https://virgool.ir/feed/@delvin056poorfa2026-11-12 02:47:00https://files.virgool.ir/upload/users/3372507/avatar/yNb85I.jpghttps://virgool.ir/@delvin056poorhttps://virgool.ir/@delvin056poor/رویاهای-سوخته-mso7me6us9jpنمیدانم چه شد تا چشم باز کردم خود را در میان انبوه روزمرگی ام یافتم و دریافتم که باغ وسیع زندگانیم را خاکستر رویاهای برافروخته زینت داده اند. دیگر نمیدانم خوشحالی چه معنایی و دارد چگونه میتوانم به تبسم جسم فانی خویش بازگردم. در پی معنای خویش بودم اما پیش از هرچیز معنا موجودیت خود را به فراموشی سپردم و این را بخشی از تاریخ حیات ادمیان خواندم. حتی نمیدانم چه شد که تا این حد با کلمات جاودان قلمم غریبه شدم و چرا دیگر تاب و توان نوشتن را در خود نمیبینم. تنها این را می دانم که بیش از پیش تنها شده ام و در تاریکی جسمم ماوا گرفته ام تا اینکه سرانجام روحم را در سکوت به اسارت کشیدم و به او قول دخترکی خرسند در اینده ای دست نیافتنی را دادم. باتمام این توصیفات باز هم نمیدانم اسم احساسم را چه باید بگذرام. شاید غم یا شاید هم ناامیدی. اما حتی نمیدانم چه شد که تا این حد با کلمات جاودان قلمم غریبه شدم و چرا دیگر تاب و توان نوشتن را در خود نمیبینم. تنها این را می دانم که بیش از پیش تنها شده ام و در تاریکی جسمم ماوا گرفته ام تا اینکه سرانجام روحم را در سکوت به اسارت کشیدم و به او قول دخترکی خرسند در اینده ای دست نیافتنی را دادم. باتمام این توصیفات باز هم نمیدانم اسم احساسم چه باید بگذرام. شاید غم و یا شاید هم ناامیدی. شروع کردم به نوشتن تا شاید بتوانم انچه که بودم را با ان کسی که الان هستم معاوضه کنم و دوباره معنای خود را دریابم. میخواستم این نقطه آغازی باشد برای باید ها و پایانی باشد برای باید هایی از جنس نباید ها. نوشتن را تنها دوست تنهایی های خویش دیدم وان را با تمام وجود به اغوش کشیدم. تا شاید با وجود جاوید خود خلا سرد حیاتم را باری دیگر با رویایی دلنشین پر کند. نوشتن برای من همان معنایی بود که در پی یافتنش بودم و ان را برای رسیدن به چیزی بهتر و مقبول تر نزد همگان از دست دادم. فکر کنم نام این عمل کمالگرایی بود درست است؟ چیزی که مورد قبول تمامی انسان ها باشد و من را تحسین بخواطرش نمایند... با این وجود هیچ نمیدانستم که چه بلایی بر سرم خواهد امد! در این راه نه ایمانی برایم ماند و نه عاشقانه ای که با ان نغمه زندگیم را بنوازم و دست در دست خاکیانی هم شکل و هم جنس خودم بر فراز حقیقی ترین خودم به رقص درایم. زیبا نیست؟ ولی در عوض چه چیزی را به دست اوردم؟ وجودی خالی از احساس و اکنده از ترس و خشم. حتی در این راه همدمی هم نداشتم که به داد جسم بی حال و مریض من برسد. چقدر این زندگی در چرخش بی پایان بی غایتی به دور خود میچرخد و در عین حال در گردشی بی مانند و وصف ناپذیر معنایی از جنس یاقوتی خفته در خاکستر های ادمیان را داراست! خاکستر هایی که حقیقت را دریافته بودند اما به کارشان نمی امد چرا که نمیدانستند دقیقا یعنی چه! حتی ان را با قلمی مانا بر صفحه ای جاوید نیاوردند و در وجود خویش نهفته ساختند تا اینکه سر انجام جانشان را گرفت. اما به چه قیمتی؟ به قیمت دوری از ادمیان؟ البته شاید هم دیگر زندگان، در عالم خویش انتظار چنین انسان های شایسته ای را نداشتند! محفل سوخته🍀محفل سوخته🍀Tue, 06 Aug 2024 17:21:13 +0330