https://virgool.ir/feed/@deraye_adminfa2026-11-11 10:17:34https://files.virgool.ir/upload/users/309196/avatar/8FcQ1l.pnghttps://virgool.ir/@deraye_adminhttps://virgool.ir/@deraye_admin/استاد-نامه-ej0s9phbkxoj(متن از دکتر جواد ابراهیمی)وقتی به دانشگاه آمدم شبکه‌های مجازی رونق امروز را نداشتند؛ یا بهتر است بگویم اصلا شبکۀ مجازی‌ای وجود نداشت. ارتباطمان با دنیا از طریق وبلاگ‌ها بود. خبری از شاخ‌های مجازی نبود و جملات قصار پروفسور سمیعی و دکتر حسابی و... دربارۀ هر چیز ریزودرشت، اینترنت را پر نکرده بود. ولی همان زمان‌ها هم گاهی وقت‌ها نوشته‌ای در وبلاگ‌ها به سرعت دست‌به‌دست و یا به قول امروزی‌ها "وایرال" می‌شد.وقتی که از طرف مجلۀ درایه با من تماس گرفتند که چیزی برای بچه‌های ورودی جدید بنویسم ناخودآگاه یاد یکی از این متن‌ها افتادم که در یک برهۀ زمانی روزی چندین بار در وبلاگ‌های مختلف می‌خواندمش. ماجرای تخیلی یک استاد بود که برای دانشجویانش از تجربیات خود می‌گفت. از پیشنهاد کرم ضد آفتاب زدن تا توصیه‌هایی دربارۀ استفاده از لحظه‌لحظه‌ی دوران جوانی. یا اینکه نگران آینده نباشید و اگر هم دلتان می‌خواهد نگران باشید، فقط این را بدانید که نگرانی همان اندازه مؤثر است که جویدن آدامس بادکنکی در حل یک مسالۀ ریاضی. یا در جایی می‌گفت:«اگر نمی‌دانید می‌خواهید با زندگیتان چه بکنید، احساس گناه نکنید؛ جالب‌ترین افرادی را که در زندگی‌ام شناخته‌ام در ۲۲ سالگی نمی‌دانستند می‌خواهند با زندگیشان چه کنند.» و در آخر هم اضافه می‌کرد که اگر هیچ‌کدام از این حرف‌ها را جدی نمی‌گیرید اشکالی ندارد ولی حتماً کرم ضد آفتاب بزنید.خلاصه اینکه من هم خواستم بگویم اگر خیلی حوصله ندارید که سحرخیز باشید، کلاس‌ها را به‌موقع و مرتب شرکت کنید، ورزش کنید، زندگی را ساده بگیرید، سریع ناامید نشوید و به راهی که در پیش گرفته‌اید ایمان داشته باشید، دست‌کم به هر نقل قولی که در فضای مجازی می‌شنوید اعتماد نکنید. اگر این را هم دوست نداشتید، هکسره را درست استفاده کنید و به «جبر خطی»، «جبرخ»، به «دستیار آموزشی»، «تیعی»، به «راجع به»، «راجب» و به «اتاق اساتید»، «اُستادیوم» نگویید.درایهدرایهSat, 11 Dec 2021 21:09:36 +0330https://virgool.ir/@deraye_admin/و-تنهایی-من-حجم-شبیخون-تو-را-پیش-بینی-نمی-کرد-o22ulsn2wie8(متن از : احمد رحیمی، فیروزه ابریشمی)درس برنامه نویسی مقدماتی که به بی‌پی (Basic Programming) یا مبانی (مبانی برنامه نویسی) معروفه به آموزش برنامه‌نویسی تحت زبان Java می‌پردازه. کلا هدف این درس اینه که شما با مفاهیم برنامه‌نویسی آشنا بشین و بتونین با استفاده از جاوا یه چیزی که توی ذهنتون دارین رو پیاده‌سازی کنین. دقت کنین هدف این درس حل مسائل الگوریتمی نیست. زمانی که برای این درس باید صرف کنید بسته به آدمش و درجه سختی تمرین‌ها و پروژه‌ای که بهتون میدن (اگر پروژه‌ای در کار باشه) مقدار خوبی متغیره ولی خب می‌تونم این رو بهتون بگم که این درس یکی از مهم ترین درس های یک دانشجوی ترم اولی -مخصوصا رشتۀ علوم کامپیوتر- هست که خب اگه وقت کافی رو روش نذارین؛ یا تو همون درس یا در ادامه در درس‌های آینده (نمونه بارز و نزدیکش برنامه نویسی پیشرفته یا AP) و زندگیتون دچار مشکل میشین، برای همین میخوام این هشدار رو بهتون بدم که این درس رو جدی بگیرید و خوووب براش وقت بذارین، روی مفاهیم مسلط بشین، به برنامه‌نویسی عادت بکنین (مثل یک مهارت می‌مونه که باید با وقت گذاشتن و تلاش کردن کسب کنیدش، مثل رانندگی)، با محیطی که توش قراره برنامه بنویسین آشنا بشین و بهش عادت کنین (مثلا شورت‌کات‌ها و قابلیت‌هاش رو پیدا کنین و ازشون استفاده کنین. این کار برنامه نویسی رو لذت بخش تر و جذاب اتر میکنه).در نهایت چندتا پیشنهاد بهتون بکنم که ایشالا موجب رستگاریتون در دنیا و آخرت بشه :۱. از همون Hعه "Hello World" که یاد می‌گیرین پرینت کنین شروع کنین به تمرین و کدینگ (به این منظور می‌تونین از TAهای درس برای گرفتن سوال و یا سایت مناسب کمک بگیرین) ٢. در خود کلاس‌ها و همینطور کلاس‌های TA حضور جدی بهم برسونین! ٣. سوال بپرسین حتما! از همه به این ترتیب: ۱. گوگل ۲. همکلاسی ٣. سال‌بالایی‌ها و TAها ۴. استاددرایهدرایهSat, 27 Nov 2021 13:43:24 +0330https://virgool.ir/@deraye_admin/درنگ-c9pczq5ndpyh‌کتاب «انسان‌ها، هیچ‌ جا خانه نمی‌شود»نوشتهٔ مت هیگبرای خلاصه‌ می‌توان گفت این داستان، داستان موجودی است که با ماموریتی از یک کرهٔ دیگر به زمین می‌آید تا دخالتی در دانش ریاضیات زمینیان ایجاد کند.در نگاه اول این رمان به‌ نظر تنها رمانی تخیلی می‌آید، اما با مطالعه‌ی بیش‌تر آن، می‌توان دریافت «انسان‌ها» آینه‌ای بر جزئیات رفتارهای انسانی و عملکرد اجتماعی و فعالیت‌هایی است که شاید برای ما به دلیل تکرارشان عادی شده‌اند؛ اما از نگاه یک موجود بیگانه قابل مطالعه و تأمل‌برانگیز است.در مجموع سبک کتاب بیشتر رئالیسم جادویی است تا علمی تخیلی. (و البته بیش‌تر از هر چیزی این داستان یک رمان عاشقانه‌ است!)نقطهٔ قوت کتاب جملات و تحلیل‌های شخصیت اصلی‌ است.اگر از سبک کتاب شازده کوچولو خوش‌تان می‌آید، پیشنهاد می‌کنم خواندن این کتاب را در برنامهٔ خود قرار دهید :)بخشی از کتاب: «مرا بغل کرد؛ به نرمی. اندوه انسان بودن را حس کردم. موجودی فناپذیر که در ذات خود تنهاست، اما به توهّمِ بودن با دیگران نیاز دارد. دوستان، بچه‌ها، عشاق. این توهم جذابی بود. توهمی بود که به راحتی می‌توانستی به آن خو بگیری.»نویسنده: آرمیتا جلالیونبازیCities: Skylinesبازی Citites:Skylines، بازی‌ای سرگرم‌کننده و تا حدی اعتیادآور در ژانر شهرسازی و مدیریت شهری است. این بازی در سال ۲۰۱۳ معرفی شد و در این مدت با به‌روزرسانی‌ها و بسته های الحاقی مختلف، کامل‌ترین بازی در سبک خودش شده و هم‌‌چنین امتیازهای فوق‌العاده‌ای از منتقدین گرفته است. در این بازی فضایی به انتخاب شما (دشت، کوهستان، دریاچه، بیابان، ...) که در کنار یک جادهٔ اصلی قرار گرفته است به شما داده می شود و باید تلاش کنید شهر خودتان را به بهترین نحو بسازید و مدیریت کنید.شما از جمعیت ۰ آغاز می‌کنید و می‌توانید به ۱ میلیون نفر هم برسید. باید از تأمین آب و برق که از نیازهای اولیهٔ شهرتان حساب می شوند آغاز کنید و تا ساخت استادیوم و دانشگاه و آسمان خراش پیش بروید. از پس تک‌تک معضل‌های شهری ممکن مانند ترافیک، سیل، زلزله و زباله با ساخت حمل و نقل عمومی و سد و حفر خط مترو و... بر بیایید و آرام آرام با ساختن فرودگاه و ایستگاه قطار و اسکله جمعیت شهرتان را زیاد کنید.در این بازی به جزئیات بی‌نهایت توجه شده؛ تا جایی که در خیلی از کلاس‌های دروس مربوط به شهرسازی از آن استفاده می‌شود و کاملاً از این لحاظ بی‌نقص است. (برای مثال می‌توان به داشتن شناسنامه برای هر فرد داخل شهرتان اشاره کرد) هرچند برای بسیاری این بازی از حالت بازی خارج شده است و به یک شیبه‌سازی تمام‌عیار تبدیل شده است، اما با فضای پویا و شاداب مانع از این می‌شود که در آن احساس خستگی کنید. این بازی را حتی می‌توان در کامپیوترهای شخصی ضعیف یا کنسول بازی کرد، اما حداکثر گرافیک بسیار بالایی دارد و این می‌تواند مایهٔ افزایش جذابیت‌اش شود. این بازی در IGN نیز امتیاز 10 / 8.5 را از کاربران دریافت کرده است.نویسنده: نیما کلیدریسریال seeسریال «دیدن»، اثری در ژانر اکشن و علمی-تخیلی ساخته‌شده در سال ۲۰۱۹، روایتگر داستانی از ۶۰۰ سال آینده است که انسان‌ها بعد از یک فاجعه آخرالزمانی، که شیوع چند میکروب کشنده را در پی داشته مواجه می‌شوند که باعث می‌شود بیشتر انسان‌ها بمیرند و کسانی که زنده ماندند قدرت بینایی خود را از دست بدهند. سال‌ها بعد از این اتفاق انسان‌ها به زندگی قبیله‌ای بازگشته‌اند؛ جامعهٔ جدید تلاش می‌کند راه‌هایی برای زنده‌ ماندن و شکار در حال نا‌بینایی پیدا کند. دیگر بینایی جرم محسوب می‌شود و فرد بینا جادوگر است و باید بمیرد؛ زیرا دلیل نابودی بشر را بینایی می‌دانند و حتی افرادی تحت عنوان جادوگریاب برای پیدا کردن افراد بینا به کار برده می‌شوند. در این حال، همسر یک جنگجوی کور به نام «بابا واس»، دوقلویی را به دنیا می‌آورد که توان بینایی دارند و داستان فیلم دربارهٔ این خانواده و چالش‌های پیش روی آنها است .این سریال تاکنون در دو فصل پخش شده است که فصل اول ۸ قسمت ۶۰ دقیقه‌ای دارد و فصل دو هم‌اکنون در حال تکمیل است. هر جمعه می توانید قسمت جدید این سریال را تماشا کنید. اما نکتهٔ زیبا و قابل توجه سریال، نگرش انسان‌ها به امر «دیدن» و تخیل‌پردازی آن‌ها دربارهٔ دنیای اطراف و گذشتگان است؛ آن هم در جایی که کورها بر دنیا حکومت می‌کنند و بیناها مجرم و فراری هستند! دنیایی که آدم‌ها بی‌چون‌وچرا از خرافات و دستورات بالادستی‌ها پیروی می‌کنند .«جیسون موموآ» یکی از نقش‌های اصلی‌ سریال است و در فصل دوم شاهد حضور «دیو باتیستا» هستیم.پیشنهاد می‌کنم حتماً این سریال را ببینید.درایهدرایهFri, 26 Nov 2021 20:56:03 +0330https://virgool.ir/@deraye_admin/صنفی-خوب-بد-یا-زشت-v6usys2vxo3x(متن از محمد ترابی)راستش من خودم هنوز نمی‌دونم واقعاً چرا اسم این ستون شده «صنفیه»!چیزی که نظرم رو جلب کرد این بود که این اسم‌ها معمولاً برای مکان به‌کار می‌ره. به نظر شما اگه یک مکان با همچین اسمی توی دانشکده بود، مردم به چه دلایلی می‌رفتند اون‌جا؟درسته جواب دادن به این سوال اصلاً این سخت نیست. فکر می‌کنم که مثال‌های زیادی همین الان توی ذهن‌تون اومده و برای این که متن‌ام طولانی نشه من دیگه تکرارشون نمی‌کنم. احتمالاً خلاصهٔ همهٔ چیزهایی که به ذهن‌تون اومده می‌شه این که از صنفی انتظار می‌ره مقدار مطلوبیت جمعی صنف دانشجو رو افزایش بده. حالا بعضی وقت‌ها این مقدار منفی شده (مشکل جدی پیش اومده) که باید به سمت صفر بره (مشکل حل بشه). بعضی وقت‌ها هم مقدارش نامنفیه ولی باز هم می‌تونه بیشتر بشه.پس یک صنفی خوب می‌تونه هر لحظه دانشکده رو سمت دانشکدهٔ ایده‌آلی ببره که نه تنها توش مشکلات سریع حل می‌شن، بلکه وضعیت صنف دانشجو هر لحظه بهتر هم می‌شه. اما...در عمل واقعاً همچین اتفاقی می‌افته؟سال گذشته توی یکی از دنیاهای موازی نشریهٔ دانشکده چاپ شد و اون‌جا چند تا از بزرگتر‌های صنفی توی همین ستونی که الآن می‌خونید متن‌هایی نوشتند. من یه تیکه از متن «حسین مهدوی‌پور» رو آوردم اینجا تا شما هم ببینید.«اول: نظریهٔ بازی‌هامن هم دوست داشتم نظریهٔ بازی‌ها دربارهٔ این باشه که چه‌طور رنک‌ام را در دوتا افزایش بدم، ولی متاسفانه این‌جا هم مثل بقیهٔ ریاضی به جای بازی‌ کردن، عدد جمع‌و‌تفریق می‌کنند و مشتق می‌گیرند. هییی...حالا کاربردش توی صنفی چیه؟توی شماره قبل از خوبی های صنفی گفتیم و این که صنفی خفن‌ترین و کول‌ترین چیز دنیا است. نقش مشاور را در مشکلات دانشجو داره، نقش سیاست‌مدار را در چالش های بین دانشکده و دانشجو، نقش دستیار را برای معاون آموزشی و ... . اما این سری می‌خوام با یه مثال از نظریهٔ بازی‌ها بگم شاید این‌طوری نباشه!در تناقض‌نمای بریس، دو شهر شروع و پایان داریم و دو شهر میانی الف و ب، که بین‌شون ۴ جاده هست. زمان مورد نیاز برای طی کردن یک جاده در شکل دیده می‌شه. T تعداد ماشین‌هایی هست که در اون جاده حرکت می‌کنند؛ یعنی اگه تعداد ماشین‌ها زیاد شه (ترافیک بالا) طی کردن اون مسیر بیشتر طول می‌کشه. چون دو تا راه بین شهر الف و ب یکسان‌اند پس راننده‌ها براشون فرقی نداره کدوم را برن و در نتیجه بین دو تا جاده به طور تصادفی انتخاب می‌کنند و ماشین‌ها نصف می‌شند. فرض کنید ۴۰۰۰ ماشین داریم. میانگین زمان طی مسیر بین دو شهر میشه شش دقیقه. حالا اگه یه جاده بین شهر الف و ب بکشیم که با سرعت بی‌نهایت طی بشه چه اتفاقی می‌افته؟ چون بدترین حالت T/۱۰۰ از ۴۵ بهتره همه می‌رن شهر الف و بعد ب و بعد شهر نهایی که می‌شه ۸۰ دقیقه.بله. چیزی که بدیهی به نظر می‌رسید(کشیدن یک جاده با سرعت بی‌نهایت) به ما کمکی نکرد و اوضاع رو بدتر کرد. یه مثال دیگه حکومت‌هایی هستن که ضرر بیشتری دارند تا سود. در‌واقع حکومت می‌آد که کشور را بهتر اداره کنه نسبت به حالت بی‌حکومتی، ولی می‌بینیم که وضع مملکت بدتر می‌کنه!حالا صنفی کجای داستانه؟ آیا صنفی‌ای که این‌قدر کول و خوبه هم قراره کل مشکلات ما را حل کنه؟ یعنی ما بریم یه انتخابات شرکت کنیم بعد یه سری آدم پر دغدغهٔ شاد پرانرژی برن و همه چیز را درست کنند و به‌به و چه‌چه؟ خب لااقل تجربهٔ شکست‌های قبلی به من می‌گه که این‌طوری نیست! برای مثال یکی از دوره‌های قدیم‌تر صنفی دانشکدهٔ خودمون که یه سری آدم پر شور رفتن توش، کمی بعد کلاً از هم پاشید!»البته متن بالا کامل نیست و ادامه داره، ولی اگه به همین حرف‌ها یکم دقت کنیم، شاید توی نگاه اول ناامیدکننده باشه. به‌هرحال می‌بینیم که صنفی ممکنه با اون صنفی خوبی که مطلوب ما است فاصله زیادی داشته باشه. اما راهکار چیه؟ به‌هرحال وقتی «صنفی خوب» وجود نداشته باشه مشکلات رو باید دانشجوها حل کنن. به نظر من اولین گام مثبت دانشجو‌ها در این زمینه بهتر کردن خود صنفیه. این روز‌ها هم که به انتخابات صنفی نزدیک می‌شیم بهترین وقت برای این‌ کار توی کل ساله، چون قراره بحث صنفی داغ بشه و آدم‌های تازه‌نفس و دغدغه‌مند وارد صنفی بشند. پس بیاید این مدت یکم به این چیزا فکر کنیم و تا جایی که می‌تونیم توی انتخابات مشارکت کنیم تا صنفی بعدی به صنفی ایده‌آل نزدیک‌تر باشه.انشاالله که ادامه دارد ...درایهدرایهFri, 12 Nov 2021 23:31:38 +0330https://virgool.ir/@deraye_admin/عتاب-یار-پری-چهره-عاشقانه-بکش-در-باب-ریاضی-عمومی-یک-قسمت-دوم-m5eb81zbcbvbشاید بعد از خواندن قسمت اول این نوشته، کمی نگران شده باشید؛ شاید هم به خودتان مطمئنید و می‌دانید حتما در ریاضی ۱ موفق می‌شوید. در هر کدام از این دو دسته که باشید، می‌خواهم چند تجربه از خودم با دیگران بگویم و امیدوارم که برایتان مفید باشد:1. باشید! حتما سر کلاس‌ها حاضر شوید. درست است که درس‌های سرویس حضور و غياب ندارند، اما حضور داشتن سر کلاس حداقل فایده‌اش این است که درس یک دور به گوشتان می‌خورد و موقع خواندن، راحت‌تر و سریع‌تر پیش می‌روید. 2. در کلاس بپرسید! اگر در کلاس سوالی برایتان پیش می‌آید از استاد بپرسید. بگذارید خاطره‌ای برایتان تعریف کنم: ترم اول سر کلاس فیزیک ۱ بودیم و حدود ۴۵ دقیقه از کلاس گذشته بود. هرچه بیشتر می‌گذشت مطالب برایمان گنگ‌تر می شد و نمی‌فهمیدیم استاد دقیقا دارد چه چیزی را توضیح می‌دهد. از آن جایی که همه فکر می‌کردیم سوال پرسیدن در یک تالار ۲۰۰ نفره خیلی ضایع است، هیچ کس از استاد چیزی نمی‌پرسید. دست آخر یک نفر از ته کلاس دست بلند کرد و پرسید: « استاد! این کارها رو برای چی می کنید؟ » استاد برگشت و نگاهی به تخته انداخت و لبخندی زد و گفت: «عه! یادم رفته بود صورت مساله رو بهتون بگم!» :)) از پرسیدن خجالت نکشید. اتفاقا استادان هم ترجیح می دهند که شما اشکالاتتان را سر کلاس مطرح کنید.3. عليكم بالتمرين! درس‌های سرویس دانشکده ریاضی تمرین تحویلی ندارند، اما تقریبا هر هفته یک سری تمرین در اختیار دانشجوها قرار می گیرد. گول نمره نداشتن تمرین‌ها را نخورید و حتما حلشان کنید. حل تمرین‌ها تاثیر مستقیمی در نمره امتحانتان دارد.4. در طول ترم بخوانید! آن اوایل ریاضی ۱، این طور به نظر می‌رسد که «این‌ها را در دبیرستان خوانده ایم» و «جمع کردنش در یکی دو هفته که کاری ندارد» وقص عليهذا:) . نکته مهم این جاست که در امتحانات از شما نمی‌خواهند صرفا صورت قضایای گفته شده و اثباتشان را بلد باشید، بلکه انتظار می‌رود بتوانید مسأله حل کنید. مسأله حل کردن هم مهارتی است که به صورت تدریجی حاصل می‌شود. بنابراین، پیشنهاد می‌کنم تداوم و پیوستگی در درس خواندن را جایگزین شب امتحانی خواندن کنید.5. کلاس حل تمرین در مورد کلاس حل تمرین، در شماره قبل توضیحات مفصلی داده شده. یک خوبی کلاس حل تمرین این است که آن اشکالاتی که نتوانسته‌اید سر کلاس برطرفشان کنید را می‌توانید با استاد تمرین در میان بگذارید.درایهدرایهThu, 11 Nov 2021 15:32:07 +0330https://virgool.ir/@deraye_admin/عتاب-یار-پری-چهره-عاشقانه-بکش-در-باب-ریاضی-عمومی-یک-قسمت-اول-haldputjqpjm(متن از علی الماسی)دانشکده ریاضی را خیلی از دانشجوهای دانشکده‌های دیگر با ریاضی ۱ و ۲هایش می شناسند. درس‌هایی که از یک طرف، در علوم پایه و مهندسی بسیار پایه‌ای و مهمند و از طرف دیگر خیلی از دانشجوها خاطره‌ی خوبی از آن‌ها ندارند:) درس ریاضی ۱، درباره «حساب دیفرانسیل و انتگرال» یک متغیره است که بعضی مفاهیم آن مانند حد و پیوستگی و مشتق را در دبیرستان هم دیده‌اید. تفاوت این جاست که در ریاضی 1، این مفاهیم به صورت دقیق تعریف می‌شوند و اثبات‌هایی که ارائه می‌شود، دقت یک اثبات «استاندارد» ریاضی را دارد. برای شما که دانشجوی ریاضی و علوم کامپیوتر هستید، نه تنها ابزارهای ریاضی ۱ و ۲ در درس‌هایی مثل معادلات دیفرانسیل، احتمال، آمار، آنالیز عددی و... چپ و راست لازمتان می‌شود، بلکه بعضی از درس‌هایتان مثل آنالیز ریاضی ۱ و ۲، توپولوژی، هندسه دیفرانسیل، هندسه منیفلد و ... نیز عملا تعمیم همین، مطالب ریاضی ۱ و ۲ هستند. با این حساب، خوب یاد گرفتن ریاضی 1، اولین قدم برای شروع راه ریاضی خواندنتان است.اما ماجرایی که برای خیلی از دانشجوها و اتفاق می افتد:کلاس‌های ریاضی 1 در تالارها برگزار می شود و هر کلاس حدود ۲۰۰ تا ۲۵۰ دانشجو دارد. با این و اوصاف، اگر زود نجنبيد، جای خوبی گیرتان نمی‌آید و کل کلاس، باید تلاش کنید تا بفهمید استاد چه می‌گوید. از طرفی، وقتی جمعیت کلاس زیاد می‌شود، استاد نمی‌تواند خیلی از سوال‌ها را جواب دهد و روند کلاس بیشتر شبیه سخنرانی می شود. حضور و غیاب نداشتن کلاسها، وجود فیلم تدریس بعضی از اساتید و آسان به نظر رسیدن اوایل ریاضی یک، دست به دست هم می‌دهند و دانشجو را متقاعد می‌کنند که اگر سر کلاس نیایی و خودت درس بخوانی، اتفاق بدی که نمی‌افتد هیچ، وقتت را هم بهتر استفاده کرده‌ای. اگر بگذریم از این که کلی از ویدیوهای دانلود شده‌ی ریاضی 1 دکتر شهشهانی دیده نمی‌شوند و خیلی از آنهایی که می‌خواستند در تایم کلاس، خودشان درس بخوانند؛ وقتشان را در خواب خوش می‌گذرانند؛ آمارهای امتحانات هم ناامید کننده است: حدودا نصف ورودی‌ها بدون نمودار درس را پاس نمی‌کنند. اگر جزئی‌تر نگاه کنیم، ده درصد بچه‌ها بعد از میان‌ترم درس را حذف و ۴۰ درصد بقیه هم تا پایان ترم مقاومت می‌کنند اما افسوس...! حال سوال اینجاست که چه کنیم؟!ادامه دارد...درایهدرایهThu, 11 Nov 2021 15:21:10 +0330https://virgool.ir/@deraye_admin/مرگ-نقره-ای-ها-nsymhqicx5qw(متن از باران)«سوفیا گفت: من از آب‌ها به این‌جا آمدم، تا روح درون تو را بیدار کنم. من آمدم تا به یادت بیاورم. اما تو در اقیانوسی از سیاهی گم شده‌ای.»همه چیز خاکستری بود. روی ستون‌های فروریخته قدم می‌زدم و به بنای باعظمتی فکر می‌کردم که روزی روی همین ستون‌ها عَلَم شده بود. بنایی که هنوز کامل ساخته نشده، فروریخت. فروریخت و تمام رویاها و سرنوشت‌هایی که با آن جوانه زده بودند، مردند. استوانه‌های سفید غول‌پیکرِ دونیم‌شده، با گچ‌بری‌های هنرمندانه که حالا زیبایی‌شان لابه‌لای ترک‌ها خدشه‌دار شده بود. هراس‌انگیز بود، دیدن لاشه‌ی آن تکیه‌گاه‌های برزمین‌افتاده. هراس‌انگیز بود، دیدن این‌ که حقیقت است، امکانِ تماماً خاکستری شدنِ زندگی.با قدم بعدی صدای متفاوتی از زیر پایم به گوش رسید؛ صدای شیشهٔ شکسته. گردوخاک و خرده‌سنگ‌ها را از روی آینهٔ ترک‌خورده کنار زدم و خودم را دیدم که چه‌قدر بی‌رنگ بودم. خالی از تنفر، خالی از غم، خالی از دوست داشتن... وجودم همراه با گیاهانِ دفن‌شده زیر ستون‌های شکسته می‌خشکید و تجزیه می‌شد. استخوان‌های سرانگشتانم را می‌دیدم که آینه را روبروی‌ام نگه داشته بودند. بادی وزید و مشتی خاکستر تازه به صورت‌ام پاشید. چیزی داشت در گوشهٔ این خرابی می‌سوخت. آن طرفِ آینه دنیای دیگری شکل گرفت. دری در میان استخوان‌های شکسته رویید. تنها راهِ فرار از مرگی که داشت در این دنیا پخش می‌شد همان در بود. خورشیدی که داشت دنیای خاکستری‌ام را ترک می‌گفت و آخرین نورهایش از روی آینه منعکس می‌شد. آینه در دستم حرکت کرد. کدر شد و نوشته‌ها رویش نمایان شدند. دایرهٔ برّاق خاکستریِ توی دستم دیگر من را به خوبی قبل نشان نمی‌داد. بدون این که بدانم تاوان کدام انتخاب نادرست را پس می‌دهم روی استخوان‌ها ایستادم؛ روبروی در. یا وارد می‌شدم، یا به تاریکی بی‌پایانی که در راه بود می‌پیوستم. کاش می‌شد آدمی به انتخاب کردن محکوم نباشد! در انتخاب پشیمانی است، حسرت است، تاوان است. اما ما این‌جا وجود داریم، و شب‌ها سوگواری می‎کنیم. کاش می‌شد از پایان‌ها نهراسید.«در ابدیت فقدان زمان است. هیچ چیز نمی‌تواند رشد کند. هیچ چیز پدیدار نمی‌شود. برای همین، مرگ فرزندی ساخت به نام زمان؛ تا برویاند، آن‌چه خواهد کشت. و ما طنین می‌اندازیم، زندگی‌هایمان و فریادهایمان را، متولدشده در همان قفس خونین، که همیشه در آن متولد شده بودیم.»درایهدرایهThu, 28 Oct 2021 10:32:14 +0330https://virgool.ir/@deraye_admin/حل-تمرین-doy1jnj8ntdv(متن از امیررضا یارمحمدی)مقدمه :در ارائه‌ی هر درس، استادِ مدرس می تواند از دانشجو یا دانشجویانی به عنوان دستیار آموزشی (teacher assistant) کمک بگیرد؛ متداول است که به این فرد تی‌ای (TA) می گویند.طراحی و تصحیح تمرین، تعریف و تحویل پروژه، برگزاری کلاس حل تمرین و رفع اشکال، گرفتن کوئیز و گاهی طراحی و تصحيح امتحان های درس، وظایفی است که برای دستیار آموزشی تعریف می شود. با توجه به صلاحدید استاد درس، همه یا بخشی از این مسؤلیت‌ها بر عهده‌ی تی‌ای خواهد بود. همچنین با نظر استاد، ممکن است بخشی از نمره‌ی نهایی شما در درس، توسط تی‌ای درس مشخص شود. مواجهه‌ی اولیه :ترم اول، درس های ریاضی عمومی ۱، فیزیک عمومی ۱ و برنامه نویسی مقدماتی که در برنامه ی همه‌ی ورودی‌ها هست، کلاس حل تمرین خواهند داشت. در مورد درس فیزیک و برنامه‌نویسی، شرکت در این کلاس‌ها اجباری و در مورد درس ریاضی، حضور شما در کلاس تمرین اختیاری خواهد بود. ضمنا بخشی از دانشجویان ورودی، در برنامه‌شان تربیت بدنی ۱ نیز دارند که این درس نیز کلاس تمرین اجباری دارد و شما باید در کلاس تی‌ای بدوید! بعدتر ها! :تی‌ای درس‌ها معمولا دانشجویان مسلط سال بالائی هستند. دانشجویان کارشناسی نیز می‌توانند در صورت تمایل و احساس تسلط، به استاد درس مورد نظر مراجعه کنند و درخواست دهند. دانشجویان از سر علاقه و یا در مواقعی، در راستای دریافت توصیه‌نامه آموزشی برای اپلای در دانشگاه های خارجی، متقاضی تی‌ای شدن می‌شوند.توصیه :در دروس اختصاصی و خصوصا درس‌های ریاضی، حل مسأله از اساسی‌ترین بخش‌های یادگیری است؛ بنابراین اکیدا توصیه می‌شود که از کلاس‌های تمرین استفاده کنید. تی‌ای درس، سوالات مهم‌تر و مناسب‌تری را نسبت به آن چه احیانا خودتان به سراغ حلشان می روید (اگر بروید!)، در کلاس مطرح و در حل آن‌ها به شما کمک می‌کند و اشکالات احتمالی شما را رفع خواهد کرد (البته اگر تی‌ای خوبی نصیبتان شود :دی). نهایتا این که به قول دکتر میرصادقی «اوصیکم به کلاس تمرین» !درایهدرایهWed, 27 Oct 2021 13:52:24 +0330https://virgool.ir/@deraye_admin/او-کیست-s9qwcc0tlelh(متن از محمدرضا صمصامی)معاون دانشجویی کیست؟ معاون دانشجویی، از اعضای هیأت علمی است که مسئول گروههای دانشجویی داخل دانشکده، مثل انجمن علمی و شورای صنفی است. او رابط دانشجویان و انجمن علمی، با دیگر استادان است. از وظایف دیگر ایشان می توان به مشاوره های دانشجویی و رسیدگی به مشکلات دانشجویان اشاره کرد.معاون آموزشی کیست؟معاون آموزشی دانشکده، از اعضای هیأت علمی ست؛ که مسئولیت برنامه ریزی درسی نیمسال، بررسی پرونده آموزشی دانشجویان و تطبيق دروس آنها در صورت فارغ التحصیلی را بر عهده دارد. همچنین، او درخواست های آموزشی هر دانشجو را بررسی می کند. در یک کلام، هر فرآیند آموزشی زیر نظر معاونت آموزشی دانشکده رخ می دهد.استاد راهنما کیست؟استاد راهنما، یکی از اعضای هیأت علمی است که نقش سرپرست و راهنمای شما را دارد. به هنگام انتخاب واحد و یا در انتخاب و برنامه ریزی یک موضوع پژوهشی، می توانید از استاد راهنما مشورت بگیرید. البته تأیید واحدهای انتخابی شما در هر ترم توسط استاد راهنما الزامی است. استاد راهنمای تمام دانشجویان هم سال یک رشته، یکسان است.تی‌ای کیست؟دستیار آموزشی (Teaching Assistant) که به اختصار تی ای نامیده می شود، دانشجویی است که استاد را در اجرای مسئولیت های آموزشی یاری می کند. در واقع گاهی نقش معلم دوم و گاهی نقش راهنمای شما را دارد. تی ای در یادگیری بعضی دروس، نقش فراوانی دارد و حتی گاهی در نمره شما نیز مؤثر است. پس اگر تعیین تی ای یک درس، برعهده ی خودتان بود، در انتخاب آن هوشیار باشید.درایهدرایهMon, 25 Oct 2021 13:48:19 +0330https://virgool.ir/deraye/و-تنهایی-من-شبیخون-حجم-تو-را-پیشبینی-نمیکرد-fe6jpxp1akmfدرس برنامه‌نویسی مقدماتی که به بی‌پی (BP: Basic Programming) یا مبانی (مبانی برنامه‌نویسی) معروفه به آموزش برنامه‌نویسی تحت زبان Java می‌پردازه.کلا هدف این درس اینه که شما با مفاهیم برنامه‌نویسی آشنا بشین و بتونید با استفاده از جاوا یه چیزی که توی ذهنتون دارید رو پیاده‌سازی بکنید. دقت بکنید هدف این درس حل مسائل الگوریتمی نیست.زمانی که برای این درس باید صرف کنید بسته به آدمش و درجه سختی تمرین‌ها و پروژه‌ای که بهتون میدن (اگر پروژه‌ای در کار باشه) مقدار خوبی متغیره ولی خب می‌تونم این رو بهتون بگم که این درس یکی از مهم‌ترین درس‌های یک دانشجوی ترم اولی مخصوصا رشته علوم کامپیوتر هست که خب اگر وقت کافی رو روش نذارید یا تو همون درس یا در ادامه در درس‌های آینده (نمونه بارز و نزدیکش برنامه‌نویسی پیشرفته یا AP) و زندگیتون دچار مشکل می‌شین برای همین می‌خوام این هشدار رو بهتون بدم که این درس رو جدی بگیرید و خوووب براش وقت بذارید؛ روی مفاهیم مسلط بشین، به برنامه‌نویسی عادت بکنید (مثل یک مهارت می‌مونه که باید با وقت گذاشتن و تلاش کردن کسب بکنیدش، مثل رانندگی)، با محیطی که توش قراره برنامه بنویسید آشنا بشید و بهش عادت بکنید (مثلا شورت‌کات‌ها و قابلیت‌هاش رو پیدا بکنید و ازشون استفاده بکنید. این کار برنامه‌نویسی رو لذت‌بخش‌تر و جذاب‌تر می‌کنه).در نهایت چند تا پیشنهاد بهتون بکنم که ایشالا موجب رستگاریتون در دنیا و آخرت بشه:۱- از همون H عه "Hello World" که یاد میگیرید پرینت کنید شروع کنید به تمرین و کدینگ (به این منظور میتونید از TAهای درس برای گرفتن سوال و یا سایت مناسب کمک بگیرید)۲- در خود کلاس‌ها و همینطور کلاس‌های TA حضور جدی بهم برسونید!۳- سوال بپرسید حتما! از همه! به این ترتیب: ۱- گوگل ۲- همکلاسی ۳- TAها و سال‌بالایی‌ها ۴- استادتوصیه نهایی: در هر قسمتی اگر حس کردید که ضعیفید و نمی‌فهمید و از این دست چیزها اولا نگران نشید. برای کسی که برنامه‌نویسی از قبل بلد نبوده و تازه داره آشنا میشه طبیعیه. یک زبان و طرز فکری هست که طول می‌کشه بهش عادت کنید. ولی اگر حس می‌کردید نیاز شدیدی دارید و احساس ناامیدی زیادی بهتون دست داد حتما با TAها و یا استاد درس مطرح بکنید و پیگیریش بکنید.درایهدرایهSun, 20 Dec 2020 20:08:00 +0330