https://virgool.ir/feed/@deveiraکوچک قلمی در میان انبوهی از صاحب نظران در تلاش برای کسب کمی مهارت در علاقه ای دیرینه ? ?fa2026-11-12 10:31:42https://files.virgool.ir/upload/users/730240/avatar/MZPNOg.jpeghttps://virgool.ir/@deveirahttps://virgool.ir/@deveira/قول-شرف-ii9mfwzat4a7در کتابی که صبح مطالعه می کردم با مبحث جالبی برخوردم. قول شرف. با چنین عنوانی شروع میشد و بعد به گلایه از ناخودآگاه می پرداخت. گلایه ی گلایه هم نه، بیش‌تر داشت ماهیت و جنس جلب ناخودآگاه را باز می کرد.به نظر می آید باید کمی عقب تر بروم. در چند قدمی قبل از آن که به مبحث شیرین ناخودآگاهِ مکار برسیم، نویسنده منِ مخاطب را تشویق می کرد به خود قولی دهم که امروز در فلان ساعت فلان کار را انجام می دهم. حال اگر در آن لحظه در حال انجام کاری باشم، بیایید فرض کنیم در حضور جمعی از دوستان باشم، باید راهی پیدا کنم تا در آن ساعت مقرر آن کار را انجام دهم. فرض:من می دانم امروز حوالی ساعت ۲۰ کمی سرم خلوت تر خواهد بود. پس، صبح به خود می گویم ساعت ۲۰:۳۰ امروز من ۱۵ دقیقه زمان می گذارم و نوشته ای می نویسم. ساعت ۲۰:۳۰ می شود. کار من به اتمام رسیده ولی در آن لحظه در جوار جمعی از همکاران هستم. از آن ها عذرخواهی میکنم و ۱۵ دقیقه قولی که به خود داده ام را انجام می دهم. نویسنده در ادامه آن، به حیله های ذهن و ناخودآگاه پرداخت که چگونه ماهرانه و به ظاهری کاملا منطقی ذهنِ خودآگاه را فریب می دهد.بگذارید جمله ای از آن را برایتان نقل کنم:باید یاد بگیرید همه ی راه های فراری را که ناخودآگاهِ مکار به شما نشان می دهد نادیده بگیرید.اما چه شد که این موضوع را امروز انتخاب کردم؟در لحظه شروع نوشتن دلیلی نداشتم جز نداشتن موضوعی برای نوشته امروز. با خود گفتم چه موضوعی بهتر از مبحثی که امروز خوانده ام؟ اما حال که عمیق تر به آن می اندیشم متوجه می شوم شاید دلیل توجه ام به این موضوع خاص، امروز باشد. چهارده فروردین.بعد از سیزده روز تعطیلات نوروزی، که برای من شاید یک روزش احساس تعطیلی نداشت، کار ها به روال قبل ادامه خواهند یافت. درست هست که از هفتم به صورت جدی کلاس های دانشگاه برقرار بود و شش روز قبلش به مطالعه برای آزمون روز هفتم گذشت، اما امروز، چهارده فروردین ماه سال یک هزار و چهارصد، اولین روزی ست که در سال جدید به محل کارم می روم و کاراموزی هایم دوباره از سر گرفته می شود. از امروز زندگی دوباره به روال قبل ادامه می یابد و من تلاش می کنم زنده بمانم در کتابی از وین دایر خوانده بودم که کسی زنده است که در لحظه به رشد خود فکر کند و در راستای آن تلاش کند.برداشت من در جنبه های شخصی و اجتماعی است، اما می‌توان بعد های سلامت و روان و معنوی نیز به آن اضافه کرد.در ادامه ی صحبت هایم دوست دارم بگویم:تلاش برای زنده ماندن، نیازمند اراده ای قوی ست. اراده را می شود تقویت کرد. بیایید با هم اراده هایم را قوی کنیم و به امید روزی که قول هایم قول شرف باشد.پی نوشت ۱: کتابی که در ابتدای نوشته از آن بهره گرفتم، کتاب نویسنده شدن از دروتیا برند هست. کتاب جذابی ست برای دوستانی که علاقه به نوشتن دارند و به دنبال راهی برای شروع هستند. من این کتاب را از طاقچه مطالعه میکنم.پی نوشت ۲: دوستان عزیزم، من در پایان نوشته هایم زمان و مکانی که آن ها را خلق میکنم می نویسم ولی بنا به علاقه ای که به شب دارم، در آن زمان نوشته ها را منتشر میکنم. خواهشمندم حتما زمانی که نوشته ها نوشته می شوند را دقت کنید. برای مثال این نوشته صبح قبل از آن که روزم را به طور رسمی شروع کنم نوشته شده است. امیدوارم با این بازه زمانی خوانده شود. پی نوشت ۳: امیدوارم لذت برده باشید?نوشته ای از حنانه نیکمکان: دمر به روی تختزمان: کمی بعد از طلوع خورشید به مدت یک ساعت، حوالی ۷ تا ۸ صبحصداهای پس زمینه: تق تق های کیبوردوسیله ارسالی: از یک دستگاه موبایلDeveiraDeveiraSat, 03 Apr 2021 22:04:27 +0430https://virgool.ir/@deveira/فساد-تباهی-adfdwjqby51kشروع کردن سخت است، تمام کردن سخت تر. چند روزی می شود تصمیم گرفته ام بنویسم. از خودم بگویم، از داستان ها و افسانه های مورد علاقه ام بگویم، شاید از آن نگرش جدیدی که در حال شکل گرفتن هم هست برایتان گفتم. گفته بودم در حال خواندن کتاب جدیدی هستم که ...بگذریم. بگذارید اکنون وارد آن کوچه باغ عشق نشوم. داشتم چه میگفتم؟ ... آه بله ... شروع کردن سخت است. بسیار هم سخت هست، اما از لازمات زندگی است. بار ها شنیده ام که "آب فاسد نمی شود" اما حتی اگر همان آب هم جایی بگذاری و تکان ندهی لجن می بندن. مگر فساد چیست؟ راهنمایی که بودم یک جلد کتاب از فرهنگ فارسی دکتر محمد معین خریده بودم. نه از آن هایی که چند جلد هست، نه. از آن هایی که کوچک هستند و اسما فرهنگ معین هستند ولی همه کلمات را ندارند. آن زمان ظاهرا کارم را راه انداخت، هر چند که اکنون به یاد ندارم چرا آن را خریده ام. در کتاب خانه ی مدرسه ی ما جامع ترین ش موجود بود. سرتان را درد نیاورم. در همان کتاب به دنبال معنای کلمه فساد گشتم. فزودفژاک فساینده دقیقا به همین ترتیب. نبود که نبود.یک فرهنگ دیگر هم در کتاب خانه کوچکم دارم. در مثلثی با گوشه های هلال نوشته فرهنگ جدید و در نوار قرمز رنگی کلمه "دانش آموز" حک شده است.برایم باور کردنی نیست که در آن فرهنگ کوچک دانش آموز معنای کلمه فساد پیدا شد."تباهی"اصلا چه شد که به فساد رسیدیم؟ در حقیقت وقتی شروع به نوشتن این متن کردم حتی لحظه ای در ذهنم نمی گنجید قرار است کلمه فساد را به کار ببرم چه رسد به شکافتن و پیدا کردن معنایش.اما حقیقتی محض هست که هر چه راکد ماند به تباهی کشیده خواهد شد؛ آب نیز تباه خواهد شد منِ آدم که جای خود دارم. برای ادامه دادن و راکد نماندن، نیاز به شروع های پی در پی هست. آمده ام به نام اویی گویم و شروع کنم.باشد که او هوادار ما.نوشته ای از حنانه نیکمکان: در گوشه ای ترین گوشه از اتاقی تاریکزمان: بعد از غروب آفتابصداهای پس زمینه: سکوت وسیله ارسالی: از یک دستگاه موبایلDeveiraDeveiraFri, 02 Apr 2021 22:06:32 +0430https://virgool.ir/@deveira/بهترین-زمان-از-روز-qxttfgm5btqwهمیشه دوست داشتم گوشه ای ترین قسمت از اتاق را پیدا کنم و فضایی به وجود آورم که اگر کسی وارد اتاق میشد متوجه حضور من نباشد. آهنگ ها و پادکست ها را با هدست گوش دهم و در آخر تا حد امکان نور اتاق را کم کنم. شاید بپرسید چرا؟ راستش را بخواهید خودم هم نمی‌دانم. گاهی گمان میبرم همه چیز از نور زدایی ام شروع شد. درست یادم می آید یک تابستان گرم و سوزناک در شهر بوشهر بود. چشمانم به شدت حساس شده بود. حتی تاب و تحمل نور سفید چراغ را نیز نداشت چه رسد به نور سوزان خورشید خانم. در آن زمان، ساعاتی از اوایل روز را باید در مدرسه طی میکردیم. ساعاتی که در جلوترین صندلی های کلاس می گذشت با عینک طبی ولی آفتابی. صحنه ی جالبی بود. حال که به آن روز ها فکر میکنم خود نیز خنده ام میگیرد. گاه گاه فراموش میکردم و آن روز ها را برای بد خواهانم هم آرزو نمیکنم. آن روز ها، در ساعت تعطیلی، اوج گرمای ظهر و تابش اشعه های طلایی خورشید، برای من تازه شروع ماجرا بود. پا به خانه نگذاشته اشک هایم جاری میشد. شاید فکر کنید از درد گریه میکردم. باید بگویم خیر. حتی احساس ناراحتی و درد و حتی گریه را ذره ای در من پیدا نمیکردی، اما اگر در آن لحظات مرا میدیدی گمان میبردی که گویی عزیزترین جانم را از دست داده ام.به خانه که میرسیدم در گوشه ای ترین اتاق، جایی که کمترین نور را دریافت میکرد مینشستم، چراغ ها را خاموش میکردم و یادم نمی آید دیگر چه میکردم. کم کم تاریکی و نور کم، ترجیح زندگی م شد. بعد از آن، آنقدر در آن گوشه ها آرامش می یافتم که همیشه گوشه ای ترین جای اتاق جایی بود که من بیشتر زمانم را می گذراندم. در همان گوشه های کوچک اتاق، در آرامش شب، دقیقا زمانی که صدای هیچ دستگاه الکتریکی ( مخصوصا صدای گوش نواز تلویزیون ) دیگر شنیده نمی شد، دقیقا آن زمان، زمانی بود که ایده ها به من هجوم می آوردند. متاسفانه روز ها که می گذرند این لذت ها کم می شود. همچنان علاقه ی شدیدی به سکوت و تاریکی شب دارم. همچنان اگر به چنین زمانی برسم با لذت از خوابم می زنم تا کمی آن را لمس کنم.اما....مسئله این "اما" های زندگی ست. زندگی را نمی شود در شب گذراند. می شود لذت برد ولی نمی شود در شب گذراند. صبح را به کاری مشغولیم و عصر را به کاری دیگر. به شب که می رسیم آنقدر احساس خواب و رخوت عمیق می‌شود که قید هر چه آرامش هست را می زنم. مگر آرامشی بالاتر از خواب هم وجود دارد؟نوشته ای از حنانه نیکمکان: در گوشه ای ترین گوشه از اتاقی تاریک زمان: بعد از غروب آفتابصداهای پس زمینه: صدای یاماچ از سریال ترکی گودال از تلویزیون اتاق پذیرایی مان طبق، گفته پدر جان، در حال پخش هست.وسیله ارسالی: از یک دستگاه موبایل DeveiraDeveiraThu, 01 Apr 2021 23:40:54 +0430