https://virgool.ir/feed/@demon.driverبازی‌ساز، نویسنده، تولیدکننده‌ی محتوا در یوتیوب و علاقه‌مند به انواع رسانه‌های سرگرمی از جمله فیلم، سریال، کتاب کمیک و بازی.fa2026-11-12 16:45:25https://files.virgool.ir/upload/users/17953/avatar/5qrF79.jpeghttps://virgool.ir/@demon.driverhttps://virgool.ir/@demon.driver/صعود-در-دل-تاریکی-lzqkjstp5gqkافسردگی از دید هر کس شکل و ظاهر متفاوت دارد. بسیاری از ماها در سطوح مختلف درگیر افسردگی هستیم و به روش‌های مختلف داریم تلاش می‌کنیم که شکستش بدیم یا حداقل باهاش کنار بیاییم تا بتوانیم زندگی کنیم. از نظر من و خیلی‌های دیگر، افسردگی مانند یک چاه تاریک و عمیق است. چاهی که انگار افتاده‌ای پایینِ پایینش و بیرون آمدن از آن در بیش‌تر روزها غیرممکن به نظر می‌رسد. من هم مثل خیلی‌های دیگر تجربه‌ی افتادن ته چاه را دارم. برای من البته بیش‌تر این‌طوری است که از چاهی به چاه دیگر می‌افتم و اگر بتوانم از یکی از چاه‌ها بیرون بیایم با منظره‌ی ترسناکی مواجه می‌شوم که در آن بی‌نهایت چاه دیگر اطرافم را فرا گرفته‌اند.این مطلب یک تجربه‌ی کاملا شخصی است از یک صعود بی‌نهایت و از دل تاریکی چاه افسردگی. نه پشتوانه‌ی پزشکی دارد و نه ممکن است برای کس دیگری کار کند. اما بعد از چند ماه کلنجار رفتن با خودم تصمیم گرفتم که بنویسمش، شاید روزی یک نفر این متن را خواند و با آن ارتباط برقرار کرد و فهمید که در این مسیر تنها نیست و چراغی برایش روشن شد. در انتظار حزنهر کس در زندگیش نهایتا دو بار می‌تواند برایش پیش بیاید که جواب نمونه‌برداری آسیب‌شناسی مادر یا پدرش را گرفته و در ریپورت با این واقعیت مواجه شده که عزیزش سرطان دارد. این لحظه‌ای که برای هیچکس آرزو نمی‌کنم، برای من دوبار تکرار شد. خیلی ترسناک است آن لحظه‌ای که تک و تنها به آزمایشگاه مراجعه می‌کنی و با دیدن جواب آزمایش دنیا روی سرت خراب می‌شود. از آن ترسناک‌تر لحظه‌ای است که تک و تنها به دکتر متخصص سرطان مراجعه می‌کنی برای گرفتن وقت بعدی شیمی‌درمانی و دکتر بهت می‌گوید جلسه‌ی دیگری در کار نیست و کاری از دست علم پزشکی و دارو برنمی‌آید. سال پیش مادرم را به خاطر سرطان ریه از دست دادم. از لحظه‌ی ترسناک اولی تا دومی ۶ ماه طول کشید و ۱ ماه بعد از آن هم مادرم دیگر کنارمان نبود. در این مدت در عمق آن چاه لعنتی بودم و آنچنان فشاری روی جسم و ذهنم بود که در حال حاضر حتا نمی‌توانم به آن فکر کنم. در طول مدت با مشاور و روان‌کاو در تماس بودم و متوجه شدم درگیر چیزی هستم که به آن Anticipatory Grief یا «حزن مورد انتظار» گفته می‌شود. یعنی اندوه و سوگواری برای چیزی که هنوز رخ نداده است اما می‌دانی که نهایتا رخ می‌دهد و کاملا شکنجه‌طور، هر روز بارها و بارها در ذهنت به روش‌های مختلف تجسمش می‌کنی. حزنی که جرات نمی‌کنی برای کسی تعریف کنی چون عموم جامعه به تو اجازه‌ی حتا فکر کردن راجع به آن هم نمی‌دهد چه برسد به حرف زدن. حزنی که با کوهی از عذاب وجدان از طرف خودت و اطرافیان همراه است: «چرا به همچین چیزی فکر می‌کنی؟» «هنوز که زنده‌س! کاری نشده!» «چرا جلو جلو فکر می‌کنی؟» «خجالت نمی‌کشی؟ عمر دست خداس!»سخت‌ترین و سیاه‌ترین روزهای عمرم را داشتم.صخره‌نوردی در تاریکیدرآمدن از ته چاه اصلا کار ساده‌ای نیست. وقتی ته چاه هستی نه چیزی می‌بینی، نه چیزی می‌شنوی، نه اصلا توان داری که از سر جایت بلند بشوی و نه انرژی ذهنی داری که به بالا رفتن فکر کنی... تازه اگر انبوه افکار سنگین و بازدارنده اجازه بدهند! پایین‌ترین و زشت‌ترین و بی‌خاصیت‌ترین موجود دنیا می‌شوی و احساساتت با کوچک‌ترین چیزها به بدترین نحوه تحریک می‌شوند. احساس ناامنی عمیقی در همه‌ی لایه‌های زندگی محاصره‌ات می‌کند. آدم چطور می‌تواند از این وضعیت خلاص بشود؟ چطور می‌تواند از دیواره‌های صخره‌ای چاه بالا برود و خودش را نجات بدهد؟در مورد من (با تاکید بر این که این تجربیات همگی شخصی هستند) روانکاوی و مشاوره نه انگیزه‌ای بود برای صعود، نه انرژی‌ای می‌داد و نه راهنمایی می‌کرد که چکار کنم، فقط راه را نشان می‌داد. البته همین نشان داده شدن راه وقتی در قعر سیاهی هستی و چیزی نمی‌بینی یک دنیا ارزش دارد. اما قصه این بود که حالا که می‌دانی راه کدام وری است بقیه‌ی چیزهایش را خودت باید فراهم کنی. اینطوری شد که هر چند وقت یک بار که می‌توانستم، همه‌ی انرژی روحی و جسمی را جمع می‌کردم که از صخره‌ها بالا بروم و خودم را هر چقدر کم بالا بکشم. اینجا بود که فهمیدم خودم به تنهایی کاری از دستم برنمی‌آید.کمک لازم داشتم. چیزهای خوب دنیا! جمع شوید!اولین چیزی که به فکرم رسید این بود که به سراغ چیزهایی که دوست‌شان دارم بروم. از فیلم و موزیک و بازی بگیر تا کار کردن زیاد یا معاشرت کردن با دوستان صمیمی. معمولا آدم با شنیدن یک موزیک خوب حالش بهتر می‌شود. به عنوان کسی که عاشق کارش است، همیشه اعتقاد داشتم کار کردن حالم را خوب می‌کند. روانکاو توصیه می‌کرد که فیلم با قصه‌های مهربان و پر محبت تماشا کنم. آن وسط‌ها برای وقت‌هایی که مغزم به شدت فعال می‌شد و افکار بد هجوم می‌آوردند، برنامه‌ی بازی کردن داشتم، آن هم بازی‌های بسیار اکشن و سریع که اجازه‌ی این را به مغزت ندهند که لحظه‌ای بتواند به چیز دیگری فکر کند. خلاصه‌ خیلی با انرژی و پیگیری فراوان سعی کردم زیر پاهایم را از همه‌ی چیزاهای «خوب»ی که در زندگی می‌شناختم پر کنم تا به من در صعود از چاه یاری برسانند. اما هیچ کمکی نشد. همچنان بدنم می‌لرزید و توان بالا رفتن نداشتم. چون زیر پایم هم همه چیز می‌لرزید.هر تلاش مساوی با این بود که خودم را موقتا کمی بالا بکشم اما به سرعت همه چیز زیر پایم خراب می‌شد و می‌افتادم پایین. راهش این نبود.آن پلی‌لیست لعنتی در هوای سرد!تا این‌که یک شب، یکی از بدترین تلاطم‌های روحی را تجربه کردم و از بخت خوبم یکی از دوست‌های خیلی قدیمی هم همراهم بود. با اطمینان خاصی گفت «طاها، دوای درد تو توی موبایل منه!» و موبایل را به پخش ماشین وصل کرد و شروع کرد به پخش کردن یک پلی‌لیست از موزیک‌های قدیمی که ۱۵ سال پیش وقتی شب‌ها با هم می‌رفتیم پارک برای دویدن برای خودمان پخش می‌کردیم. موزیک‌های خیلی خاصی نبودند و سال‌ها بود به هیچ‌کدامشان گوش نکرده بودم. ولی آن قطعات موزیک حال من را دگرگون کردند. راز این دگرگونی در موزیک نبود، در خاطره‌ای بود که با آن قطعات موزیک زنده شد و حس فراموش‌شده‌ای که جایی در ذهن من ناگهان خودنمایی کرد.بی‌اختیار گریه‌م گرفت و به دوستم گفتم «الان می‌دونی تو دنیا چی می‌خوام؟ فقط یه چیز می‌خوام. این که شب تو سرما برم پارک و بدوم!» واقعا بعد از هفته‌ها احساس کردم از ته دل چیزی را می‌خواهم. آن حس بی‌تفاوتی نسبت به همه‌ی چیزهای دنیا در مورد یک چیز ظاهرا صدق نمی‌کرد. این آرزویی که داشتم خیلی سریع برآورده شد. به آن چیزی که واقعا دلم می‌خواست رسیدم و همان لحظات محدودی که در سرما در پارک می‌دویدم حالم را بهتر کردند. واقعا احساس می‌کردم در چاه تاریک و در هنگام بالا رفتن از صخره‌ها انگار یک چیز سفت زیر پایم نشسته است و نمی‌گذارد پایین‌تر بروم. واقعا حس خوبی بود.اما راز این سنگی که زیر پایم آمد چی بود؟ چرا از این همه چیز خوب و دوست‌داشتنی در دنیا که همیشه عاشقشان بودم چنین حسی نمی‌گرفتم؟ چطور می‌توانستم باز هم از این «سنگ‌های سفت» پیدا کنم؟جست‌وجو برای «چیزهای سفت»!این که الان از عباراتی مثل «چیزهای سفت» یا «صخره» یا «صعود» و این چیزها استفاده می‌کنم تا احساساتم را بیان کنم مدت زیادی زمان برد. در واقع کلید این که بتوانی در تاریکی از انبوه احساسات ناشناخته و چیزهایی که دور و برت هست و نمی‌بینی‌شان اما حضورشان را احساس می‌کنی، با موفقیت عبور کنی این است که بتوانی برای حتا یک لحظه‌ی کوتاه در حد کم ببینی‌شان. این دیدن برای من وقتی حاصل می‌شود که بتوانم روی این احساسات اسم بگذارم. آن موقع نمی‌توانستم بفهمم دویدن در پارک در واقع دارد زیر پای لرزان من را سفت می‌کند. اما وقتی که فهمیدم ریشه‌اش در همین «سفت» بودن است تازه متوجه شدم که دنبال چه چیزی باید باشم. منی که تمام بدنم از ناراحتی در حال لرزیدن است تنها وقتی می‌توانم صعود کنم و خودم را به بیرون کشیدن از چاه نزدیک‌تر کنم که بتوانم پایم را روی چیز سفتی بگذارم. همه‌ی چیزهایی که ازشان کمک گرفته بودن خودشان ناپایدار بودند.این‌جا تقریبا برایم واضح شد که چیزهایی که حالم را خوب می‌کنند لزوما چیزهایی که نیستند که دوستشان دارم یا عاشقشان هستم. اتفاقا همان چیزها ممکن است حالم را بد کنند. اگر بازی کردن دوست دارم ولی بازی‌ای بازی کنم که توی‌اش زیاد شکست بخورم انگار پایم را روی یه سنگ لرزان گذاشته باشم. یا مثلا اگر دوست بسیار نزدیکی دارم که خیلی وقت‌ها ممکن است با هم تنش داشته باشیم و من ناراحتش کنم و به خاطر ناراحت کردنش خودم را سرزنش کنم خیلی خیلی بیشتر اذیتم می‌کند. حتا ممکن است یک فیلم یا قطعه‌ی موسیقی فوق‌العاده احساسی و زیبا را دوست داشته باشم اما من را یاد موقعیت یا فردی بیاندازد و یا اصلا خودش به تنهایی با احساساتم بازی کند. در مورد کار کردن که اصلا نگویم، هر جلسه و هر چالش کاری انگار یک سنگ لرزان دیگر به اطرافم اضافه می‌کرد. شاید گفتن این موضوع واضح باشد، اما پست گذاشتن در سوشیال مدیا و تعامل با آدم‌ها خیلی وقت‌ها سرگرم‌کننده‌س اما وقتی تعامل خوبی نکنی و پاسخ بدی بگیری آدم را نابود می‌کند.خلاص که فهمیدم باید دنبال چیزهایی باشم که برایم «مطلق» هستند. چیزهایی که هیچ‌وقت، هیچ‌ چیزی، تحت هیچ شرایطی نمی‌تواند خراب‌شان کند. چیزهایی که زیر پای آدم را سفت می‌کنند.و ماموریت من در زندگی به این تغییر پیدا کرد که بروم و چیزها یا آدم‌های «سفت» را پیدا کنم. قدم به قدم رو به بالاباور کنید یکی از سخت‌ترین کارهای دنیا این است که در جست‌وجوی چیزی باشید در زندگی‌تان که حستان نسبت به آن به معنای واقعی کلمه «تغییر ناپذیر» باشد. زیباترین خاطراتی که دارید با دوستان یا اعضای خانواده یا شریک زندگی ممکن است به راحتی تبدیل به دردناک‌ترین خاطرات بشوند. اگر دوستتان شما را ترک کرده باشد دیگر خاطرات کافه رفتن مثل قبل زیبا نیستند. اگر مادرتان را از دست داده باشید، عید و نوروز و سفره‌ی هفت سین پر از گرما و خاطره تبدیل به غم‌انگیزترین چیز دنیا می‌شود. یکی از همکاران‌تان رفتار بدی با شما داشته باشد محل کار تبدیل به شکنجه‌گاه خواهد شد. تازه متوجه شدم که خیلی از چیزهایی که من فکر می‌کردم مامن من هستند و می‌توانم به آن‌ها پناه ببرم اصلا چیزهای باثباتی نیستند. اصلا دلیل این که این همه تلاشم برای بهتر شدن نتیجه نمی‌داد همین بود.خیلی دردناک بود اما متوجه شدم تعدادی از نزدیک‌ترین نزدیکانم که از ته دل دوست‌شان داشتم، همزمان عامل بی‌ثباتی من هم بودند و حداقل در هنگامی که تا این حد درگیر صعود از صخره‌ها هستم نمی‌توانستم به آن‌ها تکیه کنم. در نقطه‌ی مقابل دور از ذهن‌ترین آدم‌هایی که می‌شناختم چنان با فداکاری و همدلی زیرپایم تبدیل به صخره‌های سفت و محکم می‌شدند که انگار می‌توانستم با کمک آن‌ها پرواز کنم. در طول این مدت تعدادی از چیزهای تغییرناپذیر زندگیم را دانه به دانه پیدا کردم. باورم نمی‌شد که چقدر این چیزا یا آدم‌ها به هم بی‌ربط بودند. خیلی وقت‌ها جلوی چشمم بودند و من دور دست‌ها را نگاه می‌کردم و خیلی وقت ها زیر پایم بودند و من بالا را می‌دیدم. صعود ادامه داردصعود من همچنان ادامه دارد. اما با قدرت و اعتماد به نفس بهتری جلو می‌روم. آدم‌هایی دور و برم هستند که مثل صخره سفت و محکم‌اند. کارهایی را می‌کنم که می‌دانم در هنگام ضعف و لرزان بودن دست و پا، زیر پایم را خالی نمی‌کنند و باعث پایین افتادنم نمی‌شوند. خیلی وقت‌ها هم پیش می‌آید که به خاطر یک اتفاق دوباره پرت می‌شوم پایین، اما واقعیت زندگی همین است و از آن نمی‌شود فرار کرد.هدفم از تعریف کردن این تجربه و سفر شخصی این بود که یادآوری کنم که پیدا کردن چیزهای تغییرناپذیر چقدر می‌توانند در بحرانی‌ترین لحظات کمک کننده باشند. پیدا کردنشان اصلا کار راحتی نیست. اینکه بتوانی چیزی که خیلی دوستش داری را از چیزی که از نظر احساسی تو را باثبات می‌کند از هم جدا کنی اول کار سختی است. اما بعدا راحت‌تر می‌شود. درنهایت بهتر است روی این موضوع تاکید کنم که منظورم اصلا این نیست آدم‌ها و چیزهایی که دوستشان دارید و دوستتان دارند را کنار بگذارید! تجربه‌ی من در مورد پیدا کردن آدم‌ها و چیزهای تغییر ناپذیر به عنوان عاملی برای نجات از سیاهی است نه کنار گذاشتن دیگران. محبت کردن و محبت دیدن بخش جدایی‌ناپذیر فرآیند بهبود روحی و روانی است.برای همه‌تان نزدیکانی آرزو می‌کنم که در مواقع نیاز مثل صخره‌های محکم زیر پایتان باشند و شما را بالا ببرند، چیزهایی تغییر ناپذیری را آرزو می‌کنم که تا آخرین لحظات شما را سر پا نگه دارند. طه رسولیطه رسولیSun, 01 May 2022 03:41:02 +0430https://virgool.ir/@demon.driver/آغاز-امتداد-زمان-ciefzgc8hewkمی‌گویند خیلی وقت‌ها ایده‌ها وقتی به ذهن آدم‌ها می‌آیند که به قول معروف خیلی «بالا» یا High هستند! یعنی چیزی می‌زنند و می‌روند «بالا» و آن بالاها چون مغزشان بیش‌تر کار می‌کند ایده‌های خوبی به ذهن‌شان می‌آید. ایده‌ی اولین رمان بلند من هم همین‌طوری به ذهن‌ام آمده، وقتی که خیلی «بالا» بودم! خیلی زیاد. داشتم بالای ابرها سیر می‌کردم. فقط فرق من با بقیه این بود که «بالا» رفتن‌ام کاملا فیزیکی و به معنای واقعی کلمه بود. یعنی سوار هواپیما شده بودم و رفته بودم بالای ابرها. ایده‌ی رمان هم به ذهن‌ام خطور نکرد، یک صحنه جلوی چشم‌های‌ام آمد که اینقدر واقعی و جذاب بود که باورم نمی‌شد خواب و رویاست.در آن دوران به دلایلی به خاطر کار مجبور بودم هر هفته حداقل ۲ بار با هواپیما سفر کنم. یک شب بسیار بسیار سرد زمستانی بود که برف و یخ همه جا را گرفته بود و سوز سرما پوست صورت آدم را می‌کند. از آن شب‌هایی بود که هیچ‌کس تا بقالی سر کوچه هم نمی‌رود چه برسد به سفر با هواپیما در فرودگاه‌هایی با باندهای یخ‌زده. من بودم که از خستگی و سردرد نمی‌توانستم راه بروم و فرودگاه سرد و متروکه‌ای که هیچ‌کس داخل‌اش نبود و همان چند نفر مسوول کارت پرواز و راننده اتوبوس لحظه‌شماری می‌کردند تا آخرین پرواز هم تیک آف کند و بروند تا برسند به خانه‌ی‌شان. با ۱۰ نفر دیگر سوار یک اتوبوس خالی سپس سوار یک بویینگ ۷۴۷ شدیم که تعداد مهماندارهای‌اش از تعداد مسافران‌اش بیش‌تر بود و ذهن خسته‌ی من اصلا درک نمی‌کرد چرا برای ۱۰ نفر مسافر چنین حجمی از فلز باید جا به جا بشود. دیدن ۳۰۰ تا صندلی خالی هواپیما که ردیف و مرتب کنار هم هستند و روی‌شان هیچ‌کس ننشته خیلی تجربه‌ی غریبی است. سردرد و خستگی باعث شده بود این تجربه‌ی سورئال خیلی عجیب‌تر هم به نظرم بیاید. یاد این تله‌فیلم‌ها افتاده بودم که وقتی یکی می‌میرد و می‌خواهند دنیای برزخ را نشان بدهند طرف را می‌اندازند داخل یک وسیله‌ی نقلیه‌ی خالی در کنار میزبان‌هایی که خیلی زیادی تصنعی لبخند به لب دارند و سعی می‌کنند چیزی به طرف نگویند تا آخر فیلم بیننده غافل‌گیر بشود. از یکی از مهماندارهای زیادی لبخند به لب‌دار درخواست کردم اگر قرصی چیزی برای سردرد دارند به من بدهند. در کم‌تر از سی ثانیه یک لیوان کاغذ آب خنک و یک قرص رنگی که روی یک دستمال کاغذی گذاشته بودند جلوی‌ام ظاهر شد. نمی‌دانم چه قرصی بود اما همین که قرص را خوردم سردرد رفت و عوضش احساس کردم کل وزن هواپیما روی پیشانی و چشم‌های‌ام افتاده. از یک مهماندار دیگر تقاضا کردم که برای‌ام شام نیاورند و بگذارند بخوابم. چشم‌های‌ام را که روی هم گذاشتم رفتم در وضعیت نیمه‌خواب و نیمه‌بیدار. از آن وضعیت‌هایی که دیگر مغزت در اختیار خودت نیست ولی می‌فهمی دور و برت چه خبر است و هر صدا و کلمه‌ای از اطراف را مغزت دریافت می‌کند و تبدیل‌اش می‌کند به عجیب‌ترین تجربه‌های بصری. این طوری بود که خودم را وسط ملغمه‌ای از توهم و تصاویر مبهم رها کردم. انرژی‌ای برای بیدار شدن و خلاصی از این وضعیت نداشتم و فقط امیدوار بودم که برخورد محکم هواپیما به زمین در هنگام فرود این زنجیره‌ی توهم را تمام کند.وقتی رسیدیم به آن «بالا»ها که فشار هوا جا به جا می‌شود و گوش آدم به زنگ زدن می‌افتد، یک هو همه‌ی توهمات تمام شدند و یک تصویر بسیار بسیار واضح و شفاف دیدم. تصویر یک اتاق نشیمن خیلی مدرن، با تجهیزات علمی تخیلی عجیبی که تا حالا ندیده بودم و یک مبل راحتی ساده که پدر و دختری روی‌اش لم داده بودند و داشتند تلویزیون می‌دیدند. دختر نوجوان خودش را محکم چسبانده بود به پدر و هر دو با دقت داشتند یک تبلیغ تلویزیونی می‌دیدند. تبلیغ تلویزیونی راجع به یک ماشین زمان بود که خیلی عادی داشت برای‌شان مارکتینگ زرد می‌شد. وقتی لاستینگ هواپیما محکم به باند فرودگاه برخورد کرد از خواب بیدار شدم. در تمام طول مدتی که داشتم از هواپیما بیرون می‌آمدم این صحنه جلوی چشم‌ام بود. با جزییات بسیار زیاد، با رنگ و لعاب خیلی واقعی و از همه مهم‌تر با یک «حس» قوی. این‌طوری شد که من شش ماه بعدی زندگی خودم را درگیر پیدا کردن جواب این سوال‌ها بودم که آن پدر و دختر کی بودند؟ کجا بودند؟ در چه دورانی زندگی می‌کردند که ماشین زمان در تلویزیون‌اش تبلیغ می‌شده؟ اصلا دنیایی که توی‌اش یک دختر بچه نوجوان دوست داشته باشد ماشین زمان بخرد چه جور دنیاییست؟ این‌طوری شد که به جای این‌که یک «ایده» داشته باشم یا یک خط داستان، یک تصویر داشتم و یک «حس». این‌طوری شد که رمان «امتداد زمان» نوشته شد. قبل از امتداد زمان رمان نوشته بودم و تجربه‌ی اول نویسندگی‌ام نبود اما قطع به یقین یکی از عجیب‌ترین تجربه‌ها بود. دوست دارم راجع به «امتداد زمان» باز هم بعدا بیش‌تر بنویسم چون تجربه‌اش برای‌ام خیلی لذت‌بخش بود. رمان «امتداد زمان» یک داستان علمی تخیلی نوجوانانه است در فضای ایران دویست سال آینده، که توسط نشر کتابسرای تندیس به چاپ رسیدهطه رسولیطه رسولیWed, 30 Dec 2020 13:54:13 +0330https://virgool.ir/@demon.driver/باز-کردن-جعبهی-پاندورا-ihawwpclcgitپس از آن که پرومتئوس بر خلاف فرمان زئوس، آتش را به انسان داد، زئوس به قصد انتقام‌جویی حکم کرد تا هرمس نخستین انسان زن را بسازد، آتنا لباس‌های نقره‌ای زیبا بر تن اون بپوشاند، هفائستوس گیاهان و حیوانات را به خدمت او درآورد و آفرودیت شکوه و زیبایی بر او ارزانی دارد. اپیمتئوس برادر پرومتئوس عاشق پاندورا شد و با او ازدواج کرد. زئوس به عنوان هدیه‌ی این عروسی فرخنده جعبه‌ای به پاندورا هدیه داد و امر کرد که جعبه را هیچ‌گاه باز نکند. اما حس کنجکاوی پاندورا در نهایت بر او مستولی شد و جعبه را باز کرد. از جعبه مصیبت‌های بی‌شماری برای انسان بیرون آمدند: بیماری، اختلاف، قحطی، رنج، ناامیدی، بددلی و درد. پاندورا پیش از آن که همه‌ی ارواح مصیبت از جعبه بیرون بیایند، درب آن را بست و جعبه را برای همیشه پنهان کرد. اما در افسانه‌ها آماده که همه‌ی ارواح درون جعبه‌ی پاندورا پلید نبودند، مهم‌ترین موجود درون جعبه «امید» بود که فرصت نکرد از جعبه بگریزد. قرن‌هاست که انسان‌ها در جست‌وجوی جعبه‌ی پاندورا هستند تا امید را در آن بیابند و به رستگاری برسند.اگر از من بپرسید می‌گویم که ما مدت‌هاست که جعبه‌ی پاندورای‌مان را هم پیدا کرده و هم باز کرده‌ایم. همان موقع که الهه‌ی زیبا و باشکوه فناوری، گوشی‌های همراه هوشمندش را به ما داد. همان موقع باید می‌فهمیدیم که افسانه‌ی پاندورا درست نبوده و واقعیت این بوده که به تعداد انسان‌ها جعبه‌ی پاندورا هست. هر کس برای اولین بار جعبه‌ی پاندورایش را باز کرده باشد می‌داند که چه انبوهی از مصیبت از دل این دستگاه بیرون آمده است. سال‌هاست که همه دارند در مورد این انبوه مصیبت‌ها صحبت می‌کنند، از اعتیادها به موبایل و شبکه‌های اجتماعی بگیرید تا استرس‌هایی که از نوتیفیکیشن‌ها به آدم‌ها وارد می‌شود. از نفرین تلف شدن وقت آدم‌ها بگیرید تا بزرگ شدن کودکان در یک فضای خطرناک مجازی.ولی افسانه‌ی جعبه‌ی پاندورا در مورد انبوه بلاهایی که بعد از باز شدن جعبه گریبان بشریت را گرفته‌اند نیست، در مورد «امید» است، امیدی که در انتهای جعبه جا مانده و گروهی همواره به دنبالش بوده‌اند. حالا که لازم نیست تک‌تک ما برای پیدا کردن جعبه‌ی پاندورا راه بیافتیم و جایی برویم می‌شود امید را همین‌جا جست‌وجو کرد، همین‌جا جلوی دست‌مان. افسانه راجع به تلاش به یافتن امید با تحمل مصائب و سختی‌هاست. حالا بعد از یک سال سختی در یک پاندمی و مشکلات ارتباطی به نظرم می‌رسد که امید را کاملا یافته باشیم.ما ده ماه است که دورکاری کرده‌ایم و خارج از کار هم تلاش کردیم روابط حضوری را به حداقل برسانیم. در این وضعیت مهم‌ترین بحرانی که برای آدم‌ها پیش می‌آید مشکلات روحی روانی ناشی از کمبود ارتباط با دیگران است. عملکرد آدم‌ها خیلی سریع پایین می‌آید، هماهنگ شدن‌ چشم‌اندازها سخت می‌شود، جزییات کارها با اختلال منتقل می‌شوند و سرعت پایین می‌آید. دقیقا در همین شرایط بحرانی بود که همگی متوجه شدیم گوشی‌های همراه با ابزارهای ساده‌ای که دارند چقدر به کارمان می‌آیند. با نگاه به اطراف، متوجه شدیم تیم‌هایی در دوران دورکاری موفق‌تر بودند که سریع‌تر با ابزارهای مدرن و کارراه‌انداز گوشی‌های همراه، خودشان را منطبق کردند و سبک کارشان را بر اساس این روش‌های جدید تغییر دادند.واضح است که وقتی در دوران دورکاری نحوه‌ی ارتباطات آدم‌ها عوض شده، باید نحوه‌ی کار کردن هم تغییر کند. استفاده از بیست و هفت اپلیکیشن مختلف برای هماهنگی تیمی نه تنها چیز بدی نیست بلکه انعطاف‌پذیری آدم‌ها را در شرایط جدید نشان می‌دهد. شاید اگه دورکاری نبود از این که مجبور هستیم با تعداد زیادی اپلیکیشن برای ارتباط استفاده کنیم آزاردهنده می‌شد، اما در حال حاضر شرایط ایجاب می‌کنند که با ابزارهای مختلف خو بگیریم. اصلا نمی‌توانم حتا تصور کنم اگر این همه ابزار گوناگون برای ارتباط بهتر با هم‌گروهی‌ها نداشتیم چطور می‌خواستیم ده ماه گذشته را سپری کنیم.ما فاتحان افسانه‌ی پاندورا هستیم، تمام مصائب و بحران‌ها را تحمل کردیم و در نهایت امید را در دل جعبه‌ی پاندورایمان یافتیم. هنوز وقت‌مان پای شبکه‌های اجتماعی تلف می‌شود، هنوز از انبوه نوتیفیکیشن‌ها استرس می‌گیریم، هنوز از تعدد اپلیکیشن‌هایی که باید روزانه با آن‌ها کار کنیم گیج می‌شویم، هنوز نگران بحران انبوه اطلاعات غلط هستیم که روزانه به موبایل‌های‌مان مخابره می‌شود و هنوز دچار گردن‌درد ناشی از زیاد نگاه کردن به صفحه‌ی موبایل هستیم، اما این مصائب را می‌توان با قدرت امید پشت سر گذاشت و در اختیار درآورد. امید برای ارتباط بهتر با انسان‌ها.طه رسولیطه رسولیSat, 19 Dec 2020 14:13:57 +0330