<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های دونقطه پرانتز</title><link>https://virgool.ir/feed/@donoghte</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 14:11:26</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/941289/avatar/BuO1nF.png</url><title>دونقطه پرانتز</title><link>https://virgool.ir/@donoghte</link></image><item><title>قصه از کجا شروع شد</title><link>https://virgool.ir/@donoghte/قصه-از-کجا-شروع-شد-z55wwvrv1xvv</link><description>قصه از کجا شروع شد؟قصه از پیدا کردن یه برگ از دفتر انشای سال اول راهنمایی شروع شد انشایی که من ننوشتم ولی به نام من و توی دفتر من بود چون از اولش هم نوشتن واسه من سخت ترین کار دنیا بود، و اون موضوع انشا از همه موضوع های قبلی سخت تر. یه دوستی داشتم که ازم دو سال بزرگتر بود و اون سوم راهنمایی بود و ارشد مدرسه و من اول راهنمایی بودم و تازه وارد مدرسه. میدونستم که انشاهای خیلی خوبی مینویسه و چند بار اونا رو برام خونده بود و از قضا در مورد موضوعی که من میخواستم هم قبلا انشا نوشته بود چون معلم هامون یکی بودن و به نظر یه سری موضوع چرت داشت معلممون که براش فرقی نداشت به کلاس اولی ها بگه یا به کلاس سومی ها. و اما موضوع انشامون چی بود : ای کاش من .... بودم تا ....و تنها جمله ای که من میتونستم باهاش بسازم این بود که ای کاش من درخت بودم تا آدم ها از سایه ام استفاده کنن :))همین ؟بله فقط همینخب پس چیکار باید میکردم یه خط که انشا نمیشه دوتا راه داشتم اول اینکه مثل همیشه برم و دست به دامن خواهر بزرگه بشم که با هزار خواهش و تمنا و التماس و وعده و وعید برام انشا بنویسه یا اینکه از دوست گرامی بخوام که از رو انشاش واسه خودم بنویسم و سر کلاس بخونم با ریسک اینکه معلم بفهمه تکراریه.من راه دوم رو انتخاب کردم و کمی فقط کمی در انشای دوست بزرگوار دست بردم و انشا رو توی دفتر خودم نوشتم و رفتم سرکلاسبله درست حدس زدین دقیقا همون روز معلم اسمم رو خوند که برم و انشام رو بخونم براش منم با پاهایی لرزون و صدایی که از ته چاه میومد رفتم جلوی کلاس و انشا رو خوندم و بعدش بچه ها در حیرت از چیزی که نوشته بودم برام دست زدن و معلممون سری تکون داد و بهم 17 داد!!نه اینجا رو اشتباه حدس زدین اون نفهمید که انشا رو من ننوشتم فقط به نظرش اون طور که باید قشنگ نبودولی اون قشنگ ترین چیزی بود که من تاحالا نوشته بودم اش حتی از رو دست یکی دیگه و تا همین الان که 17 سال ازش میگذره نگهش داشتم که یه روزی برای یه نفر خوندم اش و اون فکر کرد که من نویسنده خوبی ام ولی کاش مثل همون موقع 17 میشدم و نظرش جلب نمیشد. اما شد و کاریش هم نمیشه کرد حالا این بار میخوام خودم نویسنده انشاهام باشم و من باشم کسی که انشاش سالها بعد توی دفتر انشای یه بچه که حالا بزرگ شده پیدا میشه.</description><category>دونقطه پرانتز</category><author>دونقطه پرانتز</author><pubDate>Mon, 31 May 2021 17:03:48 +0430</pubDate></item></channel></rss>