https://virgool.ir/feed/@dehghani.rezaروزمره‌گی هامو مینویسم. بیشتر اینجا شبیه دفترچه خاطراتمهfa2026-11-11 20:41:53https://files.virgool.ir/upload/users/767031/avatar/u1O76W.jpeghttps://virgool.ir/@dehghani.rezahttps://virgool.ir/@dehghani.reza/خرید-اینتریتی-یا-کلاهبرداری-jdtk0zjpjfxjهویت نامعلوم فروشنده های اینترنتی!برای روز مادر بود که برادرم از یک پیج اینستاگرامی هدیه ای برای مادرم سفارش داد. بعد از چند هفته پیگیری و پیام دادن بقیه آشنایان به پیج و عدم دریافت پیام از طرف ادمین شک کردیم که نکنه پیج مشغول کلاهبرداری اینترنتی بوده و اصلا خریدی در کار نبوده.رقم خرید حدود 190 هزار تومن بود و خب رقم قابل توجهی نبود، اما مسئله‌ی مهم این بود که اگر اون صفحه اینستاگرام و ادمین در حال کلاهبرداریه ازش جلوگیری کنم و سعی کنم جلوی این اتفاق رو بگیرم.بعد پیگیری از دوستان و همکاران متوجه شدم که دادسرای 31 مربوط به جرائم رایانه‌ای هست و بهتره که از این قسمت شروع کنم. درواقع نقطه شروع میتونست پلیس فتا باشه اما تشکیل پرونده و پیگیری های مربوطه نیازمند حکم قضاییه و بهتره که از دادسرا شروع کنیم.بعد از نصف شدن کارمندان و وضعیت قرمز کرونایی توی تهران فرصت کردم تا به دادسرای 31 (این دادسرا توی خیابان اباذر سمت فلکه دوم صادقیه هست) مراجعه کنم. بعد از رفتن به دادسرا و عنوان مشکلم متوجه شدم که باید به دفتر خدمات الکترونیک قضایی مراجعه کنم و درخواست "مطالبه وجه" بدهم.خداروشکر این دفاتر سراسر تهران هستن و خب یک شعبه نزدیک منزل ما بود و دیگه نیازی نبود برای ثبت دادخواست و ارائه مدارک به دادسرای 31 مراجعه کنم. برای مراجعه به این دفاتر در ابتدا باید در سامانه https://nobat.kdke.ir ثبت نام میکردیم و در اون دفتر مد‌نظر برای روز و ساعت مشخص وقت میگرفتیم. روندی که بسیار شسته رفته بود و از ازدحام جمعیت توی این دفاتر جلوگیری میکرد (مخصوصا توی این وضعیت کرونایی).برای ثبت دادخواست باید صورت حساب بانکی را با مهر بانک میگرفتیم و ضمیمه دادخواست میکردیم. این صورت حساب باید برای دوره ای باشه که اون تراکنش انجام گرفته.با بردن صورت حساب و مدارک شناسایی به دفتر خدمات الکترونیک مراجعه کردم. ابتدا چون قبلا میسرم به قوه‌قضاییه نیفتاده بود باید در سامانه ثنا ثبت نام میکردم. هزینه ثبت نام در این سامانه حدود 12 هزار تومن بود و اطلاعاتی نظیر آدرس و ... رو میخواست که احتمالا برای فرستاندن احضاریه ها و ... انجام می‌گرفت. بعد از این مرحله درخواست مطالبه وجه رو دادم و اسم طرفی که در زمان کارت به کارت پول برایش واریز شده بود را به عنوان فرد مورد دعوا عنوان کردم. هزینه این دادخواست حدود 35 تومن بود. در اون دادخواست، درخواست استرداد پول و خسارت وارد شده بعلاوه هزینه دادرسی رو دادم. این یعنی در صورت محرز شدن ادعای من، فرد مقابل باید علاوه بر اصل پول و خسارت وارده، که فک می‌کنم بر اساس تورم حساب میشه، هزینه دادرسی را هم باید بپردازد.اما نکته قابل توجه و هشدار دهنده به من صحبتی بود که راهنمای داخل دفتر خدمات گفت:هزینه کل فرآیند 300 الی 400 هزار تومن میشه و پیگیری این موضوع اصلا نمیارزه. خب شاید از نگاه دو دوتا چهارتا این مسئله درست باشه اما اگر این پرونده کلاهبرداری بود چی؟ چند نفر دیگه توی این دام می‌افتند و آیا وظیفه من ایجاب نمیکنه که جلوی این فرآیند رو بگیریم؟ علاوه بر این از دوستان و مطلعین شنیدم که این فرایند دردسر داره و روند دادرسی بسیار طولانی و طاقت فرساست. اگر یک فرد مجرم باشه و این کار فرآیندی باشه که همیشه اجرا میکنه روند ها و اتفاقات اصلا هزینه ای برای اون شخص ایجاد میکنه؟ یا بیشتر این فرد خسارت دیده است که به زحمت می‌افته؟ ایا روند به شکلی هست که فرد مجرم هزینه زیادی رو در مقابل خودش ببینه و بخاطر اون هزینه(مالی، زمانی، اجتماعی و ...) از انجام اون جرم منصرف بشه؟برای مثال در بسیاری از وبسایت های اینترنتی نماد هایی مثل "ای نماد" هستند که فروشگاه های اینترنتی سامان دهی شدند ولی چه بسیار وبسایت هایی که این نماد را جعل می‌کنند. در کنار این شناسایی ها و مجوز دادن ها نکته ای که باید توجه بشه هزینه انجام جرم هست. همانطور که متخصصان امر مطرح می‌کنند هزینه انجام جرم باید افزایش پیدا کنه نه هزینه دادرسی جرم، حالا این هزینه چه بخواهد مالی باشه چه زمانی و ... ادامه رودند دادرسی رو شاید در ادامه و پست های بعدی نوشتم اما همین پست هم میتونه کمکی باشه برای عزیزانی که نمی‌دونن از کجا باید شروع کرد. البته باید خودمون حواسمون رو جمع کنیم و همسایه رو دزد نکنیم اما اگر این اتفاق افتاد باید راهکار احقاق حقمون را بلد باشیم و به عنوان فردی فعال در اجتماع سعی کنیم تا با کنش های بجا برای افراد خطا کار هزینه ایجاد کنیم. این افزایش هزینه سبب میشه تا دفعه بعد خودمون یا خانواده کمتر به دام این مجرمین بیافتند.من این متن رو 26 فروردین مینویسم و اول اردیبهشت 1400 به خدمت اعزام خواهم شد و انشاالله قسمت زیادی از ماه رمضان رو در خدمت سربازی خواهم گذروند.?‍✈️محمدرضامحمدرضاFri, 16 Apr 2021 01:32:50 +0430https://virgool.ir/@dehghani.reza/مقایسه-دو-سفرنامه-نیم-دانگ-پیونگ-یانگ-و-کاهن-معبد-جینجا-e6rl020ygk86کتاب اول به قلم رضا امیر خانی در رابطه با دو سفری است که به فاصله زمانی تقریبا 9 ماه به کره شمالی داشته. در این سفرنامه رضا امیر خانی به دنبال شناخت انسان کره شمالی است.کتاب نیم دانگ پیونگ یانگسفرنامه دوم شرح سفر چند روزه وحید یامین پور برای شرکت در مراسم بزرگداشت کشته شدگان بمب اتم در شهر هیروشیما است. یامین پور در این کتاب تاکید میکند هدف من در این سفر بیشتر تماشاست بنابرین کمتر می‌توان توقع دیدگاهی تحلیلی از جامعه ژاپن در این سفر نامه داشت.کتاب کاهن معبد جینجادر همین ابتدا باید گفت که تفاوت متون دو سفر نامه مهارت نویسندگی امیر خانی را به رخ میکشد. کتاب نیم دانگ پیونگ یانگ به دنبال شناخت و درک انسان کره شمالی است. در واقع با بررسی افراد در موقعیت ها و رخداد های گوناگون سعی دارد تا درک بهتری از انسان کره شمالی داشته باشد. اما در کتاب کاهن معبد جینجا یامین پور سعی دارد تا در مقایسه ای، شنیده های خود را با واقعیت حال ژاپن تطبیق دهد. برای همین منظور است که نویسنده در ابتدای کتاب خود اشاره دارد که من برای تماشا به این سفر آمده‌ام.نکته حائز اهمیتی که بسیار تاثیر گذار در قضاوت های این دو نویسنده می باشد داشتن پیش زمینه ذهنی از کشور مقصد است. امیر خانی در قسمتی از کتاب عنوان داشته است که با توجه به امکان دسترسی به منابعی در رابطه با وضعیت کشور کره شمالی او از این بررسی اجتناب کرده. همین موضوع باعث می شود تا کتاب نیم دانگ پیونگ یانگ توصیف دست اولی از شرایط موجود داشته باشد. در واقع امیرخانی با این تکنیک ذهن خود را از هر گونه سو گیری رها ساخته و سبب شده است تا هر آن چیز به نسبت وزن خودش مورد توجه قرار بگیرد. اما در کتاب کاهن معبد جینجا نویسنده بیشتر به دنبال صحت سنجی شنیده ها و دیده های خود(از سریال ها و کارتون های ژاپنی) می‌باشد. این امر باعث شده است تا برخلاف نیم دانگ پیونگ یانگ تشریح واقع گرایانه ای از مقصد جناب نویسنده نمایان نشود.همیشه در مطالعه کتاب پارامتر هایی برای من مطرح می‌شود. "میل به اتمام" و "میل به ادامه دادن" برای من اصلی ترین هایش بوده است. در پارامتر اول با نویسنده و کتاب رودربایستی کرده و تمام تلاش خود را انجام می‌دهم تا کتاب را به سرانجام برسانم. اما در پارامتر دوم یعنی "میل به ادامه دادن" جذابیت کتاب به حدی می رسد که زمین گذاشتن کتاب سخت می‌شود. لازم به ذکر است که پارامتر سومی هم به نام "ترس از اتمام" مطرح می‌باشد که باعث می‌شود در مطالعه کتاب وقفه های کوتاهی ایجاد کنم. این وقفه ها بیشتر برای طولانی تر کردن لذت مطالعه کتاب است اما هیچ یک از دو کتاب این پارامتر را نداشتند. از بین این دو کتاب برای من نیم دانگ پیونگ یانگ پارامتر "میل به ادامه دادن" بیشتر مشهود بود. نویسنده کتاب با استفاده از موقعیت های طنز رخ داده در سفر و قلم توانمندش توانسته روح زمخت سفرنامه‌اش را گرم کند. اما در کتاب کاهن معبد جینجا برخلاف کتاب اول "میل به اتمام" بیشتر به چشم من آمد. البته باید اعتراف کنم که مطالعه کتاب اقای یامین پور بعد از کتاب نیم دانگ بود اما شاخصه هایی بود که خود به تنهایی باعث می‌شد تمایلی به ادامه مطالعه کتاب نداشته باشم. برای مثال اضافه گویی و توصیفات طولانی در متن کتاب خود یکی از عوامل این احساس بود.در نهایت هم ناراضی از مطالعه این دو کتاب نیستم ولی اگر به عقب بر گردم حتما کتاب کاهن معبد را اول مطالعه میکنم سپس به مطالعه نیم دانگ میپردازم.محمدرضامحمدرضاFri, 02 Apr 2021 02:22:21 +0430