت مرخصی. سوار تویوتا جنگی داغانم شدم رفتم سر خط. گفت 2 روز مرخصی می خواهد. گفتم اصلا، حالا چرا؟. گفت دیشب بدون اطلاع افسر ایمنی و من آمده سر خط، کار دو روزش را انجام داده و حالا می گوید می خواهد برود. گفتم صدایش کنند. قهرمانم آمد و سرش را انداخت پایین. گفتم ها عشقعلی، یاغی شدی. جواب نداد. گفتم تا نگی کجا می خوای بری نمی ذارم بری. گفت من دروغ نمی گم مهندس. گفتم خب نگو. راهم را کشیدم که بروم که به حرف بیاید. یکهو دوید آمد جلویم ایستاد گفت زن می خواهم. گفتم می گن دو تا داری که با هفت هشت تا بچه. گفت آره ولی امشب زن می خوام. نتوانستم نخندم. گفتم اینجاها رو میشناسی؟ چپ بجنبی سرت رفته. گفت شما نمیشناسی، بوی مرد زن رو می کشه طرف خودش. گفتم برو ولی یک روز. همین الان می ری فردا ظهر سر خطی. دستی به سبیل های زردش کشید و نیشخندی زد و بدون تشکر همانجا پرید پشت تپه ماهورها و لای نیزارها ناپدید شد.عشقعلی را که روی دست، خونین و بی هوش برگرداندند کمپ، می گفتند دو روز در بیابان رها شده بوده که اتفاقی گشت مرزی ارتش می بیندش. فرستادیمش با آمبولانس ارتش، بیمارستان. فردایش خودم با افسر ایمنی رفتیم عیادتش. گفتند صبح که آمده اند گزارش بگیرند دیده اند نیست. غروب که برگشتم کمپ گفتم آن شیشه رطیل هایش را برایم بیاورند. هنوز هم دارمشان.دوزخ درّهدوزخ درّهSat, 09 Nov 2019 18:00:09 +0330https://virgool.ir/@doozakhdarreh/ممد-زورو-jjnkah8awkhoممد زورو در کوچه ما نفت فروشی داشت. عرض دکان اش کمتر از یک متر اما طولانی بود. تاریک و خفه. با یک مخزن عظیم فلزی نفت که معلوم نبود تهش کجای اعماق دکان است. سرخ رو و کوسه بود با کلاه پشمی سبزی که تابستان ها هم روی سرش بود. دکانش در کوچه های باریک وسط شهر بود اما خانه اش را هیچکس نمی دانست کجاست. این را وقتی فهمیدیم که دکانش در آن شب برفی یخبندان آتش گرفت و خاکستر شد و کسی نمی دانست کجا دنبالش برود. اینکه چرا لقبش زورو بود را می گویم. ممد را خیلی قبل از انقلاب، حاج آقا اسماعیل، بازاری بزرگ محل، یک روز با خودش آورده بود و آن دکان را سرقفلی اش را خریده بود و داده بود به ممد که آن موقع بهش می گفتند ممد لال. ممد لال دکان نفت فروشی را یک تنه راست و ریست کرد و تا آخر عمر حاجی همه دخل را می داد به حاج آقا اسماعیل که بعد از او طبق وصیت، همه دخل مال خودش بود بجز اجاره سرقفلی که باید می برد می داد به مسجد پشت چمن. اما چرا ممد لال شد ممد زورو. طبق گفته قدمای محل ممد دو تا زن داشته یکی شهری و دومی از روستای خودشان، که عاشق اولی بوده است. زنک مریض احوال بوده و ممد هم آهی در بساط نداشته که عشقش را تیمار کند. می رود به روستا و دخترعمویش را می گیرد که مکنتی داشته اند. ماه به ماه می آمده به شهر و خرج زنک را می داده و تیمارش می کرده تا که عشقش می میرد و ممد آواره می شود. پسرعموهایش به شهر می آیند و ماجرا را می فهمند و می افتند دنبال ممد. ممد در بازار به پای حاجی می افتد و با آن زبان نداشته اش التماس می کند که نجاتش دهد و حاجی هم دستش را می گیرد. چند ماه بعد که ممد لال جاگیر شد و راه افتاد و جماعت محل که داستانش را شنیده بودند لقب زورو را به او دادند. فردای آن شب آتش گرفته، صبح علی الطلوع که با دوچرخه هرکولس معروفش از دم سنگکی نبش کوچه پیچید، جماعت را و دود سیاه را که دید روی یخ ها سر خورد و سرش خورد به سکوی نشیمن کنار سنگکی و شکست. خون داغ، بخار از برف های سرخ بلند می کرد. شبیه فالوده برف­آلبالوهای اصغر بستنی بود که موقع امتحان های خرداد با گاری می آورد دم مدرسه. زوروی نالان را از زیر دوچرخه بیرون آوردند و دور سرش دستمال بستند. یکی دست کرد در جیب اورکت امریکایی زورو و جعبه اشنویش را درآورد یکی برای خود گیراند یکی هم گذاشت گوشه لب زورو. به شب نرسیده صاحب ملک دکان از شهرداری و بنیاد شهید و ستاد بازسازی و هزار جای دیگر آدم آورده بود که اینجا یا بمب خورده یا کار ضد انقلاب است والا چرا باید سر سرمای سیاه زمستان استراتژیک ترین دکان محله خاکستر شود، غیر از این است که نمی خواهند مراسم بهمن امسال برگزار شود؟ و زورو روی همان سکو نشسته و مات اشنو دود می کرد و پسربچه ها با آن هرکولس غول آسا پارکابی و نوبتی دور می زدند. دم غروب که برف شروع شد زورو با شمایل یک ابرقهرمان شکست خورده بلند شد و دوچرخه را برداشت و برای همیشه از آن محل رفت.دوزخ درّهدوزخ درّهMon, 04 Nov 2019 17:55:49 +0330https://virgool.ir/@doozakhdarreh/علوان-باد-دوش-a9pdsdmtlfv9مهندس کاوه خرافاتی بود. سن و سالی هم نداشت، نزدیک 45. اما خلق و خوی پیرمردهای سنتی را داشت، توان بدنی ولی برعکس. سرمهندس خط لوله که مرد یعنی کشته شد، مهندس کاوه را فرستادند جایش. تا رسید می خواست برگردد. از دفتر تهران تشر زدند که اگر برگشت همانجا حکم اخراجش را بدهید. این شد که ماندگار شد و از هزار تعویذ و دعا کمک گرفت تا ماندگار بماند. دم غروب از وانت که پیاده شد علوان برای خودشیرینی که جایگاه قبلی­ش از دست نرود، پرید در ماشین را باز کرد و همانطور که وسایل مهندس را از پشت وانت بر ­می داشت به لهجه غلیظ عربی گفت:- اهلا و سهلا آقای مهندس. خودم حجره خدابیامرز مهندس روشن رو شستم آماده کردم برا شما.بعد رو به احد آبدارچی که نگهبان هم بود و نصف صورتش زخم یک سوختگی عمیق و قدیمی داشت و ما هیچوقت نفهمیدیم برادرش است یا پسرعمویش فریاد زد:- کلمن مهندسه ثلج کردی؟ما خسته و دوش گرفته، کلافه از شرجی مردادماه، دورتادور نشسته بودیم روی پله های ورودی کانکس هایمان. مهندس کاوه گیج و حیران مانده بود وسط محوطه کمپ. رییس کارگاه که بالاترین نفر چارت سازمانی پروژه بود شخصا رفت طرفش. یک جورهایی کاوه می­شد نفر دوم بعد از او. خوش ­آمد گفت. سر علوان فریاد زد که:- کم ورور کن علوان. وسایل رو بیار.راه افتاد به طرف کانکس سابق مهندس روشن که علاوه بر سرویس و حمام، آشپزخانه هم داشت با یک تخت بزرگ. هر 4 کانکس مهندسی یک کانکس 12 متری بهداشتی داشت با 4 تا توالت و 4 تا حمام. کاوه پایش سست شده بود. نزدیک کانکسش که رسیدند، گفت:- مگه مرده؟+ کی؟- نفر قبل از من؟+ آره. خدا رحمتش کنه. کنار همین خط کشته شد.کاوه آب دهانش را قورت داد:- ثلج چیه؟رییس کارگاه کلا آدم بی­ حوصله­ ای بود:+ آقای مهندس استراحت بفرمایید فردا ساعت 6 صبح راه می افتیم برای پیمایش خط.و رفت. کاوه ماند دم کانکس. حتی تو نرفت. سیرک به اتمام رسیده بود. همه رفته بودند تو آلونک هایشان. من اما منگ تماشای غروب بودم که دیدم مهندس کاوه دارد می ­آید طرفم. کار از کار گذشته بود. سلام کردم و اشتباه مرگبار دوم را انجام دادم:- سلام مهندس خوش اومدین. من قراره نفر کنار دست شما باشم. با مهندس روشن کار می کردم. این علوان وراج هم بلد محلی مونه. بفرمایید تو چایی.و مهندس کاوه آن شب در کانکس من خوابید. جا نبود از کنار هم رد شویم. اما ماندگار شد همانجا و هیچوقت پایش را داخل کانکس مهندس روشن نگذاشت. گروه قبلی مان به سرکردگی مهندس کاوه، کارشناسی من و بلدی علوان با یک وانت تویوتا دو کابین جنگی مزایده­ ای دوباره جان گرفت. هرکس حال داشت پشت فرمان می نشست. 6 صبح، خروج از کارگاه، نهار در ایستگاه میانی زیزار، 6 عصر کمپ. خط لوله نفت و آب باید کنار هم می رفتند تا برسند به یک جایی که اصلا برایم مهم نبود تهش کجاست. مهم اینجا بود، این بیابان­ های عجیب پر از زار، پر از باد جن. علوان هفته دوم، نطقش برای کاوه باز شد. کجا؟ همانجایی که روشن کشته شد. آن هم به آن وضع ترسناک.- بله مهندس کاوه! همینجا بود ها. (بعد یک چیزی به عربی عجیبی گفت که انگار خدا رحمتش کند). نصف جنازه سالم، نصفش سوخته مثل زغال. تقصیر خودش بود. با هم بودیم، دونفری. همین مهندس هم نبود رفته بود رِست. قدرت خدا تو ای فصل، بارون بود. هی گفتم مهندس! باد، باد کافره ها. صاعقه بزنه الان می کشه ها. گوش نکرد. آخه من خودم مَرکَبم مهندس. زاری بودم خوب شدم الان. اما بخاطر جن ام همه ای چیانه از بحروم. همونطور که هم باید متوجه شده باشی من فقط تو ای کمپ فارسی حرف می زنم اونم عین هدیه تهرانی با لهجه تهرانی. شیراز سینما دیدم آخه من. اونم بخاطر اینه که من مَرکَبَم. از همین جا که ...با یک پس گردنی پنهان علوان را بردم بالای ترانشه. گفتم: همینجا می ­تمرگی تا بیام.از تو سبد خاک­ آلود فلاسک را برداشتم، یک لیوان چای یک­رنگ ریختم و با چند تا خرما بردم برای کاوه. مثل بید می لرزید. یک چیزهایی می ­خواند و دور خودش و هرجایی که می­شد فوت می­کرد. نشاندمش لب رکاب وانت. هر قلپی که می خورد نصفش را می ریخت و سرفه می کرد و وضع خرابی داشت. سیگاری گیراندم گذاشتم گوشه لبش. کلا کم سیگار می کشید. پک عمیقی زد:- همینجا بوده؟+ ولی درباره لهجه­ اش درست می گه ها مهندس. تقریبا تو شعاع صد کیلومتری اینجا، این تنها کسیه که فارسی حرف می زنه به این خوبی. اما لهجه ­اش عجیبه. شبیه هیچکی تو اینجاها نیس. عجیبتر اینکه عربی هم که حرف می زنه بقیه کارگرا خوب نمی فهن. انگار یه جمله های آفریقایی هم میگه تو حرفاش. خل وضعه همه می گن. ولی سنگ به سنگ و بوته به بوته این بیابونا رو بلده. همین جاها وسط بیابون تنها زندگی می کرده که خواهرش آوردتش شرکت نفت گفته بهش کار بدن. حرف زیاد می زنه فقط گوش نکن بهش.این وَلو پیت، چاله­ شیر چهلم خط بود. از روز واقعه به بعد صدایش می کردیم چاله روشن. صدای بی­ سیم درآمد که: اکیپ سرخط! چاله 64. گزارش خرابی. علوان مثل جن زده ها پرید پشت بی ­سیم که: داریم میایم خو. بعد رو به ما گفت:- مهندس حالا امشب قصه ­اش رو می­گم برات به شرح. بیاین بریم که باد داره شروع میشه.مهندس کاوه را نشاندیم صندلی عقب. نقشه ها را پهن کردم صندلی جلو که یعنی جا نیست:- علوان برو پشت. دیگه جا نیست.برزخی شد انگار. پرید پشت وانت و با لگد کوبید به کف وانت که یعنی برو. کاوه حال خوشی نداشت. پشت بی ­سیم گفت اکیپ دیگری برود:- برو کمپ. تهوع دارم انگار.کاوه همیشه برای رئیس کارگاه بهانه می­ آورد که اوضاع زن وبچه هایم روبراه نیست نمی توانم 3 هفته بمانم و فقط یک هفته برگردم، هر 2 هفته می­ رفت و با 2 روز تاخیر هم می ­آمد. کلافه کرده بود همه را. جورش را من می کشیدم اما. دوست داشتم اینجا بدون آدم ­ها سر کنم. می ماندم حتی 40 روز بدون رست. حقوقم هم بیشتر می شد، نگه می داشتم برای سفر به هر ناکجاآبادی که بهتر از اینجا هم نبودند. کاوه عادت نداشت به دوری از زن ­ها ظاهرا. اولین شبی که رویمان به روی هم باز شد پاییز همان سال بود. طوفان بود. از هر طرف که رو زده بود بلیط­ ها کنسل شده بودند. رییس کارگاه هم نتوانسته بود برگردد سر پروژه. کاوه به اختیار خودش از روز اول طوفان، کارگاه را تعطیل کرده بود. هوا که طوفانی می شد علوان غیبش می زد. پیدایش نمی کردیم تا وقتی آفتاب برگردد. خواب بودیم روی تخت هایمان. باد از لای درزهای کانکس می­ پیچید. از صدای لزج و متناوب هن و هن و جیر جیر تخت بیدار شدم. چراغ را روشن کردم و خیره ایستادم بالای سر تخت کاوه. چشم هایش را که باز کرد جیر جیر تخت هم افتاد. فقط صدای باد بود و دیزل ژنراتور و فن بخاری برقی. شرمنده نشد که هیچ، بُراق نگاهم کرد. بلند شد نشست، عرق پیشانیش را پاک کرد. گفت:- اون سیگار رو بده. فندکم بده.متحیر و گیج فقط نگاهش می کردم. خودش بلند شد سیگاری با المنت های بخاری گیراند:- خب که چی؟ به چی زل زدی؟ من تو کار تو موندم. جوون مجرد، چهل روز چهل روز چطور تو این خراب شده دووم میاری. با علوان؟ سگای احد؟ خب چه غلطی می کنی؟ راهی هست به منم بگو. اصلا تو استاد من. آقا من نمی­تونم. + احترام خودت رو نگه دار آقای مهندس کاوه.چراغ را خاموش کردم خزیدم زیر پتو. سکوت پر صدایی بود. پک­های عمیق سیگار را می­ شنیدم. از زیر پتو صدای گرفته اش گرفته ­تر بود. لحنش عوض شده بود:- بابا من باید بالای سر زن و بچه ام باشم الان. نامردا من رو تبعید کردن اینجا. تقصیر منشی رئیس شد. انقدر بغل گوشش زیراب منو زد که بیا، شدم هم اتاق تو که انگار نه انگار. این داستان خواهر علوان چیه؟ میگن همه پشتش له له می زنن. چطوری علوان رو اینجا جا کرده؟ تو دیدیش؟+ آره، نمی خوام هم دیگه ببینمش.- به علوان بگم چیزی از این روستاها جور می کنه برام. پول می دم. اصلا صیغه می کنم. تو بهش می گی؟خودم را زدم به خواب. خوابم هم برد واقعا. زنگ آلارم موبایل بیدارم کرد، فقط هم به همین درد می خورد در این بیابان. رفتم دوش بگیرم. کاوه حوله به کمر بی تفاوت از کنارم گذشت. سگ های احد طوری پارس می کردند که انگار گرگ دیده اند. هوا گرم شده بود، پر از پشه بود. از در و دیوار ملخ بالا می رفت. سبزقبا ها یورش آورده بودند به ملخ گیری. آفتاب داشت بالا می آمد. گرگ و میش بود. احد با یکی از سگ هایش هراسان داشت می دوید. مرا که دید آمد طرفم. سگ انگار مرا نمی شناخت فقط پارس می کرد.- آقای مهندس! احلام!بعد به عربی یک چیزهایی گفت که فهمیدم کسی دم ورودی کمپ است. هیچکس در محوطه کمپ نبود. چراغ همه کانکس ها خاموش. سبزقبا ها هی فرود می آمدند ملخی به نوک می گرفتند و باز دوباره. انگار نه که اول زمستان است. دانه های درشت عرق از پیشانی جفتمان سرازیر بود. ابرها جسته و گریخته داشتند تار و مار می شدند. بوی شرجی تابستانی دریا می آمد.- احد! کجان بقیه؟ امروز تعطیله؟ برو به شاهو بگو بیاد ببینه کیه دم کمپ.دندان های سگ دیگر داشت کف می کرد. آمدم نوازشش کنم پرید عقب شروع کرد به خرخر. احد داشت قالب تهی می کرد. دستم را کشید به سمت ورودی کمپ. حوله بر دوش رفتم پشت سرش. هوا انگار تاریک­ تر شد و گرم­ تر. پشت فنس دروازه، زنی ایستاده بود بلندبالا، سیاه پوش، برقع بر صورت و چشمانی که اخگر می بارید از سیاهی زغالش و واقعا لبانی به ظرافت شعر. احلام بود. خواهر علوان، شاید هم احد. خیره مانده بودم به منجوق دوزی دور برقعش. صدا ترکیبی بود از آذرخش و نسیم بهاری و لهجه ای از بهشت:- سلام آقای مهندس. زوده که مزاحم شدم. دفعه پیش هم شما کار مونه راه انداختی. امروز آفتابه. اگر علوان برگشت نرید سر زمینا. بدینش احد میاره سی خودوم. شما هم مراقب باشید. گول ای آفتابه نخورین. ظهر نشده طوفانه. ای بیابونا عین عروس هزاردامادن.رفت.انگار که دوش گرفته باشم لرز داشتم. احد سگ ها را جمع کرده بود پشت دپوی لوله ها داشت آرامشان می کرد. از کانکس نگهبانی احد فلاسک را برداشتم یک لیوان چای ریختم. چای نبود که. قهوه ای بود مخلوط با هزار تا ادویه دیگر. قلپ دوم را تف کردم. دوش نگرفته برگشتم کانکس. کاوه خواب هفتمین شاهدختش را می دید انگار. حوله خشکش تا شده بالای عسلی کنار تختش بود. خزیدم زیر پتو.- مهندس! آقای مهندس. دِه بلند شو نه. دست مهندس کاوه از جا در رفت تو والیبال. افسر بهداری داره جا می ندازه. مهندس بیا الان مهندسا می گن چه باید بکنیم؟غرق عرق از خواب پرت شدم بیرون. تیغ تیز آفتاب چشم هایم را زد. علوان بود. حیران نگاهش کردم:- کدوم گوری بودی این چند روز تو؟ همه در به در دنبالتن آخه. ساعت چنده مگه؟+ مهندس دیروز که با هم سر خط بودیم. امروز جمعه اس. مهندس کاوه گفته همه تعطیل. رسته امروز.هوا خنک بود. آفتاب تیغ ظهر. کاوه قاه قاه می خندید. علوان برایش خودشیرینی می کرد. راست رفتم سراغ احد که:- احلام گفته بود علوان رو کت بسته ببری پیشش. این الدنگ اینجا چه کار می کنه؟ته حرف های فارسی عربی احد این بود که: مهندس! شما دو روزه سرما خوردی افتادی رو تخت. از افسر بهداری هم کاری برنیومد. فرستادیم روستای خودمون یه جوشونده دادیم به خوردت که الان سرپا شدی.کبک مهندس کاوه خروس می خواند. موقع نهار نرفتیم کانکس غذاخوری. گفتیم احد غذایمان را آورد همینجا.- بهش گفتم. بنا شد امروز بعد از نهار بریم سمت روستاشون. می گفت مهندس زودتر می گفتی خو. اصلا معصیته. پنیر نخل هم صبح آورد خوردم. این کتف لعنتی از جا در نمی رفت دیگه همه چی اوکی بود.+ مهندس! یعنی الان با این کتف شکسته می خوای بری روستای علوان اینا؟ ممکنه دوباره طوفان بشه. کارگاه رو چه کار کنیم؟- چی بگم من به تو آخه؟ گزارش روزانه ها همه تایید شده است. چند روزه طوفانه. من تعطیل نکردم که. از اچ اس ای کل گفتن تعطیل تا 2 روز دیگه. می خوای بیای با من؟ یه ذره پنیر نخل هم مونده با شیره خرما قاطی کن بزن بیا بریم.و مهندس کاوه همزمان با شروع طوفان، ساعت 3 بعد از ظهر همان روز به همراه علوان با یک دستگاه تویوتا دو کابین جنگی مزایده ای رفت به سمت روستا یا هر جای دیگری و من دیگر آقای مهندس کاوه، جانشین مهندس روشن، سرمهندس خط لوله ای که نمی­دانم به کجا می رفت را ندیدم. تقریبا 80 روز است که رست نرفته ام و شده ام جانشین سرمهندس تا زمان معرفی نفر جدید.دوزخ درّهدوزخ درّهSun, 13 Jan 2019 00:37:35 +0330https://virgool.ir/@doozakhdarreh/یلدا-بدون-رافائل-wl2xuk0vl7riرافائل ارمنی بود. قد­بلند و خوش­تیپ. به­ قول خودش از دروازه دولت تا مجیدیه دخترها قربون­ صدقه­ اش می رفتند. 15 سالگی باهاش آشنا شدم. دور میدان نامجو که رافائل بهش می گفت میدون ثریا. آن موقع ها هنوز سینما کوچ سرپا بود. ساندویچی کنار سینما پاتوقش بود. سینما که تعطیل شد رفت. موبایل خرید و دیگر نیازی به پاتوق نبود. مشتری­هایش دیگر با موبایل پیدایش می­کردند. رفتم داخل ساندویچی و خیلی آرام نشستم روبرویش. قبلا یک بار با پسرعمویم دیده بودمش از پشت شیشه ساندویچی. گفت: "پاشو برو رو اون میز. جا قاحطه مگه؟"گفتم: "پسرعموم من رو فرستاده. گفته مثل همیشه. اینم پولش."رنگش پرید. زَکی تُرکه ساندویچ فروش از پشت پیشخوان نگاهمان کرد. رافائل تند شد یک دفعه. عصبانی، دستم را گرفت و از روی صندلی بلندم کرد. "برو بگو خود آلدانگش بیاد. من به بچه ها چیزی نمیدم.". "دروغ گفتم برای خودم می­خوام." انگار برق گرفتش. تا بلند شود از پشت میز، من فرار کرده بودم. آنقدر پاپی شدم تا بالاخره من را پذیرفت. شد بهترین رفیقم. چند سالی بوده که تعمیرگاهش را فروخته بود که دختر­هایش را بفرستد آمریکا تا دل نیمی از پسرهای منطقه را هم با خود ببرند که پیرمردهای دور میدون ثریا معتقد بودند از مادام هم خوشگل­ ترند حتی. دخترها که رفته بودند و تعمیرگاه هم. رافائل دق کرده بود. زیرزمینش را کرده بود کارگاه. با یک اجاق و بقیه مخلفات کسب جدیدش را راه انداخته بود. مریض شده بود آرام آرام. دانشگاه که قبول شدم رفتم از تهران. کم کم رابطه­ مان کمرنگ و کمرنگ ­تر می شد طی این سال­ ها. آخرین بار که دیدمش پاییز همین چند سال پیش بود نزدیک شب یلدا. مادام در را باز کرد. عاشق ساق­ های چاق سفید پر از رگ­ های آبیش بودم. بوسیدمش. بوی ترشیدگی کشمش می­داد. موهای حنا­گذاشته اش پریشان بود. شروع کرد به گلگی که "بی­کاس شدیم، رافائل هام که زمین­­گیر شده کلا. دخترا که دیگه از آمریکا زانگ هام به ما نمی زنن. شماها رم که دیگه سال تا سال حال ما رو نمی پرسین." نزدیک دو سال بود که ندیده بودمشان. مادام، زیبا­ترین دختر مجیدیه که قاپ رافائل را ربوده بود، شکسته بود. سرطان رافائل را آب کرده بود. در سکوت خیره شدم بهش. قدش کوتاه ­تر شده بود زیر آن لحاف چرک­ مرده. به نظر نمی توانست 80 سالگی را رد کند. همین طور هم شد به عید آن سال نرسید. با مادام رفتم زیر­زمین. بوی ترشیدگی کشمش پر بود در هوا. مثل همیشه شروع کردم به تحسین شورولت کاماروی قرمز معروف مجیدیه. در زیرزمین، زیر یک پتوی خاک ­آلود، مثل یک زیبای خفته 45 ساله بود. پتو را کنار زدم. تودوزی چرم جگری، این ماشین را تبدیل به یک شاهکار هنری فراموش ­شده کرده بود. "هنوزام مشتری داره، حاضر نشد بفروشتش برای دوا ­درمانش. بعد از این که مرد چه کار کنم من با این؟" گفتم: "30 سال پیش که تعمیرگاه رو فروخت سرطان گرفت، مادام!. اگر این رو هم می داد، نابود می­شد این مرد. تو هم نگه­ش دار بعد از رافائل بفروشش." کیسه مشکی بزرگ را گرفت طرفم. دو برابر پول دادم. نفهمید. انگار این بخار­های تلخ، توی این دخمه بی هواکش شبیه گورهای باستانی، سوی چشمش را برده بود. "می­خوای وقت دکتر براش بگیرم؟". راه افتاد طرف در. منتظر بودم که با آن لهجه غلیظش متلک نیش­دارش را بیندازد. "نمی خواد. برو به زندگیت برس. تو اگه آدام بودی دختر به اون ماهی رو طالاقش نمی دادی. وقت دکتر بگیرم."کیسه مشکی مادام را عجولانه گذاشتم صندوق عقب ماشینم. پاکت انار و پرتقال و قهوه و هندوانه را برداشتم دادم به مادام که دم در حیاط داشت مات نگاهم می­کرد. خم شدم پیرزن را بوسیدم. هاجوق مادام! هاجوق رافائل!دوزخ درّهدوزخ درّهTue, 18 Dec 2018 00:28:56 +0330