https://virgool.ir/feed/@desper.pasfa2026-11-11 19:46:04https://files.virgool.ir/upload/users/4515611/avatar/oVekoa.jpghttps://virgool.ir/@desper.pashttps://virgool.ir/@desper.pas/ادای-متیو-دین-tcp6rfmsvn7wراستش اگر بخواهم صادقانه بگویم، رابطه‌ی من و خدا شبیه رابطه‌ی یک مستأجر بدبخت با صاحخانه‌ای است که هیچ‌وقت برای تعمیر لوله‌ها نمی‌آید، اما سرِ ماه اجاره‌اش را می‌خواهد.پدرم، مارتین، همیشه می‌گفت خدا اولین نویسنده‌ی داستان‌های عامه‌پسند است؛ کسی که عاشق پی‌رنگ‌های احمقانه، گره‌افکنی‌های سادیستی و پایان‌های بازِ مسخره است. او معتقد بود اگر خدایی وجود داشته باشد، احتمالاً یک موجودِ منزوی و بی‌حوصله است که ما را مثل یک آکواریومِ پر از ماهی‌هایِ عصبی تماشا می‌کند تا فقط حوصله‌اش سر نرود.من؟ من فکر می‌کنم خدا چیزی شبیه به «سکوتِ ممتد» است. شما فریاد می‌زنید، التماس می‌کنید، منطق می‌تراشید، و او فقط نگاه می‌کند. انگار که ما یک شوخیِ بی مزه بودیم که او در یک پارتیِ شبانه تعریف کرده و حالا خودش هم یادش رفته تهِ شوخی چه بود.مسئله اینجاست: اگر خدا وجود داشته باشد، قطعاً یک طنزپردازِ سیاه است. نگاه کن؛ او به ما غریزه‌ی بقا داده، اما در عین حال آگاهی از مرگ را هم مثل یک بمب ساعتی توی سرمان کاشته. این یعنی او عاشقِ تماشای دست‌وپا زدنِ ماست. ما مثل مورچه‌هایی هستیم که روی یک صفحه‌ی داغ می‌دوند و فکر می‌کنند مسیری که می‌روند، هدفمند است؛ غافل از اینکه لرزشِ پاهایمان فقط از حرارتِ زیرِ پاست، نه اراده‌ی خودمان.گاهی فکر می‌کنم شاید خدا همان «پدرِ غایب» بزرگ است. کسی که ما مدام سعی می‌کنیم با کارهای عجیب و غریب (جنگ، هنر، تولید مثل) توجهش را جلب کنیم، اما او در اتاقِ کارش را قفل کرده و دارد به یک پادکستِ کیهانی گوش می‌دهد.بسیاری از مردم می‌گویند خدا عشق است. اما با دیدنِ این همه رنج در دنیا، باید گفت اگر این «عشق» است، پس من ترجیح می‌دهم منفورِ جاویدانِ او باشم. حداقل در تنفر، تکلیفت روشن‌تر است.هولدن کالفیلدهولدن کالفیلدMon, 22 Dec 2025 12:13:04 +0330https://virgool.ir/@desper.pas/ادای-هولدن-کالفیلد-axzodamequllراستش اگر بخواهی واقعیت را بدانی، فکر کردن بهش حسابی حالم را بهم می‌زند. منظورم این است که کافیست سرت را بچرخانی و به دور و برت نگاه کنی؛ دنیا پر شده از یک مشت آدم قلابی و احمق که فکر می‌کنند خدا می‌داند چقدر مهم‌اند. ولی قضیه وقتی واقعاً غم‌انگیز می‌شود که می‌بینی همین آدم‌ها، همین‌هایی که حتی نمی‌توانند بند کفش‌شان را بدون اینکه فیلسوفانه به نظر برسند ببندند، تصمیم می‌گیرند تکثیر شوند.باور کن دیوانه‌کننده است. می‌روند عاشق می‌شوند - یا لااقل ادایش را در می‌آورند - و بعد یک عروسیِ مسخره راه می‌اندازند و همه به هم تبریک می‌گویند، انگار چه شق‌القمری کرده‌اند. بعدش هم پای یک بچه را به این دنیای لعنتی باز می‌کنند. دلم برای آن بچه‌ها می‌سوزه. واقعاً می‌گم، دلم کباب می‌شود. چون آن بچه وقتی به دنیا می‌آید احتمالا تنها چیزی است که توی این دنیا قلابی نیست. ولی بعدش چه می‌شود؟ گیرِ آن پدر و مادرِ کودن می‌افتد.پدر و مادرهایی که تنها هنرشان این است که یاد بچه بدهند چطور مثل خودشان بشود. چطور دروغ بگوید، چطور برای پول پاچه‌خواری کند و چطور وقتی بزرگ شد، تبدیل به یکی از همان آدم‌بزرگ‌های کس‌کننده‌ای بشود که آدم با دیدن‌شان می‌خواهد بالا بیاورد. انگار یک کارخانه‌ی تولیدِ حماقت راه انداخته‌اند و هیچ‌کس هم دکمه‌ی توقفش را نمی‌زند.بدترین قسمتش اینجاست که فکر می‌کنند دارند لطف می‌کنند. فکر می‌کنند دارند "نسل بشر" را ادامه می‌دهند. ولی کدام بشر؟ همین‌هایی که سرِ جای پارک همدیگر را تکه پاره می‌کنند؟ خنده‌دار است، اگر گریه‌دار نبود. من اگر جای آن بچه‌ها بودم و می‌دانستم قرار است توی چه دنیای مزخرفی با چه آدم‌های پستی زندگی کنم، همان اول کاری برمی‌گشتم توی شکم مادرم و بیرون نمی‌آمدم. به خدا قسم که نمی‌آمدم.هولدن کالفیلدهولدن کالفیلدMon, 22 Dec 2025 12:06:47 +0330