https://virgool.ir/feed/@divergentlunafa2026-11-11 21:11:05https://files.virgool.ir/upload/users/24365/avatar/hJeOqK.pnghttps://virgool.ir/@divergentlunahttps://virgool.ir/@divergentluna/دشت-reew4perse9iتقریبا حالتی مثل سرگیجه سراغم اومده بود چشم هامو که باز کردم لباسِ حریرِ‌بلند سفید پوشیده بودم! خاطرات محو توی ذهنم جا به جا می شدند. تصویر یک نفر که واضح نبود ولی هر چه فکر می کردم حس خوبی نداشتم، انگار در یک فضای بسته و خفه پس زده می شدم! هر چه به حضورش بیشتر فکر می کردم بیشتر احساس اسارت، تنهایی و خستگی پیدا می کردم.بلند شدم! می دانستم مسیر طولانیست. تقریبا از همان اول می دانستم دنبال چه می گردم! راه هم مشخص بود! همیشه هم هموار!ناهمواری؟ نه اینجا دشت ذهن من بود! همانجایی که اسب ها سبک بال می دویدند! همان قدر نجیب، همان قدر با صلابت،‌همان قدر شبیه افسانه ها.دست دخترک را گرفتم سوارش کردم بر اسب آرزو ها و فرستادمش به دنبال سرنوشتش.مسئولیت پذیر نبودم اما سند اینجا را شش دانگ زده بودند به نام من! چه کسی این کار را کرده بود و چرایی کارش را نمیدانم ولی هر که بود و به هر دلیل مطمئنا از آنهایی بوده که حالش حال خوبیست. از هر که هم که میدانستم سراغ سند را گرفتم ولی انگار گمشده بود! فقط همه می دانستند که مصداق شعری بودم که کمتر آن را خوانده بودم...هر کجا هستم،باشمآسمان مال من است.پنجره،فکر،هوا،عشق،زمین مال من است.چه اهمیت دارد؟گاه اگر می رویندقارچ های غربت؟من نمی دانمکه چرامیگویند:اسب حیوان نجیبی است،کبوترزیباست؟وچرادرقفس هیچ کسی کرکس نیست؟گل شبدرچه کم ازلاله ی قرمزدارد؟چشمهارابایدشست،جوردیگربایددید.واژه ها رابایدشست.واژه بایدخودباد،واژه بایدخودباران باشد.چترهارابایدبست،زیرباران بایدرفت.دخترک هم از سهراب چیزی نمی دانست!‌مثل خودم بود شعر نمی پسندید! رفت و یک روز طوفانی برگشت. البته تنها! آن روز باران اشکش باعث شد سیل بیاید و کل دشت را بشوید و ببرد! دیگر اسب ها نبودند که مست شوم از دیدنشان! من ماندم و آن دخترک! زخمی! آخر می دانید از اسب افتاده بود...اسب های دشت ذهن که رام نیستند! آزاد و رها برای خودشان می چرخند و می چرخند و می چرخند تا روزِ دگر!دخترک آن روز طوفانی با خود سند را آورد! نمی دانم از کجا پیدایش کرد. گنجه ی ذهن من جایی بود که خودم هم از آن خبر نداشتم. بازش کردم! همانطور حیرت زده ماندم تا کنون...سند شش دانگ بود اما شرط داشت...مواظبت همیشگی از این دشت وظیفه ای بود که من از آن سر باز زده بودم! اسب های وحشی ذهنم دیگر طاقتشان طاق شده بود که روز طوفانی فرار کردند و من به این فکر فرو رفتم که اگر آنجا سرای من نبود شاید من هم آنجا نمی ماندم!بلند شدم! دست دخترک را گرفتم و یک به یک به دنبال اسب ها گشتم...آن میان همانی که سند را به نامم زده بود را یافتم!اسب ها یکی یکی در حال پیدا شدن اند!حال دخترک بهتر است!گاهی اوقات بازی می کند، گاهی اوقات می رود یک گوشه گریه می کند!اما حالش بهتر است...گاهی اوقات برایش کتاب می خوانم! غرق می شود در دنیای کتاب هایم!اما میداند من هم سرم شلوغ است دارم دنبال اسب ها می گردم تا شاید آن آدمی که میخواستند بشوم:)LunaLunaWed, 27 Mar 2019 00:17:28 +0430https://virgool.ir/@divergentluna/پوچ-oeupcrlske5w یه چیزایی رو باید حس می کردم ولی خب همه جا سیاه بود. سیاه؟ این واژه چیه؟ اصلا چرا من به کارش بردم؟ یعنی لغت مناسب واسه وضعیتی که توش بودم این واژه بود؟ هر چی که بود حس من اینطوری بود...تاریکی مطلق...دست و پا زدن توی سیاهی...و تلاش برای رهایی...دوباره...و این بار بار سوم بود البته برای بار سوم یه هاله ای از نور رو حس می کردم. خب شاید راه رهایی رو پیدا کردم. تپشاسترسترس...چشمام رو باز کردم...حس عجیبی بود...دیدن رو میگم اینکه باور کنم همه چیز سیاه نیست...تاریک نیست... خودش خیلی بود... اما...از یه دنیای غرق در تاریکی به یه دنیای غرق در سفیدی پا گذاشتم.نگاه کردم...بس بود دیدن.داشتم وجود خودم رو می دیدم و اطرافمو...من، با لباس های سفید توی اتاقی که همه ی در و دیوارش با کاشی های شش ضلعی سفید با فواصلی که انگار به دنیای هیچ می رسید پوشیده شده بود.سمت راستم اتاق به بینهایت امتداد داشت ولی سمت چپ...انگار من تنها موجود زنده ی این دنیای عجیب نبودم...ولی متفاوت بود و انگار نبود...سرم گیج رفت و باز هم دنیا تاریک شد...چشمام که باز شد رو به روی من بود ولی هنوز هم توی همون حالت قبلی...شکننده تر از اون چیزی که فکر میکردم به نظر می رسید... فقط نیاز به دقت داشت...موهای بلندی که روی کاشی های شش ضلعی پخش شده بود و سیاهی ای که در تضاد با سفیدی بود.لرزش خفیفی رو توی بدنش دیدم... رفتم جلو...شاید اگه یه نفر رو همون اول می دید حس بهتری داشت...ولی نه...من هم تنها از پسش براومدم...مردد، دو دل یا هر اسم دیگه...مهم این بود که قصد کاری رو داشتم و نمیدونستم اون چیه.قدم هام بین رفتن و نرفتن در تردد بودن...اروم اروم بلند شد...موهاش روی صورتش رو پوشونده بودن...باز هم میلرزید؛ولی نگاهش مثه یه تیغ برنده از زیر موهای مشکیش اعماق وجودمو شکافت.سرش رو تکون داد...موهاش از روی صورتش کنار رفت...مهتاب صورتش...مهتاب صورتش...ایستاد به سمت من قدم هاش استوار تر بود از من قدم های استوار تری داشت...چه فرقی داشتیم؟ اونکه قبل از اینکه بیدار بشه شکننده تر نشون می داد.یه قدمدوم قدمسقوطیه قدم دو قدمسه قدممانعیه چیزی نمی گذاشت جلو تر برم...یه قدم به عقب برگشتم و باز رفتم جلو...خودمو میکوبیدم به چیزی که واقعا وجود نداشت ولی مانعی شده بود که برم پیشش...برگشتم. نشستم سر جای قبلم.و منتظر نگاهش کردم.انگار کمکی از دست من بر نمیومد...بلند شدم.شروع به کنجکاوی کردم...جای جای اتاقِ بینهایت رو گشتم...بینهایت؟اسم جالبی بود...اتاقی که ته نداره، در نداره، همش دیوارهتناقض نیست؟ بینهایتی که توی حصاره...چشمام میچرخید و میچرخید و میچرخید فقط به دنبال یه راه حل...راه حل چی؟ برگشتم سرجاش نبود.بلند شده بود و سمت چپ اتاق نزدیک دیوار ایستاده بود و مستقیم به من نگاه می کرد.نگاهش معصوم بود اما خشم داشت...مهربون بود ولی برنده...درکش واسم سخت بود که این حس های متناقض رو با هم داشته باشه...اتاقِ بی نهایتمهربونِ خشمگیناینجا پارادوکس زندگی منه یا اشتباه کردم؟یک لحظه ماتم برد...ماتم برد و داشتم فکر می کردم...به اتاق، به خودم، به خودش و همه جا سفید بود و همه جا مشکی شد.وحشتزده از جا پریدم...چرا هر لحظه ای که ذهنم درگیر میشه از حال میرم؟این اتاق واسه چیه؟اینقدر سفید که شاید به هیچی فکر نکنم؟انگار سرنوشت منو داره با خودش همراه میکنه...انگار قراره توی این اتاق حل بشم...هر بازی قوانین خودشو داره و انگار من تمام یاغی گریمو یه جایی که نمیدونم کجاست جا گذاشتم...نگاهم چرخید.یه گوشه نشسته بود.تا نگاهش کردم رو برگردوند...یه کم چهار دست و پا رفتم جلو برگشت و دوباره نگاه کرد.دستمو گذاشتم روی زانوم و بلند شدم...ده قدم رفتم جلو و نشستم کنارش...جایی که فقط به اسم کنارش بود...هنوز هم یه دیوار وجود داشت.هنوز اون مانع بود و نمی شد جلو تر رفت. رو برگردوند و من منتظر بودمنگاه نکرد و من منتظر بودماخم کرد و من منتظر بودمبلند شد و دور شد و من منتظر بودم...بی هوا یه قدم دور شد و یه قدم نزدیک شدم...دیوار نبود...مانع نبود اما انگار نبود...قدم دوم مصادف شد با برخورد من با چیزی که نبود...دیوارای اتاق رو واسش تنگ تر کرده بودم. وحشتزده نگاهم کرد...دوید مثل یه ببر خشمگین با چشمایی که ازشون خون می بارید...ولی اون هم به مانع رسید خورد به مانع و به عقب پرت شد...غم دنیا رو ریختن توی چشماش...نگاهش کردم و میخواستم دلداری بدم که رو ترش کرد...و باز هم من بودم و انتظاری که به اندازه ی یه قرن طول کشید.برگشت...ملتمس.منتظر نگاهش کردم...من مرد انتظار بودم.انگار از اول عمری که هیچ چیزی ازش نمیدونستم انتظار می کشیدم.دستش روی مانع به دنبال یه راه چاره می چرخید.دستم رو روی به دستش روی مانع گذاشتم.خواستم حس کنه خواستم بگم هستم خواستم بگم هستم که کمکت کنم.خواستم...دستش ثابت شد.لبخند زد.بالاخره مهربونی چشماش به همه ی حسای توی چشماش غلبه کرد و ناگهان گفت:حسش میکنم...انگار یه موجی جریان پیدا کرد.یه قدم به جلو اومد و من یه قدم به عقب رفتم...یه قدم حتی به اندازه ی همون یه قدمی که دنیاش کوچیک شده بود به حالت قبلی برگشت.چشمامون پر از برق شادی شد...انگار میخواستیم دوباره و دوباره و دوباره تکرار بشه تا شاید نهایت اتاقی که با یه مانع دو تکه شده بود پیدا بشه.غرق در بینهایت به دنبال حس یافت نهایت...برق چشماشو دیدم و دوباره از حال رفتیم...چشمام باز شد اون هم با من چشماش رو باز کرد رو به رو با یه مانع نامرئی...لبخند زد لبخند زدم...انگار بینمون یه اینه بود...مثل هم شده بودیم و تمام حرکات هماهنگدوباره رفتم جلو اومد جلو انگار این دفعه نوبت من بود که سکوت بینمون رو میکشستم..." با هم از پسش بر میایم"دستمو بردم جلو اومد جلو تر تا دستمو بگیره به یه صدای ضعیف گفت : باهم...زمان که معنایی نداشت اینجا قوانین خودش رو داشت بی ارتباط با دنیای خارج...اصلا مگه دنیایی خارج از اینجا وجود داره؟با حس گم شدن توی یه جایی که به اون تعلق نداشتیم هر موقع تلاش می کردیم تا مانع رو برداریم...هر لحظه ای که چشممون باز می شد با لبخندی سرشار از امیدواری به دنبال راه حلی می گشتیم. حالا گه گاهی به جای برداشتن مانع فقط با هم حرف میزدیم......خوابیده بود. بیدار بودم.بلند شدم. قدم قدم دور شدم. رفتم رفتم رفتم و ناگهان ته بینهایت رو پیدا کردم.چیزی به اسم بینهایت وجود نداشت.هیچ پارادوکسی وجود نداشت.هیچ مانعی غیر از دیوارای بیرونی وجود نداشت... این مانع بین ما باید از بین میرفت.ترسیده بودم.حالا حصار دور من کوچیک و کوچیک تر می شد.چه بلایی سر من میومد؟نباید امیدش رو ناامید می کردم.برگشتم. دویدم تا رسیدم به مانع.بیدار شده بود.به منکه نفس نفس می زدم نگاه کرد و گفت چیزی شده؟بدون هیچ توضیحی در مورد اون چیزی که دیدم گفتم : نه. نظرت چیه به جای اینکه انقدر مانع رو جابه جا کنیم از ببریمش؟ گفت:مگه میشه؟نکنه خسته شدی؟مردد گفتم : خسته؟ از چی خسته بشم؟ فکر کنم بتونیم بشکنیمش... شونه ای بالا انداخت و بعد یه لبخند زد...انگار اونم میخواست این مانع نباشه انگار هر دوتامون خسته شدیم...شروع کردیم به ضربه زدن...خسته شد...خیلی زود...گفت کار من نیست...نباید...حسم بهم میگه نباید اینطوری بشکنه...گوش ندادم...باید از بین می رفت باید تموم می شد باید نجات پیدا می کردیم.محکم تر ضربه زدم...صدای برخورد دستم با مانع بلند شده بود...ترسیده یه گوشه نشسته بود...اشک گونه هاشو خیس کرده بود ولی من دیگه گوشی واسه شنیدن نداشتم چشمی واسه دیدن نداشتم...خودم بودم و خودم...ترس من باعث شد اونم بترسه و من خودخواه بشم.شاید منم خسته شده بودم...خسته میکوبیدم به مانع و تو اوج ناامیدی از خودم شکست...مانع شکست و خورده های اون به سمتش پرتاب شد.کاشی های شش ضلعی قرمز شده بودند...LunaLunaWed, 16 Jan 2019 23:41:43 +0330https://virgool.ir/@divergentluna/حبس-ابد-در-رد-خونِ-آرزوها-fv4oy3gl8ojzسرخ نگه داشتن صورت با سیلی؟ نابودی از درون ؟ سکوت و تظاهر؟ تمام این ها شده راه و روش ...میخواهیم بگوییم حالمان خوب است...مانند تمام عکس های اینستاگراممان رنگی و شادیم...مانند همان آدمک رویاها و فانتزی هایمان که به تمام آرزو های محالمان هم می رسد...مانند تمام آن بالای شهر نشینانی که همه می گویند تو از زندگیشان چه خبر داری؟ می گویند از هزار درد روحی رنج می برند.می بینی! حتی افسردگی هم شده برای لاکچری ها... خیلی از ماها اگر حالمان خوب نباشد می گوییم اشکالی ندارد و هزار و یک داستان می بافیم که بدانیم حالمان الکی بد است ما خوبیم مثلا...از آن روزی که فهمیدم...نه! برگردیم عقب تر از آن روز ها که نفهمیدم...همان روزها بود که کم کم با آن دخترک سرحال قهر کردم رویاهایش را کشتم انگار نه انگار امید زندگیش همان آرزوهای رنگی رنگی ای بود که بافته بود و داشت تحقق می یافت.حکمم کم از اعدام نبود...دادگاه وحشتناک بود روزگار قربانی را قاضی پرونده اعلام کرد و من با دخترک رو به رو شدم.سالها بود از آن قضیه می گذشت هم دیگر را گم کرده بودیم...من کجا او کجا!!!من پی در پی پله های ترقی را می پیمودم. نیم نگاهی هم به آن قسمت مهم زندگیم ننداختمحالا من تحصیل کرده بودم و انگار خبری بود! خودمان هم میدانیم مدرک شعور نمی آورد! پس واقعا خبری نبود...دخترک اما همانجا گیر کرده بود...آرزو های مرده اش را در دست گرفته بود و به آنها نگاه می کرد...لباس سفیدش آغشته به خون آرزوهایش قرمز شده بود.به خودم که آمدم دیدم من دیگر من نیستم...دخترک را درآغوش کشیدم...لباس های من هم خونی شد اما در آن لحظه چه کسی اهمیت میداد...آن دادگاه جای من و او بود و میان این آدم ها یک نفر هم قرار نداشت.هلم داد...پسم زد و من مات ماندم!رفت و آمد ها شروع شد هنوز هم یادم نمی آید چه شد...من حتی آن لحظه که بغلش کردم را هم یادم نمی آید فقط رد خون روی لباس هایی که چندین وقت است به این تن خسته نشسته مانده گواهی بر این قضیه است.دخترک انگار قرار گذاشته بود که اینگونه مرا محکوم کند!اعدام نشدم حبس شدم... حبس ابد در رد خونٍ آرزوها...LunaLunaMon, 07 Jan 2019 23:14:10 +0330